ΚΡΊΝΟΝ ΤΟ ΑΜΆΡΑΝΤΟ με εσάνς παραμυθιού!

 Εν μέσω θέρους και με καύσωνα που τίποτα δεν ευδοκιμεί και τίποτα δεν ανθίζει, είναι ο,τι καλλίτερο κι ας είναι πετρινο. Εξ ου και θα παραμείνει αμάραντο!
Η αλήθεια είναι, οτι οταν φτάνουν στα χέρια μου πέτρες ή όστρακα, μεγάλα ή με περίεργα σχήματα, που εκ προοιμίου δεν είναι ευπροσάρμοστα σε μικρές κατασκευές, τα θαυμάζω μεν με απασχολεί δε η χρήση τους!
Eπειδή όμως ο,τι φτιάχνω δεν βγαίνει αβασάνιστα και μετά απο πολλές δοκιμές και περιστροφές στα χέρια μου, οταν ήρθαν τα συγκεκριμένα ογκώδη, μισά και χωρίς ιδιαίτερη "ομορφιά" ήταν κάτι που μ' απασχολούσε για καιρό και παρέμεναν στο συρτάρι των "ειδικών περιστάσεων" αχρησιμοποίητα. 

Σε κάποια όμως επανάληψη ψηλάφισης μου έδωσε την ιδέα η εσωτερική πλευρά 😉.

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η άποψή μου οτι τα ίδια τα όστρακα, οι πέτρες, σε οδηγούν στο τί θέλουν να γίνουν!
Και αφού έδωσαν την έμπνευση έγιναν κιόλας!

Δεν μοιάζουν με Κάλλες;

Και μια που πιάσαμε τα λουλούδια, κάτι άλλο κι ας μην είναι κρίνο! Ανήκει όμως στα πετρωτά και στην ενότητα των Παραμυθιών.

Θυμάμαι οταν είχα κάνει γκάλοπ, δημοσκόπηση ντε, πριν πολύ πολύ καιρό στο φβ, ποιό άλλο παραμύθι να φτιάξω, μεταξύ άλλων ιδεών είχε προταθεί και η Τοσοδούλα. 

Τότε με προβλημάτισε πώς μπορεί να φτιαχτεί, αφού η Τοσοδούλα εβγαινε απο την καρδιά του λουλουδιού και μέχρι τότε τα λουλούδια τα έκανα επίπεδα. 

Να όμως που ήρθε η ώρα της! Τώρα θες έτσι ήταν γραφτό, θες η μικρή μου πριγκηπέσσα την ενέπνευσε, ήρθε κι έγινε!

Φετος στη θάλασσα , σ' εκείνη τη μικρή πούντα του Κρυου νερού εύρισκα αρχικά, σχεδόν μόνο γυαλάκια. Δεν τα υποτιμώ καθόλου, απο τη στιγμή που πολλές φίλες παραπονιούνται οτι άντε να βρουν ενα δύο κάθε καλοκαίρι! Εγω βρίσκω λοιπόν πολλά, τόσα που έχει δημιουργηθεί πρόβλημα στο εργαστήρι με την οργάνωση και ταξινόμηση 😟. 

Αλλά ας μην είμαι αχάριστη, ετσι αυτά τα πρώτα της σεζόν αποφάσισα να τα κάνω ενα λουλούδι με ντεγκραντέ αποχρώσεις. Ξεκίνησα απο το πιο έντονο γαλάζιο και έφτασα στο διάφανο λευκό. Και όπως τρώγοντας έρχεται η όρεξη έτσι και η έμπνευση 😉

Και σκέφτηκα να δοκιμάσω το παραμύθι!!!

Θυμηθηκα τα λιγοστά κομμάτια πορσελάνης σε κόκκινα μοτίβα και ήρθαν κουτί στο φουστανάκι του κοριτσιού, ετσι για να κάνει και περισσότερη διαφορά (φτάνει πια με τα μπλε-ασπρα). 

Ετσι απο μια σκέψη να καταναλώσω τα γυαλάκια βγήκε κι αυτό το παραμύθι, που ομολογώ δεν το είχα κατά νου. 

Και για να μην είναι μόνο του το τριαντάφυλλο αλλά μέσα σ' ενα κήπο, φτιάχτηκαν οι τύπου μολόχες και κάποια ζωγραφιστά, για να μην πέσουν υπερβολικά στην εικόνα.

Ελπίζω να σας αρέσει 🙏

Και για την ώρα θα σας ευχηθώ νάναι Βοηθειά σας η Παναγία, εστω κι αν ημερολογιακά πέρασε, και ο Αγιός μας που γιορτάζεται (οχι ως ονομαστική εορτή, αλλά η ανακομιδή του ιερού λειψάνου απο τα Στροφάδια) την Δευτέρα. 

Να μας συγχωρεί και να συγχωρούμε 🙏

Καλοκαίρι είναι θα περάσει!

 Η ζέστη μας εχει τσαταλιάσει το νευρικό σύστημα, αυτό το κράμα ζέστης και υγρασίας λειτουργεί σαν θάλαμος αερίων με το πού βγάζεις το κεφάλι έξω απο την πόρτα του σπιτιού και την αναγκαστική λειτουργία του αιρ κοντίσιον νυχθημερόν.

Και μη βιαστείτε να μου πείτε οτι "μιλάς κι εσύ που είσαι νησιώτισσα!" μπορεί ένα δίκιο να το έχετε αλλά ...

Μπορεί φέτος να μην είμαι στη θάλασσα όπως άλλα χρόνια. Οχι οτι τα τελευταία χρόνια τρελαινόμουν να πηγαίνω, μάλλον τα χόρτασα στην παιδική και νεανική ηλικία, αλλά τουλάχιστον έκανα κάμποσα και για ...θεραπευτικούς λόγους πλέον😉😊 (βλέπεις Σωσώ; το παραδέχομαι πια! 😂😂) Αν ήμουν στην ΑΘήνα σίγουρα θα νοσταλγούσα. Αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος αχάριστος, δεν εκτιμά οτι έχει. Μην το βάλετε όμως αυτό στο νου σας για μένα. Αχάριστη δεν ήμουν ποτέ. Ευγνώμων για τα πάντα! Ομως εχει γίνει πια τόσο επικίνδυνο να βγείς κι απο το σπίτι σου... Δρόμοι αχαρακτήριστοι στους οποίους  τρέχουν σαν δαιμονισμένοι κάθε λογής "επαγγελματίες". Δεν έφταναν όσα είχαμε  ιδιωτικά αυτοκίνητα, ταξί, βοθράδικα, νερουλάδικα (α ναι, νερό δεν έχουμε απο το δίκτυο, ασε που είναι σκέτη αλμύρα και το πληρώνουμε σα ράβδους χρυσού,ΑΛΛΑΑΑ ιδιωτικά ρέει άφθονο, αρκεί να χρυσοπληρώσεις! Τωρα τί εξίσωση είναι αυτή λύστε την) τώρα αποκτήσαμε και βανάκια vip (μη 💩, με το συμπάθιο), γουρούνες που ολο θα τις απαγορεύσουν κι όλο αυξάνονται και πληθύνονται και τωρα την τελευταία μόδα ...πατίνια! και όλα αυτά μας κάνουν τη ζωή πατίνι. Και άντε και γλυτώνεις απο τον κάθε δημόσιο κίνδυνο που κυκλοφορεί και δε τον συμμαζεύει κανείς και φτάνεις στη θάλασσα ⛱ Εκεί βλαστημάς το γάλα της μάνας σου!

Οπου υπάρχει ελεύθερη ξενοδοχείων παραλία, είναι κατηλλειμένη απο άλλη συμπαθή τάξη "νεοεπαγγελματιών" (ασύδοτους και αφορολόγητους βεβαίως βεβαίως! γιατί ποιός κόβει απόδειξη παρά θιν αλός, ίδίως, την σήμερον ημέρα;) τους ομπρελάδες . Οπότε για ν αποφύγεις καυγάδες αφου ήρθες για να χαλαρώσεις κι οχι για να φτάσουν τα νεύρα κάγκελο, δρόμο παίρνεις δρόμο αφήνεις, σαν τα παραμύθια και φορτωμένος φτάνεις στου διαόλου τη μάνα για να απλώσεις μία πετσέτα και να μπεις επιτέλους στη θάλασσα. Για νάχει μείνει ακάλυπτο αυτό το κομμάτι παραλίας ίσως νάναι και γεμάτο πέτρες, αλλά αυτό σου μείνει! Και αν δεν σου σερβίρει η θάλασσα τίποτα που δεν είναι θαλασσινό 😉... Τότε κάνεις ένα μπάνιο, πάντα με προσοχή όμως μη μπει νερό στο στόμα (θυμάστε που κάποτε τρίβαμε με άμμο τα δόντια;;;ξεχάστε αυτά τα προπατορικά αμαρτήματα), βουτιές όσο μεγαλώνουμε ...αστο καλλίτερα, μένουμε με τις αναμνήσεις του κάποτε ...κάποτε που ανεβαίναμε στους ώμους του μπαμπά και μαθαίναμε να κάνουμε βουτιές, κάποτε που παραβγαίναμε με την παρέα για το μακρύτερο μακροβούτι, κάποτε που βρίσκαμε τον κατάλληλο βράχο για "μπόμπες", κάποτε...ολ αυτά. Τωρα απλά επιπλέμε

Ετσι λοιπόν μετά από αυτή την Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου από τον Τόπο του και δεν κάνω λογοπαίγνιο με την Ξανθοπουλική ταινία, αλλά κυριολεκτώ, καλλίτερα στο σπιτάκι μου. Αλλωστε είπαμε αλμυρό νερό μας τροφοδοτεί το δημόσιο δίκτυο, εχουμε πεισθεί οτι ο ήλιος από ζωογόνος είναι καρκινογόνος και μετά τον κοροναϊό, εναν εγκλεισμό τον συνηθίσαμε 😠

Για διακοπές, ούτε λόγος, πρέπει να έχεις έναν προϋπολογισμό καβάντζα, ακόμα και το να μπεις στο φερυ μπωτ και να φτάσεις μέχρι την Καυκαλίδα (το νησάκι που βρίσκεται ο φάρος της Κυλλήνης) είναι μία επιτυχία και θ αποκομίσεις και γνώσεις αρχαιολογίας (πιστέψτε με, έχει ενδιαφέρον αυτή η νησίδα γης).

Τα μαγικά Νησιά έμειναν στα τραγούδια 😏

Γι αυτό και αφού σας φλόμωσα στη μίρλα, θα σας ξεκουράσω με εικόνες που φαντασιώνομαι  για να ξεφεύγω από την πραγματικότητα που έγινε τόσο ασύμφορη και περισσότερο ταλαιπωρεί και αγχώνει παρά ηρεμεί και ξεκουράζει.

Η πρώτη εικόνα λοιπόν ένας συνδυασμός-παζλ από σπασμένα πλακάκια και άλλα κεραμικά, ,"θαλασσινά" πάντα, που ολοκληρώνουν μια νησιωτική εικόνα,  που μπορεί ο καθένας να την τοποθετήσει όπου ονειρεύεται ή ίσως του θυμίζει 😉, πάνω σ' ένα τουρτόδισκο, με background  συνδυασμός χαρτοπετσετών

Η δεύτερη εικόνα είναι μία χαρούμενη νεάνις η οποία μόλις κατέφθασε στο Τροπικό της κατάλυμα (αυτή δε πάει Κυλλήνη 😉😀). Pebble art on decoupage.

Και ολοκληρώνω με την πρόταση παραμονής κατ' οίκον!
Ετσι για να μην λέτε οτι αναμασάω ό,τι ανέβασα στο φβ. Δείτε το πρώτοι 👀

Αν και το πρώτο έργο είναι διαφοροποιημένο απ αυτό που ανέβασα στο φβ γιατί ως συνήθως ,ακόμα και σ έργα που φαινομενικά είναι τελειωμένα πάντα βρίσκω λόγους να προσθέτω ή διορθώνω