Μια έκθεση ακόμα

Φτάνουμε και στο τέλος του Ιουνίου κι εγώ χαμένη. 

Κι οχι γιατί ενδιάμεσα δεν είχα κάτι να σας ανακοινώσω . 

Το αντίθετο μάλιστα.

Έχετε δίκιο αλλά ο τραυματισμός μου με απομάκρυνε από κάθε δημιουργική διαδικασία. 

Τις περισσότερες ώρες με το πόδι ξαπλωμένο αφού το βάδισμα ήταν πρόβλημα κι ακόμα περισσότερο, να μην μπορώ να καθίσω ούτε για φαγητό, γιατί ολο το βάρος του τραύματος κατέβαινε στο πέλμα πρηζόταν και με πονούσε.

Τέλος πάντων σήμερα, μετά από ένα πακέτο φυσιοθεραπειών (που συνεχίζεται ακόμα), πάω πολύ καλλίτερα και αρχίζω να επανέρχομαι στους φυσιολογικούς μου ρυθμούς. Κι έτσι παρόλο που το Καλοκαίρι κάνει περισσότερο απο το πρέπον αισθητή την παρουσία του θα τα λέμε...ελπίζω. 

Θα ξεκινήσω λοιπόν απο κάτι που δεν πρέπει μείνει στη σιωπή, ως μη γενόμενο, έτσι για να υπάρχει στο χρονολόγιο αυτό.

Για δεύτερη χρονιά πραγματοποιήθηκε η εικαστική συνάντηση των Νησιών των Επτανήσων και μπορεί εγω να μην παρευρέθηκα λόγω του ατυχήματος, είχα όμως επάξια εκπροσώπηση και οι εντυπώσεις του κοινού έφτασαν μέχρις εμένα και πολύ χάρηκα που η συμμετοχή μου δεν πέρασε απαρατήρητη.

Στο χρονικό διάστημα λοιπόν 16-18/5/2025 στα πλαίσια και του ετήσιου εορτασμού για την Ένωση των Επτανήσων, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21/5, προκηρύχθηκε και πραγματοποιήθηκε εικαστική έκθεση καλλιτεχνών, διαφόρων ειδικοτήτων και όχι μόνο ζωγραφικής, όπως είχε γίνει πέρσυ.

Φέτος λοιπόν συμμετείχαν ζωγραφικά έργα, έργα γλυπτικής , ξυλογλυπτικής, φωτογραφίας, κολλάζ.

Εγω ακολουθώντας το κείμενο της προκήρυξης συμμετείχα με έργα που αφορούν αποκλειστικά  το Τοπικό παρελθόν.

Τα πορτραίτα λοιπόν του Ουγκου Φώσκολου και του Δημήτρη Λάγιου, διαφορετικής τεχνικής μεταξύ τους και μ ένα πετρωτό απο τη σειρά "Μεσαιωνικά κοστούμια" μια που δεν είχαν παρουσιαστεί στην  προηγούμενη συνάντηση της Ενωσης Επτανησίων Ελλάδος που ήταν η διοργανώτρια αρχή. Παρ όλα αυτά την παράσταση έκλεψαν τα πορτραίτα ίσως γιατί η πλειοψηφία μη γνωρίζοντας την καλλιτεχνική μου γκάμα αγνοούσαν τα ζωγραφικά τα οποία οι φίλοι του φβ τα έβλεπαν μόνο στην πλατφόρμα και ήταν η πρώτη φορά που τα έβλεπαν απο κοντά.

Χάρηκα λοιπόν πάρα πολύ για την ενθουσιώδη υποδοχή τους. Το ενα δε το πορτραίτο του αδικοχαμένου Δημήτρη Λάγιου είχε ήδη τοποθετηθεί και κάλυψε ενα ΚΑΦΑΟ του Ο.Τ.Ε στην ομώνυμη πλατεία προς τιμήν του.

Το κοινό λοιπόν τίμησε την έκθεση και τα σχόλια ήταν ιδιαίτερα τιμητικά για μένα που απάλυναν την πίκρα της φυσικής μου απουσίας

 και τουλάχιστον δεν πήγε χαμένη η θυσία της φίλης μου που παραστάθηκε αντί εμού και τις δύο μέρες της έκθεσης και μάλιστα παρέλαβε τον τιμητικό έπαινο

Αυτά και εις άλλα με υγεία και παρούσα, εύχομαι 🙏

Η ζωγραφική Ενωση των Επτά Νησιών

 Χθες (21/5, οταν ετοίμαζα την ανάρτηση τλπ) έληξαν οι εορταστικές εκδηλώσεις για την 160η Ενωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Εννοείται οτι δεν θ ασχοληθώ με την πολιτική πλευρά του θέματος και τα αν ή δεν έπρεπε, γιατί, ως είναι φυσικό, οι απόψεις μέχρι σήμερα διίστανται, αλλά με την καλλιτεχνική ένωση των Νησιών μας που έλαβε χώρα για πρώτη φορά.

Παρά την απόσταση που μας χωρίζει, οι πολιτιστικοί κοινοί δεσμοί , τα ήθη και τα έθιμα που μας συνδέουν είναι ο κρίκος που μετριάζει την απόσταση και ενώνει. 

Φέτος λοιπόν με την ανάληψη της νέας δημοτικής αρχής αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε υπο την αιγίδα της Ένωσης Επτανησίων Ελλάδας Έκθεση ζωγραφικής με συμμετοχές απ όλα τα Νησιά, απο την Κυριακή 19/5 μέχρι και το βράδυ της 21ης Mαίου που έκλεισε με χορευτικά συγκροτήματα πάλι των Νησιών.

Ήταν ένα πολύ όμορφο τριήμερο που έφερε κοντά ανθρώπους άγνωστους που γνωρίστηκαν και εκτιμήθηκαν μέσα απο τα έργα τους.

Παρά τις αμφιβολίες που έχω πάντα, αν αξίζω να συμμετέχω μαζί μ ανθρώπους της συγκεκριμένης Τέχνης, που σέβομαι και θαυμάζω τα έργα τους. 

Πείτε το όπως εσείς θέλετε, εγω όμως καταλαβαίνω το δικό μου μέγεθος απέναντί τους και δεν μου επιτρέπω τη σύγκριση. Ακόμα και τώρα τόσα χρόνια μετά αυτό που μου έγραψε η Μαρία "μα εσύ ζωγραφίζεις" οταν της έστειλα τα πρώτα μου έργα  σ εκείνα τα μαθήματα που προτέθηκε να μας κάνει, ακόμα δεν το παραδέχομαι βαθειά μέσα μου. 

Με κολακεύει, αλλά δεν αφήνω τα μυαλά μου να πάρουν αέρα.

Κάπως ετσι λοιπόν σκεπτόμενη και τώρα συναίνεσα στο να συμμετέχω και μου το ανταπέδωσε με  ικανοποίηση και συγκίνηση που οτι και να πω δεν περιγράφεται με λόγια. Απο τα λόγια των συμμετεχόντων που εκτιμώ τη γνώμη τους μέχρι τα σχόλια των επισκεπτών...ενας αναβρασμός στην καρδιά κι ένα μόνιμο κοριτσίστικο κοκκίνισμα στα μάγουλα κυριαρχούσαν.

Ντροπή-συστολή και ικανοποίηση διαδέχονταν τις θερμές αγκαλιές και τα σχόλια και κάπου μέσα μου σκεφτόμουν "αραγε μπαμπά αν ζούσες θα το πίστευες οτι μπορούσε να συμβεί;" Ενα νεανικό "θέλω" που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, έφτασε στην ωριμότητα να μετρά  συμμετοχές σε ομαδικές ή ατομικές  ανάλογες δράσεις, όπως ουτε εγω η ίδια δεν το είχα φανταστεί, χωρίς επιμελείς σπουδές, απλά ΟΠΟΥ ΣΕ ΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΆ!

Ζωγραφίζοντας πράγματα και εικόνες οχι κατά παραγγελία, αλλά που μου λένε κάτι, που μ αγγίζουν κάπου, που με συνδέουν με κάποιον, που δείχνουν σε κάποιον άλλον την εκτίμηση και την αγάπη στο πρόσωπό του. Θέματα οικεία και οχι εμπορεύσιμα

Η δική μου συμμετοχή με Τοπωνύμια και εθιμα

Όπως όλα τα έργα μου δεν γίνονται για να πουληθούν ,ακριβώς το αντίθετο. Οταν χαρίζονται γίνονται με όλη μου την ψυχή, ενώ αν κάποιο πουληθεί είναι σαν ν' αποκόβομαι απο ένα μου παιδί κι αυτό πονάει. Αλλά είναι και χαρά, οταν ο άλλος το επιλέγει για να στολίσει τη ζωή του.

Θα σας έγραφα πολλά ακόμα, αν εύρισκα τα λόγια, αλλά συνήθως μου έρχονται όταν πέφτω στο κρεββάτι τα διαολεμένα😀

Δε θα σας κουράσω λοιπόν άλλο, απλά ήθελα να μεταφέρω λίγο απο την συναισθηματική φόρτιση που αποκόμισα απο το "δεν ήξερα οτι είχες αυτό το ταλέντο", "με συγκινεί το έργο σου", μέχρι την αναγνώριση της εικόνας χωρίς καν διευκρίνηση. Πολύ σημαντικό για μένα ο άλλος να βλέπει το ίδιο μ αυτό που έβλεπες εσύ οταν το ζωγράφιζες κι οχι να φαντάζεται αλλα ντ άλλων. 

Άποψη κι αυτή σεβαστή στην τέχνη μονο που δεν είμαι αυτής της Σχολής

Μακάρι αυτό το καλλιτεχνικό ένωμα των επτά κομματιών του Ιονίου πελάγους να συνεχιστεί και να γίνει θεσμός. Θάταν πολύ όμορφο κάθε χρόνο ενα Νησί να φιλοξενεί μία ανάλογη προσπάθεια.

Το τριημερο έκλεισε με χορευτικά συγκροτήματα και χορούς απο τα Νησιά μας. Πολύ όμορφες ενδυμασίες, χαρούμενοι χοροί, γρήγοροι και με τσαλίμια, ευλύγιστοι χορευτές έδωσαν τον καλλίτερό τους εαυτό και έφεραν την αύρα του κάθε νησιού και την μετέδωσαν στο κοινό που χειροκροτούσε συνεχώς συνοδεύοντας τους ρυθμούς .

Ηταν μια ευκαιρία φίλες παιδικές, φίλες απο προηγούμενες ανάλογες συμμετοχές, φίλες απο το διαδίκτυο που πρωτοσυναντηθήκαμε και εκπρόσωποι άλλων Νησιών με αξιολογότατα έργα να βρεθούμε και ν ανταλλάξουμε ιδέες πάνω σ ενα χόμπυ που μας συγκινεί ολους και έχουμε την τύχη να μπορούμε να το κοινωνούμε στο φιλοθεάμον κοινό.

Ο έπαινος που δόθηκε σ όλους στην τελετή λήξης ήταν το ελάχιστο, αφου το μείζον το απένειμε ο κόσμος και γι αυτό νοιώθω συγκινημένη και υπόχρεη.

Διεμερίσαντο τους πίλους μου και επ' αυτών έβαλον κλήρον...

Κι αφού το πλήρωμα του χρόνου συνεπληρώθη και αφού αποκόμισα πλείστας όσας ευχάς και κύματα αγάπης μ' έζωσαν από παντού (ο Θεός να σας έχει όλους καλά),οι ευχόμενοι καταγράφησαν χειρόγραφα και επί των ονομάτων εβαλον κλήρον.
Τ' αποτελέσματα δε, τα μόνα θετικά αποτελέσματα του παρόντος μηνός 😢, έχουν ως ακολούθως:
Επί 50 ψηφισάντων, έγκυρα και τα 50!

Με επιδέξιες κινήσεις κι αφού τα ονόματα έγιναν νούμερα,τυλίχτηκαν προσεκτικά,τέθηκαν στην ψηφοδόχο (πάντα με ΑΓΑΠΗ 💖 )

και ανεσύρθη ένας προς έναν οι εξής:

1. Νο 2 που αντιστοιχεί στη Maria kαι φυσικά της δωρίζεται το πρώτο καπελάκι
2. Νο 14  καιιιιιιιιιιιι  ♫♬♪♩🎺🎺ο Giannis Pit!!!!!!!!!!!! το λιλά για το Γιάννη μας
3. Νο 29 η Ελπίδα Κελάκη Ρέτσα,συχωριανή από το πεθεροχώρι και φίλη στο fb, το βεραμάν με τις μαργαρίτες του αγρού
4. Νο 43 η Αννα Δέλτα,φίλη κι αυτή από το fb που ο Θεός ξέρει πόσες ευχές μου έχει δώσει και να πού ήρθε η ώρα να της το ξεπληρώσω ,με το τελευταίο καπελάκι το ροζουλί

Σ αυτές τις μαύρες μέρες που ζούμε,χαίρομαι αν μπόρεσα να σας δώσω μία χαρούμενη νότα(αν κι εσείς μου δώσατε τόνους χαράς και αγάπης),από αυτές που όλοι μας έχουμε ανάγκη, ν' αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και να αισιοδοξήσουμε για γρήγορη επιστροφή στην κανονικότητα!


Υ.Γ. Ευχαριστώ την ευγενική χορηγό των πίλων,παλιά αγαπημένη και εξαφανισμένη ;)

Με αφορμή ένα "Βραβείο"

Σας εξομολογήθηκα ήδη, οτι πολλές αναρτήσεις τις πλέκω την ώρα της αγρύπνιας.
Όταν δε μου κολλάει ύπνος,όπως σήμερα καλή ώρα, δημιουργώ στο μυαλό μου μπλα μπλα.
Και κατά περίεργο τρόπο, το σημερινό μου μπλα μπλα ήρθε κι έδεσε  μ' ένα βραβείο που κυκλοφορεί στη μπλογκογειτονιά μετά απο πολύ καιρό και μου απονεμήθηκε απο τη Ρένα μας και την ευχαριστώ πολύ γι αυτό.
Το να πώ κάτι παραπάνω για τον εαυτό μου, τώρα που με γνωρίζετε 8 συναπτά έτη, θάταν αστείο,θα καταθέσω όμως κάποιες σκέψεις μου σχετικά μ' όλα αυτά τα τηλεοπτικά  "παιχνίδια" που όλοι ... απεχθανόμαστε, αλλά οι περισσότεροι παρακολουθούμε (ας μην εξαιρέσω τον εαυτό μου),γιατί διαφορετικά ποιοί ψηφίζουν και ποιοί σχολιάζουν κατά εκατοντάδες, τολμώ να πω;
Εκτός κι αν όλο αυτό γίνεται για το τζερτζελέ και το ξεκατίνιασμα και να βγάλουμε προς τα έξω τ απωθημένα μας, προς πάσα κατεύθυνση, ακόμα και αν δεν μας αφορά  άμεσα ή δε μας προκάλεσε αυτό την επιθετικότητα αυτή. Για εκτόνωση δηλαδη απο τα προβλήματά μας.
Απορώ και εντυπωσιάζομαι, με το πόσος κόσμος ασχολείται και χάνει το χρόνο του, προκειμένου να βρίσει άγνωστους ανθρώπους με χυδαίες εκφράσεις, γιατί υποστηρίζουν τον ένα ή τον άλλο παίκτη, που δεν είναι της αρεσκείας του!
Πόσος ρατσισμός αλλά και πόση υποκρισία κυκλοφορεί,σε βαθμό που τρομάζεις.
Παρότι δεν ανήκω στους food bloggers, μ αρέσει να παρακολουθώ εκπομπές μαγειρικής, αν και τα ονόματα των υλικών που χρησιμοποιούν για μένα είναι άγνωστες λέξεις.
Μ αρέσει να βλέπω το πάθος,τη φαντασία, τη δημιουργικότητα στο στήσιμο ενός πιάτου και μάλιστα σε περιορισμένους χρόνους που για μια νοικοκυρά φαντάζουν τρομακτικοί (για τη μαμά μου π.χ. που από το μαύρο χάραμα που ξυπνάει, αγχώνεται τι θα μαγειρέψει για τις 3 το μεσημέρι)
Στο φετινό λοιπόν Master chef ξεχώρισα εξ αρχής δυο "παίκτες".
Γιατί;;;γιατί ήταν αυτό ακριβώς που δεν είμαι εγώ.
Παθιασμένοι και ξεκάθαροι για τους λόγους που μπήκαν σ ένα τηλεοπτικό προιόν, που γνωρίζουν πόσο  ανθρωποφαγική είναι αυτή η διαδικασία,όχι μόνο εντός αλλά και εκτός και πόσο μπορεί να χτυπηθούν για την καλή ή την κακή εικόνα που από το μοντάζ των κομματιών της έγκλειστης ζωής τους θα παρουσιασθεί ακόμα και μια διαστρεβλωμένη εικόνα τους, γιατί αυτή θα πουλήσει για τις ανάγκες της τηλεθέασης.
Ξεκάθαροι εξ αρχής,συνηδειτοποιημένοι, με σωστά ελληνικά (αχ τα έρμα πόσο κακοποιούνται  καθημερινά στην ελληνική τηλεόραση), σαφείς χωρίς άσχημους χαρακτηρισμούς για κανέναν (όπως άλλοι στο ίδιο προιον) αλλά με μαγειρικές συγκρίσεις (έστω και λάθος για μας που δεν είμαστε εκεί να κρίνουμε) δε προσπάθησαν να χαϊδέψουν αυτιά ούτε να δημιουργήσουν συμμαχικές φιλίες και αδελφότητες.
Γιατί ποιός λογικός νους μπορεί να πιστέψει, οτι σ ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, που κρίνονται μεγάλα για την εποχή μας ποσά, μπορούμε να είμαστε "φίλοι" και πολύ περισσότερο "αδέλφια" μ ανθρώπους που μόλις γνωριστήκαμε;
Ας μη γελιόμαστε λοιπόν οτι αυτοί οι άνθρωποι που συμμετέχουν στα "παιχνίδια" αυτά και εκτίθενται πολλές φορές ανεπανόρθωτα (κατ εμέ) πάνε για την εμπειρία.
Η εμπειρία αποκτάται αλλού και μ άλλο τρόπο, στην τηλεόραση συμμετέχεις για τα λεφτά και την αναγνωρισιμότητα και όσο πιο πολύ προκαλέσεις και ξεχωρίσεις τόσο πιο πολύ θα συζητηθείς.
Τουλάχιστον ας συζητηθείς για το σωστό λόγο.
Για την ειλικρίνεια και τη μαγκιά να παραδεχτείς, οτι εγω ήρθα για να νικήσω, που και όλοι οι υπόλοιποι το ίδιο θάθελαν να πουν αλλά φοβούνται να το ξεστομίσουν ίσως και από αυτογνωσία μπροστά στη σύγκριση. Ετσι προτιμούν τις αγκαλιές,τα φιλιά και τα "παιχνιδιάρικα"  ελληναράδικα "γαλλικά", από την παραδοχή οτι εγω είμαι εδώ γιατί πιστεύω οτι είμαι ο καλλίτερος και θέλω να κερδίσω!
Είναι πολύ σημαντικό, σε όλες τις δουλειές να πιστεύεις στον εαυτό σου,να προσπαθείς,να μαθαίνεις να εξελίσσεσαι και να λες το αυτονόητο για τον κόπο σου "θέλω νάμαι ο πρώτος".
Είσαι η κερκίδα που ντοπάρει τον εαυτό σου!
Ποιός πάει κάπου για να βγεί τελευταίος;;;
Ολοι με το ίδιο όνειρο ξεκινάμε την όποια προσπάθεια.Να ξεχωρίσουμε και να αμειφθούμε γι αυτό. Λυπάμαι λοιπόν αν κατακρίνονται δύο άνθρωποι που μπήκαν με το ίδιο όνειρο με τους άλλους,απλά αυτοί έχουν το θάρρος να το παραδέχονται.

Κι έρχομαι στον αντίποδα.
Τυχαία, από μια σατυρική εκπομπή, έπεσα σ' ένα άλλο τηλεοπτικό προϊόν, δεν θάθελα ούτε παιχνίδι ,ούτε σκουπίδι να το χαρακτηρίσω,αν και διαφωνώ για το πρώτο και ρέπω περισσότερο προς το δεύτερο.
Γιατί, πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις στην εποχή μας να καταφεύγεις στην τηλεόραση για να βρείς ταίρι;;;
Προσπαθούν ν αναζωπυρώουν λέει, το φλερτ που έχει εκλείψει στις μέρες μας!!! χαχαχχαα ωραίο ανέκδοτο
Και πρέπει να πας στην τηλεόραση, να εγκλειστείς εκουσίως σ' ένα ξένο Κράτος, (κι εδώ να ήταν το ίδιο θάταν φυσικά) υπο την επιτήρηση των καμερών, για να σου φέρνουν κάθε καρυδιάς καρύδι για να ζευγαρώσεις! Μοιραία μου θύμισε το "φλερτ" του τράγου όταν έρθει η ώρα της γίδας για αναπαραγωγή (οχι, μου θύμισε κι άλλο, αλλά το λέω παρακάτω 😉)
Είναι λυπηρό να βλέπεις κάτι πρόσωπα πλαστικοποιημένα,γιατί μόνο τις ηλικίες που επικαλούνται δεν διακρίνεις πανω τους, να ακκίζονται σαν 15χρονα σε οίστρο,προκειμένου να κλέψουν τηλεοπτικό χρόνο,γιατί για ζευγάρωμα δεν το βλέπω (όλα είναι για κατανάλωση μέχρι να σβήσουν τα φώτα),  που αφου θα τους ξεζουμίζουν ολες οι άλλες εκπομπές (!!!), που αναπαράγουν καθημερινά εικόνες τους θα τους πετάξουν σαν άδειες λεμονόκουπες και τότε πώς θ αντέξουν την απόρριψη και τη μη ζήτηση; Τόσος ξεπεσμός,τόσος εξευτελισμός χωρίς κέρδος;;; Μα το κέρδος θάναι  να το εξαγοράσουν με καμιά παρουσίαση σε κανενα δευτερότριτο τηλεοπτικό κανάλι, καμιάς επίσης trush εκπομπής,
Κι αν οχι πως  είναι δυνατόν να το χωνέψουν;;;και τότε σειρά έχουν οι "εκπτώσεις" στις αναζητήσεις τους ,αν όχι οι ψυχίατροι
Και πιστέψτε με,οτι πολλές φορές εχω αναρωτηθεί,πώς μπορεί να νοιώθει ο οικογενειακός περίγυρος αυτών των ανθρώπων, που συνήθως προέρχονται απο επαρχιακές Πόλεις που γνωρίζει ο ένας τον άλλον, που εκτίθενται χωρίς ηθικές αναστολές και χωρίς αιδώ, θεωρώντας οτι είναι "εμπειρία ζωής" να πας να διαλέξεις ή να σε διαλέξει ο πελάτης, λες και βρίσκεσαι σ'  ένα δημόσιο οίκο ανοχής,΄για  κάτι που θάταν απόλυτα φυσιολογικό να συμβεί εκτός τηλεόρασης,σ'  ενα χώρο που συχνάζουν νέοι και είναι το φυσικό παιχνίδι της ηλικίας, και αφορά δύο ανθρώπους και κανέναν άλλον.
Τόσο πολύ πια εχουν εκποιηθεί όλα στο βωμό του χρήματος και της εφήμερης "δόξας";
Κι εγώ μόνη μου απαντώ,οτι ναι μεν υπάρχουν αυτά αλλά υπάρχουν και τ΄ άλλα παιδιά που ζουν και κινούνται δίπλα μας και γύρω μας,προσπαθώντας να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους με τη στήριξη ή όχι των γονιών τους και τους κάνουν υπερήφανους για τις επιλογές τους.
Το ξέρω οτι υπάρχουν, ΕΥΤΥΧΩΣ  που δεν ειναι αυτή η λυπηρή μειοψηφία, απλά ενοχλούμαι οταν η πλειοψηφία των καναλιών παρουσιάζει συνεχώς τα λάθος "πρότυπα" και προσπαθεί με τον τρόπο της να μας πείσει οτι είμαστε μία κοινωνία χαβούζα.

Εγώ λοιπόν δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω για να αξιωθώ του βραβείου τούτου, απλά σιωπηρά και ταπεινά παίζω με τα χέρια μου ο,τι μπορεί να δώσει σ'  εμένα πρώτα κι ύστερα στους άλλους ΧΑΡΑ, γκρινιάζω καμιά φορά, όπως τώρα ,γιατί γερνάω και παραξενεύω, και ίσως γίνομαι περισσότερο ηθικολόγος απ ό,τι πρέπει (;;;),   δεν επιδιώκω κανένα υλικό ή αλλου είδους κέρδος απλά εκφράζω τις απόψεις μου και εκθέτω την αισθητική μου, χωρίς καμιά διάθεση να προσβάλω ή να υποτιμήσω κάποιον, αλλά μήπως γι αυτά δε μ΄ έχετε ξεχωρίσει τόσα χρόνια;

Κάτι γλυκό για επίγευση

Τελικά το σύμπαν συνωμοτεί ν αλλάξω διάθεση.

Η Έκθεση τέλειωσε, με μεγάλη επιτυχία και είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό, διότι η ευθύνη ήταν μεγάλη κι εγώ παντελώς ανίδεη για την οργάνωση και τη συνέχιση του εγχειρήματος. Μόνο που μαζί με την αποκαθήλωση των πινάκων και την ολοκλήρωση του σεμιναρίου, έφυγε σαν διαβατάρικο πουλί και το Μαράκι.

Μπορεί να φυγε γεμάτη όμορφες εικόνες,εντυπώσεις ,συναισθήματα,αλλά άφησε ένα μεγάλο κενό,που προσπαθώ να καλύψω συνεχίζοντας να δημιουργώ.

Σαν να το κατάλαβε λοιπόν η Χριστίνα μας, η γλυκειά Βόρεια και φρόντισε να μου χρυσώσει το χάπι του αποχωρισμού μ ένα βραβείο,μεταξύ άλλων...Μπείτε στο μπλογκ της και θα σας περιμένει ανάλογη έκπληξη!

Τώρα ο,τι είχατε να μάθετε το μάθατε στα 5 χρόνια που με "γνωρίζετε", αλλά ως ευγενής δε μπορούσα ν αρνηθώ μία επανάληψη.

Άλλωστε κάθε "βραβείο" έχει τη δική του γλύκα, ανάλογα τον αποστολέα.

 Όχι δεν επιλέγω αποστολέα να τ'  αποδεχθώ ή οχι. Αν επιλέγομαι,  για τον όποιο λόγο από τον καθένα με το δικό του κριτήριο, είναι πάντα μία τιμή, που θάταν αγένεια να αμφισβητηθεί.

1. Πώς αποφάσισες να ξεκινήσεις το blog σου;

Έτσι χωρίς Πρόγραμμα,τόχω ξαναπεί,αλλά δεν το μετάνοιωσα ΠΟΤΕ!

2.Τι είδους θεματολογία περιλαμβάνει το blog σου.

Καθαρά δημιουργικό, προσπαθώ να το κρατήσω,να μη μπολιαστεί με τα άγχη και τις ανασφάλειες μου,αλλά προσθέτω τις σκέψεις μου κι ο,τι άλλο με συγκινεί βαθειά. 

Γενικά είναι ένα αλάφρωμα ψυχής!

3. Έχεις δημιουργήσει φιλίες μέσα από το blogging;   

Έχω δημιουργήσει και είμαι τόόόσο περήφανη γι αυτές! Σαν να βρήκα κόκκους χρυσού σε μια αχανή παραλία. 

Το μοναδικό εμπόδιο, η απόσταση...

4.Θα ήθελες να αλλάξεις κάτι στο blog σου κι αν ναι τι θα ήταν αυτό;

Στην αρχή απο ενθουσιασμό άλλαζα φόντο,γκατζετάκια κ.λ.π. τσιμπλιμπλίκια. Τώρα στη φάση της ωριμότητας (5 χρόνια πέρασαν για!) όλα έχουν ισορροπήσει κι έχω μείνει σταθερή στην εικόνα μου και προοδεύω,ελπίζω ,στα θέματά μου

5.Τι σ΄ευχαριστεί και τι σε ενοχλεί στον κόσμο του blogging;

Με ευχαριστεί η επικοινωνία (αν και τελευταία δεν είμαι συνεπής ούτε καν στα σχόλιά μου),  η συντροφικότητα, η αγάπη και οι φιλίες  που αναπτύσσονται ανάμεσα μας,νοιώθω πραγματικά τυχερή και ευλογημένη γι αυτό. 

Αλλά με στεναχωρεί οτι δεν μπορώ νάμαι συνεπής προς όλους όπως κι όσο θάθελα. 

Μ' ενοχλεί το δήθεν, που δε τόχω ούτε σαν σκέψη στο μυαλό μου. 

Μ' ενοχλεί το ανταποδοτικό κι όχι το αυθόρμητο.

 Γενικά έστω κι εδώ μέσα, θέλω σχέσεις υγιείς και ειλικρινείς.

6.Ποια είναι τα όνειρα σου;

Το βασικότερο μου όνειρο, νάμαι καλά,για να μπορώ ν απολαμβάνω αυτό το δώρο της δημιουργίας,που ανακάλυψα κάπως αργά και της αγάπης που νοιώθω να με περιβάλει. Να κάνω καινούργια πράγματα να μην επαναλαμβάνομαι για να μην βαρεθώ. Τα “πρέπει” τέλειωσαν,μόνο τα “θέλω” εχουν θέση στη ζωή μου.

7.Έχεις εκπληρώσει κάποιο από αυτά;  

Δόξα τω Θεώ νοιώθω γεμάτη! Δεν πρέπει να παραπονιέμαι για τίποτα. Ωστόσο όσο ζεις κάνεις όνειρα και προσπαθείς στο μέτρο του δυνατού να τα πραγματοποιήσεις.

8.Ποιες στιγμές σε κάνουν πραγματικά ευτυχισμένη;

Οι στιγμές που δημιουργώ,οι στιγμές που μοιράζομαι με πρόσωπα αγαπημένα που μας συνδέουν κοινά ενδιαφέροντα και συναισθήματα δυνατά,οι στιγμές που γελάω απίστευτα,γιατί τα τελευταία χρόνια ήταν ξεχασμένο το γέλιο

9.Με ποιο τρόπο διασκεδάζεις;

Εκτός σπιτιού πιο σπάνια με βόλτες επι το πλείστον μοναχικές κοντά στη Φύση που θαυμάζω και όταν ανεβαίνω ΑΘήνα,του δίνω και καταλαβαίνει!!!Εντός σπιτιού ,εχω γίνει ένα με το εργαστήρι και με την κουζίνα . Δημιουργικά χόμπυ και ζαχαροπλαστική!

10.Τι θα ευχόσουν να άλλαζε στον κόσμο;

Η νοοτροπία του ωχ αδερφισμού! Ισως να μην είχαμε φτάσει εδώ,ίσως νάμασταν καλλίτεροι Άνθρωποι και συγκάτοικοι στο σύμπαν, που δεν είναι μόνο δικό μας.

Η Χριστίνα πρόσθεσε λέξεις, και ζήτησε να μάθει τι σημαίνουν για την κάθε μια μας στην κατηγορία. 

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

χόμπι: εχει γίνει τρόπος ζωής.  Ζω απο χόμπι!χαχαχαα

αντικείμενα : δεν εξαρτώμαι απ αυτά,φορτίζομαι όμως απο κάποια, όταν δε μεταμορφώνω κάποια άλλα

υλικά: ο,τι βλέπω γύρω μου είναι υλικό!

χρώμα: χωρίς χρώμα ΔΕ ΖΩ!

Το βραβείο έχει κυκλοφορήσει σε πολλά μπλογκς κι εχω καλυφθεί,σ' όλους όμως  στέλνω ακέραια την αγάπη μου,για την παρουσία σας,το σχολιασμό σας, στο χώρο μου και στη ζωή μου!