...

...chi lavora con le mani 'e un operaio,chi lavora con le mani e con la mente 'e un Artigiano,chi lavora con le mani e con la mente e con il cuore 'e un Artista!!!

San Francesco di Assisi



Animated Pictures Myspace Comments
Welcome Myspace Comments

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2022

Ενα φύλλο μαραμένο

 στην αυλή μου , έπεσε λέει το τραγούδι και η αλήθεια είναι οτι στην αυλή μου από φύλλα μαραμένα άλλο τίποτα!
Φθινόπωρο γαρ, επιτέλους! Τι όμορφη εποχή αλήθεια κι ολίγον "παρεξηγημένη". 
Το κλίμα αλλάζει, τέρμα σ αυτή την ανυπόφορη κάψα του Καλοκαιριού, που σε ψήνει καλλίτερα και από μπριζόλα στο γκριλ, μία πανδαισία χρωμάτων στη φύση όπου κι αν κοιτάξεις κι αν βλέπεις τα δένδρα γυμνά αναγνωρίζεις οτι και τα ίδια ευγνωμονούν το θεό για την εφήμερη ζωή που έζησε το φύλλωμα τους και αξιώθηκαν να δώσουν τους καρπούς τους και φέτος. Η γαλήνη στην ατμόσφαιρα περνάει μέσα σου και σε ηρεμεί, δεν υπάρχει αυτή η καλοκαιρινή ένταση και οι ρυθμοί της ζωής ξαναγυρνούν στους φυσιολογικούς της. Όταν δε αποφασίσει και ο ουρανός να ξεδιψάσει τη φριγμένη γη, τότε αναθυμιάσεις λατρείας αναδύονται από το βρεγμένο χώμα, μαζί με μια ευωδία που όμοια της δεν υπάρχει!
Κι ενώ είχα μαζέψει τα πεσμένα φύλλα για κάποια χειροτεχνία και διακόσμηση του χώρου μου φθινοπωρινά, ήλθε η πρό(σ)κληση της ΜΙΑ για δημιουργίες με φύλλα!
Αυτές οι προκλήσεις είναι πάντα ευπρόσδεκτες, από την άποψη, οτι εκεί που έχεις σχεδόν στερέψει ιδεών, σου δίνεται η ευκαιρία να ξαναμπείς στο παιχνίδι της έμπνευσης. 
Δεν είναι το δώρο της κάθε πρόκλησης, αλλά η όλη διαδικασία μέχρι να παρουσιάσεις το τελικό αποτέλεσμα, να μοιραστείς ιδέες, να θαυμάσεις άλλων προσπάθειες! 
Η χαρά της συμμετοχής και της ανταλλαγής ιδεών, που στον καθένα μπορούν να χρησιμεύσουν για μελλοντικά projects.

Παρότι τα φύλλα μου δεν ήταν αυτά που ήθελα, διότι όπως προείπα το Καλοκαίρι ήταν πολύ βαρύ και έκαψε τα πάντα, δεν άφησε τα φύλλα να ξεραθούν φυσιολογικά, ν αποκτήσουν την συνήθη διαβάθμιση αποχρώσεων μέχρι να καταλήξουν στο καφέ. Ειδικά η λωτιά από πράσινη γίνεται ένα υπέροχο κοκκινοκεραμιδοροδί, που είναι ασυναγώνιστο. Αν στην πορεία τα πράσινα φύλλα που έχει ακόμα μετατραπούν σ αυτό το χρώμα, θα προσθέσω μία νέα νότα στην εδώ ανάρτηση. 
Αξίζει πραγματικά τον κόπο.

Η πρώτη λοιπόν φυλλοδημιουργία, που θα συμπληρώσει τη φθινοπωρινή μου διακόσμηση με υφασμάτινες κολοκύθες, είναι ένα δεντράκι από φύλλα πλάτανου. 
Πήρα ένα καλαμάκι σουβλακίου και άρχισα να τρυπώ τα φύλλα από το μικρότερο στα μεγαλύτερα, ώστε το μυτερό μέρος του καλαμακίου να είναι προς τα κάτω, για να στερεωθεί σε μια μικρή βάση πλέξιγκλάς, που βρέθηκε μέσα σε κάποιο δέμα "αχρήστων". 
Στο τέλος της διαδικασίας διαπίστωσα οτι μια χαρά μπορεί να σταθεί και χωρίς τη βάση . 
Θάθελα η αλήθεια είναι, να του δώσω μία λάμψη σαν νεροσταγόνες πάνω του, όμως όλα τα σπρέϋ που είχα ήταν χριστουγεννιάτικα (με γκλιτερ δηλ. ασημί ή χρυσό) οπότε προτίμησα να παραμείνει φυσικό


Αργότερα, τα Χριστούγεννα μπορεί να του περάσουμε ενα λευκό ή γκλιτεροειδές σπρέϋ ,να του βάλουμε ένα αστέρι στην κορυφή και να πάρει μέρος στην εορταστική διακόσμηση (το δοκίμασα μ εναν αστερία, γι αυτό σας το προτείνω😉).

Στην πορεία και μια που είχα μαζέψει αρκετά, από τα φύλλα της λωτιάς έφτιαξα τρία λουλούδια που τα κόλλησα πάνω σε πράσινο εύκαμπτο σύρμα χειροτεχνίας  και μαζί μ' άλλα ξερά φύλλα, από ανθοδέσμη που αποξηράνθηκε, αποτέλεσαν ένα μπουκέτο για το βάζο. 
Δεν αγαπώ τα ψεύτικα λουλούδια, αν και έχω κάποια πολύ καλής ποιότητας που δεν ξεχωρίζουν από τ αληθινά, αλλά τα αποξηραμένα τα προτιμώ.



Πριν από αρκετά χρόνια είχα φτιάξει ένα ολόκληρο μπουκέτο "τριαντάφυλλα" από πλατανόφυλλα αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει καν φωτογραφία. Είναι πολύ ωραία διαδικασία αρκεί τα φύλλα να μην είναι εντελώς ξερά, ώστε εύκαμπτα να μπορούν να διπλώνονται χωρίς να σπάνε.
Και για το τέλος (προς το παρόν 😉) μία πεταλούδα που τριγυρίζει από λουλούδι σε λουλούδι 😀. 


Μου είχαν μείνει δύο μικρά πλατανόφυλλα και ένα μεγάλο πράσινο ακόμα. Έκοψα το πράσινο κατά μήκος των νεύρων για να δημιουργηθεί το σώμα και τα κομμένα κομμάτια δημιούργησαν τα πίσω φτερά της πεταλούδας. Τα μπροστινά ήταν τα καφετί πλατανόφυλλα. Όσο για τις κεραίες χρησιμοποίησα τα κοτσάνια των φύλλων της αχλαδιάς. 

Να πω την αλήθεια, την τελευταία δημιουργία τη χάρηκα περισσότερο, γιατί στη συνέχεια διαπίστωσα οτι παρόμοιες με τις προηγούμενες ιδέες κυκλοφορούν στο Pinterest, οχι οτι δε μπορεί να βρεθεί και αυτή, απλά εγώ δεν την είχα δει πουθενά μέχρι στιγμής.

Εκτός λοιπόν απο πρόκληση για χειροτέχνες είναι μια πολύ καλή ευκαιρία στις φθινοπωρινές σας βόλτες με τα παιδιά σας, να μαζέψετε φύλλα και να δημιουργήσετε μαζί τους! Δεν υπάρχει  ωραιότερη διαδικασία απ αυτήν να μαθαίνεις και να αντλείς έμπνευση απο τα παιδιά σου 😍💑. Εμένα μου λείπουν πολύ αυτές οι στιγμές 💔
ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ λοιπόν!

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2022

100 χρόνια...

Σαν σήμερα!

 "Η Σμύρνη μάνα καίγεται

καίγεται και το βιός μας

ο πόνος μας δε λέγεται δε γράφεται ο καημός μας
..."

Ένα τραγούδι σταθμός στην εφηβεία μου, που δυστυχώς 100 χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή τραγουδιέται ακόμα, για διάφορους λαούς της Γής, που ξεσπιτώνονται βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες κι ακολουθούν το ποτάμι του ξεριζωμού για το πουθενά!
Γιατί οπουδήποτε αλλού, εκτός από την Πατρίδα και το σπίτι σου, ΠΟΥΘΕΝΑ είναι.
Κανένας πόλεμος δεν είναι ηθικός και κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια τύχη.
Για τα 100 χρόνια λοιπόν από την Σμύρνη, για όλες τις Σμύρνες από τότε μέχρι σήμερα, οι πέτρες "μίλησαν" και άφησαν ελεύθερα να εκφραστούν ο πόνος του ξεριζωμού ,η απελπισία, η απόγνωση να χωρέσεις τη ζωή σου σε μια βαλίτσα κι ένα μπόγο και μ αυτά να πορευτείς στο υπόλοιπο.

Pebble art by Hara σε φόντο pastel



Παρασκευή 26 Αυγούστου 2022

Στο δείλι του Αύγουστου

Ενας Αύγουστος που βαριανασαίνει βαδίζοντας προς τον αποχαιρετισμό του, διανύουμε τις τελευταίες του μέρες ενώ έχουμε καταναλώσει  πάνω από το μισό του χρόνου ομιλίας μας, σόρρυ του χρόνου τουτουνού! 
Πότε πέρασε, ομολογώ δεν το κατάλαβα, απλά είναι μια ακόμα διαπίστωση πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός (το φωνάζει και η "απόλυτη" 😉🎤🎶🎶) και κάντε ό,τι έχετε κατά νου, να προκάμετε! 
Τοχω πει πολλές φορές, φαντάζομαι και εδώ, οτι μ' εχει πιάσει ένα άγχος να μη χάνω χρόνο, carpe diem, ν΄ αδράξω την ημέρα και οχι μόνο, αν είναι δυνατόν όλο το εικοσιτετράωρο. Πόσο θάθελα νάχα Insomnia  σαν την Παυλίνα Βουλγαράκη, αν είχα βέβαια και τη φωνή της στο πακέτο, θάμουν πολλαπλώς ικανοποιημένη, αλλά φευ! 

Όμως ομολογώ οτι αυτό τον Αύγουστο το ψιλοκατάφερα! 

Αν δεν ήταν η αφόρητη ζέστη με την ακόμα πιο αφόρητη υγρασία θα μπορούσα να πω οτι ήταν ένας ιδανικός Αύγουστος! Λειτούργησα χωρίς ωράρια και "πρέπει". Το μόνο ωράριο που τηρήθηκε κι αυτό για ιατρικούς λόγους, ήταν το πρωινό ξύπνημα. Κατά βάθος θα ήθελα να μπορούσα να ξυπνούσα πολύ νωρίτερα, αλλά δυστυχώς ο Μορφέας αργεί τραγικά να με πάρει τα βράδυα κι έτσι το πρωινό ξύπνημα είναι λίγο με το πιστόλι στον κρόταφο 👈 
Δε θα ξεχάσω ποτέ όμως, μια υπέροχη Ανατολή που βίωσα με τη φιλενάδα μου σε μια "απόδραση" εντός και επι τα αυτά (γιατί και τα αυτά μπορούν να σου προσφέρουν μοναδικές στιγμές και να νοιώσεις οτι διακοπεύεις!) ούτε καν 2 ημερών, που έμεινε αξέχαστη και στις δυο μας για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Εκείνη λοιπόν η Ανατολή, μέσα στη θάλασσα του πρωινού, ειναι αυτή που με τσιγκλάει να θέλω  να την ξαναζήσω, εστω κι  αλλιώς, αλλά να τη δω ξανά!
Τέλος πάντων ποτέ δεν ξέρεις, ελπίζω να υπάρξουν πολλές Ανατολές οπότε, του κερατά, δεν θα υπάρξει μίίία! 

Το υπόλοιπο της ημέρας εξελισσόταν κατά τα κέφια μου. 

Είχα διάθεση για μπάνιο; πήγαινα, ήθελα να μείνω σπίτι και ν΄ απασχοληθώ δημιουργικά; το έκανα, ήθελα να μαγειρέψω; μαγείρευα (για νάμαι φιλαλήθης δυο φορές συνέβη το μοιραίο τούτο!) ξέχναγα την ώρα; νηστικιά δεν έμενα κάτι πρόχειρο ετοίμαζα και τ απολάμβανα όσο χίλια μαγειρευτά (κιλό δεν έχασα, μη σκιάζεστε, εγω πάλι απορώ 😕) 

Εξόδους δεν είχα γιατί αφ ενός εξακολουθώ να προσέχω παρά το τέταρτο εμβόλιο, που ειρρήσθω εν παρόδω έκανε αισθητή την εισαγωγή του στον οργανισμό μου ετσι για να σκάσουν τ' άλλα τρία που ήταν τζούφια, και από την άλλη μόλις μπαίνει ο Αύγουστος εγώ αποφεύγω την εις Χώραν κάθοδον γιατί η κάθοδος των Μυρίων στον Εύξεινο Πόντο, ωχριά μπροστά στη ζακυθινή πραγματικότητα. 

Έτσι μια φορά που πήγα σε μια παρουσίαση βιβλίου για τα 69 χρόνια από την καταστροφική σεισμοπυρκαγιά του '53, μια άλλη ένα σινεμαδάκι εκεί κατά τις 12 παρά (λες και προβάλουμε άσεμνο υλικό! αλλά έχουν χάρη τα πιτσιρίκια νωρίτερα) και άλλη μία στο θέατρο που τυχαίνει να είναι προς τα μέρη μου. Έκανα τ αντέτια που λαχταρούσε η καρδιά μου! Αυτές ήταν οι έξοδοί μου επιλεγμένες , επιλεκτικές  και μοναχικές 😉 Ααα δεν σας τόπα! Βιώνω το "Μόνος στο σπίτι", αλλαγή φύλου του Μακόλεϊ Κάλκιν, αρκετά πιο ώριμη ηλικιακά από τον νεαρούλη (τότε) πρωταγωνιστή😜 και σε καλοκαιρινή version. Δε το βγαλα παραόξω όμως για το φόβο των Ιουδαίων 😉(ο 😈 έχει πολλά ποδάρια), αλλιώς θα βλέπατε μάσκουλα 💥🎉🎈

Κατά τ' άλλα μ' είχε πιάσει οίστρος ζωγραφικός! Είδα κι απόειδα οτι ΑΘήνα δεν βλέπω σύντομα, έχουν περάσει κιόλας 2 μισή χρόνια από την τελευταία φορά και με βαρειά καρδιά, είπα να ξαναπιάσω τα μολύβια μου, που πολύ μου 'χαν λείψει και ν' αποσβέσω και τη γκρίνια του θείου, που τάχε χρυσοπληρώσει εξ Αμερικής! και ήταν να μη γίνει η αρχή... Δούλεψαν τόσο πολύ, που ξύστηκαν τόσο, ώστε να παραγγείλω άμεσα  άλλα προς αντικατάσταση! Την είδα δε οικογενειακός πορτραιτίστας  κι έτσι εκτός από την κόρη μου (το "Αγαλμα" δεν συμπεριλαμβάνετε στην οικογένεια)  έκανα ακόμα δύο, ένα της μέλλουσας νύφης μου και ένα της ανηψιάς μου. 

Οχι βέβαια χωρίς υποδείξεις του τύπου:

-Γιατί την έκανες με κλειστά μάτια (την Αννα) που έχει τόσο ωραία μάτια!

-Γιατί την έκανα από φωτογραφία της ίσως και ήταν έτσι;

-Και δε μπορούσες να βρεις μία άλλη μ ανοιχτά μάτια;

-Κι άλλη μία που είχα βρει κι αυτή χαμηλοβλεπούσα ήταν

"ΑΝΝΑ" πορτραίτο με χρωματιστά μολύβια (colored pencils)

Για να καταλήξουμε "ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΗ Μ ΑΡΕΣΕ"...(βούβα 😶)

Από αυτόν τον εποικοδομητικό διάλογο, ίσως μαντέψατε κάποιοι, οτι επρόκειτο για τη μητέρα, που είτε νομίζει οτι  η ζωγραφική είναι συνώνυμο της φωτογραφίας ή οτι εγώ είμαι ο Ρενουάρ και οχι κάποια, που απλά το παλεύει και κάνει το κέφι της! Βέβαια, όταν είδε ένα άλλο με ανοιχτά μάτια, απεφάνθη ΠΑΛΙ οτι, δεν είναι η Αννα. Εκεί της πρόσθεσα χρόνια!!! Τώρα ή κλειστά μάτια και πιτσιρίκα ή ανοιχτά και μάμαλο 😕, μέση λύση δεν υπάρχει, Αννα δεν θάναι ποτέ! Αννα γεννιέσαι, δεν γίνεσαι 😟

Στη δε Βέρα, αυτή κι αν παιδεύτηκα! δε θυμάμαι κανένα άλλο έργο μου να μου έχει φάει τόσες εργατοώρες 😡! Εδώ είχαμε και μάτια και μάλιστα γελαστά  😠και στόμα και τί στόμα!!!εκτός από γελαστό ομοίως 😠... ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ και 3/4 😡😡!

Να το στέλνεις στη μάνα της και να σου λέει "Τμηματικά είναι η Βέρα, ολόκληρη δεν είναι, κάτι κλωτσάει"! Κι άντε να βρω εγώ αυτό που της κλώτσαγε!!! 

Να διορθώνω μάτια, να μην. Να διορθώνω στόμα ,ούτε. Να διορθώνω μύτη και με προσοχή, μη φανεί σα νάχει μουστάκι και θέλουμε και αποτρίχωση άμεσα, ΟΥΤΕ! Κι όμως, ολα ήταν μετρημένα στο χιλιοστό, σωστές οι φωτοσκιάσεις, σωστά όλα και Βέρα αποδεκτή δεν έβγαινε. 

Τέλος πάντων έκανα μία τελευταία απέλπιδα προσπάθεια, διορθώνοντας σ' όλα από κάτι ελάχιστο και όταν πια μπάφιασα, είπα "Σταυρώστε με (πολύ άσμα έπεσε στο σημερινό ποστ και είναι και ζωγραφικό!) Αυτό είναι και σ όποιον αρέσει"! (πολύ τσαμπουκά έβγαλα η καλλιτέχνις!)

"VERA" portrait with colored pencils

Αυτό που κατάλαβα στην ολοκλήρωση ήταν, οτι δε συμφωνούσαν με την επιλογή της φωτογραφίας, γιατί με τη φωτογραφία ταίριαζε, με τις αλλαγές που έχει κάνει το καμάρι μας από τότε (2018) μέχρι σήμερα διέφερε, και όλοι τη συνέκριναν με το σήμερα. Ε μααα!!!έλεος

Και για το τέλος, για να μη με πείτε και παντελώς αδιάφορη για τα πέριξ, να σας πω οτι, η ζωή στην εξοχή πάντα σου παρουσιάζει υποχρεώσεις, κι εγώ μπορεί να μην έχω κοτούλες και σκαντζοχοιράκια, αλλά έχω σκυλάκια, κι αυτά έχουν την έγνοια τους.
Μη ξεχνάμε και τις πετρούλες μας και παραπονιούνται 😊

 Έτσι κλείνει ο Αύγουστος, που αν ήταν λίγο πιο δροσερός θα τον υμνούσα με όλες μου τις φωνητικές δυνάμεις!(δε θα το ήθελε καθόλου, πιστέψτε με, αλλά εγώ θα το έκανα για μένα)

"Και φεύγουν οι μέρες κυλά η ζωή και μένει μόνο η μυρωδιά από το άγγιγμά τους να σ ακολουθεί και μια νοσταλγία που σε πληγώνει γλυκά" το είπε και η Αλκυόνη Παπαδάκη, ποιός μπορεί να την αμφισβητήσει;

Αντε βρε καλό υπόλοιπο, μέχρι νάρθει το Φθινόπωρο 😍γιατί κάτι οσμίζομαι στην ατμόσφαιρα, οτι μας περιμένει πολύ δύσκολος Χειμώνας 😔😓

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2022

Οχι άλλο κάρβουνο μωρέέέ

Αυτό θα ξαναφώναζε ο έρμος ο Κούρκουλος αν ξαναζούσε ο,τι ζούμε!
Αλλά εγω θάθελα ν αναφερθώ σ άλλο, κάτι πιο αισιόδοξο και χαρούμενο. 
-Αισιόδοξο και χαρούμενο με κάρβουνο θα μου πείτε;
-Ε ναι, λοιπόν! Κι αυτό γίνεται.
Ki εκεί που για άλλη μια φορά βιώναμε μαύρες μέρες, γεμάτες κάρβουνο κι αποκαϊδι, ήρθε μία φωτογραφία να ξυπνήσει τα κοιμισμένα ζωγραφικά ένστικτα και να προσπαθήσει, το κάρβουνο να το κάνει πηγή χαράς.
Η αλήθεια είναι οτι ήταν λιγάκι δύσκολο και λόγω διάθεσης και λόγω  αποχής διαρκείας από κάθε τι που ήθελε κόπο, υπομονή και επιμονή.
Αλλά οταν κάτι το αγαπάς χωρίς όρια και χρόνια περιμένεις την κατάλληλη στιγμή, όταν έρχεται δε την αφήνεις να πάει χαμένη.
Πότε θα ξανάβρισκα άλλη τέτοια ευκαιρία χωρίς σγουρό μαλλί;;; και τόσο ντελικάτη!!! Σα μίσχος το λουλούδι μου!!!Εύθραυστη αλλά αποφασιστική, ονειροπόλα αλλά προσγειωμένη, με στόχους και αποτελέσματα!! Το βαλα σκοπό κι εγώ να πετύχω.
Η αρχή με το σχέδιο ήταν ενθαρρυντική! Και ακολούθησε η συνέχεια. Μουτζούρα στη μουτζούρα, σαν καρβουνιάρης, αλλά όσο έβλεπα το έργο των χεριών μου ν' αποδίδει, αχνά αλλά σταθερά, το λατρεμένο μου πρόσωπο, έπαιρνα κουράγιο και συνέχιζα,
Η αλήθεια είναι οτι ενθουσιασμένη απο ο,τι κατάφερα μετά 3 χρόνια πλήρους αποχής, έκανα το λάθος να μετρήσω παραπάνω απ' οτι άξιζε το αποτέλεσμα. Ενοχλήθηκα σφόδρα κιόλας όταν οι πρώτες εντυπώσεις, οι κοντινές, δεν ήταν υπέρ μου. Μα δεν αναγνώριζαν το παιδί μου;;;😡😡 Ελεος!!!
 Αλλά για άλλη μια φορά η Μαρία μου έκανε την υπέρβαση και  μ' όμορφο τρόπο, χωρίς αφορισμούς, μου υπέδειξε τα λάθη που είχα κάνει,  για διόρθωση. Η αλήθεια είναι, οτι κάπου το βλεπα κι εγω αλλά δεν ήξερα πώς θα διορθώνονταν κιόλας.
-Πάρε το χρόνο σου μου είπε, άστο λίγο να περιμένει και ξαναπιάστο όταν είσαι έτοιμη
-Α ρε Μαράκι, τόσα χρόνια κι ακόμα να με μάθεις πώς είναι να μην βάλω κάτι στο μυαλό μου! δεν υπάρχει περίπτωση να τ αφήσω για αργότερα, αν δεν βγάλει καρούλες ...η έδρα μου!
Δεν το άφησα λοιπόν στην άκρη, κάθε άλλο, έπεσα με τα μούτρα ν' αρχίσω τις διορθώσεις. Δύσκολα, με φόβο μήπως το χαλάσω όλο για δύο σημεία, αλλά τελικά ναι! τα κατάφερα!!

Πορτραίτο με γραφίτες, κάρβουνο και ξηρά pastel(θανατηφόρος συνδυασμός 😶)

Η φωτό-εμπνευση

Αναγνώριζα κι εγώ το πρόσωπο πλέον και ήταν πιο κοντά στη φωτογραφία Τα μάτια ήθελαν κάτι ακόμα, αλλά κι έτσι είχαν το σωστό σχήμα, τη σωστή λάμψη. Τί σου κάνουν αλήθεια δύο λευκές κουκιδίτσες!!! 
Κι αφού η αρχή έγινε, προχώρησα λίγο ακόμα να ξεσκουριάσει το χέρι 😉 Και μετά το θείο πλάσμα 😍(μαμά-κουκουβάγια ήμουν πάντα μη κοιτάτε που δε το δείχνω δημοσίως 😂) μία λεπτομέρεια αγάλματος. Μ' αρέσαν πολύ οι φωτοσκιάσεις του και τόχα αποθηκεύσει για "οταν...θα...!" και να που όταν ήρθε και το "θα(ύμα) έγινε !
Τώρα αν από Δαυίδ βγήκε Μάρκος Αυρήλιος μικρό το κακό, άλλωστε δεν θα του βγάζαμε και ταυτότητα να απαιτείται ταυτοπροσωπία 😂

Ζωγραφική με ξηρά pastel

Νομίζω γι αρχή κάτι έγινε, κι ελπίζω σ ε καλλίτερες μέρες γιατί τούτο το Καλοκαίρι είναι ανυπόφορο από ζέστη και υψηλό βαθμό υγρασίας, που δε μπορεί τίποτα να σε κρατήσει κατ οίκον, ετσι Θάλασσα και πάλι Θάλασσα! 
Σας υπόσχομαι όμως συνέχεια γιατί την έχω υποσχεθεί κι αλλού 😉 και δε θέλω να την απογοητεύω.
Άλλωστε ενας εκλεκτός φίλος σκηνοθέτης και ζωγράφος ο ίδιος, με πλησίασε στη θάλασσα να με συγχαρεί για το πορτραίτο της κόρης μου και μου έδωσε μία ενδιαφέρουσα ιδέα που θάθελα να τη δουλέψω.

Ες τα επόμενα λοιπόν τα σπουδαία😏 και μέχρι τότε...ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟ!!!



Κυριακή 17 Ιουλίου 2022

Καλοκαιρινή ραστώνη είπατε;

 Οχι ποτέ!

Κι αφού κεντήσαμε τον καμβά των αναμνήσεων και εσείς με χορτάσατε με πλουσιοπάροχα σχόλια, ήρθε η ώρα ν' αλλάξουμε κλωστή!😊
Είμαστε στα μέσα του Καλοκαιριού και...κόλαση!
Αλήθεια όσο κι αν προσπαθώ να θυμηθώ δεν θυμάμαι καλοκαίρι των παιδικών μου χρόνων να αισθανόμουν τόόόση ζέστη! Γυρίζαμε καταμεσήμερο από το μπάνιο με τα ποδήλατα και κάναμε τουλάχιστον μία απόσταση 5 χιλιομέτρων και όχι πάντα χαλαρή, αλλά ανηφόρες-κατηφόρες, κι όμως τέτοια δύσπνοια δεν τη θυμάμαι στα πνευμόνια μου, τόσο ιδρώτα, να μην αντέχεις ρούχο πάνω σου, να μη μπορείς να ζήσεις χωρίς αιρκοντίσιον! 
Πού ξέραμε τα αιρκοντίσιον, ένας ανεμιστήρας κι αν υπήρχε! και πού να τον πρωτοέβαζες δηλαδή 😕
ΑΝ πάντως επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις των Μετεωρολόγων, για καύσωνα στην Ευρώπη πάνω απο 40* βαθμούς, τότε ναι, έχουμε γίνει πλέον Τροπικός!

Τέλος πάντων θέλω να καταλήξω οτι υποφέρω απο την ανυπόφορη ζέστη που μαζί με την υπερβολική υγρασία που έχουμε στο Νησί καταντάει πραγματικά πνιγηρή η ατμόσφαιρα. Και εκτός των άλλων είμαι και αλλεργική ! 

Μην ακουμπήσει κάτι πάνω μου, αμέσως το δέρμα αντιδρά και ερεθίζεται.

Έτσι για τα καλοκαιρινά βράδυα, για κάποιο σινεμαδάκι, κάποιο ταβερνάκι (αν και εδώ γκρινιάζω πολύ τελευταία και θα σας εξηγήσω το λόγο) για να στολίσω ένα απλό μονόχρωμο φόρεμα έφτιαξα κάποια υφασμάτινα αξεσουάρ.

Και ενώ σας τα δείχνω ήδη, θα σας εκφράσω την έντονη ενόχλησή μου, για τα "ταβερνάκια" που τείνουν να εξοστρακιστούν, στο πόλεμο του gourmet, του δήθεν gourmet, του wanna be gourmet!


Είπαμε ρε παιδιά να περάσουμε κάπως ευχάριστα την καραντίνα και είδαμε ό,τι μας σέρβιραν σε διαγωνισμό μαγειρικής. Αλλά από το να το βλέπουμε να περνάει η ώρα μας ευχάριστα, μέχρι να κάνουμε ολοκληρωτική μετάλλαξη στην ελληνική κουζίνα, απέχει πολύ!

 Δεν είμαι κατά του να δοκιμαστούν νέα υλικά και νέες τεχνικές, αλλά να μεταλλαχθούν ολα και να "πειραχτουν" σε βαθμό κακουργήματος με αποτέλεσμα άλλο να παραγγέλνεις κι άλλο να σου έρχεται  σε μια μοδάτη πιατάρα νααα (με το συμπάθιο), μία κουτσουλιά (ξανασυμπαθάτε με) φαγητό και διάφορα dots (μτφ τελίτσες) σαλτσών ...υποτίθεται, μάλλον προσέχουν την σιλουέτα μας, αλλά δίνουν μεγάλη βάση στην τσέπη μας 😉😡 Γιατί η ποσότητα φαγητού είναι αντιστρόφως ανάλογη με την τιμή του. Στα Τάρταρα η μία, στο Διάστημα η λυπητερή. 
Ολοι πια έγιναν  Master chef, τι στο διάολο ταχύρρυθμα παράδιδαν και δεν το πήρα είδηση κι εγω η νοικοκυρά να προοδεύσω έστω και λίγο; 
Μιλάμε οτι κάνεις τάμα να φας κάτι που να σου θυμίζει αυτό που είχες στο νου σου οταν το είδες στον κατάλογο. 
Calma  παιδιά, έχουμε μια κουζίνα που τη ζηλεύουν οι ξένοι και εμείς αλλοιθωρίζουμε κατά Japan, Peru  και όπου στο δαίμονα σας στρίβουν το κεφάλι; Μάθετε πρώτα να μαγειρεύετε όπως οι γιαγιάδες σας (μεγάλες ελπίδες τρέφω η αμυαλη!) ή οι μανούλες σας που σας άρεσαν και γλύφατε τα δαχτυλάκια σας και λέγατε "σαν της μάνας μου δεν είναι " (οι Ράμσεϋ των γαμπρών!!!) και μετά λοξοκοιτάτε ελεύθερα. 
Αλλά και ελάχιστο στο μάτι και άνοστα και ένα διαμάντι στου Καίσαρη... παραπάει το μαλλί! Δεν ζούμε και στην εποχή των παχιών αγελάδων, μη ξεχνιέστε


Λοιπόν αφου είπα τον πόνο μου εντόνως, αλλά μέχρι εδώ 💣💥 ήμουν, σας δείχνω εκτός απο τις καρφίτσες μου, μία τσάντα που έφτιαξα απο ύφασμα ταπετσαρίας και μία  γνωστού  Πολυκαταστήματος της ΑΘήνας, που για να καλύψω το λογότυπο έφτιαξα ενα καρπουζάκι




Δεν είναι γλυκούτσικα και δροσιστικά; Και δεν αξίζουν ένα μηνιάτικο 😉

Κυριακή 10 Ιουλίου 2022

In Memoriam- Το album των αναμνησεων

10 Ιουλίου τόόότε 9 το πρωί , 10 Ιουλίου σήμερα, ίδια μέρα, ίδια ώρα! Πόσα χρόνια μετά; μα να μην είναι... 😔😕 Τότε έφυγα για Ιταλία ✈.
Κουφό; Κουφό!
Γιατί αν ένοιωσα μόνη στην ΑΘήνα την πρώτη φορά, πώς θα έπρεπε να σκεφτόμουν οτι θα ένοιωθα στην Ιταλία, από το πουθενά στο πουθενά και χωρίς επάρκεια γλώσσας; Κι ομως έγινε!
Τώρα πώς έγινε η ιστορία; 
Να πω την αγία μου αλήθεια, έπρεπε να ξαναδιαβάσω τα γράμματα, που είχα στείλει κι ευτυχώς είχε κρατήσει η μαμά μου, για να θυμηθώ λεπτομέρειες. 
Το σημαντικό ήταν οτι, κάποια χρόνια πριν, αποφάσισα να κάνω, επιτέλους, τ' όνειρό μου πραγματικότητα. 
Τα Ιταλικά ήταν μια γλώσσα που την άκουγα να μιλιέται από πολύ μικρή, μια που η ντοπιολαλιά μας είναι γεμάτη απο ιδιωματισμούς ανάμεικτους και επίσης την αυθεντική, όταν μιλούσε η νονά μου (και η μαμά της, Ιταλίδα από την Τεργέστη) στο γιο της και με γοήτευε. 
Ηθελα πάντα λοιπόν να τη μάθω, όμως πάντα προέκυπταν μπροστά τα Αγγλικά, που ουδέποτε αγάπησα και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες και τις εναλλαγές φροντιστηρίων, ουδέποτε αποδέχθηκα και ομίλησα! 
Λάθος; Μέγα! και τ αναγνωρίζω, γιατί είναι μαγικό να μπορείς να συνδιαλλαχθείς με κάποιον στη γλώσσα του, να κάνεις ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να μπεις στο  πολιτισμό του!
Οντας φοιτήτρια (τρόπος του λέγειν, γιατί στην πραγματικότητα ήμουν έγκλειστη στον πύργο των καλογραιών, που προέγραψα, αναμένοντας σήματα καπνού...που δεν έρχονταν. Άμυαλη νεάνις!) αποφάσισα να εντάξω τα Ιταλικά στη ζωή μου. Έτσι για το γούστο μου, ρε αδρεφέ! 
Πήγαινα λοιπόν στο Casa d' Italia, γιατί αν θες να μάθεις μία γλώσσα πας κατευθείαν στην πηγή 😉 Κι ήταν τέτοια "πηγή", που ένα βράδυ κόντεψα να πνιγώ (2/11/1977!!!) Τελικά ή από σεισμό θα πήγαινα ή από πλημμύρα! Κι ομως, ένας θεός ξέρει ποιός μ' έσπρωξε κείνο το μαύρο βράδυ της Αθήνας σ ενα λεωφορείο και κρεμόμουν από τα ρούχα του μπροστινού μου!!! Το τί επικρατούσε εκείνη τη νύχτα είναι ασύλληπτο, ούτε μπορεί να μεταφερθεί με λέξεις, αλλά και πάλι δεν υποφέραμε κάτι περισσότερο από ταλαιπωρία, από τους κατοίκους των περιοχών που πνίγηκαν, κυριολεκτικά.
Αλλά ξεκινήσαμε για Ιταλία.


Τελειώνοντας λοιπόν τα πρώτα χρόνια των Ιταλικών, ήταν και ταχύρρυθμα,  έκλεισαν συγχρόνως πολλοί "κύκλοι". Πρώτος και καλλίτερος ο γόρδιος δεσμός, που δεν είχα τολμήσει να κόψω νωρίτερα  και δεύτερον το πτυχίο. Η αλήθεια είναι οτι χρωστούσα ακόμα γλώσσα, αλλά είχα καθαρίσει απ όλα τ άλλα και ονειρευόμουν μεταπτυχιακό σε θέματα Κοινής Αγοράς, που ήταν τότε φρέσκο το έμπα μας . 
Κι όπως τ ονειρευόμουν...ξύπνησα! Γιατί ακόμα τα πτυχία μας δεν ήταν ισότιμα του εξωτερικού κι όταν βολιδοσκόπησα το Ιταλικό Πανεπιστήμιο, θαπρεπε να κάνω άλλα τέσσερα χρόνια, αλλά δεν ήταν εφικτό από ηθικής άποψης, γιατί ξεκινούσε ο αδελφός μου σπουδές και ίσως κι αυτός εκτός Ελλάδας, οπότε θάταν δυσβάσταχτο για τον μπαμπά μου δυο παιδιά φοιτητές εξωτερικού. Άσχετα αν ήρθαν αλλιώς τα πράγματα και δεν έφυγε κανένας τελικά.

Δε ξέρω πώς ξεστόμισα το "πάω Ιταλία", αν τόχα σκεφτεί, πού είχα βρει που θα πάω, πώς και όλα τα σχετικά που απαιτούνται για μία τέτοια απόφαση, που δεν ήταν και ο,τι πιο εύκολο εκείνη την εποχή. Πρώτον και σπουδαιότερο γιατί δεν υπήρχε συνάλλαγμα. 
Το συνάλλαγμα ήταν 50.000δρχ (σε λιρέτες αστο...) και κόψε το λαιμό σου μετά αν μείνεις πάνω απ όσο έφταναν τα χρήματα. Φοιτητικό δεν υπήρχε, αφού δεν πήγαινα επίσημα ως φοιτήτρια. Φυσικά ούτε λόγος και για φοιτητική εστία κι όλα τα συμπαρομαρτούντα! 
Κι όμως δεν έκανα πίσω. Τώρα που το σκέφτομαι, απορώ και έχω κάνει 100 βήματα πίσω, αλλά τότε κάτι με τράβαγε μπροστά και είχε δίκιο. 
Έχω καταλήξει πια οτι, κάθε πράγμα στον καιρό του και η κάθε εμπειρία, μετά πάλι κατατάσσεται ανάλογα την ηλικία σ άλλη βαθμίδα σημαντικότητας. Αλλιώς βιώνεις κάτι στα 20 κι αλλιώς ανά δεκαετία ζωής 😉
Τα χρήματα για το Πανεπιστήμιο προπαρασκευής πήγαν μέσω Τεργέστης, γιατί ήδη σπούδαζε εκεί ο γιος της νονάς μου, ετσι δεν μειώθηκε το ήδη πενιχρό συνάλλαγμα, ώσπου... πρωίαν σε είδον μαλλιά ξεπλεγμένα στους ώμους ριγμένα γελούσε η αυγή και πώς να μη γελούσε αφού θαρρετή στρογγυλοκάθισα σ' ένα κάθισμα της Alitalia και προσγειώθηκα στη Ρώμη! 
Μέχρι εδώ καλά, απο δω και πέρα σε θέλω κάβουρα!
Από εκεί και πέρα άρχισα να συνειδητοποιώ το μέγεθος του εγχειρήματος...λεωφορείο από αεροδρόμιο για Κέντρο (απέχει τουλάχιστον μια ώρα, αν δε μ απατά η μνήμη μου) και μετά στο σιδηροδρομικό σταθμό με προορισμό τη...Σιένα! 
Σιένα! Μιλάμε οτι είχα κερδίσει, εν αγνοία μου, τον πρώτο αριθμό του λαχείου Συντακτών, οχι αστεία! Αλλά μια κουβέντα είναι να φτάσεις μέχρι εκεί όταν μάλιστα υπήρχε και μετεπιβίβαση! Ο Χριστός είχε σταματήσει στο Εμπολι, κινηματογραφικά, εγώ όμως που δεν ήμουν και χριστός  θα σταματούσα λίγο πιο πέρα, στο Κιούζι , πού θα βρισκόμουν; πώς θα συνέχιζα;;; 
Να πω οτι ήμουν και θρασύς ή αετός στα Ιταλικά! Ζήτημα αν είχα ανοίξει το στόμα μου 5 φορές στα 2 χρόνια. Κι ομως ο Χριστός ήταν μαζί μου (φαίνεται θα σκέφτηκε "ομοιοπαθής, μη την αφήσω έτσι εγω που ξέρω πια") και μου έστειλε  ανθρώπους, που προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν και με βοήθησαν υπερ του δέοντως! Στην αρχή ένας φαντάρος και στη συνέχεια ένας φοιτητής στη Σιένα, ο Κάρλο.
 
Η διαδρομή μαγική. Οποιαδήποτε περιγραφή ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα! 
 Ο,τι κι αν ακούτε για Τοσκάνη δεν ανταποκρίνεται σ αυτό που θα δουν τα μάτια σας! Τα χρώματα της παλέτας, γαλάζιο του ουρανού, ολα τα πράσινα του κόσμου, τόνοι από κίτρινο και ανάμειξη ώχρας και κεραμιδί! Εκτάσεις ολόκληρες κατακίτρινες με κεφαλάκια που αποζητούν διακαώς τον ήλιο...Ηλίανθοι ή αλλιώς του Ηλιου τα κάλλη, συνεισφέρουν στα κάλλη της Τοσκάνης. Στρατιωτικά παρατεταγμένα σε απόλυτες ευθείες αμπέλια, για το φημισμένο κρασί Κιάντι, Χαμηλοί καταπράσινοι λόφοι, μαλακές γραμμές κλίσεων, αυτοκινητόδρομοι δίπλα στις γραμμές με ατέλειωτες γραμμές κυπαρισσιών, υπέροχες αγροικίες, και σε στρατηγικές θέσεις επαύλεις. 
Ειλικρινά δε χωρούν περιγραφές  και τότε δεν υπήρχαν κινητά για φωτό  😢

Και φτάνουμε στη Σιένα! 
Και φορτώνεται ο καημένος ο Καρλο και τα δικά του και τα δικά μου μπαγκάζια, καθότι απόγονος του Ρωμαίου και πάμε στο σπίτι του να τ' αφήσουμε, διότι την έκπληξη σας την κράτησα γι αργότερα...και να πού φτάσαμε! 
Ούτε κατάλυμα είχα βρει εκ των προτέρων!!! Αλλά σιγά μη με πτοούσε αυτό 22 χρονών με τη γεύση της ελευθερίας να τη γλύφω συνέχεια και ήταν πρωτόγνωρη!!!

Υπήρχε λοιπόν στην Πιάτσα ντελ Κάμπο ένα γραφείο σαν Τουριστική Αστυνομία και εκεί βρήκαμε ένα δωμάτιο σε μια πανσιόν λίγα μέτρα από την Πλατεία, contrada dell 'Aquila! 
Γιατί στη Σιένα οι γειτονιές λέγονται Contrade και κάθε μια εχει το όνομα ενός ζώου ή πράγματος και είναι δεκαεπτά τον αριθμό. Αυτές λοιπόν οι Contrade διαγωνίζονται 2 φορές το χρόνο (2/7 & 16/8 για το Palio, κι εκεί να δεις πανηγύρια και αλαλαγμοί ξενύχτια και ποτοκατάνυξη. 
Τη χρονιά που ήμουν εκεί δε, έγινε 3 φορές!!! Επειδή μέχρι κι ο Πάπας ήρθε να επισκεφθεί τη Σιένα!!!
Έμαθε οτι ήμουν εκεί 😉να μην ερχόταν; και ήταν και μετά την δολοφονική επίθεση εις βάρος του και τον είχαν σαν βάζο κλουαζονέ στη βιτρίνα!. 

Χάρη στον Κάρλο λοιπόν βρήκα  σπίτι, με πήρε στην παρέα του, με σίτιζαν στην Φοιτητική εστία όσο ήταν εκεί να δίνουν μαθήματα, φεύγοντας  εκείνοι...συνελήφθην κόπτουσα οπώρας  😢και έμεινα να σιτίζομαι με πανίνο (πανάκριβα κι αυτά) και η μακαρονάδα  σπίτι να πηγαίνει σύννεφο και να 10 κιλά επι πλέον να φέρω πίσω στην Πατρίδα για την Κατοχή, νάχω να λυώνω 😤(μέχρι σήμερα πάντως, δεν ελυωσαν 😢, κρατάνε γερά τ' άτιμα!)

Οι φυλές του Ισραήλ σε παράταξη! Οι πιο κολλητοί του γκρουπ

Η αλήθεια είναι οτι σα νάχα το κοκκαλάκι της νυχτερίδας και βρέθηκαν πολλά άτομα να με συνδράμουν, όλο το διάστημα της διαμονής μου εκεί. 

Αρχής γενομένης από τον Κάρλο και την παρέα του, που ήταν δε τόσο φιλόξενοι, που θέλησαν να μου μιλήσουν στην γλώσσα μας κι αρχίσαν "Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ" !😂 Τους εξήγησα λοιπόν οτι, είναι τόσο η καθομιλουμένη μας, όσο η δικιά τους "Regina rosas amat"! Κατόπιν αυτής της τραγικής διαπίστωσης 😂(δε το χώραγε ο νους τους οτι μάθαιναν μία γλώσσα που είχε πάψει χρόνια πριν να μιλιέται!) αφήσαμε τους αρχαίους στην ησυχία τους και βολευτήκαμε με το ελληνοιταλικό λεξικό τσέπης, που έγινε το αναπόσταστο αξεσουάρ μου όλο το διάστημα, να βοηθήσει όπου ζοριζόμουν στη συνεννόηση. Ενα άλλο μέλος της παρέας, ο Αντόνιο, φοιτητής Ναπολετάνος, μ έπαιρνε συγκεκριμένη μέρα την εβδομάδα τηλέφωνο στον ΟΤΕ για να μάθει πώς περνάω αφότου έφυγαν.  Η συγκάτοικος μου, μια μικρόσωμη Σαρδηνέζα,  μ' επαιρνε μαζί με τ αγόρι της σε εκδρομές που έκαναν (για πρώτη φορά εκεί έκανα μπάνιο στο ποτάμι, μια που η Σιένα απέχει από τη θάλασσα) ή σε βίλες φιλικές που πήγαιναν  και ειλικρινά, σήμερα θα τις έλεγες Ινσταγκραμικές. 

Στη συνέχεια ήρθε στο απέναντι δωμάτιο η Χέλγκα, μία Γερμανίδα μουσικός με διασυνδέσεις μ άλλους μουσικούς που φοιτούσαν εκεί, αφού ερχόταν για δεύτερη χρονιά και μαζί πήγαμε κονσέρτα, εκδρομές,  μέχρι και τον Δεκαπεντάγουστο στη Ρώμη, που μας φιλοξένησε ένας φίλος της μουσικός επίσης, ο Τζέημς (με γονείς συγγραφείς), σ' ένα μοναδικό αρχοντικό με υπηρετικό προσωπικό (μιλάμε για χλιδή!) στο κέντρο της Ρώμης, αφού πριν είχαμε επισκεφθεί τη Φλωρεντία και πάλι φιλοξενούμενες ενός φίλου της Αμερικανού, που σπούδαζε Όπερα εκεί. 

Το υπέροχο Ponte Vecchio

Να προσθέσω εδώ οτι μέχρι σε θέατρο δρόμου στη Σιένα, συμμετείχε η αφεντιά μου, απόλυτα πρωτόγνωρο  για μένα, βοηθώντας έναν ακόμα φίλο της Χέλγκα, όπως και σε μουσικές βραδυές στο Foro Romano της Ρώμης. Αξέχαστες εμπειρίες!


Προσέρχομαι...











Τώρα τί να σας πω για Φλωρεντία και Ρώμη; 
Οτι ζουσα το όνειρο;;
Οτι έβλεπα ό,τι , πριν λίγο καιρό έβλεπα στους τουριστικούς οδηγούς που προετοίμαζα το ταξίδι και τώρα τα ζουσα;
 Οτι, Φυσικά επισκέφθηκα την εκκλησία που έχουν ταφεί οι μεγάλοι του πνεύματος Δάντης και Ούγκο Φόσκολο ( ο Τζαντιώτης Ουγκο!!!) και τον Αγιο Πέτρο, έτρεμαν τα πόδια μου μπροστά στην Pieta; 

Με τη Χέλγκα στον Αγιο Πέτρο, επι γης 😉


Οτι ζήσαμε μία μοναδική Ρώμη (έστω και υπό βροχή) μια που το Δεκαπεντάγουστο γίνεται απόκοσμη, όπως η Αθήνα, κι αυτό μας βόλεψε απίστευτα, γιατί εκτός από το Βατικανό, πουθενά αλλού δε συναντήσαμε όχι ουρές αλλά ούτε άνθρωπο! 

Αυτό βέβαια στο Βατικανό, δε μας αποθάρρυνε να σταθούμε στην ουρά και να θαυμάσουμε τη μοναδική  και ασύλληπτη στο νου Καπέλα Σιξτίνα! Ένοιωσα πραγματικά το άγγιγμα του Θεού! 

Κι όπου δεν μας έφταναν τα πόδια, ο Τζέημς με το αυτοκίνητό του, μας γύρισε όπου θα έπρεπε να πάμε. Πόσο θάθελα να ξανάβλεπα αυτά τα "παιδιά"!!! 

Γενικά η Ρώμη, είναι μία απέραντη γλυπτοθήκη, που θες χρόνο και ενημέρωση για να τα γυρίσεις και να τα μελετήσεις όπως τους αξίζει. Και φυσικά, σ' όλο αυτό τον πολιτιστικό πλούτο που ανοιγόταν μπροστά στα μάτια μου κι έκλεινα στην ψυχή μου, εκτός από ευγνωμοσύνη, αναρωτιόμουν τί έρχονται και βλέπουν στην Αθήνα μας οι Τουρίστες!!!

Παρότι οικονομικά αδύναμη, δεν έμεινα πίσω, πάντα υπήρχαν οι άνθρωποι που δε μ' άφησαν στιγμή μόνη. Ξεκλέβαμε χρόνο και γυρνούσαμε μ' όσο μας επέτρεπαν, ειδικά τα δικά μου, πενιχρά οικονομικά. 
Γιατί αν σας ενδιαφέρει, τα 50000 δεν έφταναν ούτε για το πρώτο 15νθημερο οχι για 3 μήνες κι έτσι, ευτυχώς που υπήρχε ένας φίλος της Ντονατέλα, μέχρι να έλθει η Αμερικανική, κυριολεκτικά, βοήθεια. Περιττό να πω οτι στο γυρισμό είχα ΑΚΡΙΒΩΣ τα χρήματα του εισιτηρίου, που γύρισα με πούλμαν!!! Για τέτοια ένδεια μιλάμε, ενώ αντίθετα οι συμφοιτητές Τούρκοι, κι ήταν πολλοί (ενώ από Έλληνες άλλη μια κοπέλα, που δεν ξανασυνάντησα από την πρώτη μέρα) ήταν πλήρως καλυμμένοι και από χρήματα και από δωμάτια στην Εστία και από πρόσβαση στην Mensa  για φαγητό. 
Εμείς...τί έχεις Γιάννη τί είχα πάντα! (Εχουμε μία σταθερότητα όσο να πεις 😉)
Μια Τουρκάλα, μια Ελληνίδα, μια Σερβα συνδιαλέγονται

Επίσης, με μια Σέρβα δημοσιογράφο-συμ φοιτήτρια, νοικιάσαμε ένα  deux chevaux και μ' επιβάτες εμένα, μια Τουρκάλα και έναν Ισπανό (του μόνου που θυμάμαι ολόκληρο το όνομα!!!) πήγαμε στα περιξ που είναι εξίσου αξιόλογα και μαγευτικά Voltera, san Gimigniano. 
Γενικά ολοι οι άλλοι συμμαθητές Αυστριακοί (καλά αυτούς δε το συζητάμε, το χρήμα έρεε)
Ισραηλίτες, Ιάπωνες, Γερμανοί είχαν την άνεση και έφτασαν και μέχρι Βενετία, εγω η καψερή αρκούμην στα πέριξ, αλλά δεν είμαι αχάριστη γιατί έζησα καταστάσεις που οι άλλοι δεν έζησαν όπου φιλοξενηθήκαμε.


Μια Ελληνίδα, ένας Ισπανός και μια Τουρκάλα

Δεν αισθάνθηκα πουθενά απειλούμενη, παρότι ήταν μία ταραγμένη περίοδος για την Ιταλία ακόμα και φυσικά ένοιωσα όλη την αναστάτωση και το φόβο των Ιταλών με τη βομβιστική επίθεση στο σταθμό της Μπολόνια στις 2 Αυγούστου, αλλά η Σιένα ήταν μια φιλόξενη και ήσυχη Πόλη που δεν διέτρεξα ποτέ κίνδυνο κι από κανέναν, ο,τι ώρα της ημέρας κι αν γύριζα! 
Αρκεί να πω οτι μια μέρα παράπεσε το πορτοφόλι μου και πρέπει νάταν και η ημέρα παραλαβής των χρημάτων  κοντά στο σπίτι κι οταν το συνειδητοποίησα κατέβηκα αλλόφρων να το βρω κι ηταν άθικτο πάνω στο μουράγιο.

Πέρασε ο καιρός κι έφτασε η ώρα του αποχωρισμού. Πικρή όπως πάντα και μεταξύ των παρεών που είχαν δημιουργηθεί και στο σπίτι. Και δεν έφτανε η πίκρα αυτή πλάκωσε άλλο ενα γεγονός (αμα λέω εγω οτι εχω το κάρμα να τα βιώσω όλα με κάποιο τρόπο έστω κι έμμεσο!) το Πραξικόπημα στην Τουρκία (12/9) 

Πού μ επηρέασε εμένα; μα επηρέασε τις Τουρκάλες φίλες μου και περνούσαμε ώρες συζητώντας προβληματισμένες τί γινόταν οι δικοί τους πίσω και πώς θα έφευγαν αυτές από την Ιταλία, αφού είχαν κλείσει τα σύνορα. Έζησα την αγωνία τους και συνέπασχα μια που εμείς μόλις είχαμε βγεί από την ίδια κατάσταση. Με τη μία συναντηθήκαμε την επόμενη χρονιά στην Αθήνα, η άλλη μια γλυκύτατη και χαμηλών τόνων κοπέλα (αυτή στις φωτογραφίες), αυτή που ανησυχούσε και περισσότερο, έχασα τα ίχνη της από την επιστροφή της και μετά. 
Μακάρι να μην της συνέβη κάτι κακό 🙏
Το αποχαιρετιστήριο γεύμα στο σπίτι. Στα ώπα ώπα σ είχα!!!

Ήταν 3 υπέροχοι και αξέχαστοι μήνες, που σίγουρα, αν υπήρχε συνέχεια, δεν θαχα γυρίσει ποτέ πίσω, αλλά βλέπετε η ζωή τάχε γραψει αλλιώς και παρά τις πολύπλοκες εξισώσεις των "ΑΝ..." δεν θα μάθουμε ποτέ κανείς μας το "ΘΑ γινόταν αυτό ή εκείνο", έγινε αυτό που είχε προδιαγραφεί να γίνει ! Kismet, το λένε οι Αραβοφωνοι, Fortuna οι Ιταλοί, ΤΥΧΗ εμείς. 
Κι αυτή η τύχη, που στάθηκε και καλή και  δοκιμαστική μαζί μου, φρόντισε πολλά χρόνια μετά να πάει η συνέχειά μου στον κόσμο τούτο, με την ίδια ηλικία, στα ίδια μέρη για τους ίδιους λόγους!! το κορίτσι μου! 
Πόσες φορές δεν είπαμε να ξαναπάμε μαζί, αλλά βλέπετε έπεσε μαύρο σύννεφο από πάνω μας και δε λέει να φύγει οσα χαρτονομίσματα κι αν βάλουμε στη γυάλα σαν άλλη Βλαχοπούλου μέντιουμ


Στην τύχη χρωστάω κι ολους εσάς που  διαβάζετε όλοένα τη φλυαρία μου, αλλά νάστε σίγουροι οτι το κουβάρι τυλίχτηκε. Μέχρις εδώ! 
Δε θα συγγράψω δα και την αυτοβιογραφία μου, ποιά είμαι πια, κι εδώ κλείνει το άλμπουμ των αναμνήσεων που συγκέντρωσε τις φωτογραφίες εκείνου του ταξιδιού της άμυαλης και ενθουσιώδους νεότητας και τις τύλιξε με αραχνούφαντα πέπλα, ρομαντισμό  και τις κράτησε άσβηστες στον πηλό, όσο ήταν δυνατόν...ιδού το:

Scrapbooking memories' album

Μακάρι να γινόταν ενα θαύμα, να ξανάβρισκα όλα τα πρόσωπα αυτών των μηνών, που συχνά αναπολώ και μ απασχολεί η σκέψη τους, αν και πού υπάρχουν, πώς νάναι, τι έκαναν στη ζωή τους μετά . 
Ας είναι καλά και μακάρι να νοιώθουν την ευγνωμοσύνη μου, που τους συνάντησα και συμπορευτήκαμε έστω για τόσο λίγο!

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2022

Το σαλκίμι της βεράντας!

 ... "Ἐνῶ ἐκεῖνο τό σαλκίμι σικλαμέν

Γιά κείνη χύνονταν ἀπάνω στή βεράντα




Τό ἄρωμά του ὥς τό κρεβάτι της εἰσχωροῦσε


Σέ πλήρη ὀργασμό –θανάσιμο"

Μαρία Κέντρου-Ἀγαθοπούλου (1930)
Το "σαλκίμι", λέξη που δεν βρίσκεται σε κανένα λεξικό, είναι η γλυσίνα, ένα είδος ακακίας με καρπούς σε τσαμπιά, σαν σταφύλι. Είναι λέξη μικρασιάτικη, δάνειο από τα τουρκικά (salkim, που καταρχήν θα πει «κρεμαστό τσαμπί»).
Οι πρόσφυγες φύτευαν σαλκίμια στις αυλές τους.
Ο Θωμάς Κοροβίνης αναπολεί τις προσφυγικές γειτονιές της Τούμπας: «Πολλά σπίτια είχανε τσαρδάκια σκεπασμένα με σαλκίμια και κληματαριές και καθόταν από κάτω ο κόσμος κι έπινε το καφεδάκι του κι έκαναν οι γείτονες μουχαμπέτι [κουβεντούλα]».
Συντοπίτης του ο Γιώργος Ιωάννου, θυμάται: «Είχαμε μια σαλκιμιά, ριχτή στα κάγκελα σαν κισσός, κι ήταν η πόρτα μας ωραία για ρομάντζα».
Ξακουστά είναι τα σαλκίμια που σκεπάζουν τα καλντερίμια της αγοράς στον Μόλυβο της Λέσβου·
Και για την επεξήγηση της κατασκευής: Καμβάς μεγάλου μεγέθους με πάστες για εφέ τσιμέντου σε δύο χρωματισμούς, επιπλέον ακρυλικά χρώματα. Τουβλα , κεντρική πόρτα και στέγη από χαρτόνια, σκαλιά και τσαμπιά από φελιζόλ, αναρριχώμενο απο πηλό, μπαλκόνι και γλάστρες απο συνδετήρες και καπάκια οδοντόκρεμας, καλαμάκια χάρτινα νέου τύπου για υδρορροή και φωτιστικό απο καπάκια φαρμάκων και μεταλλικά στοιχεία (κουμπιά). Τα 3 παράθυρα είναι chipboard με εσωτερική διακόσμηση από μένα από χαρτόνια επίσης. και για την ιστορία πρώτα έγινε το έργο αλλά έδεσε υπέροχα με τη στροφή του ποιήματος, δε νομίζετε;

Καλό Μήνα οσονούπω φίλοι μου αγαπημένοι, με χρώματα, μοσχοβολιές και ομορφιές κάθε τύπου, μακρυά απο κόβιντ ;)




Τρίτη 21 Ιουνίου 2022

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

 Περί βιβλίων ο λόγος σήμερα μ ένα καλό κι ένα “κακό” νέο
Κι ας αρχίσουμε από το “κακό”. Και το βάζω σ' εισαγωγικά γιατί ίσως ο,τι είναι για μένα κακό δεν είναι αναγκαία και για οποιονδήποτε τρίτο. Απλά όσο μεγαλώνω κι εκτιμώ κάποια πράγματα τόσο περισσότερο λυπάμαι για την τύχη κάποιων άλλων.
Όπως όταν βλέπω ωραία έπιπλα, απ αυτά τα παλιομοδίτικα που δεν ξαναφτιάχνονται, γιατί ούτε τεχνίτες ούτε χρήμα υπάρχει πια για να ξαναφτιαχτούν και ν αγορασθούν, ετσι έχουμε καταλήξει στα “ψεκάστε-σκουπίστε-πετάξτε τα”, πεταμένα δίπλα σε κάδους μήπως κινήσουν τα φιλάνθρωπα αισθήματα κάποιου και γλυτώσουν τη χωματερή, ετσι λυπάμαι και τα βιβλία.
Αγάπησα τα βιβλία από μικρό παιδί. Πριν ακόμα γεννηθώ ο μπαμπάς μου μου είχε έτοιμη μία ολοκληρωμένη Εγκυκλοπαίδεια του ΗΛΙΟΥ και μία σειρά δερματόδετων βιβλίων με αριστουργήματα μεγάλων Κλασσικών της παγκόσμιας λογοτεχνίας (Μπαλζάκ, Τολστόι, Ντοστογιέφσκυ, Ουγκώ, Ζολά), εκτός απ' αυτά που δανειζόμουν από βιβλιοθήκες συγγενικών προσώπων, οπότε καταλαβαίνετε τί επακολούθησε!
Πολλές φορές γελάω με την απορία, ιδιαίτερα μαστόρων όταν μπαίνουν στο σπίτι μου κι απορημένοι με ρωτούν “Ολα αυτά τα έχετε διαβάσει;”  Ένα 99% ναι, τα έχω διαβάσει και πολύ θάθελα να τα ξαναδιάβαζα, αν δεν έπαιρνα συνέχεια καινούργια. Η σχέση μου μαζί τους είναι σχέση εξάρτησης. Ισως δεν πρέπει να εξαρτόμαστε  από πράγματα, ίσως γι αυτά κάποιοι να τα πετάνε στα σκουπίδια, ίσως δεν ταιριάζουν στην διακόσμηση των μοντέρνων χώρων τους, οπου οι βιβλιοθήκες θεωρούνται μουσειακές και αν υπάρχουν, τότε μάλλον θ’ αποτελούν διακοσμητική σύνθεση με τα χρώματα στις ράχες των βιβλίων σε συνδυασμό με το χώρο και τίποτα παραπάνω! Αλλιώς δεν έχουν λόγο ύπαρξης και γι αυτό αν παρακολουθήσετε τηλεοπτικές παραγωγές με παιχνίδια γνώσεων, μόνο γνώσεων δεν είναι, αλλά περισσότερο δια της ατόπου απαγωγής καταλήγουν στο συμπέρασμα.  ΑΝ δεν εχει εναλλακτικές απαντήσεις το ερώτημα πάει άκλαυτο.
Και καταλήγω. 
Τελευταία έχω βρει ένα βιβλιοπωλείο που έχει και εκδόσεις από δεύτερο χέρι ή που έχουν εξαντληθεί στους εκδοτικούς οίκους. Έτσι έχω προμηθευτεί αρκετά βιβλία, συνήθως τοπικού ενδιαφέροντος αναζητώ, επειδή από μαθήτρια συγκεντρώνω ό,τι αφορά  τη Ζάκυνθο, αλλά και αγαπημένων συγγραφέων. 

Αυτές οι σκέψεις και το παράπονο μου γεννήθηκε όταν σε κάποια απ αυτά βρέθηκα προ εκπλήξεως για τις χειρόγραφες, πολύ θερμές αφιερώσεις του συγγραφέα προς διάφορα πρόσωπα.



Δεν ήταν στεγνές, τυπικές αφιερώσεις απ  αυτές που υπογράφουν αβλεπί στις παρουσιάσεις των βιβλίων τους οι συγγραφείς, αλλά προσωπικές, ένθερμες, με συναίσθημα. Κάποια μάλιστα δεν είχαν καν φυλλομετρηθεί, ήταν αγνά σαν λευκά περιστέρια.
Τόση απαξία λοιπόν στον δωρητή;
Τόσο βάρος προκαλούσε σ ένα χώρο ένα βιβλίο χαρισμένο με τόση τρυφερότητα σε κάποιον ακόμα και πρόγονο; Ούτε σαν ιστορική  αξία δεν άξιζε να παραμείνει στο σπίτι του “εκλιπόντα”;


Γιατί θέλω να πιστεύω οτι αυτά είναι μετά θάνατον εκκαθαρίσεις. Υποψιάζομαι την τύχη που πιθανόν να έχουν και τα δικά μου, πράγματα και βιβλία, ελπίζω όμως να βρουν καταφύγιο κάπου που θα πιάσουν τόπο, σε μια Βιβλιοθήκη π.χ. τα βιβλία.

Τί λέω τώρα αλήθεια!

Ποιός πάει σε βιβλιοθήκες ; Ούτε ξέρουν πού υπάρχουν αν υπάρχουν.

Ετσι αραχνιασμένοι μένουν κάποιοι χώροι για να θυμίζουν οτι πριν τα e-books (δεν έχω διαβάσει ποτέ μου !) και τα podcasts υπήρχαν βιβλία με φύλλα από χαρτί, μελάνι και προπάντων ανθρώπινο κόπο (χειρόγραφα, μετά της γραφομηχανής, κομπιούτερ τώρα).

Αν δεν πιάσω το βιβλίο να διαβάσω το οπισθόφυλλο ,να το επεξεργαστώ, να το μυρίσω και μετά να χωθώ στις σελίδες του δε θεωρώ οτι διάβασα τίποτα.

Λυπάμαι λοιπόν γιατί έχει απαξιωθεί τόσο πολύ.

Πολλά πράγματα στην εποχή μας βλέπω να εξαφανίζονται σαν αχρείαστα ή παρωχημένα και λυπάμαι γι αυτό, γιατί κάποτε οι απόγονοι δε θα γνωρίζουν από πού ξεκίνησαν ή θα το μαθαίνουν από κάποια νέα τεχνολογία της εποχής, αλλά δεν θα μπορούν να συλλάβουν ούτε την εικόνα ούτε το μέγεθος αυτής της ”ανακάλυψης” !

Μη σας κάνει εντύπωση αυτό που λέω, σκεφτείτε μόνο τις εφημερίδες. Πόσες κυκλοφορούσαν κάποτε , πρωινές ,μεσημβρινές, βραδυνές! Τώρα μετα βίας κάποιες έχουν παραμείνει το Σαββατοκύριακο μέχρι να εκλείψουν παντελώς κι αυτές. Τα περιοδικά επίσης… Τώρα και η εποχή των βιβλίων παραδίδεται στη μνήμη, όσων την έχουν ακόμα.

Είναι η εποχή των εκπτώσεων ηθικών και υλικών.

Κι αν εγω βρήκα τρία σε τόσο μικρό διάστημα, φαντασθείτε πόσα άλλα υπάρχουν!!!

Και για το τέλος θα παραδεχθώ οτι θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου γι αυτά τα από σπόντα αφιερωμένα βιβλία, που χαίρομαι σαν να έχουν αφιερωθεί σ' εμένα προσωπικά και θα τα τιμήσω όσο υπάρχω κι εγω και ελπίζω νάχουν ευτυχέστερη κατάληξη μετά από μένα.


Τα βιβλία έχουν τους ίδιους εχθρούς με τον άνθρωπο: τη φωτιά, την υγρασία, την ανοησία, τον χρόνο και το ίδιο τους το περιεχόμενο.

Πωλ Βαλερύ, 1871-1945, Γάλλος ποιητής

Αυτά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, όπως κάνω πάντα,  γιατί καλές οι δημιουργίες, αλλά και το σαράκι που σου τρώει τα σώψυχα πρέπει να εκφράζεται.

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2022

«σουπερκαλιφρατζιλιστικεξπιαλιντοσιους»

 Πόσο ωραία θάταν με μια λέξη -σιδηρόδρομο-σπαζοκεφαλιά να άνοιγες διάπλατα τα παράθυρα της μαγείας και να εισέβαλε να σε συνεπάρει σε κόσμους άλλους, που μόνο θαύματα γίνονται!
Αλλά μια και δε γίνεται...Μαγεία σήμερα, έστω και πέτρινη!
Αλλά τουλάχιστον αυτή είναι πιο χειροπιαστή και αληθινή απ ο,τι το βιβλίο ή η ταινία, γιατί τίποτα δεν είναι ρόδινο όπως φαίνεται στην πραγματικότητα, απλά  πασπαλίζεται με χρυσόσκονη και μας ξεγελάει .
λήψη πιο κοντά για ξεχωρίσουν τα πρόσωπα μια
  που το φόντο (3d decoupage χαρτοπετσέτας)
είναι αρκετά έντονο και ίσως να μπερδεύει
.

Ποιός δε γνωρίζει το βιβλίο της Πάμελα Τράβερς που έγινε μια σπουδαία ταινία οχι μόνο για μικρούς από τον μεγάλο Γουώλτ Ντίσνευ, που έγινε κι αντικείμενο μεγάλης διαμάχης μεταξύ τους;

Λατρεύτηκε από γενιές και γενιές  χάρη στις υποδειγματικές ερμηνείες (μέχρι Οσκαρ έφτασε!) στα μελωδικά τραγούδια, στον καλπασμό της φαντασίας ενώ πίσω της κρυβόταν μια πικρή οικογενειακή ιστορία την οποία η Τραβερς ήθελε να ξορκίσει και οχι μόνο! Κάπως παρόμοια ήταν και τα παρασκήνια των γυρισμάτων, όπως έχουν δημοσιοποιηθεί από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.


Η Τράβερς δεν είχε καθόλου μαγεία η προσωπική της παιδική ιστορία, αντίθετα δύο προβληματικούς γονείς και τέλος ενα τραυματικό θάνατο στα 7 της χρόνια αυτο του πατέρα της που ουδέποτε ξεπέρασε.
Λέγεται ο τι η μελαγχολική ύπαρξη του κυρίου Μπάνκς είναι αναφορά στον ίδιο της τον πατέρα που έλειψε τόσο από τη ζωή της.
Είναι περίεργο πράγματι πώς πίσω απο κάτι τόσο χαρούμενο, διδακτικό και φορτωμένο θετική ενέργεια μπορεί στην πραγματικότητα να κρύβεται ο πόνος και η έλλειψη και η πάλη με τους δαίμονες του καθενός! Τελικά ο.τι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός 😕

Η πρώτη εκδοχή 

Οπως και νάχει η ταινία αυτή, περισσότερο και από το βιβλίο έγινε σύμβολο και σημείο αναφοράς για τα παιδιά ανά τον κόσμο. Ενέπνευσε πολλούς και μεταξύ αυτών κι εμένα που μετά την πρώτη απόδοση της Μαίρης Πόππινς ιπτάμενης με την μαγική της ομπρέλα, ήρθε η επανάληψη που ποτέ δεν είναι ίδια, όπως εχω ξαναπεί. 

Τώρα ένα άλλο στιγμιότυπο από την ιστορία της Τράβερς, η θαυματοποιός νταντά με τα δυο αδελφάκια Μπάνκς κάθονται στις σκεπές των σπιτιών της Βικτωριανής Αγγλίας  αναμένοντας τον καπνοδοκαθαριστή Μπέρτ.

Pebble art on 3d napkin's decoupage