Μεταθηναϊκά-μετεκληρωτικά

Μη φοβάστε δεν θ ασχοληθώ με τα εκλογικά, σ΄ άλλο αναφέρομαι  και αρχίζω:

Της Αναλήψεως (τότε πρωτοέγραψα την ανάρτηση αλλά οι φωτογραφίες με παίδεψαν πολύ και φτάσαμε στο σήμερα) Αλλά, πες το ψέματα! Κάπως έτσι ένοιωσα όταν, επιτέλους, άνοιξε ο δεσμοφύλακας το κελί μου και μου επέτρεψε να βγω!!! 

3 χρόνια λοιπόν μετά ξαναμπήκα σε καράβι, λεωφορείο, Εθνική οδό και τράβηξα καρφί για την Αθήνα. τα συναισθήματά μου δε περιγράφονται!!! Δε θα πω ψέματα οτι αισθάνθηκα αρχικά μουδιασμένη.Πώς αφήνεις έναν καταδικασμένο μετά απο χρόνια και δεν ξέρει κατά πού να κάμει, πως να χειριστεί την ελευθερία του; Παντού ξένα και άγνωστα, κανείς δνε τον περιμένει...εμένα όμως με περιμεναν και αυτό ήταν η κινητήρια δύναμη, που ξαφνικά έδωσε φτερά στα πόδια και φτερουγίσματα στην καρδιά. Ηταν να μην ανοίξει το κλουβί!!!Μόλις περάσαμε τη θάλασσα η καρδιά ελευθερώθηκε και αφέθηκε να πετάξει χωρίς βρόχια να την  εμποδίζουν. Ο,τι και να σας πω για την επιθυμία και τελικά για την πραγμάτωση ποτέ δε θα μπορέσω ν αποδώσω πλήρως το συναίσθημα και κάθε φορά η Αθήνα μου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα.

Οταν έφτασα στην ΑΘήνα βίωσα ΤΗΝ Αποκάλυψη!  Την είδα αλλαγμένη. Και πώς να μην ήταν ! 

3 χρόνια πέρασαν... Μια μελαγχολία μου τη δημιούργησε, η αλήθεια είναι, η περιήγησή μου σε μέρη που έζησα και οχι μόνο για την απώλεια των ανθρώπων, αλλά και για την αλλαγή των χρήσεων των καταστημάτων 😢 Τα παραδοσιακά καταστήματα έδωσαν τη θέση τους σε ταχυφαγεία και ξενοδοχεία με διάφορα ονόματα "Boutique hotel", "Luxurie appartment & suites" κ.ο.ε  Ενα απέραστος χώρος εστίασης και ύπνου το Κέντρο, σε κάθε γωνιά, σε κάθε στενάκι! Βέβαια απο το να εγκαταλείπονται τα κτίρια στη μαύρη τους τύχη, ακόμα και αυτά που ανήκουν στο Υπουργείο Πολιτισμού ή γενικά στο Δημόσιο, προτιμότερο να ενοικιάζονται και να επαναδραστηριοποιούνται, ετσι υπάρχει μία ελπίδα διάσωσης απο την καταστροφική επέλαση του χρόνου και της αδιαφορίας των υπευθύνων

Σκέψεις, σκέψεις ,σκέψεις γέμιζαν το μυαλό μου σε κάθε νέα εικόνα και πάντα κατέληγα στο οτι όπως και νάναι η Αθήνα πάντα με συγκινεί, μου θυμίζει, μE κάνει να νοσταλγώ και τελικά, οι μικρές γωνιές της, με γοητεύουν. Και αυτή τη φορά ανακάλυψα νέες και είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό.

Εν μέσω λοιπών ιατρικών επισκέψεων, που είναι και το άλλοθι για το κάθε μου ταξίδι, απόλαυσα μοναδικές στιγμές που, πολλές φορές, η ομορφιά τους μου έφερε δάκρυα στα μάτια.

Επιλέγω ένα μικρό ξενοδοχείο στο κεντρικότερο σημείο της Αθήνας, ούτως ώστε το πρωί με το που ανοίγω τα μάτια μου στις ακτίνες του ήλιου να τυφλώνομαι εξ ίσου απο τη λάμψη του Ιερού Βράχου και των υπ αυτόν!

 Περπατάω στην Πλάκα, πριν αρχίσει η μαζική εκδρομή του τουριστικού ρεύματος, οταν οι μαγαζάτορες ανοίγουν τα μαγαζιά τους, κρεμάνε την πραμάτεια τους και καλημερίζουν ο ένας τον άλλον, λες και βρίσκεσαι σε μία γνώριμη μικροκοινωνία. 

Η Αθήνα ξυπνάει καθαρή και απαστράπτουσα στα κεντρικότερά της σημεία. 

Η Πλάκα είναι μαγική, τόσο που σε κάνει να ξεχνάς οτι τα χρόνια περνάνε, βαραίνοντας επικίνδυνα στις αντοχές σου! Πόσες φορές εχω περάσει απ αυτα τα καντούνια και πόσες άλλες δεν εχω ανεβοκατέβει τα σκαλιά της και πάλι ανακαλύπτω νέα σημάδια, σαν νάναι η πρώτη φορά!!!

 Κάπως έτσι ανακάλυψα ένα μικρό κήπο που ήπια τον πρωινό καφέ μου, κάτω απο την μεθυστική μυρωδιά του ρυγχοσπέρματος, που είχε καλύψει τον τοίχο της μικρής αυλής, ενώ ο υπόλοιπος ήταν ζωγραφισμένος να σου δίνει την ψευδαίσθηση οτι σ είχαν καλοδεχτεί σε μια σπιτίσια αυλή με ξώπορτα και ελιές! 

Αφησα λοιπόν την περατζάδα στους ξένους και χώθηκα στο μικρό ξαπόσταμα και το απόλαυσα χωρίς το θόρυβο των ανθρώπων και της Πόλης.

Στη συνέχεια η τύχη μ έφερε μπροστά στο ανέλπιστο! 

Γνωριζα και θαυμαζα την καλλιτέχνιδα απο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ω του θαύματος! συνέπεσε η μεγάλη μου έξοδος με την έκθεσή της στην Πλάκα και ειδικά στο Λουτρό των Αέρηδων. 

Ενας χώρος που δεν είχα μπει ποτέ και με μάγεψε, όπως με μάγεψαν και με συγκίνησαν τα έργα της. 

Η κυρία Αρτεμις Χ"γιαννάκη είναι μια εξαιρετική ακουαρελίστα που μέσα απο τους πίνακές της αναβίωσε εικόνες απο μία γειτονιά της Πλάκας, που θυσιάστηκε προκειμένου να βγουν στην επιφάνεια τα αρχαία ερείπια που θαυμάζουμε σήμερα, το Βρυσάκι. 

Εργα και παρουσίαση, σ έναν απίστευτο χώρο, μαγικά! 

Μάλιστα συγκινήθηκα ιδιαίτερα οταν, δίπλα σε κάποιον πίνακα που απέδιδε παιδικό παιχνίδι, είχαν στηθεί διαφορά παιχνίδια της γενιάς μου και μάλιστα ένα κουτάκι με κύβους (το πάζλ της εποχής) ήταν ίδιο με κάποιο, πάλαι ποτέ, δικό μου 😢. Εκεί το ξαναθυμήθηκα!

Σεβόμενη το χώρο και το συναίσθημα που μου δημιουργούσε, δεν θέλησα να φωτογραφήσω και να χαλάσω τη μαγεία της στιγμής, μόνο ζήτησα την άδεια να φωτογραφήσω τη μακέτα του χώρου. Και φυσικά μου επέτρεψαν

 Οι φωτογραφίες που παραθέτω για να σας ξεναγήσω και να σας επιστήσω την προσοχή να την επισκεφθείτε, είναι απο άλλους επισκέπτες που δημοσιεύθηκαν στο φ/β. Εγω αν, μέχρι το τέλος του χρόνου που διαρκεί η έκθεση, επανέλθω, θα ξαναπάω.

Για περισσότερες πληροφορίες και για το Βρυσάκι που θυσιάστηκε χάριν της αποκάλυψης της Αρχαίας Αγοράς και για την κυρία Α.Χατζηγιαννάκη μπορείτε να μπείτε εδώ και στο προσωπικό της προφίλ στο φβ εδώ

Σειρά είχε ένας άλλος χώρος χρόνων απωθημένο, με μια άλλη έκθεση που συνέπεσε να φιλοξενεί.

Το Μουσείο της Πόλης των Αθηνών!!!!

Με κάτι τέτοια που ανακαλύπτω, έστω και αργά, μετανοιώνω για τα χρόνια που έχασα, οντας στην Αθήνα και πολλές φορές στις ίδιες γειτονιές. Αλλά... ποτέ δεν είναι αργά!

Το Μεγαρο λοιπόν Ευταξία-Βουρου μας φιλοξένησε στους χώρους του, θαυμάζοντας τον πλούσιο καλλιτεχνικό διάκοσμο, με έργα σπουδαίων ζωγράφων και γλυπτά, έπιπλα εποχής συντηρημένα μέχρι τις μέρες μας, μέσα σ ενα καλόγουστο αστικό περιβάλλον, όπως ήταν τα σπίτια τότε! 

Αλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο οτι τούτο το μέγαρο φιλοξένησε το βασιλικό ζεύγος Οθωνα και Αμαλίας μετά τον ερχομό του στην νέα Πρωτεύουσα της Ελλάδας. 

Ο χώρος θέλει χρόνο να τον δεις με υπομονή σ όλα του τα εκθέματα και να σε ταξιδέψει σε πρόσωπα και ιστορίες, αλλά εμείς είχαμε να δούμε και μία έκθεση ζωγραφικής ακόμα, ετσι επισπεύσαμε 

Η έκθεση ήταν της κας  Μαρίας Σιδέρη. Τα έργα άλλης τεχνοτροπίας και μεγέθους επίσης ,απο την προηγούμενη, εντυπωσιακά όμως στην πλειονότητά τους. 

Και αφου ολοκληρώσαμε την ψυχική ανάταση φροντίσαμε και την σωματική ευχαρίστηση. Το Μουσείο διαθέτει ένα κρυφό κήπο, που πάντα άκουγα αλλά ποτέ δεν είχα επισκεφθεί κι αυτός με μάγεψε! Ενα μικρό διαμάντι στην πιο πολύβουη περιοχή, σε απομόνωνε απο τα κλάξον των αυτοκινήτων και το ανθρώπινο πλήθος (αν και η Σταδίου έχει χάσει πολύ απο την εμπορευματική της κίνηση πια) και σ έμπαζε και σ έκρυβε στις φυλλωσιές των πυκνών της δένδρων προσφέροντάς μου ενα ζεστό καφέ για ξεκούραση κι ένα γλυκάκι να ολοκληρωθεί η απόλαυση της ημέρας! Ηξερα το χειμερινό Black duck, χάρηκα που γνώρισα και το καλοκαιρινό. 

Το γούστο και η καλλιτεχνική άποψη είναι παρούσα και εδώ!

Εκτός απο τους χώρους που ευτύχησα να επισκεφθώ , εκείνη την περίοδο "έτρεχε" κι ένα μουσικό event (piano city Athens) σε διάφορα σημεία των ΑΘηνών και είχα την μεγάλη χαρά να το συναντήσω στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, υπο τη σκιά (τρόπος του λέγειν γιατί ο ήλιος ήταν καυτός εκείνη την ημέρα) της Ακρόπολης. 

Τί μαγικό να συνδυάζονται τέτοιοι ήχοι με τέτοιες εικόνες!!! Πραγματικά αποκάλυψη 💝

Δεν θ αναφερθώ στις πολυπόθητες συναντήσεις γιατί η λαχτάρα της προσμονής, οι αγκαλιές, το συναίσθημα, δεν μεταφέρονται με λόγια,απλά τα νοιώθεις με την ψυχή σου χωρίς φωτογραφίες και ό,τι μπορέι να χαλάσει τη μαγεία της στιγμής, προσπαθώ απλά μέσα απο τις περιγραφές να μην ξεχάσω τα όσα συναισθήματα ένοιωσα σ αυτή την απόδραση μετά χρόνια και να με συντροφέψετε σ ο,τι περπάτησα, είδα και θαύμασα!

Φυσικά μαζι με την ψυχή θρέψαμε αρκούντως και το σώμα! Αλλοίμονο να το παραβλέπαμε αυτό 😂 άλλωστε νηστικό αρκούδι δε χορεύει, το λέει κι ο λαός! Κι εγω μπορεί να μη χόρεψα (αν και παρασύρθηκα απο τη μουσική κάτω απο την Ακρόπολη) αλλά περπάτησα όσο δεν είχα περπατήσει 3 ολόκληρα χρόνια! Και μπορεί να πιάστηκαν τα πόδια λες και έκανα πρώτη μέρα γυμναστήριο μετά απο χρόνια ακινησία, αλλά το ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑ ΤΟΟΟΣΟ ΠΟΛΥΥΥ!!!!Η επίσκεψη λοιπόν είχε άρτον και θεάματα σχεδόν σε καθημερινή βάση. 

Η αλήθεια είναι, οπως βλέπετε, μία υπογλυκαιμία την είχα, αλλά χρειάζονταν καύσιμα για τόσο ποδαρόδρομο! 

Και όπως έλεγε και το φωτεινό σλόγκαν ενός απ αυτά " Εις υγείαν των ερώτων ,το ποτήριον το πρώτον"!χαχαχχαα

 Δεν πήγα ούτε μια φορά στην Ερμου π.χ παρόλο που έμενα στον κάθετο κεντρικότατο δρόμο της. Χρόνια τώρα δεν με αφορούν οι βιτρίνες της ουτε καν ο κόσμος που συνωστίζεται στο δρόμο της, αντίθετα προσπαθώ ν αφουγκραστώ άλλους ήχους και άλλες προκλήσεις που θα με οδηγήσουν σε γωνιές και απολαύσεις για λίγους

Κι έτσι άλλο ένα απωθημένο πραγματοποιήθηκε σ' αυτό το ταξίδι. 

Απο φοιτήτρια το επιθυμούσα να βρεθώ στο εσωτερικό του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και έγινε με πολλά χρόνια καθυστέρηση, αφού κι αυτό πέρασε δια πυρός και σιδήρου, αλλά η αναμονή άξιζε τον κόπο! Μαζί με τη θεατρική παράσταση ενός κλασσικού έργου, νόμισα οτι μεταφέρθηκα σε κάποια μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου και μοιραία το συνέκρινα με το δικό μας, νέο Θέατρο, που ουδεμία σχέση έχει με την τοπική μας ιστορία.

Πραγματικά εντυπωσιακό θέατρο με την πλατεία και τα χρυσοποίκιλτα θεωρεία του, τις βαρειές βελούδινες κουρτίνες της αυλαίας, που αν δεν υπήρχαν οι ανεγκέφαλοι με τα κινητά θα είχαμε απολαύσει μία μυσταγωγία τέχνης και ερμηνειών. Αλλά τί να πεις...παντού υπάρχουν άνθρωποι που δεν σέβονται...

Ακόμα θαύμασα το νέο σταθμό του Μετρό στο Δημοτικό Θέατρο, αν και δεν το χρησιμοποίησα για τον Πειραιά, αλλά κατέβηκα και θαύμασα για άλλη μια φορά πόσα πράγματα κρύβονται κάτω απο τα πόδια μας, που αν δεν είχαν μπαζωθεί και αξιοποιηθεί το λεκανοπέδιο θάταν εντελώς αλλιώς!

Δε θα σας κουράσω άλλο , ήδη ήταν μακροσκελής η ανάρτηση, αλλά ήθελα να μοιραστώ αυτή μου τη χαρά που ούτε λόγια δε βρίσκω να την εκφράσω ακόμα και τώρα! Ένοιωσα ολα τα συναισθήματα που υπάρχουν, μαζί! Και έφυγα τόσο γεμάτη που, ως δια μαγείας, μου πέρασε κάθε λύπη και στεναγμός !!! Ηξερα οτι αυτό θάταν το φάρμακό μου για όσα πέρασα, όχι μόνο στα 3 χρόνια της πανδημίας και της απομόνωσης αλλά περισσότερο των εξι τελευταίων μηνών και χαίρομαι που μου δόθηκαν αυτές οι μοναδικές ευκαιρίες να αποτοξινωθώ και να ξαναγεμίσω τις μπαταρίες μέχρι την επόμενη φορά, που ποτέ δεν αρκεί!

Ομως πριν κλείσω και σας ευχηθώ Καλό πρώτο μήνα Καλοκαιριού δεν ξέχασα την κλήρωση για τα 14 χρόνια στο διαδικτυακό κουρμπέτι 😉 Και ετσι τη βοηθεία του συζύγου οι δύο επιλεγέντες δια φωνητικής κληρώσεως (εννοώ καταγράφηκαν τα ονόματα ιεραρχικά και είπε δύο αριθμούς που αντιστοιχούσαν σ ενα σχολιαστή) είναι:

ΑΝΝΑ FLO & 

DIANA MOREL!!!! και είναι θήκες γυαλιών για τον Καλοκαιρινό ήλιο

Καλοφόρετες κορίτσια μου 💝💝

In Memoriam- Το album των αναμνησεων

10 Ιουλίου τόόότε 9 το πρωί , 10 Ιουλίου σήμερα, ίδια μέρα, ίδια ώρα! Πόσα χρόνια μετά; μα να μην είναι... 😔😕 Τότε έφυγα για Ιταλία ✈.
Κουφό; Κουφό!
Γιατί αν ένοιωσα μόνη στην ΑΘήνα την πρώτη φορά, πώς θα έπρεπε να σκεφτόμουν οτι θα ένοιωθα στην Ιταλία, από το πουθενά στο πουθενά και χωρίς επάρκεια γλώσσας; Κι ομως έγινε!
Τώρα πώς έγινε η ιστορία; 

Να πω την αγία μου αλήθεια, έπρεπε να ξαναδιαβάσω τα γράμματα, που είχα στείλει κι ευτυχώς είχε κρατήσει η μαμά μου, για να θυμηθώ λεπτομέρειες. 
Το σημαντικό ήταν οτι, κάποια χρόνια πριν, αποφάσισα να κάνω, επιτέλους, τ' όνειρό μου πραγματικότητα. 
Τα Ιταλικά ήταν μια γλώσσα που την άκουγα να μιλιέται από πολύ μικρή, μια που η ντοπιολαλιά μας είναι γεμάτη απο ιδιωματισμούς ανάμεικτους και επίσης την αυθεντική, όταν μιλούσε η νονά μου (και η μαμά της, Ιταλίδα από την Τεργέστη) στο γιο της και με γοήτευε. 

Ηθελα πάντα λοιπόν να τη μάθω, όμως πάντα προέκυπταν μπροστά τα Αγγλικά, που ουδέποτε αγάπησα και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες και τις εναλλαγές φροντιστηρίων, ουδέποτε αποδέχθηκα και ομίλησα! 

Λάθος; Μέγα! και τ αναγνωρίζω, γιατί είναι μαγικό να μπορείς να συνδιαλλαχθείς με κάποιον στη γλώσσα του, να κάνεις ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να μπεις στο  πολιτισμό του!
Οντας φοιτήτρια (τρόπος του λέγειν, γιατί στην πραγματικότητα ήμουν έγκλειστη στον πύργο των καλογραιών, που προέγραψα, αναμένοντας σήματα καπνού...που δεν έρχονταν. Άμυαλη νεάνις!) αποφάσισα να εντάξω τα Ιταλικά στη ζωή μου. Έτσι για το γούστο μου, ρε αδρεφέ! 
Πήγαινα λοιπόν στο Casa d' Italia, γιατί αν θες να μάθεις μία γλώσσα πας κατευθείαν στην πηγή 😉 Κι ήταν τέτοια "πηγή", που ένα βράδυ κόντεψα να πνιγώ (2/11/1977!!!) Τελικά ή από σεισμό θα πήγαινα ή από πλημμύρα! Κι ομως, ένας θεός ξέρει ποιός μ' έσπρωξε κείνο το μαύρο βράδυ της Αθήνας σ ενα λεωφορείο και κρεμόμουν από τα ρούχα του μπροστινού μου!!! Το τί επικρατούσε εκείνη τη νύχτα είναι ασύλληπτο, ούτε μπορεί να μεταφερθεί με λέξεις, αλλά και πάλι δεν υποφέραμε κάτι περισσότερο από ταλαιπωρία, από τους κατοίκους των περιοχών που πνίγηκαν, κυριολεκτικά.
Αλλά ξεκινήσαμε για Ιταλία.

Τελειώνοντας λοιπόν τα πρώτα χρόνια των Ιταλικών, ήταν και ταχύρρυθμα,  έκλεισαν συγχρόνως πολλοί "κύκλοι". Πρώτος και καλλίτερος ο γόρδιος δεσμός, που δεν είχα τολμήσει να κόψω νωρίτερα  και δεύτερον το πτυχίο. Η αλήθεια είναι οτι χρωστούσα ακόμα γλώσσα, αλλά είχα καθαρίσει απ όλα τ άλλα και ονειρευόμουν μεταπτυχιακό σε θέματα Κοινής Αγοράς, που ήταν τότε φρέσκο το έμπα μας . 

Κι όπως τ ονειρευόμουν...ξύπνησα! Γιατί ακόμα τα πτυχία μας δεν ήταν ισότιμα του εξωτερικού κι όταν βολιδοσκόπησα το Ιταλικό Πανεπιστήμιο, θαπρεπε να κάνω άλλα τέσσερα χρόνια, αλλά δεν ήταν εφικτό από ηθικής άποψης, γιατί ξεκινούσε ο αδελφός μου σπουδές και ίσως κι αυτός εκτός Ελλάδας, οπότε θάταν δυσβάσταχτο για τον μπαμπά μου δυο παιδιά φοιτητές εξωτερικού. Άσχετα αν ήρθαν αλλιώς τα πράγματα και δεν έφυγε κανένας τελικά.

Δε ξέρω πώς ξεστόμισα το "πάω Ιταλία", αν τόχα σκεφτεί, πού είχα βρει που θα πάω, πώς και όλα τα σχετικά που απαιτούνται για μία τέτοια απόφαση, που δεν ήταν και ο,τι πιο εύκολο εκείνη την εποχή. Πρώτον και σπουδαιότερο γιατί δεν υπήρχε συνάλλαγμα. 
Το συνάλλαγμα ήταν 50.000δρχ (σε λιρέτες αστο...) και κόψε το λαιμό σου μετά αν μείνεις πάνω απ όσο έφταναν τα χρήματα. Φοιτητικό δεν υπήρχε, αφού δεν πήγαινα επίσημα ως φοιτήτρια. Φυσικά ούτε λόγος και για φοιτητική εστία κι όλα τα συμπαρομαρτούντα! 

Κι όμως δεν έκανα πίσω. Τώρα που το σκέφτομαι, απορώ και έχω κάνει 100 βήματα πίσω, αλλά τότε κάτι με τράβαγε μπροστά και είχε δίκιο. 

Έχω καταλήξει πια οτι, κάθε πράγμα στον καιρό του και η κάθε εμπειρία, μετά πάλι κατατάσσεται ανάλογα την ηλικία σ άλλη βαθμίδα σημαντικότητας. Αλλιώς βιώνεις κάτι στα 20 κι αλλιώς ανά δεκαετία ζωής 😉

Τα χρήματα για το Πανεπιστήμιο προπαρασκευής πήγαν μέσω Τεργέστης, γιατί ήδη σπούδαζε εκεί ο γιος της νονάς μου, ετσι δεν μειώθηκε το ήδη πενιχρό συνάλλαγμα, ώσπου... πρωίαν σε είδον μαλλιά ξεπλεγμένα στους ώμους ριγμένα γελούσε η αυγή και πώς να μη γελούσε αφού θαρρετή στρογγυλοκάθισα σ' ένα κάθισμα της Alitalia και προσγειώθηκα στη Ρώμη! 
Μέχρι εδώ καλά, απο δω και πέρα σε θέλω κάβουρα!
Από εκεί και πέρα άρχισα να συνειδητοποιώ το μέγεθος του εγχειρήματος...λεωφορείο από αεροδρόμιο για Κέντρο (απέχει τουλάχιστον μια ώρα, αν δε μ απατά η μνήμη μου) και μετά στο σιδηροδρομικό σταθμό με προορισμό τη...Σιένα! 

Σιένα! Μιλάμε οτι είχα κερδίσει, εν αγνοία μου, τον πρώτο αριθμό του λαχείου Συντακτών, οχι αστεία! Αλλά μια κουβέντα είναι να φτάσεις μέχρι εκεί όταν μάλιστα υπήρχε και μετεπιβίβαση! Ο Χριστός είχε σταματήσει στο Εμπολι, κινηματογραφικά, εγώ όμως που δεν ήμουν και χριστός  θα σταματούσα λίγο πιο πέρα, στο Κιούζι , πού θα βρισκόμουν; πώς θα συνέχιζα;;; 

Να πω οτι ήμουν και θρασύς ή αετός στα Ιταλικά! Ζήτημα αν είχα ανοίξει το στόμα μου 5 φορές στα 2 χρόνια. Κι ομως ο Χριστός ήταν μαζί μου (φαίνεται θα σκέφτηκε "ομοιοπαθής, μη την αφήσω έτσι εγω που ξέρω πια") και μου έστειλε  ανθρώπους, που προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν και με βοήθησαν υπερ του δέοντως! Στην αρχή ένας φαντάρος και στη συνέχεια ένας φοιτητής στη Σιένα, ο Κάρλο.

 

Η διαδρομή μαγική. Οποιαδήποτε περιγραφή ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα! 

 Ο,τι κι αν ακούτε για Τοσκάνη δεν ανταποκρίνεται σ αυτό που θα δουν τα μάτια σας! Τα χρώματα της παλέτας, γαλάζιο του ουρανού, ολα τα πράσινα του κόσμου, τόνοι από κίτρινο και ανάμειξη ώχρας και κεραμιδί! Εκτάσεις ολόκληρες κατακίτρινες με κεφαλάκια που αποζητούν διακαώς τον ήλιο...Ηλίανθοι ή αλλιώς του Ηλιου τα κάλλη, συνεισφέρουν στα κάλλη της Τοσκάνης. Στρατιωτικά παρατεταγμένα σε απόλυτες ευθείες αμπέλια, για το φημισμένο κρασί Κιάντι, Χαμηλοί καταπράσινοι λόφοι, μαλακές γραμμές κλίσεων, αυτοκινητόδρομοι δίπλα στις γραμμές με ατέλειωτες γραμμές κυπαρισσιών, υπέροχες αγροικίες, και σε στρατηγικές θέσεις επαύλεις. 

Ειλικρινά δε χωρούν περιγραφές  και τότε δεν υπήρχαν κινητά για φωτό  😢

Και φτάνουμε στη Σιένα! 
Και φορτώνεται ο καημένος ο Καρλο και τα δικά του και τα δικά μου μπαγκάζια, καθότι απόγονος του Ρωμαίου και πάμε στο σπίτι του να τ' αφήσουμε, διότι την έκπληξη σας την κράτησα γι αργότερα...και να πού φτάσαμε! 
Ούτε κατάλυμα είχα βρει εκ των προτέρων!!! Αλλά σιγά μη με πτοούσε αυτό 22 χρονών με τη γεύση της ελευθερίας να τη γλύφω συνέχεια και ήταν πρωτόγνωρη!!!

Υπήρχε λοιπόν στην Πιάτσα ντελ Κάμπο ένα γραφείο σαν Τουριστική Αστυνομία και εκεί βρήκαμε ένα δωμάτιο σε μια πανσιόν λίγα μέτρα από την Πλατεία, contrada dell 'Aquila! 
Γιατί στη Σιένα οι γειτονιές λέγονται Contrade και κάθε μια εχει το όνομα ενός ζώου ή πράγματος και είναι δεκαεπτά τον αριθμό. Αυτές λοιπόν οι Contrade διαγωνίζονται 2 φορές το χρόνο (2/7 & 16/8 για το Palio, κι εκεί να δεις πανηγύρια και αλαλαγμοί ξενύχτια και ποτοκατάνυξη. 

Τη χρονιά που ήμουν εκεί δε, έγινε 3 φορές!!! Επειδή μέχρι κι ο Πάπας ήρθε να επισκεφθεί τη Σιένα!!!

Έμαθε οτι ήμουν εκεί 😉να μην ερχόταν; και ήταν και μετά την δολοφονική επίθεση εις βάρος του και τον είχαν σαν βάζο κλουαζονέ στη βιτρίνα!. 

Χάρη στον Κάρλο λοιπόν βρήκα  σπίτι, με πήρε στην παρέα του, με σίτιζαν στην Φοιτητική εστία όσο ήταν εκεί να δίνουν μαθήματα, φεύγοντας  εκείνοι...συνελήφθην κόπτουσα οπώρας  😢και έμεινα να σιτίζομαι με πανίνο (πανάκριβα κι αυτά) και η μακαρονάδα  σπίτι να πηγαίνει σύννεφο και να 10 κιλά επι πλέον να φέρω πίσω στην Πατρίδα για την Κατοχή, νάχω να λυώνω 😤(μέχρι σήμερα πάντως, δεν ελυωσαν 😢, κρατάνε γερά τ' άτιμα!)

Οι φυλές του Ισραήλ σε παράταξη! Οι πιο κολλητοί του γκρουπ

Η αλήθεια είναι οτι σα νάχα το κοκκαλάκι της νυχτερίδας και βρέθηκαν πολλά άτομα να με συνδράμουν, όλο το διάστημα της διαμονής μου εκεί. 

Αρχής γενομένης από τον Κάρλο και την παρέα του, που ήταν δε τόσο φιλόξενοι, που θέλησαν να μου μιλήσουν στην γλώσσα μας κι αρχίσαν "Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ" !😂 Τους εξήγησα λοιπόν οτι, είναι τόσο η καθομιλουμένη μας, όσο η δικιά τους "Regina rosas amat"! Κατόπιν αυτής της τραγικής διαπίστωσης 😂(δε το χώραγε ο νους τους οτι μάθαιναν μία γλώσσα που είχε πάψει χρόνια πριν να μιλιέται!) αφήσαμε τους αρχαίους στην ησυχία τους και βολευτήκαμε με το ελληνοιταλικό λεξικό τσέπης, που έγινε το αναπόσταστο αξεσουάρ μου όλο το διάστημα, να βοηθήσει όπου ζοριζόμουν στη συνεννόηση. Ενα άλλο μέλος της παρέας, ο Αντόνιο, φοιτητής Ναπολετάνος, μ έπαιρνε συγκεκριμένη μέρα την εβδομάδα τηλέφωνο στον ΟΤΕ για να μάθει πώς περνάω αφότου έφυγαν.  Η συγκάτοικος μου, μια μικρόσωμη Σαρδηνέζα,  μ' επαιρνε μαζί με τ αγόρι της σε εκδρομές που έκαναν (για πρώτη φορά εκεί έκανα μπάνιο στο ποτάμι, μια που η Σιένα απέχει από τη θάλασσα) ή σε βίλες φιλικές που πήγαιναν  και ειλικρινά, σήμερα θα τις έλεγες Ινσταγκραμικές. 

Στη συνέχεια ήρθε στο απέναντι δωμάτιο η Χέλγκα, μία Γερμανίδα μουσικός με διασυνδέσεις μ άλλους μουσικούς που φοιτούσαν εκεί, αφού ερχόταν για δεύτερη χρονιά και μαζί πήγαμε κονσέρτα, εκδρομές,  μέχρι και τον Δεκαπεντάγουστο στη Ρώμη, που μας φιλοξένησε ένας φίλος της μουσικός επίσης, ο Τζέημς (με γονείς συγγραφείς), σ' ένα μοναδικό αρχοντικό με υπηρετικό προσωπικό (μιλάμε για χλιδή!) στο κέντρο της Ρώμης, αφού πριν είχαμε επισκεφθεί τη Φλωρεντία και πάλι φιλοξενούμενες ενός φίλου της Αμερικανού, που σπούδαζε Όπερα εκεί. 

Το υπέροχο Ponte Vecchio

Να προσθέσω εδώ οτι μέχρι σε θέατρο δρόμου στη Σιένα, συμμετείχε η αφεντιά μου, απόλυτα πρωτόγνωρο  για μένα, βοηθώντας έναν ακόμα φίλο της Χέλγκα, όπως και σε μουσικές βραδυές στο Foro Romano της Ρώμης. Αξέχαστες εμπειρίες!

Προσέρχομαι...

Τώρα τί να σας πω για Φλωρεντία και Ρώμη; 
Οτι ζουσα το όνειρο;;
Οτι έβλεπα ό,τι , πριν λίγο καιρό έβλεπα στους τουριστικούς οδηγούς που προετοίμαζα το ταξίδι και τώρα τα ζουσα;
 Οτι, Φυσικά επισκέφθηκα την εκκλησία που έχουν ταφεί οι μεγάλοι του πνεύματος Δάντης και Ούγκο Φόσκολο ( ο Τζαντιώτης Ουγκο!!!) και τον Αγιο Πέτρο, έτρεμαν τα πόδια μου μπροστά στην Pieta; 

Με τη Χέλγκα στον Αγιο Πέτρο, επι γης 😉

Οτι ζήσαμε μία μοναδική Ρώμη (έστω και υπό βροχή) μια που το Δεκαπεντάγουστο γίνεται απόκοσμη, όπως η Αθήνα, κι αυτό μας βόλεψε απίστευτα, γιατί εκτός από το Βατικανό, πουθενά αλλού δε συναντήσαμε όχι ουρές αλλά ούτε άνθρωπο! 

Αυτό βέβαια στο Βατικανό, δε μας αποθάρρυνε να σταθούμε στην ουρά και να θαυμάσουμε τη μοναδική  και ασύλληπτη στο νου Καπέλα Σιξτίνα! Ένοιωσα πραγματικά το άγγιγμα του Θεού! 

Κι όπου δεν μας έφταναν τα πόδια, ο Τζέημς με το αυτοκίνητό του, μας γύρισε όπου θα έπρεπε να πάμε. Πόσο θάθελα να ξανάβλεπα αυτά τα "παιδιά"!!! 

Γενικά η Ρώμη, είναι μία απέραντη γλυπτοθήκη, που θες χρόνο και ενημέρωση για να τα γυρίσεις και να τα μελετήσεις όπως τους αξίζει. Και φυσικά, σ' όλο αυτό τον πολιτιστικό πλούτο που ανοιγόταν μπροστά στα μάτια μου κι έκλεινα στην ψυχή μου, εκτός από ευγνωμοσύνη, αναρωτιόμουν τί έρχονται και βλέπουν στην Αθήνα μας οι Τουρίστες!!!

Παρότι οικονομικά αδύναμη, δεν έμεινα πίσω, πάντα υπήρχαν οι άνθρωποι που δε μ' άφησαν στιγμή μόνη. Ξεκλέβαμε χρόνο και γυρνούσαμε μ' όσο μας επέτρεπαν, ειδικά τα δικά μου, πενιχρά οικονομικά. 

Γιατί αν σας ενδιαφέρει, τα 50000 δεν έφταναν ούτε για το πρώτο 15νθημερο οχι για 3 μήνες κι έτσι, ευτυχώς που υπήρχε ένας φίλος της Ντονατέλα, μέχρι να έλθει η Αμερικανική, κυριολεκτικά, βοήθεια. Περιττό να πω οτι στο γυρισμό είχα ΑΚΡΙΒΩΣ τα χρήματα του εισιτηρίου, που γύρισα με πούλμαν!!! Για τέτοια ένδεια μιλάμε, ενώ αντίθετα οι συμφοιτητές Τούρκοι, κι ήταν πολλοί (ενώ από Έλληνες άλλη μια κοπέλα, που δεν ξανασυνάντησα από την πρώτη μέρα) ήταν πλήρως καλυμμένοι και από χρήματα και από δωμάτια στην Εστία και από πρόσβαση στην Mensa  για φαγητό. 

Εμείς...τί έχεις Γιάννη τί είχα πάντα! (Εχουμε μία σταθερότητα όσο να πεις 😉)

Μια Τουρκάλα, μια Ελληνίδα, μια Σερβα συνδιαλέγονται

Επίσης, με μια Σέρβα δημοσιογράφο-συμ φοιτήτρια, νοικιάσαμε ένα  deux chevaux και μ' επιβάτες εμένα, μια Τουρκάλα και έναν Ισπανό (του μόνου που θυμάμαι ολόκληρο το όνομα!!!) πήγαμε στα περιξ που είναι εξίσου αξιόλογα και μαγευτικά Voltera, san Gimigniano. 

Γενικά ολοι οι άλλοι συμμαθητές Αυστριακοί (καλά αυτούς δε το συζητάμε, το χρήμα έρεε)

Ισραηλίτες, Ιάπωνες, Γερμανοί είχαν την άνεση και έφτασαν και μέχρι Βενετία, εγω η καψερή αρκούμην στα πέριξ, αλλά δεν είμαι αχάριστη γιατί έζησα καταστάσεις που οι άλλοι δεν έζησαν όπου φιλοξενηθήκαμε.

Μια Ελληνίδα, ένας Ισπανός και μια Τουρκάλα

Δεν αισθάνθηκα πουθενά απειλούμενη, παρότι ήταν μία ταραγμένη περίοδος για την Ιταλία ακόμα και φυσικά ένοιωσα όλη την αναστάτωση και το φόβο των Ιταλών με τη βομβιστική επίθεση στο σταθμό της Μπολόνια στις 2 Αυγούστου, αλλά η Σιένα ήταν μια φιλόξενη και ήσυχη Πόλη που δεν διέτρεξα ποτέ κίνδυνο κι από κανέναν, ο,τι ώρα της ημέρας κι αν γύριζα! 

Αρκεί να πω οτι μια μέρα παράπεσε το πορτοφόλι μου και πρέπει νάταν και η ημέρα παραλαβής των χρημάτων  κοντά στο σπίτι κι οταν το συνειδητοποίησα κατέβηκα αλλόφρων να το βρω κι ηταν άθικτο πάνω στο μουράγιο.

Πέρασε ο καιρός κι έφτασε η ώρα του αποχωρισμού. Πικρή όπως πάντα και μεταξύ των παρεών που είχαν δημιουργηθεί και στο σπίτι. Και δεν έφτανε η πίκρα αυτή πλάκωσε άλλο ενα γεγονός (αμα λέω εγω οτι εχω το κάρμα να τα βιώσω όλα με κάποιο τρόπο έστω κι έμμεσο!) το Πραξικόπημα στην Τουρκία (12/9) 

Πού μ επηρέασε εμένα; μα επηρέασε τις Τουρκάλες φίλες μου και περνούσαμε ώρες συζητώντας προβληματισμένες τί γινόταν οι δικοί τους πίσω και πώς θα έφευγαν αυτές από την Ιταλία, αφού είχαν κλείσει τα σύνορα. Έζησα την αγωνία τους και συνέπασχα μια που εμείς μόλις είχαμε βγεί από την ίδια κατάσταση. Με τη μία συναντηθήκαμε την επόμενη χρονιά στην Αθήνα, η άλλη μια γλυκύτατη και χαμηλών τόνων κοπέλα (αυτή στις φωτογραφίες), αυτή που ανησυχούσε και περισσότερο, έχασα τα ίχνη της από την επιστροφή της και μετά. 

Μακάρι να μην της συνέβη κάτι κακό 🙏

Το αποχαιρετιστήριο γεύμα στο σπίτι. Στα ώπα ώπα σ είχα!!!

Ήταν 3 υπέροχοι και αξέχαστοι μήνες, που σίγουρα, αν υπήρχε συνέχεια, δεν θαχα γυρίσει ποτέ πίσω, αλλά βλέπετε η ζωή τάχε γραψει αλλιώς και παρά τις πολύπλοκες εξισώσεις των "ΑΝ..." δεν θα μάθουμε ποτέ κανείς μας το "ΘΑ γινόταν αυτό ή εκείνο", έγινε αυτό που είχε προδιαγραφεί να γίνει ! Kismet, το λένε οι Αραβοφωνοι, Fortuna οι Ιταλοί, ΤΥΧΗ εμείς. 

Κι αυτή η τύχη, που στάθηκε και καλή και  δοκιμαστική μαζί μου, φρόντισε πολλά χρόνια μετά να πάει η συνέχειά μου στον κόσμο τούτο, με την ίδια ηλικία, στα ίδια μέρη για τους ίδιους λόγους!! το κορίτσι μου! 

Πόσες φορές δεν είπαμε να ξαναπάμε μαζί, αλλά βλέπετε έπεσε μαύρο σύννεφο από πάνω μας και δε λέει να φύγει οσα χαρτονομίσματα κι αν βάλουμε στη γυάλα σαν άλλη Βλαχοπούλου μέντιουμ

Στην τύχη χρωστάω κι ολους εσάς που  διαβάζετε όλοένα τη φλυαρία μου, αλλά νάστε σίγουροι οτι το κουβάρι τυλίχτηκε. Μέχρις εδώ! 
Δε θα συγγράψω δα και την αυτοβιογραφία μου, ποιά είμαι πια, κι εδώ κλείνει το άλμπουμ των αναμνήσεων που συγκέντρωσε τις φωτογραφίες εκείνου του ταξιδιού της άμυαλης και ενθουσιώδους νεότητας και τις τύλιξε με αραχνούφαντα πέπλα, ρομαντισμό  και τις κράτησε άσβηστες στον πηλό, όσο ήταν δυνατόν...ιδού το:

Scrapbooking memories' album

Μακάρι να γινόταν ενα θαύμα, να ξανάβρισκα όλα τα πρόσωπα αυτών των μηνών, που συχνά αναπολώ και μ απασχολεί η σκέψη τους, αν και πού υπάρχουν, πώς νάναι, τι έκαναν στη ζωή τους μετά . 

Ας είναι καλά και μακάρι να νοιώθουν την ευγνωμοσύνη μου, που τους συνάντησα και συμπορευτήκαμε έστω για τόσο λίγο!

Τι χειμώνας βαρύς...

  ...έλα απόψε νωρίς νωρίς και στο πείσμα το κουτό μην προχωρείς

Τρυφερή βιαστική έλα απόψε εκεί
για μια νύχτα ερωτική στην σομπίτσα δίπλα την ηλεκτρική

Έλα μου κοπέλα μου εκεί στην τόσο γνωστή γωνιά
έλα μου κοπέλα μου να διώξεις την παγωνιά"

Μακάρι μια σομπίτσα και μια κοπέλα να μπορούσαν να διώξουν την παγωνιά των ημερών που προηγήθηκαν!

Μετά απο ενα δύσκολο Καλοκαίρι που είχε απ όλα κι ολα προοιώνιζαν έναν αντίστοιχα σκληρό Χειμώνα...και δυστυχώς δεν διαψεύστηκαν 

Πέρσυ η "Μήδεια", φέτος η "Ελπίδα", που μόνο ελπίδα δεν ήταν κι απορώ τον νονό που τη βάφτισε τί σκεφτόταν, σ αντίθεση με τη Μήδεια που τον έβγαλε ασπροπρόσωπο. 

Αντίθετα με τους μετεωρολόγους διαψεύστηκαν οι πολιτικοί, οι οποίοι για άλλη μια φορά πιάστηκαν στον ύπνο, αντίθετα πάλι με πάμπολους Αθηναίους που πιάστηκαν στη φάκα της Αττικής οδού. Σαν κρύο ανέκδοτο ακούγεται αυτό, αλλά δυστυχώς δεν θα το έλεγαν αυτό οι εγκλωβισμένοι

"Σομπίτσες" πολλές δεν άναψαν καν λόγω μεγάλων διακοπών της ΔΕΗ, δικαίως ή αδίκως, κι ο κόσμος των Αθηνών ειδικά, που είναι άμαθοι σ αυτές τις καιρικές συνθήκες, βολεύτηκαν κάτω από στοίβες κλινοσκεπασμάτων, οπότε τσάμπα το άσμα περί ερωτικών διαθέσεων

 Εμείς πάλι οι δυτικοί, δεν είχαμε χιονοπτώσεις αλλά αρκετό κρύο, ευτυχώς τα τζάκια μας έβγαλαν ασπροπρόσωπους γιατί καιροφυλακτουν και οι λογαριασμοί της ΔΕΗ που δεν ακούγονται σαν χαρμόσυνα νέα και παρακολουθώντας άφωνοι τις εξελίξεις στην Πρωτεύουσα ειδικά, και δοξάζοντας την καλή μας τύχη, μείναμε να θαυμάζουμε τις φωτογραφίες που κατέκλυσαν το διαδίκτυο και επέλεξα ν ανεβάσω εδώ νοσταλγώντας τα μέρη που απεικονίζονται με πολύ ασυνήθιστη ομολογουμένως εμφάνιση κι έχω λαχταρήσει να ξαναδώ,

Υ.Γ Οι φωτογραφίες είναι από τον έντυπο Τύπο που τις ανάρτησαν και από φίλους bloggers (roadartist & παμε μια βόλτα)

Ο απόηχος της Γιορτής.

Κάθε φορά το ταξίδι στην Πρωτεύουσα είναι μία εμπειρία.

Σαν να μην τοχεις ξανακάνει και να την ανακαλύπτεις ξανά.

Άλλοτε ευχάριστα,άλλοτε όχι και τόσο…

Μία  απ όλα λοιπόν είχε κι αυτό.

Κάθε φορά που μπαίνω στο καράβι, είναι σαν ναμαι πουλί που μ ανοίγουν το κλουβί!

Αυτή τη φορά η τύχη μου χάρισε μία μοναδική και πρωτόγνωρη συνάντηση μ' ενα κοπάδι δελφίνια! Καλός οιωνός γι’ αρχή,δεν νομίζετε;;; Τόσα ταξίδια κι ούτε μία φορά δεν είχε συμβεί, αλλά επειδή ήμουν απροετοίμαστη και το κινητό μου απρόθυμο για καλές φωτογραφίες,έμεινα με την ανάμνηση τυπωμένη στο "σκληρό δίσκο".

Η διαδρομή μέχρι την ΑΘήνα με γεμίζει με χρώματα και εικόνες.

Γιατί η Φύση είναι τόσο δυνατή που μου δημιουργεί εκτός απο ευγνωμοσύνη ,ζωγραφικές εικόνες διαφόρων τεχνοτροπιών

Και κάθε φορά γυρίζω αποφασισμένη οτι θα πέσω με τα μούτρα στη ζωγραφική να αποδώσω αυτά που συνέλεξα,αλλά πάντα κάτι συμβαίνει και μένουν στις καλένδες

Τέλος πάντων φτάσαμε στον προορισμό μας,που γι αλλη μια χρονιά ήταν η Γιορτή των Μολυβιών.

Μ' ένα χρόνο φυσικής απουσίας, φέτος είχα τη χαρά να παραστώ και να μοιραστώ τον ενθουσιασμό των συμμετεχόντων  και των επισκεπτών για τα έργα όλων μας,που ήταν καμωμένα με περισσή αγάπη και σεβασμό, γιατί αυτό που αγαπάμε αυτό καταθέτουμε στο χαρτί.

Μπορεί κάποια απουσία να με πονούσε,μπορεί ο καιρός να μας τα χάλασε,μπορεί να μας ταλαιπώρησαν οι απεργίες και το πρωινό τρέξιμο (άσχετο απο την έκθεση) αλλά προσπάθησα ν’ αποκομίσω όσο το δυνατόν περισσότερα από μέρη και ανθρώπους που αγαπώ.

Ετσι ένα μικρό φωτογραφικό οδοιπορικό  θα δείτε εδώ:

Εικόνες από την έκθεση

και πιο αναλυτικά στον εδώ συνδεσμο ολη η παρουσίαση που μας έγινε.

Μια μακέτα απο το αγαπημένο νεοκλασσικό που μας φιλοξενεί κάθε φορά το Booart cafe-bar

Η τελευταία μέρα στην Αθήνα, μια ηλιόλουστη Κυριακή λίγο πριν μαζέψουμε  τους πίνακες,τόλμησα ένα μοναχικό περίπατο  στον αγαπημένο παράλληλο της Ακρόπολης, σ' ενα δρόμο που έσφυζε απο τουριστική κίνηση,ανθρώπων που απολάμβαναν το ζεστό Αττικό ουρανό και την Κλασσική Ελλάδα.

Κατά μήκος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου
Κτίρια γνωστά και πολυφωτογραφημένα

Κι εκεί που τέλειωναν οι ομπρέλες των ασιατών  τουριστών και τα καπέλα, ξεπροβάλουν οι αρχαίες κολώνες. Και σε εκπλήσσουν τα ψηφιδωτά που αναδύονται απο τα ξερόχορτα και συντροφεύονται απο τα μοναχοπούλια

Μιά βάφτιση  ετοιμάζεται στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη  και με γυρίζει πολλά χρόνια πίσω στις δικές μας βαφτίσεις και συγκινούμαι απίστευτα

Παίρνω συγκινημένη το δρόμο για την κάθοδο προς το Θησείο και του Ψυρρή και δεν υπάρχει εκατοστό χωρίς χειροτέχνες, που εκθέτουν την πραμάτεια τους  καθ όλη την έκταση της Αποστόλου Παύλου μέχρι τα στενόδρομα του Ψυρρή.

Κυριακή γαρ και το παζάρι στο Μοναστηράκι και τις γύρω γειτονιές είναι ο μεγάλος κράχτης

Καλλιτεχνικά graffiti, ιεροσυλία και μνήμες του παρελθόντος

Περνώντας απο το σινέ ΘΗΣΕΙΟ που οντως δεν ειναι ενα απλό σινεμά αλλά ειναι εμπειρία όπως γράφει στη μετώπη του,

συνεχίζω να φωτογραφίζω τα ίδια κτίρια που τα έχω φωτογραφίσει όλες τις εποχές κι όλες τις ώρες της ημέρας και μπαίνοντας στου Ψυρρή,πάνω στο πεζοδρόμιο ανακαλύπτω ένα μικρό θησαυρό.

Ενα τεύχος των ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΩΝ ΦΥΛΛΩΝ του Ντίνου Κονόμου (έκδοσης 1955) κι ένα ρόπτρο, απ αυτά που λατρεύω και για χάρη τους θα γινόμουν κλέφτρα απο κάποιο εγκαταλειμμένο σπίτι που ακόμα κρέμεται βουβό, γιατί ποιόν να ενημερώσει πια, αφού οι ένοικοί του δεν υπάρχουν !

Ετσι αντί να το κλέψω,το απέκτησα νομίμως και το καμαρώνω.

 Η λήξη της έκθεσης σηματοδοτήθηκε από ένα σεμινάριο ξηρών pastel, με την εκλεκτή φίλη ζωγράφο Ειρήνη Γεωργοπούλου, το θέμα της είναι αυτό εδώ με μένα περήφανη παρουσιάζουσα!

"Γυάλινη μπίλια" με ξηρά pastel

Αλλά και το όλο ταξίδι, παρά τις αντιξοότητες που προέκυψαν,  πάλι έκλεισε μ' ένα ζωγραφικό έργο, που απο καιρό είχα ξεχωρίσει να δουλέψω, αλλά τελικά ακόμα κι η ζωγραφική θέλει την κατάλληλη παρέα για να προκόψει

και το μήνυμα όλων αυτών: