Θάλασσα μάνα,αρμύρα εσύ!

 Λοιπόν όπως το έγραψα και στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης ισως η γιαγιαδίστικη απασχόληση μου πυροδοτησε έμπνευση. Ισως πάλι αυτός ο Χειμώνας που με καταπίεσε τόσο έδωσε την πίεση να να γινει η έκρηξη. Ισως πάλι και το Καλοκαίρι 😏

Η Αλήθεια είναι οτι αυτό τον καιρό εχει κινητοποιηθεί η φαντασία σαν να πρόκειται για τεκτονική πλάκα χωρίς καταστροφικές συνέπειες, αλλά το αντίθετο.

Σημερα λοιπόν κι αφου πραγματοποίησα επιτέλους το πρώτο μου μπάνιο, ίσως ήταν αποτέλεσμα του έργου που προηγήθηκε, ίσως όμως απο την επανάληψη του παιδικού τραγουδιού που ¨τραγουδάω" στην εγγονή μου "μια κολυμβήτρια κινέζα ρίχνει βουτιά στη μαγιονέζα" 😂😂 !

Μπορεί βέβαια να είμαι επηρεασμένη και απο τους Ολυμπιακούς αγώνες που παρακολουθούσα μετά μανίας τον Γκέργκ Λουγκάνις στις καταδύσεις απο βατήρα 😂, το σίγουρο πάντως οτι μ αρεσε αυτή η ευθυγράμμιση του κορμιού που απέδιδε την πτώση στο νερό

Ετσι βγήκε η κολυμβήτρια αυτή!

Και για να μη σας δείχνω όλο πετρωτα, δύο μικρά εργάκια αλλά με πολύ δουλειά και ακρίβεια που δεν ειναι η ιδέα δική μου, αλλά της  Tonia Jillings Artist     την είδα, εντυπωσιάστηκα και είπα να την δοκιμάσω μια που έχω αρκετά γραμματόσημα.

Στο κέντρο είναι γραμματόσημα και το υπόλοιπο προσπάθεια να το ενσωματώσεις σαν πίνακα ζωγραφικής ακολουθώντας τα χρώματα και προεκτείνοντας την εικόνα που φαίνεται στο γραμματόσημο.

Δεν είναι πολύ ωραία ιδέα;;;

Το συγκεκριμένο μάλιστα ήταν σκισμένο  και δεν είχα δεύτερο να χρησιμοποιήσω, οπότε έψαξα στο διαδίκτυο να βρω τί ακριβώς απεικόνιζε και το ανασύστησα. Γι αυτό  το ψάρι και ο αστακός φαίνονται διαφορετικά απο το υπόλοιπο γραμματόσημο, εγιναν ζωγραφιστά

Δείτε και τα έργα της καλλιτέχνιδας να εντυπωσιαστείτε πραγματικά, γιατί εγω έκανα δύο πρώτες  απόπειρες, οχι τέλειες, αλλά τέλος πάντων ανεκτές.

Αυτά για σήμερα και ίσως πάω για μια βουτιά, απλά περιμένοντας να τελειώσει ο φούρνος είπα να σας στείλω την καλημέρα μου ,έργω 😉😍

Τέλος Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη

 Φίλοι μου χαθήκαμε, αλλά οι μέρες ήταν φορτωμένες και φορτισμένες, σε σημείο που δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από "επιχειρήσεις εσπρέσο" 😉

Έτσι χάθηκα και από το μπλογκάκι μου αλλά ...νέος μήνας κι εγώ ξανά εδώ!

Λοιπόν, όταν κάθομαι να γράψω μία νεα ανάρτηση, διαπιστώνω οτι τελικά έχω περισσότερα πράγματα να δείξω απ' οσα νόμιζα. 

Εσπρέσο εσπρέσο αλλά μικρά και λυτρωτικά! Γιατί όπως σας εχω εξομολογηθεί, χωρίς δημιουργία η μέρα που περνά είναι μέρα κενή και διαγράφεται❌

Αυτό το Καλοκαίρι λοιπόν, λόγω του ατυχήματος μου το Μάιο, που δυστυχώς με ταλαιπωρεί ακόμα, προσπάθησα να μην το επιβαρύνω περισσότερο και ετσι έπρεπε, όοοταν αποφάσιζα για μπάνιο, νάναι οι θάλασσες αμμουδερές. 

Αλλά δεν έφταιξε μόνο αυτό για την μη παραγωγή πετρωτών, αλλά και η μειωμένη μου διάθεση και έμπνευση.

Παρ όλα αυτά τα μείον, έτσι για το τέλος του ημερολογιακού καλοκαιριού, έφτιαξα ένα με τα πρόσφατα μαζεμένα πετραδάκια.

Όμως συγχρόνως με τη γοργόνα και το ναύτη (προηγουμενη ανάρτηση 😉)είχα φτιάξει κι ένα Νησιώτικο Τοπίο, αποτελούμενο από σπιτάκια αυτοξηρούμενου πηλού, πάνω σε μια καρτολίνα και  φόντο αποτυχημένης ζωγραφικής. 

Η φωτό το αδικεί😔

Ενα θαλασσόξυλο με τοξωτό σχήμα, εκτελεί χρέη γέφυρας για να καθήσουν δυο κυρίες (αυτές κι αν είναι μινιατούρες! ούτε καν φαίνονται)

αποχαιρετώντας τα πλοία, που επιστρέφουν, φορτωμένα τους παραθεριστές του Αυγούστου, στον Πειραιά. 

Βράχια-κυματοθραύστες ολοκληρώνουν την εικόνα του λιμανιού, με  ένα ακόμα καραβάκι ελλιμενισμένο στους κόλπους του.

 Δεν είναι και άσχημο, ε τί λέτε;

Προχωρώντας στις καλοκαιρινές δημιουργίες, μικρά κομμάτια από μάρμαρο που έσπασε, έγιναν πίνακες με νησιωτικές εικόνες,

που τα περισσότερα έγιναν δωράκια αναμνηστικά σε φίλες που μου έκαναν την τιμή νάρθουν στον Τόπο μου και να μ αναζητήσουν😍

Και για να ολοκληρώσουμε...

Χρόνια λύσσαγα για στρείδια, αλλά αφ ενός δεν ξέρω αν τα σήκωνε η τσέπη και να εύρισκα , αφ ετέρου δεν ήξερα καν αν υπήρχαν στην τοπική αφορά, όταν έμαθα από την κόρη μου οτι έφαγε στρείδια και πέταξε τα όστρακα, μόνο που δεν την έφαγα!😠

-Ααα μου λέει εδώ τρώμε συχνά, αλλά σιγά μην πλήρωνα τελωνεία να σου στείλω στρείδια, απάντησε με περισσό  θράσος το σπλάχνο μου που και προ Brexit  το ίδιο σκρουτζάκος ήταν

Τέλος πάντων, κάμφθηκε από τα παρακάλια της άμοιρης μάνας και έκανε τη μεγάλη θυσία να μου φέρει 6!!!

Παρασφίχτηκε, αλλά καλά κι αυτά γι αρχή 😉

 Γιατί όταν είδε πώς τ' αξιοποίησα δεσμεύτηκε οτι θα μου κρατήσει για το επόμενο ταξίδι, να μου φέρει.

Την προηγούμενη φορά είχαν γίνει Αγιοβασίληδες αλλά αυτά είχαν άλλη μορφολογία κι αποφάσισα να τα χρησιμοποιήσω με την εσωτερικής τους επιφάνεια και να τα κάνω λουλούδι με decoupage  και χρύσωμα, που συνέδεσα με εποξική κόλλα κολλώντας στη μέση ένα χαρτί από καφέ φίλτρου, ένα καψουλάκι από βελανίδι χρυσωμένο κι αυτό και μια χρυσή μπίλια ομοίως. 

Εμένα μ άρεσε αυτό το πέτρινο λουλούδι, εσάς;

Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω οτι αύριο συμπληρώνεται ενας χρόνος απο την Εκθεση Πετρωτών και ακόμα το βίντεο δεν τοχω ανεβάσει 😔

Κι εδώ σας αφήνω να μην σας κουράζω. 

Μπορεί να κάνω μια ανάρτηση το μήνα, αλλά ...μπαμπάτσικη, δεν έχετε παράπονο 😊 

Και νάχατε τί να πείτε κι εσείς μ' εμένα που μπλέξατε; 

Αλλωστε δεν μας παίρνει και να κακιώσουμε τόσο λίγοι που μείναμε 😌

Καλό γλυκό γουρλίδικο Φθινόπωρο λοιπόν🙏
και ήδη σας εχω έτοιμη την συνέχεια 💝, δεν θ αργήσει 😉

Πορτραίτων συνέχεια

 "Θα σας εξομολογηθώ οτι οταν στα 15 μου γράφτηκα δια αλληλογραφίας σε μια σχολή ζωγραφικής το μόνο που επιθυμούσα ήταν το βαλιτσάκι-δώρο που διαφήμιζαν. Οταν ερχόντουσαν όμως τα μηνιαία μαθήματα και οι ασκήσεις ...βαστάτε Τούρκοι τ άρματα! Το χειρότερο μου ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΩ ΚΑΤΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ και να το στείλω να εξεταστεί να διορθωθεί. Ούτε στον εχθρό μου!

Τλπ τέλειωσε αυτή περίοδος θέλησα να δώσω στην Καλών Τεχνών μη έχοντας σώας τας φρένας παιδιόθεν, ευτυχώς ο πατέρας μου με απέτρεψε οτι θα πεινάσω μέχρι να πεθάνω και ν' αναγνωριστώ, εγω την πείνα δε την αντέχω και στράφηκα σ' άλλες κλασσικές επιστήμες, οπου και "διέπρεψα" χωρίς να το θέλω στο δημόσιο!!!

Ελα όμως που το σκουλήκι κάποια στιγμή βγαίνει στην επιφάνεια! Και για καλή μου τύχη (κακή δική της) βρέθηκε στο δρόμο μου η Μαρία Βιλλιώτη, της είπα την ιστορία μου και μου πρότεινε (δεν ήξερες, δε ρώταγες;) "θέλεις να γεμίσουμε εκείνο το βαλιτσάκι;" και πάλι, χωρίς να το πολυσκεφτώ, είπα "ναι, αλλά με τους δικούς μου όρους"...ξεροκατάπιε..."δηλαδή;"

-Εμενα αρέσει η ακουαρέλα γιατί μ αφήνει ελεύθερη, πάω όπου με πάει το νερό"

-μα κι αυτή έχει κανόνες ,τεχνική

-εγω δεν θέλω ν αρχίσω απο το Α θέλω να πάω κατευθείαν στο Ω, θέλω να ζωγραφίσω όπως νοιώθω. Και δεν θέλω νάρχεσαι απο πάνω μου να με κοιτάς όταν ζωγραφίζω, μπλοκάρω. Και δε θέλω να μου λες τα λάθη μου, τα βλέπω

-μα έτσι τί σόι δασκάλα θάμαι;

-για μένα θα 'σαι

Δεν είχε και πολλές επιλογές το δέχτηκε. Κάποια στιγμή βαρέθηκε να ανέχεται κι άρχισε ύπουλα να προσπαθεί να με πείσει να δοκιμάσω τις ξυλομπογιές που ζωγραφίζει η ίδια (αν δεν τις έχετε δει εσείς χάνετε). Εγω μουλάρι! αντίσταση κατά της αρχής.

Αλλά πες -πες το κοπέλι κάνει τη γριά και θέλει κι εδώ κυριολεκτούμε 😉😂

 Και ξυλομπογιές μου έδειξε, και παστέλ και γραφίτη και κάρβουνο και ω του θαύματος οχι μόνο δεν έγιναν όλα κάρβουνο αλλά μ' άρεσαν κιόλας! Απο τότε μέχρι σήμερα 2012-2024 εχω συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις που έχει διοργανώσει με τις κανονικές της μαθήτριες (εγω μόνο κανονική δε λογίζομαι, ούτε απο μαθήματα ούτε απο προσαρμοστικότητα) εχω κάνει μία ατομική και συνεχίζω και το χειρότερο όλων, που αν μου το έλεγαν δε θα το πίστευα ποτέ, ζωγραφίζω ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ και μπορεί να με παιδεύουν αλλά μ αρέσειιι  (πάντα προβληματική, τώρα θ αλλάξω;)

Και να σκεφτείτε οτι αυτές τις μέρες σκεφτόμουν να τα συγκεντρώσω όλα να τα θυμηθώ κι εγω!

Απ αυτά λοιπόν επιλέγω την "ΚΑΤΕΡΙΝΑ" γιατί μ αρέσει πολύ σαν έκφραση και σαν χρώματα και είναι απόδοση τιμής στις ξυλομπογιές (και την ίδια) που η Μαρία μ έκανε κι αγάπησα.

και μπλα μπλα μπλα..."

Αυτό ήταν ενα εισαγωγικό "σημείωμα" σε μια πρόκληση ζωγραφικής σε ομάδα στο φβ!

Αλλά αυτή είναι και η αλήθεια και πρέπει πάντα να τη λέω για να πιστέψω κι εγώ αυτό που καθημερινά παίρνει σάρκα και οστά και όμως αρνούμαι να πιστέψω.

ΑΝ δεν είχε έρθει στη ζωή μου η Μαρία, τίποτα δε θα είχε συμβεί κι εκείνη θα συνέχιζε ήρεμα κι ωραία τη ζωή της χωρίς το βάσανο, κι εγώ  με τις ταπεινές μου κατασκευές γιατί ήδη τις είχα αρχίσει, αλλά εκεί θα έμενα.

Η δοτικότητά της, η γενναιοδωρία της, η ταπεινότητά της, η διακριτική επιμονή και υπομονή της, η με όρια παρέμβαση στα "θέλω" μου, η προσωπικότητά της που την καθιστά την μεγαλύτερη στη σχέση, η ωριμότητά της και η επιθυμία μου να σταθώ αντάξια των προσδοκιών της και της φιλίας μας, δημιούργησαν το θαύμα που μοιράζομαι μαζί σας.

Τοχω πει πολλάκις και δε θα πάψω να το λέω, μου χάραξε πορεία ζωής κι οχι μόνο στη ζωγραφική και την ευγνωμονώ για όοολα!

Παρ όλα αυτά, ακόμα δεν εχω πιστέψει όσο θα έπρεπε στον εαυτό μου, ετσι όταν μου παραγγέλθηκε αυτό το πορτραίτο, έπεσε το βουνό και με πλάκωσε. 

Δεν είναι το ίδιο να ζωγραφίζεις ο,τι σου κάνει κέφι, με το να σου παραγγέλνει κάποιος ενα προσφιλές του πρόσωπο, ειδικά με την φόρτιση της απουσίας! 

Η ευθύνη μεγάλη και οι ώμοι μου δεν αντέχουν και βάρη. Πόσο μάλλον όταν και η φωτογραφία δεν είναι η ενδεδειγμένη.

Πάλι άρχισα τη γκρίνια, "δε μπορώ, δε γίνεται, δεν...δεν...δεν..."

Πάλι εκεί παρενέβη η Μαρία!

-Μπορείς! σιγά που δεν θα τα καταφέρεις (πόσο διαφορετικό αυτό "δεν" απο τα δικά μου!)

-Ναι, μιλάς εσύ που έχεις βγάλει πορτραίτο απο γραμματόσημο, πάλι εγω αντέτεινα (οσοι μας εχουν ζήσει μαζί ξέρουν οτι δεν υπερβάλω, αλλά οι στιχομυθίες είναι ακριβώς έτσι😖😠😂)

Εκείνη όμως σίγουρη. 

Η φωτογραφία είχε ο,τι είχε ένα ολόκληρο γραφείο και στο βάθος, πίσω απο το  γραφείο ένα πρόσωπο! 😵 

Η Μαρία όμως έκανε τα μαγικά της, απομόνωσε και  μεγέθυνε το πρόσωπο "στο βάθος κήπος" κι εκείνο περίμενε υπομονετικά για μήνες.

Εφτιαξα τον Φώσκολο, έφτιαξα τον Τεντόγλου (ουτε αυτουνού του τοχα) λοξοκοίταζα το σκίτσο της γηραιάς κυρίας, που ειρρήσθω εν παρόδω είχε πνιγεί στη θάλασσα το προηγούμενο Καλοκαίρι (ήταν κάτι που με βάραινε κι αυτό) και κάποια στιγμή είπα "βρε να το τολμήσω να κάνω την αρχή, μπας και...;"

Έστειλα κι ένα μνμ στην παραγγελιοδόχο αν την ενδιέφερε ακόμα και μείναμε σύμφωνες οτι ΑΝ μ ικανοποιεί πρώτα εμένα θα της το έδειχνα και θα συζητούσαμε περαιτέρω.

Ετσι ξεκίνησα δειλά δειλά . 

Αρχή κάνω πάντα απο τα μάτια. Αν καταφέρω το βλέμμα παίρνω θάρρος και συνεχίζω. 

Με δυσκόλεψε αρκετά, όπως καθένα άλλωστε που θέλω να αγγίζει την τελειότητα, όση εγω μπορώ να καταφέρω, αλλά μ ενα λόγο παραπάνω οτι αυτό το πρόσωπο δεν ήταν ενα αγαπημένο μου πρόσωπο που θέλησα για το κέφι μου να φτιάξω, ούτε κάποιο που θαύμαζα, ούτε κάποιο που η γκριμάτσα του με προκαλούσε, αλλά ένα πρόσωπο που είχε φύγει απο τη ζωή και οι δικοί του άνθρωποι το ήθελαν να τους το θυμίζει. Επίσης τα ξηρά παστέλ σαν υλικό δεν έχουν τη σταθερότητα των άλλων υλικών ζωγραφικής ετσι πολύ εύκολα η σκόνη των διαφορετικών χρωμάτων ανακατευόταν μεταξύ τους και θάμπωνε διάφορα σημεία που θάπρεπε να παραμένουν φωτεινά και ξανά απο την αρχή.

Για να μην σας κουράζω περισσότερο, οταν δώσαμε το ραντεβού για την παράδοση η αγωνία μου χτυπούσε κόκκινο. Διαλύθηκε όμως, οταν ανοίγοντας τη συσκευασία η παραγγελιοδόχος αναλύθηκε σε δάκρυα. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιβεβαίωση που μπορούσε να μου δοθεί! Τα λόγια της με τίμησαν περισσότερο απο ό,τι περίμενα, τα χρήματα δεν είχαν καμιά αξία μπροστά στη συγκίνηση, αλλά κι εγω δεν πίστευα οτι ένα νεανικό όνειρο τώρα γινόταν πραγματικότητα ανέλπιστα και χωρίς προηγούμενη σκέψη. Πληρωνόμουν για ένα έργο παραγγελία!!!

Δεν είχε καμιά σχέση με ό,τι κατά καιρούς έχουν αγορασθεί απο τα έργα μου! Ηταν άλλη αίσθηση.

Για άλλη μια φορά σκέφτηκα με λύπη "α ρε μπαμπά δεν έζησες να το δεις αυτό!"

Ηθικό δίδαγμα! Ποτέ δε ξέρεις πότε θα πραγματοποιηθεί ένα όνειρο! Οσο βαθειά κι αν είναι καταχωνιασμένο θάρθει η ώρα που το κατάλληλο χέρι θα το βγάλει στην επιφάνεια, θα το ποτίσει και θα το φροντίσει ακόμα κι οταν εσείς το νομίζετε άκαιρο και πεπερασμένο κι οταν ανθίσει, τότε θα πιστεύετε στα θαύματα, που όμως πίστεψαν άλλοι πριν απο σας, για σας!

Η Μαρία τα επιστρέφει σε μένα, ομως εγώ όσα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κι αν της πω δεν θα ξεχρεώσω ό,τι νοιώθω οτι οφείλω σ ' εκείνη > Τυφλή ήμουν και ανέβλεψα εξ αιτίας της!

Υ.Γ Η φωτογραφία του έργου τραβήχτηκε πριν διορθώσω το λάθος στο λαιμό και μετά στη βιασύνη της παράδοσης με το τζάμι στην κορνίζα δεν μπορεσα να την βγάλω .

ΖΩ-γραφιζω

 Μπήκαμε ήδη στον Φεβρουάριο και μαζί με τις μυγδαλιές ανθίζω κι εγω! Μα νάταν και μόνο οι μυγδαλιές!!!

Περιττόν να σας πω τί ομορφη που είναι η Φύση, που έχουν ανθίσει ολα τ' αγριολούλουδα της εποχής, που άλλες χρονιές έβγαιναν που και πού κάτι ανεμικά λόγω ανομβρίας. Φέτος είπε να βρέξει και μας παπάριασε, αλλά τ' απολαμβάνω όπως η γη, που ήταν τόσο διψασμένη.

Το μόνο κακό οτι οι τοπικοί μας άρχοντες δεν είχαν προνοήσει να εκμεταλλευτούν αυτό το δώρο Θεού που ήταν τόσο πλούσιο φέτος, κι έτσι πάλι με γλυφό νερό θα πλενόμαστε και πάλι εμφιαλωμένα θ αγοράζουμε.

Τέλος πάντων ας μη γκρινιάζω αφού δε περνάει τίποτα απο το χέρι μου, ετσι, αυτές οι μέρες οι μεθεορτινές, που με βρίσκουν κατάμονη, άρα χωρίς υποχρεώσεις πέραν του εαυτού μου (με το ζόρι ξεστόλισα και το χωριό ,αλλά ακόμα τα διάφορα υποστηρικτικά παραμένουν εν μέσω του σαλονιού, αλλά ποιός νοιάζεται;) ασχολούμαι μ' ό,τι μου κάνει κέφι χωρίς ωράριο!

Τωρα λοιπόν, αφού εκτονώθηκε ολη η δημιουργική δραστηριότητα στα χριστουγεννιάτικα, κατευνάστηκαν οι τόνοι, αφοσιώνομαι σε πιο χαλαρές δημιουργίες.

Ζωγραφική και χαλαρή, ειδικά για μένα , δεν είναι, γιατί μετά τόσο καιρό που ξαναπιάνω μολύβια και παστέλ δεν είναι και το πιο εύκολο, άστο που δεν ζωγραφίζω κάτι απλό αλλά πορτραίτα! 

Και ανίδεος και πορτραιτίστας, είναι του γιατρού αλλά πότε ήμουν εντελώς καλά για νάμαι τώρα που μεγαλώνω κιόλας και ...ξέρετε, ου γαρ έρχεται μόνον!

Χωρίς αστεία τώρα, όσο και δύσκολο είναι η απόδοση ενός προσώπου καθόλου φανταστικό, αντίθετα πολλές φορές και εν ζωή, άλλο τόσο με προκαλεί να το τολμήσω. Κι εκεί παύει η χαλάρωση και η ευκολία και έρχεται το άγχος να πετύχει και ν αποδοθεί σωστά.

Κάτι όμως η ιστορία του κάθε προσώπου, κάτι μια μούτα που μπορεί να με προκαλέσει καλλιτεχνικά, δεν αντιστέκομαι. Και νοιώθω διπλά περήφανη, που και τα κατάφερα αξιοπρεπώς και επιβραβεύεται απο γνώστες και μη.

Ετσι λοιπόν δημιουργήθηκε το πρώτο πορτραίτο που αφορά τον Εθνικό ποιητή της Ιταλίας Niccolo-Ugo Foscolo και συντοπίτη μου.

Και για την ιστορία ας πούμε λίγα πράγματα: 

Τούτο το ταλαίπωρο Νησί που κάποτε ήταν κοιτίδα Πολιτισμού και δυστυχώς σήμερα βρίσκεται σε πλήρη απαξίωση, μεταξύ άλλων γέννησε και δύο Εθνικούς ποιητές. Τον ημέτερο Διονύσιο Σολωμό και τον της Ιταλίας Niccolo (μετέπειτα έγινε Ugo) Foscolo. Ο Δεύτερος γεννήθηκε απο Ενετό πατέρα εκ Κερκύρας, ιατρό Ανδρέα Φόσκολο και ζακυνθινή μητέρα την Διαμαντίνα Σπαθή, το Φεβρουάριο του 1778.

Παρότι έμεινε λίγα χρόνια στη γενέθλια γη, παρ όλα αυτά, πρόλαβε, οχι μόνο να την αγαπήσει και να την υμνήσει νοσταλγώντας αργότερα, με το ποίημα O Materna mia Terra:

Πλια στη ζωή δεν θα πατεί το δύστυχο ποδάρι

τις άγιες όχθες που άγγιζα στα χρόνια τα χρυσά,

ω ποθητή μου Ζάκυνθο, που πάντοτε με χάρη

στο κύμα καθρεφτίζεσαι, στα ελληνικά νερά.

Η Αφροδίτη ολόλαμπρη από κει μέσα βγήκε

κι έκαμε με το γέλιο της γόνιμα τα νησιά,

οπού απερίγραφτα ο λαμπρός ο στίχος δεν αφήκε

τα νέφη σου τα διάφανα, τα δένδρα τα πυκνά,

του ποιητή που έψαλλε τη διάφορη εξορία,

της μοίρας τ’ άγρια κύματα, που το μικρό νησί

ο Οδυσσέας εφίλησε τρανός στη δυστυχία.

Απ’ το παιδί σου το άχαρο, ω μητρική μου γη,

μονάχα το τραγούδι του θα ’χεις για συντροφιά.

Σ’ εμένα η Μοίρα μου έγραψε αδάκρυτη ταφή.

ΟΥΓΚΟΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ, μτφρ. Στέφανος Μαρτζώκης (Ζάκυνθος, 1855-1913)

αλλά και να δείξει τα δημοκρατικά του αισθήματα σε ασχημα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Εβραϊκή συνοικία της Ζακύνθου ,που τότε ανθούσε.

Ο βίος του πολυτάραχος γι αυτό και το τέλος τον βρήκε στην Αγγλία το 1827, σε πλήρη ένδεια και απομονωμένο . Ο Σολωμός, όταν πληροφορήθηκε την είδηση του θανάτου του, έγραψε ένα επικήδειο ποίημα στα ιταλικά με τίτλο “Στο θάνατο του Φόσκολου”, για να εκφράσει όλη τη συγκίνηση που προκάλεσε στο νησί το θλιβερό αυτό γεγονός. Το 1871 μεταφέρεται και ενταφιάζεται στην βασιλική της Santa Croce στη Φλωρεντία δίπλα στους Μεγάλους της Ιταλίας Γαλιλαίο & Δάντη Αλιγκιέρι.

Στη Ζάκυνθο, το 2015 καρποφόρησαν επιτέλους οι μακροχρόνιες προσπάθειες ζακυνθινών λογίων και ξαναχτίστηκε το σπίτι-Μουσείο του Φώσκολου σε σχέδια του καθηγητή της Αρχιτεκτονικής του Ε.Μ.Π Διονύση Ζήβα, στη θέση του προσεισμικού, όπου και λειτουργεί για πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Οι φωτογραφίες του όπως είναι φυσικό μηδαμινές έτσι αυτή που μ ενέπνευσε έγινε το πορτραίτο του με ξηρά pastel.

Εδώ επίσης θα σας παραθέσω ένα υπέροχο βιντεάκι που αφορά τον μικρό Ουγκο, όσο ήταν στη Ζακυνθο, που δημιουργήθηκε απο την σύμπραξη τριών ταλαντούχων στο είδος του ζακυθινούς

Τον Μπάμπη Πυλαρινό (ζωγραφο-Αγιογράφο) την Ιωάννα Κατραμή(έρευνα-κείμενο) και Αγγελική Αγαλιανού (αφήγηση)

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ οχι μόνο γιατί βασίζεται σε αληθινά γεγονότα αλλά γιατί είναι και μία πρωτότυπη δημιουργία animation !

Το δεύτερο πρόσωπο , είναι ένας αθλητής-Ανθρωπος- πρότυπο .

Σ αυτόν με προκάλεσαν όλα του. Αυτός ο ταπεινός και ακομπλεξάριστος χαρακτήρας, ο αυτοσαρκαζόμενος, που μας κάνει κάθε του ατάκα να γελάμε ενώ τον θαυμάζουμε και μας ανεβάζει λίγο ψηλότερα απο τα τάρταρα της ηθικής και κοινωνικής μας κατάπτωσης που φυσικά εχει βαθειά αίτια και η πολιτική δεν είναι άμοιρη ευθυνών

Μίλτος Τεντόγλου λοιπόν! ένα νέο παιδί που μας κάνει περήφανους και δεν το θεωρεί και "τόσο σπουδαίο"!

Ολυμπιονίκης άλματος εις μήκος και Κορυφαίος αθλητής των Βαλκανίων για το 2024.

Να τον χαίρονται οι δικοί του που γαλούχησαν με αξίες ενα τέτοιο παιδί κι ας παραδειγματίζονται οι νέοι μας που τα καθημερινά δελτία ειδήσεων βρίθουν κακών ειδήσεων.

Αυτή η μούτα "σιγά τα ωά τωρα" ενω είχε μόλις πάρει άλλο ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο αποτυπώθηκε σε φωτό και με προκάλεσε να τον αποδώσω κι εγω μ όλη την αγάπη και το θαυμασμό που του έχω.

Και για το τέλος θάθελα να ευχαριστήσω και απο εδώ την αγαπημένη φίλη Mia που έχοντας την τύχη να βραβευτώ στην τελευταία της πρόκληση, το δώρο δεν ήταν ΜΟΝΟ ένα στένσιλ (και ποτέ δεν είναι μόνο ενα οταν έρχεται απο τη Μαρία), αλλά όλ αυτά που βλέπετε και την ευχαριστώ θερμά και απο εδώ <3.

Μαράκι νάναι πάντα έτσι δοτική και γαλαντόμα στη ζωή σου και εκείνη να στα επιστρέφει στο πολλαπλάσιο!

Η ζωγραφική Ενωση των Επτά Νησιών

 Χθες (21/5, οταν ετοίμαζα την ανάρτηση τλπ) έληξαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την 160η Ενωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Εννοείται οτι δεν θ ασχοληθώ με την πολιτική πλευρά του θέματος και τα αν ή δεν έπρεπε, γιατί, ως είναι φυσικό, οι απόψεις μέχρι σήμερα διίστανται, αλλά με την καλλιτεχνική ένωση των Νησιών μας που έλαβε χώρα για πρώτη φορά.

Παρά την απόσταση που μας χωρίζει, οι πολιτιστικοί κοινοί δεσμοί , τα ήθη και τα έθιμα που μας συνδέουν είναι ο κρίκος που μετριάζει την απόσταση και ενώνει. 

Φέτος λοιπόν με την ανάληψη της νέας δημοτικής αρχής αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε υπο την αιγίδα της Ένωσης Επτανησίων Ελλάδας Έκθεση ζωγραφικής με συμμετοχές απ όλα τα Νησιά, απο την Κυριακή 19/5 μέχρι και το βράδυ της 21ης Mαίου που έκλεισε με χορευτικά συγκροτήματα πάλι των Νησιών.

Ήταν ένα πολύ όμορφο τριήμερο που έφερε κοντά ανθρώπους άγνωστους που γνωρίστηκαν και εκτιμήθηκαν μέσα απο τα έργα τους.

Παρά τις αμφιβολίες που έχω πάντα, αν αξίζω να συμμετέχω μαζί μ ανθρώπους της συγκεκριμένης Τέχνης, που σέβομαι και θαυμάζω τα έργα τους. 

Πείτε το όπως εσείς θέλετε, εγω όμως καταλαβαίνω το δικό μου μέγεθος απέναντί τους και δεν μου επιτρέπω τη σύγκριση. Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά αυτό που μου έγραψε η Μαρία "μα εσύ ζωγραφίζεις" οταν της έστειλα τα πρώτα μου έργα  σ εκείνα τα μαθήματα που προτέθηκε να μας κάνει, ακόμα δεν το παραδέχομαι βαθειά μέσα μου. 

Με κολακεύει, αλλά δεν αφήνω τα μυαλά μου να πάρουν αέρα.

Κάπως ετσι λοιπόν σκεπτόμενη και τώρα συναίνεσα στο να συμμετέχω και μου το ανταπέδωσε με  ικανοποίηση και συγκίνηση που οτι και να πω δεν περιγράφεται με λόγια. Απο τα λόγια των συμμετεχόντων που εκτιμώ τη γνώμη τους μέχρι τα σχόλια των επισκεπτών...ενας αναβρασμός στην καρδιά κι ένα μόνιμο κοριτσίστικο κοκκίνισμα στα μάγουλα κυριαρχούσαν.

Ντροπή-συστολή και ικανοποίηση διαδέχονταν τις θερμές αγκαλιές και τα σχόλια και κάπου μέσα μου σκεφτόμουν "αραγε μπαμπά αν ζούσες θα το πίστευες οτι μπορούσε να συμβεί;" Ενα νεανικό "θέλω" που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, έφτασε στην ωριμότητα να μετρά  συμμετοχές σε ομαδικές ή ατομικές  ανάλογες δράσεις, όπως ουτε εγω η ίδια δεν το είχα φανταστεί, χωρίς επιμελείς σπουδές, απλά ΟΠΟΥ ΣΕ ΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΆ!

Ζωγραφίζοντας πράγματα και εικόνες οχι κατά παραγγελία, αλλά που μου λένε κάτι, που μ αγγίζουν κάπου, που με συνδέουν με κάποιον, που δείχνουν σε κάποιον άλλον την εκτίμηση και την αγάπη στο πρόσωπό του. Θέματα οικεία και οχι εμπορεύσιμα

Η δική μου συμμετοχή με Τοπωνύμια και εθιμα

Όπως όλα τα έργα μου δεν γίνονται για να πουληθούν ,ακριβώς το αντίθετο. Οταν χαρίζονται γίνονται με όλη μου την ψυχή, ενώ αν κάποιο πουληθεί είναι σαν ν' αποκόβομαι απο ένα μου παιδί κι αυτό πονάει. Αλλά είναι και χαρά, οταν ο άλλος το επιλέγει για να στολίσει τη ζωή του.

Θα σας έγραφα πολλά ακόμα, αν εύρισκα τα λόγια, αλλά συνήθως μου έρχονται όταν πέφτω στο κρεββάτι τα διαολεμένα😀

Δε θα σας κουράσω λοιπόν άλλο, απλά ήθελα να μεταφέρω λίγο απο την συναισθηματική φόρτιση που αποκόμισα απο το "δεν ήξερα οτι είχες αυτό το ταλέντο", "με συγκινεί το έργο σου", μέχρι την αναγνώριση της εικόνας χωρίς καν διευκρίνηση. Πολύ σημαντικό για μένα ο άλλος να βλέπει το ίδιο μ αυτό που έβλεπες εσύ οταν το ζωγράφιζες κι οχι να φαντάζεται αλλα ντ άλλων. 

Άποψη κι αυτή σεβαστή στην τέχνη μονο που δεν είμαι αυτής της Σχολής

Μακάρι αυτό το καλλιτεχνικό ένωμα των επτά κομματιών του Ιονίου πελάγους να συνεχιστεί και να γίνει θεσμός. Θάταν πολύ όμορφο κάθε χρόνο ενα Νησί να φιλοξενεί μία ανάλογη προσπάθεια.

Το τριημερο έκλεισε με χορευτικά συγκροτήματα και χορούς απο τα Νησιά μας. Πολύ όμορφες ενδυμασίες, χαρούμενοι χοροί, γρήγοροι και με τσαλίμια, ευλύγιστοι χορευτές έδωσαν τον καλλίτερό τους εαυτό και έφεραν την αύρα του κάθε νησιού και την μετέδωσαν στο κοινό που χειροκροτούσε συνεχώς συνοδεύοντας τους ρυθμούς .

Ηταν μια ευκαιρία φίλες παιδικές, φίλες απο προηγούμενες ανάλογες συμμετοχές, φίλες απο το διαδίκτυο που πρωτοσυναντηθήκαμε και εκπρόσωποι άλλων Νησιών με αξιολογότατα έργα να βρεθούμε και ν ανταλλάξουμε ιδέες πάνω σ ενα χόμπυ που μας συγκινεί ολους και έχουμε την τύχη να μπορούμε να το κοινωνούμε στο φιλοθεάμον κοινό.

Ο έπαινος που δόθηκε σ όλους στην τελετή λήξης ήταν το ελάχιστο, αφου το μείζον το απένειμε ο κόσμος και γι αυτό νοιώθω συγκινημένη και υπόχρεη.