Καλοκαιρινή ραστώνη είπατε;

 Οχι ποτέ!

Κι αφού κεντήσαμε τον καμβά των αναμνήσεων και εσείς με χορτάσατε με πλουσιοπάροχα σχόλια, ήρθε η ώρα ν' αλλάξουμε κλωστή!😊

Είμαστε στα μέσα του Καλοκαιριού και...κόλαση!

Αλήθεια όσο κι αν προσπαθώ να θυμηθώ δεν θυμάμαι καλοκαίρι των παιδικών μου χρόνων να αισθανόμουν τόόόση ζέστη! Γυρίζαμε καταμεσήμερο από το μπάνιο με τα ποδήλατα και κάναμε τουλάχιστον μία απόσταση 5 χιλιομέτρων και όχι πάντα χαλαρή, αλλά ανηφόρες-κατηφόρες, κι όμως τέτοια δύσπνοια δεν τη θυμάμαι στα πνευμόνια μου, τόσο ιδρώτα, να μην αντέχεις ρούχο πάνω σου, να μη μπορείς να ζήσεις χωρίς αιρκοντίσιον! 

Πού ξέραμε τα αιρκοντίσιον, ένας ανεμιστήρας κι αν υπήρχε! και πού να τον πρωτοέβαζες δηλαδή 😕

ΑΝ πάντως επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις των Μετεωρολόγων, για καύσωνα στην Ευρώπη πάνω απο 40* βαθμούς, τότε ναι, έχουμε γίνει πλέον Τροπικός!

Τέλος πάντων θέλω να καταλήξω οτι υποφέρω απο την ανυπόφορη ζέστη που μαζί με την υπερβολική υγρασία που έχουμε στο Νησί καταντάει πραγματικά πνιγηρή η ατμόσφαιρα. Και εκτός των άλλων είμαι και αλλεργική ! 

Μην ακουμπήσει κάτι πάνω μου, αμέσως το δέρμα αντιδρά και ερεθίζεται.

Έτσι για τα καλοκαιρινά βράδυα, για κάποιο σινεμαδάκι, κάποιο ταβερνάκι (αν και εδώ γκρινιάζω πολύ τελευταία και θα σας εξηγήσω το λόγο) για να στολίσω ένα απλό μονόχρωμο φόρεμα έφτιαξα κάποια υφασμάτινα αξεσουάρ.

Και ενώ σας τα δείχνω ήδη, θα σας εκφράσω την έντονη ενόχλησή μου, για τα "ταβερνάκια" που τείνουν να εξοστρακιστούν, στο πόλεμο του gourmet, του δήθεν gourmet, του wanna be gourmet!

Είπαμε ρε παιδιά να περάσουμε κάπως ευχάριστα την καραντίνα και είδαμε ό,τι μας σέρβιραν σε διαγωνισμό μαγειρικής. Αλλά από το να το βλέπουμε να περνάει η ώρα μας ευχάριστα, μέχρι να κάνουμε ολοκληρωτική μετάλλαξη στην ελληνική κουζίνα, απέχει πολύ!

 Δεν είμαι κατά του να δοκιμαστούν νέα υλικά και νέες τεχνικές, αλλά να μεταλλαχθούν ολα και να "πειραχτουν" σε βαθμό κακουργήματος με αποτέλεσμα άλλο να παραγγέλνεις κι άλλο να σου έρχεται  σε μια μοδάτη πιατάρα νααα (με το συμπάθιο), μία κουτσουλιά (ξανασυμπαθάτε με) φαγητό και διάφορα dots (μτφ τελίτσες) σαλτσών ...υποτίθεται, μάλλον προσέχουν την σιλουέτα μας, αλλά δίνουν μεγάλη βάση στην τσέπη μας 😉😡 Γιατί η ποσότητα φαγητού είναι αντιστρόφως ανάλογη με την τιμή του. Στα Τάρταρα η μία, στο Διάστημα η λυπητερή. 

Ολοι πια έγιναν  Master chef, τι στο διάολο ταχύρρυθμα παράδιδαν και δεν το πήρα είδηση κι εγω η νοικοκυρά να προοδεύσω έστω και λίγο; 

Μιλάμε οτι κάνεις τάμα να φας κάτι που να σου θυμίζει αυτό που είχες στο νου σου οταν το είδες στον κατάλογο. 

Calma  παιδιά, έχουμε μια κουζίνα που τη ζηλεύουν οι ξένοι και εμείς αλλοιθωρίζουμε κατά Japan, Peru  και όπου στο δαίμονα σας στρίβουν το κεφάλι; Μάθετε πρώτα να μαγειρεύετε όπως οι γιαγιάδες σας (μεγάλες ελπίδες τρέφω η αμυαλη!) ή οι μανούλες σας που σας άρεσαν και γλύφατε τα δαχτυλάκια σας και λέγατε "σαν της μάνας μου δεν είναι " (οι Ράμσεϋ των γαμπρών!!!) και μετά λοξοκοιτάτε ελεύθερα. 

Αλλά και ελάχιστο στο μάτι και άνοστα και ένα διαμάντι στου Καίσαρη... παραπάει το μαλλί! Δεν ζούμε και στην εποχή των παχιών αγελάδων, μη ξεχνιέστε

Λοιπόν αφου είπα τον πόνο μου εντόνως, αλλά μέχρι εδώ 💣💥 ήμουν, σας δείχνω εκτός απο τις καρφίτσες μου, μία τσάντα που έφτιαξα απο ύφασμα ταπετσαρίας και μία  γνωστού  Πολυκαταστήματος της ΑΘήνας, που για να καλύψω το λογότυπο έφτιαξα ενα καρπουζάκι

Δεν είναι γλυκούτσικα και δροσιστικά; Και δεν αξίζουν ένα μηνιάτικο 😉

Fimoμένες καρδιές

Ξέρω τι λέτε...όλο φεύγω κι όλο εδώ είμαι. Οχι αυτή σίγουρα θάναι η τελευταία ανάρτηση, απλά ήθελα να σας χαρώ λίγο παραπάνω και να σας αποχαιρετήσω όπως σας αξίζει.
Οι μέρες του Γενάρη πλησίαζαν να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους. Κρύο, σεισμοκουνήματα κι εγω έφτιαχνα αυγά του Πάσχα!

Μια ζωή ανάποδη τώρα θ αλλάξω;
Ξέρω οτι προηγούνται άλλες γιορτές πριν του Πάσχα,π.χ Αγίου βαλεντίνου  (η δική μου δε πιάνεται), που είναι μια γιορτή πολύ εμπορική όσο νάναι, κι έχασε την αθωότητα της πρώτης  γνωριμίας.
Είχα λοιπόν αποφασίσει να  απέχω.
Τι δηλ. να φτιάξω άλλη μία καρδιά σ όλες αυτές που κυκλοφορούν απο την Πρωτοχρονιά και μετά στο ίντερνετ;;;μπααα ,μπούχτισα!
Κοίτα ποιός μιλάει! ΕΓΩ, για μπουχτισμένες καρδιές...δε πάμε καλά...
 Μα έχω γεμίσει πια, γυρίζω και παντού βλέπω καρδιές, υφασμάτινες, τσίγκινες, πορσελάνινες, πλεχτές, ζωγραφιστές, κοχυλάτες, πέτρινες, σε κάθε δυνατή μορφή κι έκδοση.
Μπα, όχι, τ αποφάσισα.
 Είναι να μην πω  ΟΧΙ...θα γίνει ΝΑΙ. Ούτε δικτατορικό δημοψήφισμα νάταν!χαχαχα
Σιγά, δεν αλλάζω γνώμη έτσι εύκολα, αλλά χρώστα χάρη που ετοιμαζόμουν για την Πρωτεύουσα .
Έκανα τις αναγκαίες προμήθειες ανανέωσης γκαρνταρόμπας και εκεί ανάκυψε το θέμα...
Οι γιατροί δεν είχαν καμία ατούρα το πως θα με δουν εμφανισιακά, εγώ όμως έπρεπε  να περιποιηθώ τον εαυτό μου για τα φιλαράκια μου, που εχουν τόσο καιρό να με δούν!
Επειδή το Χειμώνα ντύνομαι καλογερικά (ζιβάγκο εποχής Ανδρέα εννοώ) και τα νέα αποκτήματα ήταν ξέλαιμα και τα χρώματα, όσο νάναι τα χειμερινά, θέλουν ένα ξάνοιγμα,αποφάσισα παρά τα μύρια όσα φουλάρια (που λατρεύω) παρά τα άλλα τόσα κολιέ (που έχω βαρεθεί) να φτιάξω κάτι με τα χεράκια μου. Σ αυτόν τον τομέα υστερώ δραματικά,αλλά το προσπάθησα
Κι έτσι θέλοντας και μη, βγήκε τούτο δω

κολιέ απο fimo και χάντρες ανακύκλωσης παλιών κοσμημάτων

Οχι για να τιμήσω τον Αγιο Βαλεντίνο,αλλά για  να στολίσω εγω τον λαιμουδάκο μου
Αλλά μια που έκατσε έτσι,ας μην πάει χαμένο το καρδοκολιέ.

Kι εκεί που ολοκλήρωνα, περί ώραν 1.30-2 παρά κάτι, το μεγάλο αγόρι του σπιτιού, το εισαγόμενο που λέγαμε ολίγον στον κόσμο του, ως συνήθως οταν βρίσκεται εντός σπιτιού, θυμήθηκε οτι είχε την αλληλογραφία μου και μου την παρέδωσε!
 Μια μεγάλη χαρά με περίμενε, βλέποντας το φάκελλο απο την παγωμένη  Νέα Υόρκη κι εκεί που έγραφα για Fimoμένες (ή φιμωμένες) καρδιές, όπως θέλετε πείτε τις,

 μια καρδιά άνοιξε διάπλατη ολόζεστη και με θρόνιασε  στα λόγια και στις εικόνες της!
Το γνωστό στις περισσότερες Μαρθουλίνι μου που κάνει τις συνταγές της να μοιάζουν μαγικό οδοιπορικό, με σπιρτάδα πνεύματος και χιούμορ που ξεχωρίζει, μου έστειλε κάτι ολότελα δικό της, που μου έδωσε χαρά, χαμόγελο και φως έστω και τέτοια ώρα περασμένα μεσάνυχτα!
Ημερολόγιο Συνταγών,

που δε παράθετε απλά συνταγές,αλλά τις συντρόφευε με όμορφες χιουμοριστικές ιστορίες δικής της επίσης έμπνευσης...η δε κάρτα... σκέτο σιρόπι να βάλω και στο πρωινό μου!
Μπορώ ύστερα να μιλάω για φιμωμένες καρδιές, αφού κάποιες έχουν ανοίξει διάπλατες και με ραίνουν με τα ροδοπέταλά τους;;;
Είναι τόσο δηλητηριώδες να κρατάς την καρδιά σου φιμωμένη,σαν να σφαλάς το παραδοσάκουλό σου μπας και σου κλέψουν κανένα δεκαράκι. Τίποτα δε πουλιέται και τίποτα δεν αγοράζεται, όλα κατακτώνται και θέλει κόπο και επιμονή γι αυτό.
Ετσι ο χιονιάς της Νέας Υόρκης έγινε λάβα στην Ελλάδα!

ΚΑΛΟ & ΑΓΑΠΗΣΙΑΡΙΚΟ  ΜΗΝΑ,απ αύριο και όχι μόνο! Η ΑΓΑΠΗ δεν είναι επέτειος

Φωλιάζει εντός...

Μεγάλη Εβδομάδα... Εφτασε λοιπόν!

Κι εκεί που πάντα περίμενα με τόση λαχτάρα την έναρξή της, τώρα με βαραίνει με ένα βάρος ασήκωτο.

Οι μέρες είναι αρκετά  δύσθυμες απο μόνες τους.

Βαριά η σκιά της κατηγόριας ενός αθώου, βαρύ το μαρτύριό του, αισιόδοξη όμως η Ανάστασή Του!

Έχουν μια ιδιαίτερη σημασία και ο καθένας μας τις βιώνει διαφορετικά,ανάλογα με τα προσληφθέντα και τα βιωθέντα.

Όλοι χρωστάμε στις ρίζες μας κι όλοι αναζητούμε ανασκαλεύοντάς της.

Δε θα σας ταλαιπωρήσω σήμερα με περισσότερα , ούτε η διάθεση, ούτε οι Μέρες ανέχονται λεκτικά παιχνιδίσματα, απλά θα σας δείξω κάποια έργα να συνοδέψω τούτο το Μεγαλοβδόμαδο .

Μια φωλιά!

ακουαρέλα σε καρτολίνα

Φτιάχτηκε χαρούμενα,ερμηνεύθηκε το ίδιο,στην πορεία όμως διαπιστώθηκε ξανά αυτό που προσπαθεί απεγνωσμένα να κρυφτεί...η έλλειψη.

Για τη συνέχεια η πρόθεση αλλάζει τη διάθεση, θέλοντας να αφήσει αισιόδοξα και ανοιξιάτικα ίχνη στις καρδιές όσων μ επισκεφθούν.

Να χαρεί το μάτι χρώματα και να αισθανθεί την ευχαρίστηση της προσφοράς.

                               

Φωλίτσες από σύρμα , που στριφογύρισε στα χέρια μου και πήρε μορφή μικρής φωλιάς με χάντρες , στη συνέχεια έγινε καρφιτσάκι 

                            

και κατέληξε σε ένα μικρό αναμνηστικό δωράκι, για τους ανθρώπους που μοιράζομαι την καθημερινότητά μου...να θυμούνται...

Κι επειδή, ειδικά αυτές τις μέρες, χαρακτηρίζομαι από άκρατο τοπικισμό , σας συστήνω να διαβάσετε κι εδώ: http://kantomagapi.blogspot.gr/2011/04/blog-post_17.html . Είμαι σίγουρη οτι θα μπορέσετε να νοιώσετε, έστω και μέσα απο τη φορτισμένη βιωματική μου ματιά, τη διαφορετικότητα του δικού μας Μεγαλοβδόμαδου (δείτε κι εδώ http://youtu.be/Uy3hOiHyIc8) , και ποιός ξέρει... να θελήσετε να το γνωρίσετε κι απο κοντά.

Και για τον αποχαιρετισμό,ένα απο την Μ. Δευτέρα των Ελαχίστων του ημέτερου π. Παν. Καποδίστρια

" Ακαρπο είμαι

μα ποθώ να δω κι εγω

τον Ερχόμενο"

(για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερα κι εδώ)

Σας εύχομαι λοιπόν να  βιώσετε τούτες τις Μέρες, όπως αρμόζει...

                                            Καλή Ανάσταση!

Μικροί ναυτίλοι

Ο ήλιος καίει.
 Η θάλασσα η μόνη διέξοδος.
Βουτιά και ξανά στην ακτή. 
Το πόδι χώνεται άτσαλα στην άμμο, τα βότσαλα ανταριάζονται, μια καυτή αχτίνα ήλιου πέφτει με φόρα πάνω σε κάτι που της αντιγυρίζει μία χλωμή αντίσταση, το νερό από το σώμα σταλάζει  πάνω του και το γυαλίζει! Γυαλίζει λίγο, συνωμοτικά, μέχρι να του δώσεις σημασία μόνο εσύ...που ξέρεις...που καταλαβαίνεις τα σινιάλα...το βλέπεις να ξεπροβάλει!

Το σηκώνεις χαρούμενα, και θριαμβολογείς  για το θησαυρό που ανακάλυψες, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των γύρω σου, αν υπάρχουν, για σένα δεν υπάρχουν.
Το κοιτάς, το περιεργάζεσαι, προσπαθείς να καταλάβεις το "πούθε" του,  μέσα από το θαμπό του χρώμα. Σκαλίζεις την αλμύρα που χάραξε το κομματιασμένο του κορμί κι αναζητάς σημάδια προέλευσης.
Πόσο μεγάλο ταξίδι νάχει κάνει; Τι αναμνήσεις να κουβαλά μαζί του;

Ολα τα πράγματα και τα πιο ασήμαντα, κουβαλούν μαζί τους την ιστορία τους.
Απο εκεί  που ξεκίνησαν, Εκεί που βρέθηκαν, πως ήρθαν, αυτοί που τα κράτησαν στα χέρια τους, μέχρι να φτάσουν στα δικά σου...

Ξέφρενο απομεινάρι απο νεανικό πάρτυ στην παραλία νάναι άραγε; ή κάποιου ταξιδευτή παρέα, που αφού άδειασε το περιεχόμενο, το πέταξε με πίκρα στη θάλασσα, γι αυτά που του στερούσε η ξενητειά κι αυτό έσπασε σε χίλια κομμάτια;
Μ' όλες αυτές τις σκέψεις που κάνω πάντα, για κάθε τι που πριν είχε τη δική του ζωή, μέχρι που το τυχαίο κι αναπάντεχο τόφερε στο δρομο μου... σκέψεις, πάνω απο σπασμένα και ταξιδεμένα γυαλάκια της θάλασσας (seaglass) !

seaglass δεμένα με χρυσό συρματάκι και πέτρες

Τρεις μικροί ναυτίλοι (ταξιδευτές) καραβοτσακισμένοι και διαβρωμένοι από το θαλασσινό αλάτι, χώρια ήρθαν,ταιριασμένοι μένουν, ανεπαίσθητα μαζί, σ ένα ταξιδιάρη πίνακα-κόσμημα.

Απο  το αλεπάλληλο κροτάλισμα απο τη βία του νερού, στα βάθη της θάλασσας, ένα περήφανο καλοκαιρινό κόσμημα στην πιο περίοπτη θέση!
 Το νοιώθω , ξαναναπνέει  και μου χαϊδεύει  το λαιμό, αφήνοντας αλμυρά φιλήματα  θαλασσινής αύρας, σεβαστικό αντάλλαγμα, του δικού μου φιλιού ζωής!

 Seaglass  jewellery (3 σε 1)

  Χ

Ότι μπόρεσα ν' αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους,

επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ' ένα είδος

ειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η Ποίηση: να γίνομαι άνεμος για

το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός

δεν υπάρχει.

Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς

να σημειώνεται μέσα στη «στιγμή» όταν καταφέρει να την ανοίξει

και να της δώσει διάρκεια. Οπόταν, πραγματικά, και η Θλίψις γίνε-

ται Χάρις και η Χάρις Άγγελος· η Ευτυχία Μοναχή και η Μοναχή

Ευτυχία

με λευκές, μακριές πτυχές πάνω από το κενό

ένα κενό γεμάτο σταγόνες πουλιών, αύρες βασιλικού και συριγμούς

υπόκωφου Παραδείσου.

                                                          απόσπασμα απο το "Μικρό Ναυτίλο"  του Οδυσ. Ελύτη


Περάστε κι απο εδώ...

Δεν υπάρχουν άγγελοι, δεν με ξεγελάνε...

Ο καιρός άλλαξε!
Οσο κι αν οι σειρήνες της οικονομικής κρίσης σαλπίζουν στ αυτιά μας  ανατριχιαστικά, το καλοκαιράκι είναι προ των πυλών.
Κι επειδή την κρίση πρέπει να την αντιμετωπίσουμε αισιόδοξα (όσο γίνεται και όσο μας επιτρέπουν) για να χουμε ελπίδες να αντεπεξέλθουμε (δεν θα τους αφήσουμε να κάμψουν το ηθικό μας) και επειδή το καλοκαίρι φέρνει άνεμο αισιοδοξίας απο μόνο του (χωρίς να υπολογίζει κρίσεις), αποφάσισα να συμβάλλω προς αυτή την κατεύθυνση.
Γι αυτό  αναστέλλω προς το παρόν τις αναρτήσεις με το ντεκουπάζ και σας προτείνω σκουλαρικάκια, ευκολοφόρετα, νεανικά και φέροντα μία αισιοδοξία εξ ιδίων, για να σκάσουν η Σκύλλα και η Χάρυβδη του Δ.Ν.Τ.

Παρόλο τον τίτλο θέλω να πιστεύω οτι υπάρχουν άγγελοι κι θα παρέμβουν υπερ μας, άλλωστε όπως λέει και ο ποιητής:
 "Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν του κουβαλείς μες την ψυχή σου ,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου".

Για ένα ανοιξιάτικο Σ/Κ...???

Επειδή  η ΕΜΥ προβλέπει οτι  ο καιρός το  Σαββατοκύριακο θάναι βροχερός (κάτι που απεύχομαι)

θα σας στείλω για συντροφιά εικόνες ενός ανοιξιάτικου κολιέ απο κουμπιά (ως επι το πλείστον), περασμένα σε κηρόνημα, συνοδεία χαντρών φυσικά.

Εναλλαγή εικόνων!

Σήμερα θ αφήσουμε για λίγο τις πέτρες (λίγη υπομονή,θα επανέλθουμε δριμύτεροι) και θα ξαναγυρίσουμε στις μικρο-δημιουργίες. Δεν τα λέμε  "κοσμήματα" είναι άλλες οι ειδικοί.
Εμείς απλά πειραματιζόμαστε.

Ιδού λοιπόν ένα πείραμα:

Οι χάντρες είναι περασμένες σε εύκαμπτο σύρμα, στη συνέχεια έχει δεθεί η κορδέλα οργάντζας .
Μ αρέσει πολύ η οργάντζα, η διαφάνειά της δίνει αρχοντιά και ένα sic αποτέλεσμα. Μπορεί να μην είναι ευκολοφόρετο (ως προς την καθημερινότητα), αλλά κάνει την διαφορά και στην πιό απλή δημιουργία. Μπορεί να φορεθεί μακρύ, μπορεί όμως και σύριζα στη βάση του λαιμού, αν  παρ ελπίδα έχουμε κάτι να κρύψουμε (καμιά τομούλα θυρεοειδή, λέω εγω τώρα)

Κολιέ

Αυτό το κολιέ έχει γίνει απο ξύλινες χάντρες παλιότερου κολιέ που είχαν φθαρεί

και τις έκανα με ντεκουπάζ,επικολλώντας μικρά τριανταφυλλάκια απο χαρτoμάνδηλα

που μου χάρισε με μια παραγγελία (lucas.com.gr) η Χριστιάνα (είδες κράτησα το λόγο μου οτι θα πιάσουν τόπο), το λουλούδι έγινε απο οργάντζα με τον τρόπο μου έδειξε το ftiaxto.gr