Ο τελευταίος πειρασμός

Οχι εννοείται του Καζαντζάκη αλλά ο δικός μου.
Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω την νέα έλξη που μου προκαλεί;;; Δεν ξέρω αν το έχετε ήδη καταλάβει ,αλλά οφείλω να διευκρινίσω οτι έχω πάθει έναν εθισμό με τα κονσερβοκούτια!
Και παρόλο που δεν τρελαίνομαι για το περιεχόμενο, το εξωτερικό το λιγουρεύομαι και εμπνέομαι.
Έτσι μετά το παράθυρο με την μπουγάδα, τα καροτσάκια με τις κολοκύθες, το δωμάτιο διαβάσματος του μικρού ποντικού, (κί ό,τι τυχόν ξεχνάω 😏)  νέα ήρθαν να προστεθούν στη λίστα των μεταλλάξεων.

Λατρεύω τα βιβλία, τόχουμε πει πολλάκις, θεωρώ οτι σπίτι χωρίς βιβλιοθήκη είναι άψυχο. Και όχι βιβλιοθήκη για διακόσμηση, γιατί έχω ακούσει και τέτοια  π.χ. "δεν εχω διαβάσει τα βιβλία για τα χρώματα τα έχω" κ.λ.π. τέτοια όμορφα, εγω λοιπόν από βιβλίο ...τίγκα, βιβλιοθήκες σε κάθε δωμάτιο και παρ όλα αυτά μία ακόμα την ήθελα!😍
Κι έτσι έγινε! εμ στη βράση κολλάει το σίδερο.
Χαρτιά, χαρτόνια, εκτυπώσεις πήραν φωτιά και δημιούργησαν μία mini βιβλιοθήκη . 

Κάπου όμως έπρεπε να τοποθετηθεί  😏. 

Και τη λύση έδωσε ένα πλαίσιο κορνίζας. 

Το έβαψα με μαύρο ιριδίζον μεταλλικό σπρέυ κι αφού δεν είχε πλάτη ούτως ή άλλως, χρησιμοποίησα δυο χαρτόνια, το ένα μεγαλύτερο του άλλου ώστε ν αποτελέσει την πλάτη. Για το μικρότερο επέλεξα να το τυλίξω με καρώ πράσινο ύφασμα και πάνω εκεί να κολλήσω το κονσερβοκούτι (Άσχετο! οι σιλικόνες με παιδεύουν αφάνταστα τελευταία, τελείως άχρηστες) . Έτσι νομίζω απέκτησε άποψη .

Αλλά βιβλιοθήκη χωρίς άνθρωπο είναι άψυχη, έτσι εκεί που ανασκάλευα κούτες, κουτιά και κουτάκια βρήκα ένα αγγελούδι από πασχαλιάτικη λαμπάδα (να γιατί δεν παίρνω φόρα να κάνω εκκαθάριση αδιακρίτως...😉).

 Το ξεγύμνωσα από φτερά, τούλια, φιόγκους, το ξαναέντυσα όπως εγώ ήθελα, κι έβαλα το μελετηρό κοριτσάκι να κάθεται στην άκρη της κορνίζας, δίπλα του μία στοίβα βιβλία και φυσικά το φλυτζάνι με τ αχνιστό τσαγάκι κι ένα ποτηράκι νερό, έτσι να υπάρχει!
Από πάνω κρέμεται το φωτιστικό για πιο εύκολη ανάγνωση.
Τί λέτε δεν άξιζε να μην πάει χαμένο το κονσερβοκούτι;

Το επόμενο είναι ένα από τα πρώτα χριστουγεννιάτικα δημιουργήματα. 

Αποδίδει την αίσθηση ενός παραθύρου που βλέποντας στο εσωτερικό του σπιτιού, διακρίνεις ενα χριστουγεννιάτικο δένδρο και κοντά στην θαλπωρή των πολύχρωμων φώτων, καθισμένο αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα, ένα κοριτσάκι που πλέκει.

 Ένα ρολόι στον τοίχο μετράει τις ώρες δημιουργίας. 

Διάφορα στολίζουν την κορνίζα του παραθύρου, ενώ το χιόνι ήδη έχει κάνει την εμφάνισή του και η γατούλα στο περβάζι κοιτάζει με λαχτάρα το ζεστό εσωτερικό.
Δυστυχώς το σελοφάν που έβαλα να θυμίζει τζάμι και να σταθεί το χιόνι ,εμποδίζει την ευκρίνεια στην φωτογράφιση, αλλά...μπρος στην τελειότητα της δημιουργίας...😏

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ Τέλος (😂😂ετσι νόμιζα οταν το έγραφα 😂. Αμ δε!) μπορεί να μην είναι κονσερβοκούτι αλλά μεταλλικό κουτί, αλλά νομίζω οτι ταιριάζει στο κλίμα της ανάρτησης.
Αυτό το κουτί λοιπόν από σκυλοτροφή έγινε το μέσον να δημιουργηθεί ένα παραμύθι για μια κοριτσίστικη βάπτιση. 

Δεν ήταν εξ αρχής ο στόχος, όμως προέκυψε στην πορεία και πολύ μ άρεσε. 

Ολο το πρότζεκτ βασίστηκε στην πρόσκληση της μικρής Αναστασίας με θέμα τα ρόδια. 

Βάφτηκε κόκκινο κολλήθηκε ένα τμήμα του εσωτερικού της πρόσκλησης και επικολλήθηκε ένα τμήμα του μεγάλου μοτίβου να δημιουργηθεί δεύτερο επίπεδο. Υπο τύπον "κορδέλας" κολλήθηκε το κομμάτι του ονόματος της νεοφώτιστης.

Εσωτερικά, το πάνω μέρος του κουτιού ένα ξύλινο for you και από κάτω η ημερομηνία της βάπτισης με αριθμούς-χάντρες,(δυστυχως αυτό ξέχασα να το φωτογραφήσω 😌)  η δε βάση του άλλου τμήματος του κουτιού, από το εξωτερικό του φακέλου που ήταν ροζ για να είναι ουδέτερο φόντο και να δοθεί έμφαση στα διακοσμητικά στοιχεία. Τα μεγάλα διακοσμητικά, ο κόκκινος καναπές από σκόνη πορσελάνης, η μικρή χορεύτρια από ξύλο και το χρυσό ροδάκι στο πόδι του καναπέ το μονόγραμμα σφράγισης του φακέλου της πρόσκλησης. Αυτοκόλλητα λουλούδια και πολυέλαιος στόλισαν το χώρο δίπλα και πάνω από τον καναπέ, ενώ ένα ζευγάρι πουέντ κρέμονται στον τοίχο. 

Μία εκρού δαντελίτσα καλύπτει την ένωση του χαρτονιού με την περίμετρο του κουτιού. Μία τελευταία καρώ κορδέλα στολίζει την εξωτερική πλευρά του εξωτερικού του κουτιού. 

Μαζί λοιπόν με τα υπόλοιπα δώρα προστέθηκε στην ανάμνηση μιας μοναδικής ημέρας για την μικρή και την οικογένεια με πολύ αγάπη.
Ελπίζω να εγκρίνετε!

Κι εκεί που έλεγα οτι τέλειωσα την ανάρτηση, μέχρι να φωτογραφίσω...τσουπ! ο σύζυγος καταβρόχθισε μία TRATA ακόμα, οχι αλιευτικό, αλλά αλίευμα και μια που είχε έρθει και το πακετάκι από το ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΙΟΝ (στη Δράμα και στας Σέρρας έφτασε η χάρη μου!) που είχα παραγγείλει μίνι ρητίνες από τα πρόσωπα της φάτνης (αλλού βέβαια τα σκεφτόμουν 😏 ) δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια ,έπιασα αμέσως δουλειά.
Θυμάστε πέρσυ την φάτνη ε; φέτος άλλη μία mini  αυτή τη φορά. 

Κονσερβοκούτι λοιπόν, που για να μεταμορφωθεί σε φάτνη χρησιμοποίησα θαλασσόξυλα, βρύα (τα περσυνά, ναι! ναι!) πετρούλες πάλι της θάλασσας κι ένα στέλεχος απο ψεύτικο λουλούδι διακόσμησης. Εσωτερικά κόλλησα ένα κομμάτι χαρτόνι scrapbooking (ετσι δεν πετάω τίποτα και κοντεύουν να με πνίξουν 😤). Η μεριά αυτή με τα σπασίματα του σοβά μου φάνηκε ιδανικότερη της άλλης που ήταν πολύ σκούρα με υφή ξύλου. 
Πάμε σκεπή! Το ένα θαλασσόξυλο ήταν ο,τι έπρεπε για σκεπή , η κλίση του ,το μέγεθος, απλά οταν πρόσθεσα τον άγγελο μου φάνηκε λίγο ...μίζερο, έτσι πρόσθεσα και το άλλο από την πλευρά και ήρθε σαν δεύτερη σκεπή. Γύρω γύρω κόλλησα βρύα.

Στην πίσω πλευρά, επειδή ήθελα να φαίνεται και το κονσερβοκούτι, έκοψα ανισοϋψή ένα στέλεχος από πλαστικό λουλούδι (που κι αυτό είχα φυλαγμένο για ώρα ανάγκης, είδατεεε χρειάστηκε!😉) έτσι να φαίνεται σαν πλεγμένα ξύλα σχηματίζοντας καλύβα. Από το ίδιο στέλεχος που είχε χρώμα και κόμπους ξύλου, έκοψα μικρά κομμάτια και κόλλησα στο εσωτερικό στην οροφή να δοθεί κι εκεί εμφάνιση καλυβιού.

Στη βάση κόλλησα ένα κομμάτι πλακάκι της θάλασσας για να είναι σταθερό και να δώσει λίγο "αέρα", όπως επίσης πετρούλες από τη θάλασσα κολλήθηκαν στα πλευρά για να δίνει εντύπωση καλυβιού σε  άγριο περιβάλλον.
Τέλος κολλήθηκαν οι φιγούρες αφού βάφτηκαν με ακρυλικά.

Τώρα πείτε μου, να το πετούσα;;;;

Αυτά και χαίρομαι που τα είπαμε.
Ηθικόν δίδαγμα: μην αντιστέκεστε στους πειρασμούς, απολαύστε τους!

Υ.Γ. δεν ξέρω εσάς αλλά εμένα η σιλικόνη με ξεβάφτισε 😡. 

Ξεραίνεται αμέσως και δεν κολλάει το αντικείμενο που θέλεις να κολληθεί. Ευτυχώς εχω βρει τη λύση με το θερμοπίστολο και τη μαλακώνω και ξανακολλάω, αλλά μου τρώει χρόνο και φοβάμαι για το αποτέλεσμα.

Ξεφυλλίζουμε το Φθινόπωρο

 Λοιπόν, δεν ξέρω αν συμβαίνει και σ εσάς, εμένα όμως πολύ συχνά!

Τί εννοώ;

Παραγγέλνω κάτι, Όλα ωραία και καλά, ύστερα από λίγο ή την επόμενη ακριβώς μέρα γίνεται έκπτωση στο συγκεκριμένο είδος😔.

Κάνω μία ανάρτηση μ' ένα θέμα τρέχα γύρευε, ύστερα από λίγο μια σκάει πρόκληση με θέμα τρέχα γύρευε 😔

Ε οχι ρε παιδιά! είναι άδικο δηλ. συντονιστείτε με τις προθέσεις μου!!!😕😃

Η αλήθεια είναι οτι συμβαίνουν αυτά που περιγράφω αλλά ουδείς εχει λόγο να συντονιστεί μαζί μου, ασε που είμαι και αψυχολόγητη 😂. Ο καθένας λοιπόν λειτουργεί κατά το δοκούν κι όποιος πρόκαμε τον Κύριο είδε! Κάπως έτσι λοιπόν αναγκάζομαι να κάνω νέα ανάρτηση να συμπεριληφθώ στους συμμετέχοντες στην πρόκληση της Μίας και των άλλων κοριτσιών με θέμα "Φθινόπωρο ή οτιδήποτε ".

Φθινόπωρο Νο2 λοιπόν! και όχι, δεν έτρεξα να μην χάσω που λένε, άλλωστε, ποτέ δεν με κινητοποίησαν τα δώρα αλλά η δημιουργία καθ' αυτό και μια που έμπνευση υπάρχει, υλικό υπάρχει, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν! 

Σήκωσα μανίκια και ναμαι!

Στα χρώματα του Φθινοπώρου το πρώτο σπιτάκι!

Τα κεντρικά στοιχεία πρόσοψης και πλαινών (παράθυρα) είναι γυψινα απο καλούπια, Το παράθυρο της σοφίτας είναι χαρτόνι scrapbooking. Χωρίς κάτι εντυπωσιακό, όπως άλλα, πλην του γεγονότος, οτι έκανα απόσβεση 3 κουτιων αντί να τα πετάξω.

Το δεύτερο οοομως;;;; και τί δεν έχει!!!

 Δείτε και θαυμάστε!!!

Την Αρτα τα Γιάννενα κι ούλο το Χαλουϊν  συμπυκνωμένο! 3 κουτιά κι αυτό (το ένα είναι στο εσωτερικό και στα δύο κουτιά για να μένει σταθερή η "σοφίτα" 😉, αντε σας λέω και τα μυστικά μου. Γιατί μπορεί να είναι κουτόσπιτα, μόνο κουτά ομως δεν είναι , έχουν μελέτη στατικότητας! 

Οχι παίζουμε

Λοιπόν ως είδατε εχω ήδη 2 μάγισσες, άστεγες θα έμεναν;

 Τέτοιο σπίτι δεν είχα ξανακάνει οπότε τ' αποφάσισα, παρότι το μαύρο δεν το συμπαθώ ως διακόσμηση, το απαιτεί η "εποχή" του ξενόφερτου εθίμου.

Πολλές φίλες κατά καιρούς μου έχουν ζητήσει να βιντεοσκοπώ τα έργα μου ή έστω κάποιο. Αφ ενός δεν γνωρίζω καρδιά μου, όσο και να σας εκπλήσσει. Σκεφτείτε μία μέρα βρήκα τη μικρή να είναι στα χάι της και είπα να την τραβήξω βίντεο. Τραβούσα , γελούσε και περιχαρής για την δεδομένη επιτυχία μου πάτησα το κουμπί να σταματήσει η λήψη και να δω τί είχα τραβήξει. Και αντί να δω τί ειχα τραβήξει, άρχισε και τραβούσε τα πόδια μου!!!Εκείνη την ώρα είχα πατήσει το σωστό on 😡 Ακλαύτου το βίντεο 😥.

και δεύτερον, επειδή ξεκινάω χωρίς ειρμό και πρόγραμμα η κατάληξη είναι πάντα έκπληξη και για μένα. Αλλιώς ξεκινάω, αλλάζω πορεία υλικά, στόχο και αλλού καταλήγω. Οπότε αν είναι να γυρίσουμε την Οδύσσεια να καλέσουμε τον Νόλαν γιατί μ αυτόν θα έχουμε και κάποιο αποτέλεσμα ,εμένα μη μ εμπιστεύεστε στο τεχνικό κομμάτι. Οπότε, αρκεστείτε στην αφήγηση 😌. 

Κουτί συσκευασίας λοιπόν εμπορευμάτων το οποίο βάφτηκε αυτή τη φορά, ζελατίνες πορτοκαλί (γι αυτό δεν φαίνονται τα παράθυρα, σ' αντίθεση με την πόρτα που είναι χαρτόνι)ετικέτες ρούχων, καπάκια από βελόνες ενέσεων (το μπαλκόνι της σοφίτας),κοτσάνια από σταφύλια, πλαστικά αυγουλάκια (Kinder με σώζεις κάθε φορά), ξύσματα μολυβιών, ακόμα και κλωστές από ξήλωμα ράνερ έγινε καπνός στην καπνοδόχο. Και ιστοί αράχνης παντού!!! Γενικά, ένα Μαγικό σπίτι χειροποίητο από κορυφής μέχρις ονύχων (μόνο η σκάλα είναι αγοραστό αξεσουάρ).

Παρόλο που δεν τρελαίνομαι για τέτοιου είδους μακάβρια, δεν μπορείτε να πείτε οτι δεν άξιζε ο κόπος , οχι, να  λέμε και του στραβού το δίκιο

Και στο βωμό της ανακύκλωσης κάτι ακόμα

Αυτό εδώ από τί νομίζετε οτι φτιάχτηκε;;;

Λοιπόν ας μη σας παιδεύω. Δύο μόνο υλικά! Ένα κονσερβοκούτι από ντολμαδάκια αυτή τη φορά και μια χαρτονένια θήκη προστασίας από ένα λεμονοστίφτη του κουτιού (πώς είναι  οι θήκες μεταφοράς ποτηριού καφέ 😉) .Ένα τετράγωνο με τρύπα στη μέση. Αυτό κι αν πέρασε τα μαρτύρια του Ταντάλου μέχρι να καταλήξει σε τελική μορφή!

Αρχικά 'έφτιαξα το κονσερβοκούτι με ουδέτερου χρώματος χαρτιά scrapbooking, με γράμματα όμως, γιατί ήθελα να εχει σχέση με το θέμα. Οπου το θέμα ήταν μια γωνιά βιβλίου, με το βάθος όμως να διαφαίνεται κι ενα βιβλιοπωλείο !σε δεύτερο λοιπόν επίπεδο μπήκε το βιβλιοπωλείο που είναι αυτοκόλλητο (Rub on στην καθομιλούμενη 😜 ) πάνω σε μια κάρτα τοπικού  καταστήματος που απομόνωσα το στεφάνι τύπου παράθυρο! Άλλο αυτοκόλλητο το ποντικάκι που διαβάζει χαμαί και δεύτερο και τρίτο επίπεδο τα βιβλία στο ράφι δεξιά και η κούπα του καφέ .

Παρέλειψα να πω οτι έντυσα και το χαρτόνι-θήκη (μάλιστα δις ,παραλίγο και τρις...η αναποφασιστικότητα και η αλλαγή πορείας που σας έλεγα) , έντυσα και το εσωτερικό το κομμάτι που κόλλησε το κονσερβοκούτι με μία πρόσκληση βάπτισης που μ' άρεσε πολύ, εξωτερικά κόλλησα βιβλία, μολυβοθήκη στη μία πλευρά και ένα φεγγίτη κι ένα αναρριχώμενο στην άλλη.

Γύρω από την τρύπα-κλειδαρότρυπα που παρακολουθούμε τη ζωή του μικρού Ρατατούιγ στα φθινοπωρινά γλυκά βράδυα, κόλλησα δαντελίτσα κι ολο μαζί το τύλιξα σαν δώρο με μία δαντέλα από το γάμο 

Αυτή λοιπόν είναι η συμμετοχή μου 

και μία ακόμα ωδή στο Φθινόπωρο, πάντα με υλικά ανακύκλωσης😍

Φθινοπωρινή συμφωνία

 Κι αφού αποχαιρετήσαμε τη θάλασσα εκεί απ όπου ξεκινήσαμε, απολαμβάνοντας την ζεστασιά της και τα καλούδια της που ακόμα μία φορά μου έδωσε χωρίς φειδώ, και έφτιαξα τις τελευταίες δημιουργίες με υλικά της, αλλά από δικά μου ευρήματα κι άλλα από προσφορές 😍

"Θέλμα και Λουίζ" Pebble art by Hara

...άρχισε ο χορός της κολοκύθας!

Δεν είναι οτι υιοθετώ ξένα έθιμα, απλά είναι μία πρόκληση δημιουργίας και ναι. υπογείως και υπούλως "υιοθετώ". Και όσο πιο άχρηστο το υλικό τόσο πιο μεγάλη η χαρά της αναμόρφωσης !😉Εν αρχή λοιπόν ένα γυάλινο καπάκι κατσαλορίτσας. Λυπόμουν να το πετάξω,
ηταν σαν να μ εκλιπαρούσε να μη το στείλω αδιάβαστο κι έτσι ασταρώθηκε βάφτηκε  και πήρε μορφή κολοκυθόφατσας.

Στη συνέχεια σειρά πήρε κάτι που περίμενε καιρό!

Μια μέρα πέταξα ένα μικρό καλάθι αχρήστων, γιατί ως είθισται όλ αυτά είναι μιας χρήσης, απαξ και πετάξουν σκουριά...σβουρίξτε τα! Πριν όμως το σβουρίξω κράτησα το ξύλινο καπάκι του. 

Κρίμα να πήγαινε χαμένο κι αφού περίμενε πολύ καιρό στην λίστα αναμονής θυμήθηκα την χαρτοπετσέτα με το φθινοπωρινό στεφανάκι και ήρθε στα μέτρα του! Στο κενό που είχε περιμετρικά το καπάκι για να κλείνει μπήκε σκοινί, το ίδιο που μπήκε και στο γύρω του ξύλου.. Μπήκαν στοιχεία απο τη χαρτοπετσέτα ανάγλυφα (το ζευγάρι κάτω των κολοκύθων, η πεταλουδίτσα) 

και για να συμπληρωθεί η τσαχπινιά κολλήθηκαν φύλλα, δαντελίτσα και λουλούδια απο κοχύλια. Ετσι η θάλασσα ενώθηκε με τις φθινοπωρινές δημιουργίες!

Δύο  καροτσάκια  δημιουργήθηκαν από κονσέρβες σαρδελών. 

Ηταν το πρόχειρο γεύμα όταν γυρίζαμε απο τη θάλασσα και δεν είχα μαγειρέψει. Ετσι μαζεύτηκαν διάφορα τσίγκινα που τα δύο έγιναν καρετούλες για κολοκύθες. Με κομματάκια από διάφορα ύφασματα έφτιαξα διάφορα μεγέθη κολοκύθας, στο κόκκινο καρετάκι οι κολοκύθες είναι απο ρολό χαρτιού υγείας και μαλλί. 

Ρόδες απέκτησαν από καπάκια φαρμάκων και λαβές για το τράβηγμα το ενα είναι πλαστικό κουταλάκι παγωτού και το άλλο κρεμαστάρι από κάλτσες

Κι ένα βράδυ βαρεμάρας, εκεί που για πολλοστή φορά μάζευα τα κάθε λογής τσιμπιρίμπια για το εργαστήρι, που αδυνατώ να σας κάνω εικόνα, αρκεί να σας πω οτι μεταφέρομαι στο τραπέζι της κουζίνας να μην βλέπω 😵😵😡(για τέτοιο χάλι μιλάμε!) έπιασα ένα χαρτονένιο στεφάνι από συσκευασία ηλεκτρικής συσκευής. 

Πήρα μαλλί και άρχισα να τυλίγω. 

Μετά τα χαρτόνια από τα  καρούλια από τις δαντέλες του γάμου, που αντί να τα πετάξουν τα έδωσαν στο ρακοσυλλέκτη της οικογένειας, κόπηκαν στη μέση και έγιναν μανιτάρια, με μαλλί επίσης. 
Κολλήθηκαν πάνω στο στεφάνι ,αλλά φαινόταν λειψό και εύκαμπτο. 

Ετσι θυμήθηκα οτι είχα αγοράσει κάποια στιγμή στρογγυλούς καμβάδες, οι οποίοι εκ των υστέρων ανακάλυψα, οτι ήταν μαγνήτες. Ήρθαν λοιπόν και κολλήθηκαν πίσω από το στεφάνι, αφού πρώτα κολλήθηκαν χαρτιά scrapbooking με φθινοπωρινό θέμα, ενας νάνος ολοκλήρωσε τη σύνθεση και όλο μαζί τυλίχτηκε από μία περικοκλάδα .

Και αν νομίζετε οτι έληξε εδώ η ωδή στην κολοκύθα πλανάσθε πλάνην οικτρά!
Συμμαζεύοντας το εργαστήρι (ανέκδοτο θα καταλήξει αυτό 😂) και ως συνήθως χειρότερα έγινε, ξαναβρέθηκαν μπροστά μου τα καρούλια από τις δαντέλες. Κι εκεί που δεν ήξερα που θα τ αποθηκεύσω τα έπαιζα με τα χέρια, σκεπτόμενη και προβληματιζόμενη 😏. 

Και ω του θαύματος η λύση δόθηκε από μόνη της!
Κολοκύθες δεν έφτιαξα; κολοκύθες θα γίνουν! 

Οι πιο απρόβλεπτες κολοκύθες! 

Τις ένωσα ανά τριάδες . 

Στη μέση κάλυψα την τρύπα με δύο μισά κομμάτια και για να μοιάζουν με φέτες αλλά και για το αυτονόητο 😉.

Θα μπορούσα να τις αφήσω στο φυσικό χρώμα του χαρτονιού, κι έτσι θα ήταν ωραίες, όμως με ξέρετε τόσα χρόνια 😉😀 

Ετσι πήρα τα παστελάκια μου και με τρεις αποχρώσεις κίτρινο. πορτοκαλί και καφέ ολέ, άρχισα να τα χρωματίζω να τους δώσω όγκους και φωτεινότητα. 

Έγιναν μία ανέλπιστη γιρλάντα για το τζάκι που δεν την είχα καν φανταστεί. Γι αυτό σας λέω ,όσο πιο μη αναμενόμενο το υλικό και του πεταματού η χαρά της δημιουργίας είναι διπλή και τρίδιπλη!

Οποιος βλέπει αυτή τη γιρλάντα μπορεί να φανταστεί οτι δεν είναι αγορασμένη;

Ελπίζω να συμφωνείτε 🙏 

Μπορεί νάναι μικρές δημιουργίες αλλά δε τις λες και λίγες, δεδομένου οτι τα πρωινά είναι αφιερωμένα κατ αποκλειστικότητα στη μικρή Χαρά

Καλοκαίρι είναι θα περάσει!

 Η ζέστη μας εχει τσαταλιάσει το νευρικό σύστημα, αυτό το κράμα ζέστης και υγρασίας λειτουργεί σαν θάλαμος αερίων με το πού βγάζεις το κεφάλι έξω απο την πόρτα του σπιτιού και την αναγκαστική λειτουργία του αιρ κοντίσιον νυχθημερόν.

Και μη βιαστείτε να μου πείτε οτι "μιλάς κι εσύ που είσαι νησιώτισσα!" μπορεί ένα δίκιο να το έχετε αλλά ...

Μπορεί φέτος να μην είμαι στη θάλασσα όπως άλλα χρόνια. Οχι οτι τα τελευταία χρόνια τρελαινόμουν να πηγαίνω, μάλλον τα χόρτασα στην παιδική και νεανική ηλικία, αλλά τουλάχιστον έκανα κάμποσα και για ...θεραπευτικούς λόγους πλέον😉😊 (βλέπεις Σωσώ; το παραδέχομαι πια! 😂😂) Αν ήμουν στην ΑΘήνα σίγουρα θα νοσταλγούσα. Αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος αχάριστος, δεν εκτιμά οτι έχει. Μην το βάλετε όμως αυτό στο νου σας για μένα. Αχάριστη δεν ήμουν ποτέ. Ευγνώμων για τα πάντα! Ομως εχει γίνει πια τόσο επικίνδυνο να βγείς κι απο το σπίτι σου... Δρόμοι αχαρακτήριστοι στους οποίους  τρέχουν σαν δαιμονισμένοι κάθε λογής "επαγγελματίες". Δεν έφταναν όσα είχαμε  ιδιωτικά αυτοκίνητα, ταξί, βοθράδικα, νερουλάδικα (α ναι, νερό δεν έχουμε απο το δίκτυο, ασε που είναι σκέτη αλμύρα και το πληρώνουμε σα ράβδους χρυσού,ΑΛΛΑΑΑ ιδιωτικά ρέει άφθονο, αρκεί να χρυσοπληρώσεις! Τωρα τί εξίσωση είναι αυτή λύστε την) τώρα αποκτήσαμε και βανάκια vip (μη 💩, με το συμπάθιο), γουρούνες που ολο θα τις απαγορεύσουν κι όλο αυξάνονται και πληθύνονται και τωρα την τελευταία μόδα ...πατίνια! και όλα αυτά μας κάνουν τη ζωή πατίνι. Και άντε και γλυτώνεις απο τον κάθε δημόσιο κίνδυνο που κυκλοφορεί και δε τον συμμαζεύει κανείς και φτάνεις στη θάλασσα ⛱ Εκεί βλαστημάς το γάλα της μάνας σου!

Οπου υπάρχει ελεύθερη ξενοδοχείων παραλία, είναι κατηλλειμένη απο άλλη συμπαθή τάξη "νεοεπαγγελματιών" (ασύδοτους και αφορολόγητους βεβαίως βεβαίως! γιατί ποιός κόβει απόδειξη παρά θιν αλός, ίδίως, την σήμερον ημέρα;) τους ομπρελάδες . Οπότε για ν αποφύγεις καυγάδες αφου ήρθες για να χαλαρώσεις κι οχι για να φτάσουν τα νεύρα κάγκελο, δρόμο παίρνεις δρόμο αφήνεις, σαν τα παραμύθια και φορτωμένος φτάνεις στου διαόλου τη μάνα για να απλώσεις μία πετσέτα και να μπεις επιτέλους στη θάλασσα. Για νάχει μείνει ακάλυπτο αυτό το κομμάτι παραλίας ίσως νάναι και γεμάτο πέτρες, αλλά αυτό σου μείνει! Και αν δεν σου σερβίρει η θάλασσα τίποτα που δεν είναι θαλασσινό 😉... Τότε κάνεις ένα μπάνιο, πάντα με προσοχή όμως μη μπει νερό στο στόμα (θυμάστε που κάποτε τρίβαμε με άμμο τα δόντια;;;ξεχάστε αυτά τα προπατορικά αμαρτήματα), βουτιές όσο μεγαλώνουμε ...αστο καλλίτερα, μένουμε με τις αναμνήσεις του κάποτε ...κάποτε που ανεβαίναμε στους ώμους του μπαμπά και μαθαίναμε να κάνουμε βουτιές, κάποτε που παραβγαίναμε με την παρέα για το μακρύτερο μακροβούτι, κάποτε που βρίσκαμε τον κατάλληλο βράχο για "μπόμπες", κάποτε...ολ αυτά. Τωρα απλά επιπλέμε

Ετσι λοιπόν μετά από αυτή την Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου από τον Τόπο του και δεν κάνω λογοπαίγνιο με την Ξανθοπουλική ταινία, αλλά κυριολεκτώ, καλλίτερα στο σπιτάκι μου. Αλλωστε είπαμε αλμυρό νερό μας τροφοδοτεί το δημόσιο δίκτυο, εχουμε πεισθεί οτι ο ήλιος από ζωογόνος είναι καρκινογόνος και μετά τον κοροναϊό, εναν εγκλεισμό τον συνηθίσαμε 😠

Για διακοπές, ούτε λόγος, πρέπει να έχεις έναν προϋπολογισμό καβάντζα, ακόμα και το να μπεις στο φερυ μπωτ και να φτάσεις μέχρι την Καυκαλίδα (το νησάκι που βρίσκεται ο φάρος της Κυλλήνης) είναι μία επιτυχία και θ αποκομίσεις και γνώσεις αρχαιολογίας (πιστέψτε με, έχει ενδιαφέρον αυτή η νησίδα γης).

Τα μαγικά Νησιά έμειναν στα τραγούδια 😏

Γι αυτό και αφού σας φλόμωσα στη μίρλα, θα σας ξεκουράσω με εικόνες που φαντασιώνομαι  για να ξεφεύγω από την πραγματικότητα που έγινε τόσο ασύμφορη και περισσότερο ταλαιπωρεί και αγχώνει παρά ηρεμεί και ξεκουράζει.

Η πρώτη εικόνα λοιπόν ένας συνδυασμός-παζλ από σπασμένα πλακάκια και άλλα κεραμικά, ,"θαλασσινά" πάντα, που ολοκληρώνουν μια νησιωτική εικόνα,  που μπορεί ο καθένας να την τοποθετήσει όπου ονειρεύεται ή ίσως του θυμίζει 😉, πάνω σ' ένα τουρτόδισκο, με background  συνδυασμός χαρτοπετσετών

Η δεύτερη εικόνα είναι μία χαρούμενη νεάνις η οποία μόλις κατέφθασε στο Τροπικό της κατάλυμα (αυτή δε πάει Κυλλήνη 😉😀). Pebble art on decoupage.

Και ολοκληρώνω με την πρόταση παραμονής κατ' οίκον!
Ετσι για να μην λέτε οτι αναμασάω ό,τι ανέβασα στο φβ. Δείτε το πρώτοι 👀

Αν και το πρώτο έργο είναι διαφοροποιημένο απ αυτό που ανέβασα στο φβ γιατί ως συνήθως ,ακόμα και σ έργα που φαινομενικά είναι τελειωμένα πάντα βρίσκω λόγους να προσθέτω ή διορθώνω

Φάτε μάτια ψάρια!

 ΦΊΛΟΙ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΈΝΟΙ
δεν σας εχω ξεχάσει απλά μ έχει απορροφήσει αυτή η νέα εμπειρία που λέγεται "γιαγιά"! Και ομολογώ οτι τίποτ' άλλο δεν μου κάνει εντύπωση. 
Ετσι για πολύ καιρό δεν είχα δημιουργήσει τίποτα. 

Ουτε και τωρα μπορώ να πω οτι απασχολούμαι ιδιαίτερα και λόγω κούρασης και λόγω υπερβολικής υγρασίας. Αρκεί να σας πω οτι είμαι μονίμως μούσκεμα και ήδη έχω κρυώσει, προφανώς απο το αιρκοντίσιον. Ελπίζω να μην χειροτερέψω γιατί κρύωμα το καλοκαίρι ο,τι χειρότερο!

Κάποια στιγμή ετοίμασα μία ανάρτηση απο την εμπειρία μου στην τελευταία επίσκεψη στην Αθήνα τον προηγούμενο μήνα και την ξενάγησή μου στο Μετς, αλλά δυστυχώς δεν ολοκλήρωσα, γιατί πάντα μου τρώει απίστευτο χρόνο η επεξεργασία των φωτογραφιών (και είχα τραβήξει πάρα πολλές) και είναι κι ένας , ο σπουδαιότερος λόγος ,που δεν κάνω συχνά αναρτήσεις.
Ετσι το καημένο το Μετς, που με συγκίνησε, έμεινε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή ,όπως έγινε και με την επίσκεψή μου μετά απο πολλά χρόνια επιθυμίας

Τώρα την ευκαιρία έδωσε η πρόκληση των κοριτσιών Μία, Ayla, Liz, Mariela με θέμα "ΖΩΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Ή Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ". 

Είχα ήδη κάποιες δημιουργίες, οχι κάτι ιδιαίτερα περίτεχνο, αλλά κάτι όμορφο και δροσερό, που να συμμετάσχω στην παρέα σας.

Αρχικά ένα ψαροχώρι πάνω σε πέτρα.

Rock with decoupage

Είναι πάντα μια πρόκληση που μ' αρέσει να δοκιμάζω, μια πέτρα στη φυσική της μορφή, χωρίς αστάρια και χρώμα βάσης, με μια χαρτοπετσέτα που δεν θα ξεχωρίζει απο το φυσικό υλικό, θα δείχνει σαν να ήταν πάντα έτσι. 

Ν' ακολουθεί τις διαφορές της υφής και το αποτέλεσμα να φαίνεται απόλυτα φυσικό σαν ζωγραφική. Και αυτή η πέτρα αποτελείται απο τρία διαφορετικά κομμάτια χαρτοπετσέτας.Φαίνεται;

a broken plate as a fish and quilling

Η αλλη δημιουργία είναι σπασμένα κομμάτια από πιάτο, που ενώθηκαν μαγικά και πήραν τη μορφή ψαριού. Μόνο το μάτι είναι πετραδάκι της θάλασσας. Τα κύματα έγιναν με λωρίδες χαρτιού που χρησιμοποιούν στο quilling και σ΄αυτό προσομοιάζουν με εναλλαγή των χρωμάτων απο λευκό μέχρι μπλε.

Ενα ψάρι ακόμα, αυτή τη φορά όμως απο θραύσματα πορσελάνης μαζεμένα απο τη θάλασσα, που όπως έχω ξαναπεί, αυτά τα θραύσματα είναι ευρήματα των ερειπίων του σεισμού του 1953, που ισοπέδωσε τη Χώρα του Νησιού, μαζί με την πυρκαγιά που ακολούθησε , και τα μπάζα ρίχτηκαν στη θάλασσα, κατά μήκος της ακτογραμμής της πόλης, δημιουργώντας χώρους που χτίστηκαν, δρόμους και νέα ακτογραμμή. 

a fish with ceramics from the sea

Με συγκινεί κάθε νέο κομματάκι που ανασύρω χωμένο μέσα στην άμμο ή στα χαλίκια που λαξεύει τόσα χρόνια αέναα η θάλασσα, γιατί είναι ενα κομματάκι της ιστορίας του ίδιου του Νησιού!

Και για το τρίτο, μία πέτρα και πάλι, που ναι μεν έχει ένα ακόμα ψάρι, αυτό όμως απο κάτι πολύ κοινότυπο 😉... απο μία απόδειξη είσπραξης καταστήματος !

Στην περίπτωση αυτή αστάρωσα και έβαψα με λευκό χρώμα την πέτρα, έκοψα ενα τμήμα του χαρτιού με σειρά γραμμάτων για το σώμα, το κεφάλι έγινε απο το τμήμα του scaner όπως και τμήματα απο τα βράγχια, το πάνω μέρος, όπως και η ουρά του ψαριού έγινε απο ένα τμήμα της απόδειξης με πιο σκούρο χρώμα που έκοψα σχηματίζοντας μύτες. 

Αυτό μόνο! Δεν προσπάθησα να καλύψω τα γράμματα , το ίδιο έκανα και για τα κύματα που απλά έκοψα με ψαλιδάκι χειροτεχνίας και χρησιμοποίησα μόνο το πιο λευκό κομμάτι της απόδειξης και κάποιο γαλάζιο. 

Ομολογώ οτι μ' αρέσει γιατί είναι κάτι τόσο απλό, που μου έδωσε όμως την πρώτη ευκαιρία ν' αρχίσω να ξαναζεσταίνομαι δημιουργικά, χωρίς ιδιαίτερα υλικά

a fish on a rock by store receipt

Ελπίζω να σας αρέσουν κι εσάς εξ ίσου 🙏

Pebble art by Hara

Και για να κλείσω και να σας αποζημιώσω για τον κόπο που κάνατε να μ' επισκεφθείτε, μία νεαρά με navy look σε φόντο decoupage, φτιαγμένη επίσης απο θαλασσινά θραύσματα και μ αυτά θα σας ευχηθώ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και υπόσχομαι οτι σε πρώτη ευκαιρία θα επανέλθω 

Φύσ' αεράκι, φύσα με!

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & χρόνια πολλά με υγεία σ; όλους και τις οικογένειές σας

Η Λαμπρή πέρασε και εμπρός βήμα ταχύ για το Μάιο!

Θα το πω αλλη μια φορά κι ας γίνομαι γραφική και κουραστική (και για μένα την ίδια) πότε απο τα μπουφάν φτάνουμε στα μαγιώ...μόνο ο Θεός ξέρει!εγω ακόμα ψάχνομαι 😕

Τα πρώτα τσάρτερ ήρθαν κιόλας, το Νησί παίρνει τους Καλοκαιρινούς του ρυθμούς, δύσκολο και το χειμώνα, δυσκολότερο το Καλοκαίρι και η όποια μαγεία ανακάλυπτες κρυμμένη (μέχρι πότε;) παραδίδεται κι αυτή στους ρυθμούς του "πολιτισμού" και της "τουριστικής βιομηχανίας" που για χάρη της γίνονται τερατουργήματα.

Τέλος πάντων ας σταματήσω τη γκρίνια γιατί με τούτα και με κείνα το αυτοάνοσό μου ξαναφούντωσε πάλι μετά απο δέκα χρόνια. Τρώγω το μέσα μου αλλά τί να κάνω; ετσι είμαι! Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την κατάντια. Και όσα το στόμα σιωπά, το σώμα βοά 😢 . 

"Κακό δικό μου", θα μου πείτε και δεν έχετε άδικο, αλλά έτσι ήμουν, ετσι είμαι ,έτσι θάμαι, ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Ας πάμε στις τελευταίες δημιουργίες που ακόμα μυρίζουν ανοιξιάτικο Πάσχα και ελπίδα και φέρνουν έναν αέρα φρεσκάδας.

Εν αρχή ο αγρότης! 

Είχε φτιαχτεί από πέρσυ. Η μόνη του διαφορά οτι φορούσε κασκέτο από κονσέρβα ντομάτας γνωστής βιομηχανίας, συγγενούς πρώην Πρωθυπουργού 😉😂 (Πόσο πιο λιανά να σας το κάνω;χαχαχχα) Ωραίος ήταν κι έτσι μέχρι να τον βγάλω έξω και να μου τον πετάξουν τα γατιά και να διαλυθεί.

Οπότε αφού έμεινε πολύύύ καιρό ασκεπής, καπελώθηκε ξανά και πόζαρε! 

Το σώμα έμεινε ανέπαφο, αφού είναι μπουκάλι γίγας απορρυπαντικού. 

Ολη η κατασκευή με υλικά ανακύκλωσης ,όπως διαπιστώνεται ακόμα μία φορά. 

Μανιώδης καπνιστής ακόμα και εν ώρα εργασίας. Γύρω του διάφορα οικόσιτα ζωάκια . Τα κουνέλια φτιάχτηκαν από χαρτόνι, καλύφθηκαν δε, τα μεν με μαλλί το δε με ύφασμα.

Το ανοιξιάτικο γραμματοκιβώτιο προέκυψε απο την χαρτονένια  βάση της σύριγγας, που κάνω την καθημερινή μου ένεση. 

Είναι ένα επιμήκες χαρτόνι που στις δύο άκρες του έχει υποδοχές να στηρίζεται η σύριγγα. Πηγαίνοντας να το πετάξω , το λύγισα και είδα οτι γίνεται ένα ωραιότατο γραμματοκιβώτιο  και σκέφτηκα "γιατί νάχουν μόνο τα χριστούγεννα;;;" Και με διάφορα που κυκλοφορούσαν ολόγυρα, ρετάλια παντός είδους, φτιάχτηκε .

Η κυρία Λαγουδίνα, προέκυψε από ενα ρολό χαρτιού κουζίνας κι ένα φελιζολένιο αυγό. Υφάσματα, δαντέλες, κουμπιά έντυσαν το σώμα της

Το καλαθάκι της από το καπάκι κλεισίματος ενός φαρμάκου που έκανα εισπνοές. 

Ξέρω γελάτε με τόσα φάρμακα, αλλά βλέπετε οτι πιάνουν τόπο (γενικώς και ειδικώς 😉😂) 

Τί να κάνω που δεν έπινα ούτε ασπιρίνη και από μία χρονική στιγμή και μετά τα χτυπήματα ήρθαν απανωτά; Και πάλι καλά να λέω που τα κοντρολάρω...προς το παρόν 🙏

Ας επανέλθουμε όμως στην Λαγουδίνα, αν και δε νομίζω οτι χρειάζονται επιπλέον διευκρινήσεις, απλά καμαρώστε την ανφάς και προφίλ!

Και για το τέλος, αν και υπόσχομαι συνέχεια (πρώτα ο Θεός ☝) ένα παράθυρο στην Ανοιξη!

Αρχικά στο άνοιγμα του πασπαρτού κόλλησα μία αστική εικόνα, από την διαφήμιση των Μικρών Βιβλιοπωλείων που κυκλοφόρησε πέρσυ και μ' άρεσε πολύ και την χρησιμοποίησα και σ' άλλο έργο μου, πετρωτό.

Πάνω αριστερά της εικόνας κόλλησα ένα κονσερβοκούτι από σαρδέλες, που  έγινε το άνοιγμα στη Φύση! 

Είχα ένα παράθυρο απο Die Cuts Chipboard Stamperia που ήρθε ακριβώς όπως το ήθελα, αλλιώς θα το έφτιαχνα. Γύρω γύρω το κουτί ντύθηκε με φελλό για να μοιάζει με επίχρισμα τοίχου και ανά διαστήματα κόλλησα κομματάκια απο χαρτόνι μακέτας που αναπαριστά τοιχοποιία. 

Μία περικοκλάδα γλυτσίνιας αναρριχάται στα πλαϊνά του τοίχου και κρέμεται μπροστά από το παράθυρο. 

Μία σειρά απλωμένα ρούχα, απο σκόνη πορσελάνης που μου είχε σπάσει, πιάστηκαν απο το παράθυρο μέχρι την γωνία του 'κτιρίου", ενώ απο κάτω ενα τραπεζάκι, επίσης απο die cuts, περιμένει τους επόμενους αναγνώστες να διαβάσουν απολαμβάνοντας τον καφέ τους .

 Ενα καρότσι φορτωμένο ανοιξιάτικα λουλούδια στη βάση της γλάστρας του αναρριχώμενου και όλη αυτή η αναπαράσταση τοποθετημένη στην ανάποδη μεριά ενος αποτυχημένου καμβά, που πλευρικά ντύθηκε με το ίδιο χαρτόνι μακέτας να δίνει την αίσθηση τοίχου με τούβλα.

Νομίζω οτι η ίδια εικόνα κάλλιστα θα μπορούσε να αποδοθεί με υφάσματα, πηλό και ό,τι άλλο γεννήσει η φαντασία σας! Εμένα ,επειδή είμαι κι άνθρωπος της ευκολίας, άσχετα αν τρώω χρόνο στην λεπτομέρεια, ήρθαν αυτά.

Για την ανάγκη της φωτογράφισης μπήκε ένθετα σε μία κορνίζα, ο τελικός  προορισμός ακόμα αναζητείται 😕

Ελπίζω να σας άρεσε η ανοιξιάτικη πανδαισία και μ αυτά θέλω να σας υπενθυμίσω οτι ό,τι σας φαίνεται άχρηστο μπορεί με δεύτερη ματιά να μην είναι 😉. Αφήστε τ' αντικείμενα να σας ψιθυρίσουν τί θέλουν να γίνουν, δεν χρειάζονται πολλά για να δημιουργήσεις κάτι όμορφο 💝