Δυό μήνες μόνο...

Τελειώνει και ο Φεβρουάριος και είναι η δεύτερη ανάρτηση που κάνω 😕

Αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά... Και βασικά οτι πέρασα δύο δύσκολους μήνες.

Γιατί  τα προβλήματα όταν έρχονται δεν έρχονται ένα-ένα, αλλά ,όπως λέει ο λαός, ενός κακού μύρια έπονται.

Τώρα λοιπόν που αρχίζω να ισορροπώ  η τουλάχιστον προσπαθώ, άρχισα να μπαίνω ξανά στο εργαστήρι...

 Από κεί να καταλάβετε το ψυχικό μου χάλι! Εγω μακριά από το εργαστήρι!!! Εγω που αν δεν έπιαναν κάτι τα χέρια μου μια μέρα ήμουν άρρωστη!!! 

Ασε δε το χάλι που επικρατεί μέσα στο εργαστήρι, που ναι μεν πέταξα 5 σακκούλες σκουπιδιών σε μια κρίση "συνείδησης" (απελπισίας καλλίτερα) και πάλι η κατάσταση παραμένει υψηλού κινδύνου.

Τέλος πάντων, η αρχή ξανάγινε δειλά δειλά και λόγω των ημερών είπα να ξεθάψω τις πετρούλες μου.

Κάθε χρόνο έφτιαχνα κάτι απο Μεσαιωνικές στολές, που είναι το αγαπημένο μου θέμα, ετσι και φέτος, έστω και ανόρεχτα (και νομίζω οτι αυτό φαίνεται εκ του αποτελέσματος 😠)βγήκε μία ακόμα.

"Μεσαιωνικά κοστούμια"

 Έστω κι έτσι κάτι είναι κι αυτό και μου έδωσε λίγο αέρα αισιοδοξίας.

Και σαν να έπνευσε ούριος άνεμος, έφερε κι άλλο πετρωτό ,λόγω των ημερών 😉και κάτι απο αδελφική αγάπη, που αυτό τον καιρό δοκιμάστηκε κι αυτή, και ευτυχώς νίκησε ✌

Δυο αδελφάκια πετούν μαζί χαρταετό, το έθιμο της Καθαροδευτέρας. 

"Το πέταγμα του χαρταετού"

Η αλήθεια είναι οτι δεν θυμάμαι να πετάξαμε ποτέ μαζί με τον αδελφό μου αετό, αντίθετα όσο ήμουν μόνη ,οχι κατ ανάγκη την Καθαρά Δευτέρα, άλλωστε τότε δεν υπήρχε και ο καταναγκασμός της εικόνας που προβάλουν τα μέσα, αλλά κατά την διάρκεια του Καλοκαιριού φτιάχναμε με τη γιαγιά μου και χαρταετό με καλάμια και κόλλες χαρτιού και σαϊτες που ΄ταν πιο εύκολο για μένα να φτιάξω και μόνη μου και η χαρά μου ήταν μεγάλη να καταφέρνει οχι μόνο να σηκώνεται αλλά να ξεπερνά και τα όρια , όχι μόνο του δρόμου (τότε πέρναγε κι ένα αυτοκίνητο σχεδόν την ημέρα!) αλλά περνούσε στο απέναντι κτήμα του Κόντε και χανόταν στον ουρανό!
Άλλη ενασχόληση της εποχής αυτής ήταν να παίρνω το μικρό μου σιγλαράκι (* μεταλλικό κουβαδάκι μικρού μεγέθους. Σίγλος λεγόταν και ο κουβάς που βγάζαμε νερό από τις στέρνες) και ένα λισγάρι και να πηγαίνω στο στρατώνι μας και να βγάζω βολβούς απο κουρκουτζέλια (εσείς τα λέτε κυπαρισσάκια ή καλογεράκια ή δεν ξέρω πώς αλλιώς). 

"κουρκουτζέλια"

Είναι ένα έδεσμα της νηστείας που στα καταστήματα εστίασης είναι δυσεύρετο και κοστίζει ακριβά αν το βρεις. Εδώ μαγειρεύονται με διάφορους τρόπους ,εμένα πάλι μ αρέσουν απλά βραστά, πολλοί όμως τα προτιμούν σοφιγάδα με αυγά! Τους βολβούς τους ξεπικρίζαμε και τους τρώγαμε του Ευαγγελισμού.

Οι μέρες αυτές ,εκτός του Καρναβαλιού ήταν μέρες του σπιτιού. Δεν ηταν όπως την Πρωτομαγιά που όλοι ανεξαιρέτως παίρναμε τις θάλασσες και τα βουνά, την Καθαρά Δευτέρα ίσως κάποιοι χωραϊτες έφευγαν από τα σπίτια τους για κάποιο συγγενικό χωριατόσπιτο, αλλωστε αυτή τη μέρα έβγαινε και ολη η κούραση των Καρναβαλιών.

"Συνάντηση μουσικών"

Γιατί όσο και να φαίνεται περίεργο παρά τις εποχές που δεν είχαν την άνεση(απ όλες τις απόψεις) των σημερινών, ο κόσμος διασκέδαζε πραγματικά μέχρι πρωϊας. Υπήρχε πληθώρα μαγαζιών που άνοιγαν για τα Καρναβάλια και έβαζες μέσον για ένα τραπέζι. Ορχήστρες έρχονταν από ΑΘήνα, o κόσμος είχε πηγαίο κέφι και διάθεση να βγεί να διασκεδάσει με την παρέα του και  ακόμα να συμμετέχουν ενεργά στα μπαλ μασκέ. 

Ισως να τόχω ξαναπεί, ο πατέρας μου έβγαινε ντυμένος μάσκαρα στον Καρνάβαλο μέχρι την προηγούμενη χρονιά του θανάτου του, μαζί με τη μητέρα μου ή άλλες μάσκαρες συγγενείς ή παντελώς άγνωστες.

Οι στολές ήταν αραδιασμένες στους καναπέδες να διαλέξουν όχι μόνο οι ίδιοι αλλά και όσοι άλλοι ήθελαν να ντυθούν και δεν είχαν επιλογή. Ωραίες στολές, καλοφτιαγμένες αλλά και όταν πήγαιναν με "το πρόσωπο" πάντα τα ρούχα τους ήταν αμπιγιέ. Χρυσές δουλειές έκαναν οι ράφτες και οι μοδίστρες εκείνες τις εποχές! Τώρα κάποιες ελάχιστες που υπάρχουν κάνουν απλά μεταποιήσεις και στριφώματα. Τα Καρναβάλια πια μου προκαλούν λύπη, γιατί μαζί με τους ανθρώπους που τους έδιναν ζωή και ζωντάνια αυθεντική, έχουν μία φθίνουσα πορεία ποιότητας, περισσότερο, και ακολουθούν ενα μιμητισμό που τίποτα δεν θυμίζει την τοπική κουλτούρα. 

Αλλά ας είναι, μάλλον εγω παραμεγάλωσα και έμεινα κολλημένη στο παρελθόν, αλλά η αλήθεια είναι οτι με κάθε ευκαιρία κάνω τη σύγκριση και το σήμερα ωχριά μπροστά στο παρελθόν. 

Ηταν τα πρόσωπα που το έκαναν και κάνουν να φαντάζει αλλιώς; 

Πιο αγνό, πιο αθώο, πιο χαρούμενο, πιο αυθεντικό; ειλικρινά δεν ξέρω, το μόνο που ξέρω οτι μου λείπουν αυτές οι εποχές με ό,τι κουβαλούσαν.

Αχ αυτές οι πετρούλες πόσες σκέψεις και συναισθήματα υπενθύμισαν! Από αλλού ξεκίνησα κι αλλού κατέληξα!

Τέλειωσαν λοιπόν και οι Απόκριες, μπήκαμε στην Σαρακοστή και μέχρι χθές ξεστολίζαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ανταλλάσσαμε ευχές για καλή χρονιά! 

Ο χρόνος τρέχει ανελέητα και παρασέρνει όποιον δεν αντιστέκεται.

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν τη ροή των γεγονότων, ας θαυμάσουμε την αναγέννηση της Φύσης μετά από τις κατακλυσμιαίες βροχές που προηγήθηκαν και ας ετοιμαστούμε να υποδεχθούμε καθαρά τη καρδία το Πάσχα που αχνοφαίνεται ήδη 😉

Από τον κουραμπιέ στο κόκκινο αυγό... η ζωή μας μία ανάσα!

Ας έχουμε υγεία μόνο ν απολαμβάνουμε ό,τι έρχεται 🙏