Καλό μήνα Καλό Μάρτη θα ευχηθώ ολόψυχα για όλους μας και λίγο με περισσότερο πάθος για μένα και θα το μάθετε στην επόμενη ανάρτηση το "γιατί"😉.
Διάβασα με προσοχή τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης και θ΄ αναφερθώ λίγο παραπάνω ακόμα εδώ, για να σας καλύψω όλους μια που συμφωνούμε εφ όλης της ύλης
Ειλικρινά, πάντα κάνω την αυτοκριτική μου, πάντα και για όλα, γι αυτό αναρωτιέμαι μήπως γερνάω; Και μαζί με το γήρας έρχονται και οι παραξενιές και οι γκρίνιες και οι μεμψιμοιρίες και που όλα σου ξυνίζουν κι ολα σου βρωμάνε.
Ξέρω επίσης, οτι το παρελθόν δεν είναι πάντα ιδανικό και σίγουρα τα χρόνια που μεγαλώσαμε δεν ήταν τα καλλίτερα για τους γονείς μας ιδίως.
Μόλις είχαν βγει απο έναν πόλεμο κι ένα χειρότερο εμφύλιο, εμείς κι απο ένα καταστροφικό σεισμό, που όλα ξεκίνησαν απο την αρχή και πώς θα μπορούσε νάταν ιδανικά! Κι όμως, δεν μας άφησαν να νοιώσουμε όλες αυτές τις δυσκολίες Τόσο εμείς όσο και οι ίδιοι, δεν το έβαλαν κάτω και παρά τις δυσκολίες που ήταν πολλές, παρέμειναν αλληλέγγυοι ο ένας με τον άλλον οι πόρτες των σπιτιών έμειναν ανοιχτές οπως και οι καρδιές των ανθρώπων, οχι μόνο για συγγενείς αλλά και για φίλους και για όσους είχαν την ανάγκη τους.
Δούλευαν, μοιράζονταν απο το υστέρημά τους, διασκέδαζαν παρά την κούραση της ημέρας και τα στενά οικονομικά. Μπορεί το χρήμα να μην έρρεε σαν το κρασί αλλά περίσσευε η διάθεση και η άδολη χαρά, ο ενθουσιασμός για τη συμμετοχή με αυτοσχέδιες στολές
Τώρα η πλειοψηφία μπορεί να χουμε αυτάρκεια όμως μας λείπουν ό,τι μας κάνει πραγματικά χαρούμενους. Ολα γίνονται για να γίνουν, για ν ανέβουν εικόνες στα σόσιαλ να μην κακοχαρακτηριστούμε οτι υστερούμε σε βιτρίνα, τα σπίτια έχουν σφιχτοσφαλιστεί, κανένας δεν ανοίγει πια σε αγνώστους, πόσο μάλλον σε μασκαρεμένους, οι γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά χωρίς επίβλεψη ούτε καν στη γειτονιά, εκεί που κάποτε έσφιζε απο παιδικές φωνές και παιχνίδια, το μοίρασμα ήταν εκ των ουκ άνευ! Η μία πήγαινε στην άλλη νοικοκυρά ο,τι έφτιαχνε, οι αυλές γινόντουσαν υπαίθριες τραπεζαρίες για όλους τους γείτονες και το κέφι άναβε και οι χοροί κρατούσαν μέχρι τελικής πτώσεως. Τώρα για να διασκεδάσουν πρέπει ναχουν πιει λες και δεν υπάρχει αύριο και μετά επιδίδονται σε βανδαλισμούς ξένων περιουσιών. Αυτό θεωρείται διασκέδαση πια
Τα αστεία ήταν καλοδεχούμενα και δεν υπήρχε παρεξήγηση τώρα αν δεν θεωρούνται ρατσιστικά, σεξιστικά και ό,τι άλλο σε -στικά, ειναι χοντροκομμένα και κακόγουστα και μπορεί ο άλλος να παρεξηγηθεί γιατί θα παραγνωρίσει. Ακόμα μου κάνει εντύπωση ο κόσμος που παρακολουθεί τις καρναβαλικές εκδηλώσεις στέκονται ψυχροί κι αγέλαστοι στην άκρη του δρόμου χωρίς να συμμετέχει και απορώ ποιός ο λόγος να ταλαιπωρούνται να κατέβουν μέχρι τη Χωρα ,να βρουν να παρκάρουν, να στέκονται όρθιοι με τις ώρες για να κάνουν τα αγέλαστα αγάλματα 😏
Θυμάμαι πόσο ανυπομονούσαμε τα παιδιά να ντυθούμε και να πάμε στοςυ παιδικούς χορούς να ξαναβρεθούμε με τους φίλους μας και να διασκεδάσουμε και αργότερα με το σχολείο και μεγαλώνοντας ακόμα λίγο με τους γονείς ενήλικοι πλέον ή με τους συντρόφους και τους φίλους μας.
και επειδή ο,τι αναφέρω είναι αληθινά επιβεβαιώνονται απο την έλλειψη κέντρων διασκέδασης και την δραματική μείωση των οργανωμένων χορών Κάποτε των Κομμάτων, των Δημοσίων υπαλλήλων, των Σωμάτων ασφαλείας, των Προσκόπων, του πρασίνου, της Χ.Ε.Ν, μπαλ μασκέ, και όσων ακόμα δεν θυμάμαι, εκτός απο αυτούς που διοργανώνονταν απο ομάδες φίλων ή ιδιωτικά σε σπίτια.
Σήμερα για να καταλάβετε την ένδεια ως αίθουσα εκδηλώσεων χρησιμοποιείται η αίθουσα του Πνευματικού κέντρου, πάλαι ποτέ Καζίνο και νυν χώρος συνεδριάσεων του Δημοτικού συμβουλίου!!!
Σ ενα χώρο λοιπόν με διάταξη εδράνων μπαίνουν κάποια τραπέζια εκεί που κάποτε ήμασταν στιβαγμένοι σαν σαρδέλες για να χωρέσουμε όσο το δυνατόν περισσότεροι, που αν είχες κάποιον γνωστό έβαζες μέσον για ενα "καλό " τραπέζι κοντά στην πίστα. Τωρα ανάρια ανάρια γιατί περάσαμε και κοροναϊό και μας έμεινε να κρατάμε αποστάσεις 😂
και μια που τον θυμηθήκαμε επαιξε κι η πανδημία το ρόλο της, αν και η πτώση είχε ήδη αρχίσει πιο νωρίς
Και για να μην μακρυγορώ με την σύγκριση και την γεροντογκρίνια μου σταματώ εδώ.
Πιστεύω οτι έδωσα μια εικόνα, οτι όλοι τα ίδια έχουμε ζήσει και θυμόμαστε κι είμαστε τυχεροί που τα ζήσαμε για νάχουμε να τα εξιστορούμε και να γλυκαίνουμε την πικρή καθημερινότητα που γίνεται όλο και δυσκολότερη και όχι απο την έλλειψη των ανέμελων καρναβαλιών της παιδικότητάς μας, αλλά απο την απληστία και την αχορτασιά των Μεγάλων και των επεκτατικών βλέψεών τους για την κυριαρχία στον παγκόσμιο χάρτη.
Κάθε μέρα που ξημερώνει ενα καινούργιο φόβο γεννά για το μέλλον της ίδιας της ανθρωπότητας. Το μόνο που μας σώζει να ελπίζουμε και να αντιστεκόμαστε μ όποιο τρόπο μπορούμε.
Ενας τρόπος είναι και η δημιουργία και η ίδια η Φύση μας διδάσκει να μην τα παρατάμε.
Εδώ τόσα στρέμματα καμένης γής και αναγεννώνται κάθε Ανοιξη!
Ας φέρω κι εγω λίγο Άνοιξη εδώ μέσα και στις καρδιές μας που παγώνουν
Τα πρώτα αντικείμενα που θα σας δείξω είναι τα πιο πρόσφατα κι αυτό γιατί μετά το τραπέζι της Καθαροδευτέρας, ούτε ένα ,ούτε δύο αλλά τρία ακόμα κολονάτα ποτήρια μ αποχαιρέτησαν στο χορό του Ζαλόγγου στο πλυντήριο πιάτων.
Παρότι τα είχα αγοράσει πολύ πρόσφατα για να συμπληρώσω το "γιορτινό" σερβίτσιο, σχεδόν απο την πρώτη μέρα άρχισαν να σπάνε. Ευτυχώς απο το πόδι !Ούτε ένα δεν έσπασε το γυαλί της κούπας!
Ετσι αρχίσαν να γίνονται καμπάνες, αλλα γιορτινές αλλα απλά λουλουδιασμένες!
Τα δε πόδια όλο και κάπου "κολλάνε" κι αλλάζουν χρήση 😉
Δυο ανοιξιάτικες καμπάνες λοιπόν που αν δεχθούν και φωτισμό γίνονται μία ειδυλλιακή συντροφιά για τις μοναχικές σας νύχτες!
 |
| SPRING "BELLS" MADE FROM BROKEN GLASS |
τα πόδια ηταν αυτά!
 |
| CLOCHE MADE FROM BROKEN GLASS |
Βυθίστηκαν σε ενα μείγμα σκόνης πορσελάνης, χυμένο σ ενα πλαστικό κουπάκι συσκευασίας κι έγινε ένα μικρό stand για ό,τι μπορεί να θέλει να βάλει ο καθένας πάνω του και να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι.
Κάτι ανάλογο είχα φτιάξει και τα χριστουγεννα ,αν θυμάστε 😉Κρίμα δεν ήταν να πάνε χαμένα;
 |
| CLOCHE FROM BROKEN GLASS |
Το άλλο αντικείμενο είναι λίγο παλαιότερο, μια που δεν εχω επανέλθει πλήρως στις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις.
 |
| SOFA ARM TABLE |
Φυσικά με ανάλογες τιμές 😉
Μ 'αρεσε πολύ η ιδέα αλλά δεν ήθελα και να ξοδέψω αφού υπάρχουν εδώ μέσα πράγματα που μπορούσαν να υποστηρίξουν αυτή την πρόταση.
Ο ξύλινος δίσκος υπήρχε, έμενε να σκεφτώ όμως πως θα στηριχθεί στο μπράτσο του καναπέ.
Και μου ήρθε η Ιδέα!
Στην αρχή σκέφτηκα τους βιβλιοστάτες. Θάταν μια καλή ιδέα αν είχα πρόχειρους και δεν έπρεπε να παραγγείλω, μετά ομως θυμήθηκα τις μεταλλικές γωνιές για στήριξη ραφιών που είχα και σ αυτές κατέληξα, αφού δοκίμασα και είδα πόσο ταίριαζαν και έκαναν γι αυτό που ήθελα.
Εκανα λοιπόν decoupage στον ξύλινο δίσκο μ ενα τρυφερό ριζόχαρτο, βίδωσα κι απο κάτω τις γωνιές στην απόσταση που επέβαλαν τα μπράτσα και ιδού τ αποτέλεσμα!
 |
| WOODEN DECOUPAGE TRAY COUCH TABLE |
Λοιπόν άκου τώρα να δεις, τι ...τρελό πέρασε απ' το μυαλό μου. Εσύ παιδί μου με την αχαλίνωτη δημιουργική φαντασία, τι πρέπει να κάνεις; Μα να ...σπας κάποια αντικείμενα για να βρουν μια εξαίσια νέα ζωή, θα έλεγα πολύ πιο όμορφη από την πρωθύστερη. Κάτι σαν μετεμψύχωση υλικού θα έλεγα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοίτα τώρα τα σπασμένα ποτήρια ομορφιά!
Καλά για το χρηστικό δίσκο στον καναπέ δεν το συζητάω, ιδέες μου έδωσες γιατί κάθε φορά ψάχνουμε για τραπεζάκι.
Χαρά μου, για τα σοβαρά τώρα που έθιξες στην εισαγωγή σου. Οι καιροί άλλαξαν καρδιά μου. Το νησί και κάθε παραδοσιακός τόπος, που είχε την ευχή αλλά και κατάρα να μπει στην τουριστική καπιταλιστική εξίσωση της άναρχης αρπαχτής, το μόνο για το οποίο νοιάζεται είναι η λογική rooms to let... κορίτσι μου. Εύκολο, γρήγορο χρήμα, αρπαχτή, αυθαιρεσία, υποβάθμιση του κοινωνικού ιστού, διάλυση ισοπέδωση του πολιτισμού.
Πας σε άλλες χώρες, σε τουριστικά κέντρα, π.χ. Φλωρεντία, Μπρυζ, Στρασβούργο, Βρεττάνη, Πίζα και βλέπεις μεν τουρισμό αλλά βλέπεις και πολιτισμό και πνεύμα και τέχνη. Εδώ έχουμε τον καπιταλισμό του ...Μπατίστα στην Κούβα του 1950, αυτό δηλαδή που μακαρίζονται να επαναφέρουν και στο δύστυχο αλλά αγωνιζόμενο νησί.
Δυστυχώς μερίδα του λαού σοβαρή έχει πέσει στη λογική αυτή, κοντόθωρη και καταστρεπτική γιατί ο τουρισμός ουδέποτε ήταν σοβαρή ανάπτυξη.
Σε φιλώ, γλυκιά μου με την αγάπη μου.
Γιάννη μου χαίρομαι πολύ για τα γραφόμενά σου και συμφωνούμε απόλυτα. Δυστυχώς εχουμε πάρει την κάτω βόλτα σ όλα τα επίπεδα και ειδικά στον Πολιτισμό, αφού έχουμε αναγορεύσει το χρήμα στον ύψιστο θεό! Και να το κάναμε και καλά...θαταν μια κάποια παρηγοριά, αλλά δυστυχώς χτίζουμε παλάτια στην άμμο, εφήμερα ολα.Και όπως φαίνεται και απο την σημερινή τραγική πραγματικότητα τίποτα πιο εφημερο απο τη ζωή, αλλά δυστυχώς κάποιοι νομίζουν οτι θα ζήσουν αιώνια.
ΔιαγραφήΑς είναι αυτή η συζήτηση θέλει μέρες και πάλι δεν...
Χαίρομαι που έδωσα ιδέες με το δίσκο-τραπεζάκι καναπέ, ειναι πραγματι μία όμορφη πρόταση, ν αποφευγουμε τις επικύψεις στο τραπεζάκι , αν υπάρχει και αυτό . Θα χαρώ να το δω πραγματοποιημένο
Εσυ κιολας που έχεις και ξυλουργικές δυνατότητες μπορείς να το κάνεις με και ξύλα για στήριξη.
Φιλιά πολλά και την αγάπη μου
Ωραία περιγράφεις πώς περνούσαμε όταν ήμασταν παιδιά ή νεότεροι. Αλλά μεγαλώσαμε. Γεράσαμε θα πεις ; Ναι μπορεί. Και δεν μας έλκουν πλέον αυτός ο τρόπος διασκέδασης. Θέλουμε πιο πολύ ηρεμία. Οι νέοι που παίρνουν τη σκυτάλη μάθανε αλλιώς. Απ' τη μια η τεχνολογία που ραγδαία αναπτύχθηκε, απ' την άλλη ξέχασαν παραδόσεις και χωριά και πατροπαράδοτα και διασκεδάζουν σύμφωνα με τις διαφημίσεις και τη μίμηση των διασήμων, πίνοντας και φλερτάροντας. Γι αυτό πιστεύω εγώ αυτές οι αλλαγές.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για τα έργα σου απίστευτα. Ερώτηση τώρα: Κολλάς το πόδι και το κάνεις σταντ, αντέχει η κόλληση; Δεν ξεκολλάει με τον καιρό;
Η ιδέα για το δίσκο στον καναπέ απίθανη. Την έκλεψα να το ξέρεις
Καλό μήνα ανοιξιάτικο
Τα φιλιά μου
Αννα μου ίσως η παιδική μας αθωότητα να τα έκανε κι όλα ωραία, αλλά δεν είχαμε και τις σειρήνες του σήμερα!
ΔιαγραφήΑΠο την άλλη η νέα γενιά, τα παιδιά μας, θέλω να πιστεύω οτι ολο και κάτι ωραίο και ρομαντικό θάχουν να θυμούνται, κάτι θα τους περάσαμε , τί στο καλό; τόσο άχρηστοι ήμασταν;
Τα εγγόνια είναι τα πιο "δυστυχή" γιατί αυτά θάχουν μεγαλώσει σ ενα διαμέρισμα, με συνεχή τρεχάματα σε δραστηριοτητες για να γεμίσει το ημερήσιο πρόγραμμα και τις υπόλοιπες ώρες εξαρτημένα απο ένα μηχάνημα, κινητό, τάμπλετ ή ότι άλλο βγει στην πορεία! Η συντροφικότητα θάναι μόνο τις ώρες του σχολείου και αυτό παίζεται. Η εποχή αγριεύει και δε θάθελα να το ζήσω να το δω ακόμα χειρότερο.
Χαίρομαι πολύ για το κλέψιμο, ελεύθερα.Με χαροποιεί ιδιαίτερα οταν δίνω μια ιδέα και την κάνετε δική σας πόσο μάλλον οταν εξυπηρετεί την καθημερινότητα!
Τη στήριξη εχω δεν την εχω κολλήσει. ΑΝ ήταν μεταλλικοί βιβλιοστάτες σίγουρα αλλά αυτά είναι οι γωνιές που ενώνουν τα ξύλα στις κατασκευές και βιδώνουν, απλά φροντίζεις οι βίδες να μη βγουν στην επιφάνεια του ξύλου.
Ο,τι χρειαστείς στη διάθεσή σου πάντα.
Φιλιά πολλά
Χαρά μου έχω ζήσει κι εγώ τόσο όμορφες στιγμές όσο αυτές που περιγράφεις. Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι. Βλέπω τη σημερινή κατάντια και ονειροπολώ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια τις κατασκευές σου, τι να πω? Ευφάνταστες, υπέροχες, χίλια μπράβο. Καμπανούλες από σπασμένα ποτήρια? Τις αγαπώ! Ο δίσκος για τον καναπέ, πολύ χρήσιμος! Τον λάτρεψα.
Πολλά φιλιά, φίλη μου.
Δεν περίμενα ποτέ Μαράκι οτι θα ερχόταν ώρα που θα φέρομαι όπως ο πατέρας και οι παππούδες μου! Κι ομως κάθε πέρσυ όντως και καλλίτερο. Η σημερινή κατάσταση με στεναχωρεί και με φοβίζει . Οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν ο ένας απο τον άλλον, ακόμα και οι συγγένειες αλλάργεψαν και πορευόμαστε μόνοι, σ άδεια σπίτια πολλών τετραγωνικών! Κρίμα.
ΔιαγραφήΧαίρομαι πολύ με τα σχόλιά σου για τις κατασκευές μου και σ ευχαριστώ που μας δίνεις την ευκαιρία να εμπνεόμαστε και να δημιουργούμε με τις προκλήσεις σου! Είμαι ήδη έτοιμη για το "ΠΑΣΧΑ", ενεργοποιήθηκα μόλις μου ήρθε το μνμ!!! Θα στο στείλω μόλις ολοκληρωθεί η ανάρτηση
Φιλιά πολλά
Θα αναμένω, Χαρά μου, ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή σου.
ΔιαγραφήΗ σημερινή κατάσταση φοβίζει κι εμένα πολύ. Οι φίλοι χάνονται, οι εχθροί καραδοκούν, ο κόσμος φλέγεται. Προσμένω Ανάσταση.
Καλά, για τα χρόνια που περιγραφεις τι ναπω; μονο ότι ήμασταν τυχεροί που τα ζήσαμε. Και τώρα ποιος γειτονας; σπιτια κλεθστα ή στην καλύτερη aur bnb, με ποιον να δημιουργήσεις σχεσεις εμπιστοσύνης;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελος πάντων για μια ακομα φορα καθομαι και υαυμάζω τη φαντασία και τη δημιουργικότητά σου! Μα τα ποτήρια καμπανούλες και τα ποδαρακια τους βασεις; και τόσο ταιριαστα, σα να φτιαχτηκαν εξαρχλης γι' αυτό το σκοπο!
Κι ο δίσκος ωραίος και πρακτικός!
Μπραβο βρε Χαρα μου! Ας βαλουμε χρώματα ανοιξιάτικα στα σπιτια, μπας και φωτίσουν λίγο την ψυχή μας, τετοιες μέρες που ζούμε!
Ετσι ακριβώς Νίκη μου ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΥΧΕΡΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΖΗΣΑΜΕ! αυτό με παρηγορεί και με ικανοποιεί και συγχρόνως με κάνει να νοσταλγώ γιατί με γέμισε εμπειρίες, αγάπη, χαρά! ΜΑΚΑΡΙ,ΜΑΚΑΡΙ το ξαναλέω, να έχουν ανάλογες μνήμες και τα παιδιά μας.
ΔιαγραφήΟσο γι αυτό που λες για γείτονες. Θα σου πω μόνο τούτο:ο κεντρικότερος δρόμος της Χώρας η Αλεξάνδρου Ρώμα ή όπως εμείς τη λέμε η πλατεία Ρούγα εσφιζε απο ζωή. Τωρα καθ όλο το μήκος της και ειναι μεγάλο ζήτημα αν μένουν 10 οικογένειες ή μεμονωμένοι υπερήλικες! 10 και πολλούς σου λέω. Γιατί εκτός οτι έχουν φύγει οι μεγάλοι και τα παιδιά τους έκτισαν σπιταρόνες(που κι αυτές μένουν με το χρόνο άδειες φωλιές, αφού τα παιδιά δεν συγκατοικούν πλέον με τους γονείς) εκτός πόλης, δεν αντέχεται πλέον και απο άλλους παράγοντες, πρόβλημα πάρκινγκ(τεραστιο) ,ηχορύπανση, ετσι ή γίνονται rbnb ή γραφεία! Ετσι μετά το κλείσιμο των μαγαζιών η Χώρα είναι νεκροταφείο.
Ασε απο όπου κι αν το πιάσεις είναι απογοητευτικό.
Σ ευχαριστώ που ήσουν εδώ και για τα σχόλιά σου πάντα . Χαρά μου και τιμή μου!
Φιλάκια πολλά και μακάρι ο Θεός να μας ξελυτρώσει απ αυτό που ζούμε
Δεν εχω παρα να συμφωνήσω Χαρά μου με τα γραφόμενα σου.Ολοι εμεις που περάσαμε αυτές τις εποχές αυτά νοσταλγουμε.Και μας στενοχωρεί περισσότερο η τωρινή κατάσταση. Δεν,ειναι που υπήρχε η ανεμελιά των παιδικών χρόνων. Ήταν το όλο γιορτάστηκε κλίμα που συμμετείχαμε και εμεις.Και αντί η κατάσταση να καλυτερεύει λόγω και του βιοτικού επιπέδου που ανέβηκε δυστυχώς δεν περνάμε καλα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑς αλλάξω όμως παράγραφο και να υποθέσω πως ειχαν,λόγω να σπάσουν τα ωραιοτατα ποτήρια. Κοίτα τι όμορφα γίνανε.Μπραβο,σου Χαρά μου.
Λιτσάκι μου πόσο χαίρομαι!!!
ΔιαγραφήΣ ευχαριστώ για την επίσκεψη και τα τη σκέψη που μοιράζεσαι μαζί μας.
Πολύ φοβάμαι οτι αυτή η αύξηση του βιοτικού επιπέδου ήταν ενας σοβαρός παράγοντας στην σημερινή εξέλιξη. Οσο ημασταν όλοι τα ίδια ή με μικρές διαφορές ήμασταν κοντά και αλληλέγγυοι τωρα οι διαφορές είναι κραυγαλέες, οι σχέσεις άλλαξαν, οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν και οι φιλίες εγιναν κατ ανάγκη...και ο νοών νοείτω! Ασε που τότε μπορεί να μην ήταν απόλυτα αγνά τα πράγματα αλλά δεν ήταν και τόσο πια !!! Απο την αποψη οτι οι περισσότεροι ζούσαν απο τον τίμιο ιδρώτα τους τώρα το μαύρο χρήμα και τα ναρκωτικά κυβερνούν. Δεν ειναι δυνατόν τόσος πλούτος που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές, ορατές συνθήκες.
Αστα να πανε...
Χειρότερα γίνεται καλλίτερα δεν ελπίζω
Φιλάκια πολλά
Υπέροχα τα σπασμένα ποτήρια σου, Χαρά μου! Και ως καμπανούλες, αλλά ακόμα περισσότερο μου άρεσαν οι βάσεις που έφτιαξες με τα πόδια τους και την πορσελάνη. 'Οσο για το "τραπεζάκι" για τον καναπέ, πραγματικά καταπληκτική η ιδέα σου με τις μεταλλικές γωνίες. Μόνο που θα πρέπει να είναι αρκετά παχύ το ξύλο του δίσκου για να βιδωθούν πάνω του. Θα μου πείς πως θα μπορούσε να είναι ένα απλό στρογγυλό ξύλο και όχι δίσκος. Το σίγουρο είναι πως θα προσπαθήσω να το φτιάξω κι εγώ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΔυστυχώς, Χαρά μου, όπως λες οι καιροί έχουν αλλάξει δραματικά σε όλους τους τομείς. Τυχεροί όσοι τα ζήσαμε όλα αυτά στα νιάτα μας. Με παρηγορεί λίγο που τα παιδιά μου μασκαρεύονται, μαζί με την μικρή μας, και συμμετέχουν σε διάφορα δρώμενα (όπως στο Στοιχειό της Χάρμαινας στην 'Αμφισσα και τα Αλευρομουτζουρώματα στο Γαλαξείδι) στην δε γιορτή του σχολείου ήταν οι μόνοι που πήγαν μασκαρεμένοι οικογενιακώς. Η δε νυφούλα μας, έχει λατρεία στους παραδοσιακούς χωρούς και είναι και σε πολυφωνική χορωδία, οπότε κρατούν κάποιες παραδόσεις και εμείς χαιρόμαστε γι αυτό!
Πολλά φιλιά και καλή συνέχεια με τις νέες σου δημιουργίες!
Μαριαννα μου χαίρομαι για την παρουσία σου και το σχόλιό σου!
ΔιαγραφήΚαι τα παιδιά σου πόσο να συνεχίσουν ν αντιστέκονται οταν υπάρχει όλη αυτή η αδιαφορία γύρω τους; Κάποια στιγμή ακόμα και η ΑΘηνούλα θα νοιώσει άβολα "γιατί μόνο εμείς μαμά;" θα πει και φυσικά δεν θα θέλει να ξαναντυθεί και να ξεχωρίζει.
Βλέπεις στις μέρες μας ειναι έντονος και ο σχολικός εκφοβισμός! Εγω ποτέ δεν το θυμάμαι στα 12 χρόνια σχολείου. Αυτό που συμβαίνει τωρα, να πρέπει να προστατεύεις το παιδί σου μέχρι να ενηλικιωθεί που λέει ο λόγος ή να καρδιοχτυπάς κάθε φορά που θα βγεί με τους φίλους του, δε μπορώ να το διανοηθώ.
Ζουμε σε άγριες εποχές και δε ξέρεις και πώς να νουθετήσεις τα παιδιά. Να αγαπάνε του ανθρώπους ή να τους προσέχουν και να τους αποφεύγουν; Ειλικρινά παρόλο που τα παιδιά μου ειναι πια πολύ μεγάλα αυτές οι σκέψεις με απασχολούν και μπορεί να μετάνοιωσα για την επιστροφή μου στη Ζακυνθο, επειδή δεν έχει διεξόδους και σαν Νησί είσαι αποκλεισμένος και γιατί πέρασα πολύ δύσκολα λόγω των Υπηρεσιών που υπηρέτησα, αλλά συγχρόνως θεωρώ οτι ήταν ιδανική απόφαση και σωτήρια για τα παιδιά. Μεγάλωσαν όπως είχα μεγαλώσει εγω, με τους παππούδες τους, με τους φίλους τους (μέχρι σήμερα), την χωρίς άγχος ζωή και τα ατέλειωτα τρεχάματα σε δραστηριότητες για να καλυφθεί το 24 τω γονιών κ.λ.π. Μόνο γι αυτό λέω, ΑΞΙΖΕ ο,τι πέρασα με ό,τ επιπτώσεις μου έχει αφήσει.
Και τωρα σχετικά με το τραπεζάκι μπράτσου. Δεν εχει ιδιαίτερο πάχος αλλά ουτε οι βίδες χρειάζεται νάναι μεγάλες, άλλωστε το μπράτσο του καναπέ, συνήθως, είναι αρκετά φαρδύ και το κρατάει σταθερό . Ξυλινος δίσκος είναι που τον είχα πάρει απο το JYSK αλλά και πάλι μπορείς να φτιάξεις μ ενα οποιοδήποτε ξύλο.
ΑΝ χρειαστείς οτιδήποτε στην διάθεσή σου πάντα. Την αγάπη μου
Εννοείτε Χαρά μου ότι συμφωνώ και επ αυξάνω, διαβάζοντας αυτή σου την ανάρτηση με τις εποχές εκείνες που σίγουρα δεν θα γυρίσουν πίσω. Από την μια είμαστε τυχεροί που ζήσαμε τουλάχιστον λίγο ανθρώπινα, άντε και τα παιδιά μας, θα θυμούνται κάτι από τις δικές μας διηγήσεις. Αλλά όπως λες τα εγγόνια που μεγαλώνουν με ένα κινητό στο χέρι και μια τεχνητή νοημοσύνη που θα κάνει τα πάντα γι αυτά, δεν ξέρω, αλλά ούτε μπορώ να φανταστώ το μέλλον τους αγάπη μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌτι ζούμε τώρα, θα είναι μουσειακό είδος αύριο.
Και τώρα πάμε στις δημιουργίες σου, που για μια ακόμα φορά, μαζί με τον θαυμασμό μας , μας έχεις βάλει τα γυαλιά, 😊(λατρεύω την διαφάνεια του γυάλινου!) και με τις ιδέες σου, για το τραπεζάκι στο μπράτσο του καναπέ- πολυθρόνας! 👌
Καλό μήνα να έχεις Χαρά μου και μια όμορφη δημιουργική Άνοιξη!
την αγάπη μου πάντα φιλιαααα! 🧡🤗
Οπως τα λες αγαπημένη μου Ρουλα. Με την τεχνητή νοημοσύνη δεν ξέρω τα παιδιά που είναι πιο ψαγμένα αλλά εμείς οι μεγάλοι πολλές φορές δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια απο το ψέμα! Φαντάσου οταν θα εξαπλωθεί για τα καλά.
ΔιαγραφήΑσε που προβλέπω οτι σε λίγο ο ανθρωπινος παράγοντας παντού θαναι μειοψηφία. Οι μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων εφαρμόζουν ταμεία χωρίς ταμίες, παθαίνεις μία βλάβη και αν πάρεις τηλέφωνο την όποια εταιρία ζήτω που καήμαμε, σου απαντάει μηχάνημα και καλά κρασιά, π.χ. πνίγεσαι στη θάλασσα και το Λιμεναρχείο οταν και αν απαντήσει σου λέει πάτα αυτό το νουμερο ,το άλλο το παράλλο. Τραγικό παράδειγμα τα Τέμπη και η ασυνεννοησία στα τηλέφωνα!!!Τί τεχνητή νοημοσύνη και πράσιν άλογα!!!
Κάποτε έπεφτες στο δ΄ρομο και έτρεχαν 3 ανθρωποι να σε σηκώσουν, τωρα ουδείς ενδιαφέρεται. Αποξενωθήκαμε πλήρως και δεν φταίνε οι μετανάστες γι αυτό, η πτωση ξεκίνησε πολύ πριν και ο κόσμος διαβρώθηκε απο το απότομο χρήμα που έφερε ο Τουρισμός και δεν ήταν εκπαιδευμένος γι αυτό.
Ετσι η ανθρωπιά εγινε μουσειακό είδος, όπως το λες και οι σχέσεις πλέον είναι κατά κανόνα συμφέροντος. Εγω αυτό βλέπω στο μικρό μου περίγυρο.
Σ ευχαριστώ αγαπημένη μου που τα είπαμε.
Την αγάπη και τα φιλιά μου σ όλους σας, σ εναν εναν ξεχωριστά και μια μεγάλη αγκαλιά σε σένα, όλη δική σου!
Το μόνο που μας σώζει είναι να ελπίζουμε και να αντιστεκόμαστε με όποιο τρόπο μπορούμε¨ Σοφά λόγια, μα έλα που οι κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις, τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, οι ταραγμένες εποχές, άφησαν βαθύ το αποτύπωμα, σαν χαλινάρι που συγκρατούσε κάθε επιθυμία που σ’ έβγαζε έξω απ’ τη μιζέρια σου. Παρόλα αυτά έφτανε ένα καρτούτσο να πάρει μακριά τις έγνοιες. Κι ήταν πολλές. Έτσι πορευτήκαμε, πότε ανήφορος, πότε κατήφορος. Καμιά φορά ένα μικρό κομμάτι ισάδας άφηνε να σκάσει το χειλάκι μας. Είναι όμορφο να μπορείς να θυμάσαι τα έθιμα, τις μουσικές, τις μυρωδιές από κάποια ευτυχισμένα χρόνια. Σήμερα μπορεί να είναι πιο φανταχτερά αλλά και πιο ανούσια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα αν σκεφτεί κανείς το ¨σώζειν δια της γνώσεως¨ του Αριστοτέλη κι αν η γνώση είναι δημιουργία, ε δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Τα πολλά είναι φτώχεια. Μέσα απ’ τα έργα σου κατέκτησες το ΤΕΛΕΙΟ Χαρά μου! Μπράβο και Μπράβο!!!
Μια μεγάλη αγκαλιά με την αγάπη μου!