Κάντε πέρα να περάσω

 κάντε πέρα να διαβώ

μη τα κάνω όλα λίμπα

μη τα κάνω ρημαδιό!

Είμαι κορίτσι ζόρικο

σκληρό και αιμοβόρικο

μα αν πέσω στην αγάπη 

ξέρω πώς να ξηγηθώ😉

Κι εσείς λυσσάξατε τόσα χρόνια να πέσω  σ' αυτή την αγάπη, λες και δεν το ήξερα πώς σου παίρνει τα μυαλά (όσα έχουν απομείνει τλπ)
Ας κάνουμε μία αποκάλυψη, που δεν έχω πει τόσο καιρό .
Ο λόγος ; αφ ενός είχα δώσει λόγο και αφ ετέρου για ευνόητους λόγους μέχρι να σιγουρευτεί η κατάσταση, τώρα όμως μετράμε μέρες πια 💗
Κάποιες εδώ μέσα είχαν φαγωθεί χρόνια, τώρα φαντάζομαι να ηρέμησαν 😏
Λοιπόν ησυχάστε λυσσάρες γίνομαι ΓΙΑΓΙΑ, εισέρχομαι στο club!!!
 Ηλθεν η ώρα μου! η καλή ώρα προς το παρόν. Οχι πώς θα βάλω περισσότερο μυαλό, αντίθετα μη χάσω και το ολίγον 
 Χτύπησε δεν χτύπησε το βιολογικό μου ρολόι ουδείς ενδιαφέρθηκε, εκείνοι έκαναν τα απαραίτητα κι εγω πρέπει  να προετοιμασθώ να αντιμετωπίσω την νέα κατάσταση, που ομολογώ παρότι δεν εχω προλάβει να το πολυκαταλάβω λόγω  καταστάσεων, αλλά μια χαρά να φτερουγίζει μέσα μου, τη νοιώθω.
Περισσότερο απο μένα σκέφτομαι το γιό μου και μου φαίνεται απίστευτο οτι θα γίνει πατέρας! Ακόμα νομίζω οτι είναι το μικρό μου αγόρι. 

Για μένα ήταν πλέον αναμενόμενο, αλλά δεν ήμουν εγω εκείνη που θα έπαιρνε τις αποφάσεις, οπότε η έκπληξη ήταν μόνο για τον γιο μου, που είναι και ο δεύτερος στη σειρά των παιδιών, αλλά ο μόνος δεσμευμένος επίσημα.
Θα σας φανεί παράξενο (επειδή πρόκειται για μένα), οτι μέχρι σήμερα δεν είχα φτιάξει τίποτα για το μωρό, που εξ αρχής γνωρίζαμε και το φύλο και τί καλλίτερο, αφου θάναι και κοριτσάκι! 

Κι όμως...

Και τα έργα τα χριστουγεννιάτικα υπο πίεση έγιναν. 

Οπότε καταλαβαίνετε οτι δεν θάταν διαφορετικά του bebe. 

Τώρα αρχίζω και ανακάμπτω, ίσως οφείλεται αυτό και στην Άνοιξη!

Είχα λοιπόν ένα μικρό βαλιτσάκι (18Χ25) , απο ένα σετ που το πρώτο είχα φτιάξει για την νύφη μου χριστουγεννιάτικο. Έμενε λοιπόν αχρησιμοποίητο και τώρα έκρινα οτι ήρθε η ώρα του.

 Μπορεί το δωμάτιο της μικρής να μην έχει ακόμα  οργανωθεί ,εγω όμως της ετοίμασα ήδη το θρόνο της στο δικό μου, εκτός απο την καρδιά μου!
Οτι θα βλέπετε, είναι όλα χειροποίητα απο άχρηστα αντικείμενα, πολλά εκ των οποίων χαρισμένα με πολύ αγάπη απο τις φίλες που μου τα έστειλαν
Αρχισα απο την αγαπημένη φιγούρα του Peter Rabbit (τί πειράζει που είναι αγοράκι; καλομελέτα κι έρχεται, ηταν να μη γίνει η αρχή 😊😀) της δημιουργού Beatrix Potter, ένα πακέτο χαρτοπετσετών που μου είχε φέρει κατά παράκλησή μου η κόρη μου εκ Λονδίνου.

Μπορεί να μην έχω κάνει αρχή, όμως προέβλεπα απο την γέννηση μέχρι και τη βάφτιση!!!χαχχαχα
Έγινε λοιπόν η χαρτοπετσέτα αυτή η έναρξη της μικρής βαλίτσας εξωτερικά.

Εσωτερικά ξεκίνησα με το παράθυρο απο το οποίο φαίνονται οι δύο "γονείς" (πολύ λαγουδάκι έχει η υπόθεση γενικά επειδή έλκεται εκ του επωνύμου 😉  και ω του θαύματος! συμπίπτει και με το Πάσχα!), μπορεί να ήθελε κάτι πιο ήρεμο για το μέγεθος του κουτιού, αλλά αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις 😉. 

Η ταπετσαρία ήθελα νάναι απλή, "καθαρή" για να φανούν τα αντικείμενα που θα πλαισίωναν το δωμάτιο χωρίς να κουράζει το μάτι. και επιλέχθηκαν και τα δύο παιδικά χρώματα ροζ και γαλάζιο. 

Μετά απ αυτό άρχισε να χτίζεται ένα ένα  κομμάτι.

Ξυλάκια παγωτών, κουμπιά, χάντρες, χαρτόνια, πλαστικά απο συσκευασίες και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε έπιασαν δουλειά!

Η μία πλευρά 

Φτιάχτηκαν παιχνίδια προσχολικής ηλικίας με ωραία φωτεινά χρώματα, σβούρες, παιχνίδια επιδεξιότητας, κουκλάκια, κουκλόσπιτα, καρεκλάκια. 

Το  μεγάλο κουκλόσπιτο στον πλαϊνό τοίχο μου το είχε στείλει η Βαρβάρα. 

Στην αρχή το χρησιμοποίησα σαν φόρμα, αλλά δεν με ικανοποίησε τ' αποτέλεσμα έτσι ξαναπερίμενε, μέχρι που εδώ βρήκε την ιδανική του θέση. 

Του άλλαξα και τόνισα τα χρώματα, το έκανα πιο φωτεινό και ετσι πήρε τη θέση του στον ένα τοίχο, στη γωνιά των παιχνιδιών και κάτω απο τα βρεφικά καλλυντικά της.

Κάτω απο το παράθυρο με τους λαγουδογονείς ένα "έπιπλο-συρταριέρα", που έγινε απο τα πλακάκια των self tests, αφου καλύφθηκαν με χαρτόνι scrapbooking και για συρτάρια μπήκαν δύο ξυλάκια. 

Μπροστά απο το έπιπλο ένα port bebe, απο φυστίκι αράπικο!!!😂 Ηταν το πιο κατάλληλο απ όσα έφαγα και αρχικά ταχα κρατήσει για άλλο λόγο 😉 αλλά μου έκανε κλικ για το port bebe. 

Κολλήθηκε ποντικοουρά και δαντελίτσα. 

Η κούνια έγινε απο ένα ευμεγέθες καπάκι καπάκι συσκευασίας που επειδή ήταν κόκκινο το έντυσα με χαρτόνι scrapbooking το στήριξα πάνω σε δύο ξυλάκια παγωτού , έφτιαξα παπλωματάκι και προσκέφαλο απο τις νυφικές δαντέλες της Σωσούς (ναι, ναι της γνωστής 😉💓) ένα κρεμαστάρι απο ξύλινη κρεμάστρα το σκέφτηκα για να στηρίξει την κουνουπιέρα και το μόμπιλε.

 

Πάνω απο την κούνια ένα φωτιστικό σε σχήμα αστεριού  με την Τίνκερμπελ επάνω, να ρίχνει νεραιδόσκονη στην κούνια για όμορφα όνειρα, στον  τοίχο  δίπλα, ένα αναστημόμετρο  και ένα ματάκι με σταυρουδάκι για να απομακρύνει το μακό μάτι και μία λάμπα δαπέδου, να ρίχνει χαμηλό φωτισμό τις νύχτες που θα ξυπνάει και θα ζητάει την πιπίλα της(λίγο μεγάλη για να μωρώνει, ελπίζω να μην έκανα κακό παρατήριο😁)

Και πάμε στην άλλη μεριά του δωματίου, στον παιδότοπο, ρόδινα στρωμένο 😁

Το πρώτο της ποδήλατο περιμένει να την μάθει ορθοπεταλιά όπως θυμούνται την γιαγιά της 😉. 

Το ποδηλατάκι έγινε απο έναν πλαστικό κρίκο απο αλυσίδα τσάντας μου , μισό πηρουνάκι και μισό ξυλάκι παγωτού και φυσικά κουμπιά.

Επίσης το καρότσι περιπάτου που σήμερα είναι δικό της μπορεί όμως και για τις κούκλες της. Καρυδότσουφλο με ρόδες απο ξύλινες χάντρες και ρόδες απο φάρμακο για διαβητικούς (ευτυχώς δεν είναι δικό μου αλλά προσφορά 🙏). Φυσικά διάφορες δαντέλες και παπλωματάκι για τις κρύες μέρες του χειμώνα

 Ενα τραπεζάκι με το σκαμνάκι του περιμένει την πριγκηπέσσα να ξυπνήσει να πιει το γάλα της (μεγαλώσαμε λίγο σ αυτή την πλευρά 😉😊😀), το σκυλάκι περιμένει την παρέα της να παίξουν, τα παιχνίδια σκόρπια στο έδαφος. 
Νομίζω οτι κάλυψα οτι βλέπετε και ολοκλήρωσα με την δεύτερη εξωτερική πλευρά απο την άλλη αγαπημένη χαρτοπετσέτα, γιατί κάθε παιδί δικαιούται και οφείλουμε να του προσφέρουμε μία ρόδινη ζωή!

Ας αρχίσουμε λοιπόν απο το ονειρικό δωμάτιο τση νόνας τση 😉😍

Ελπίζω να το επικροτείτε κι εσείς !

 

Και ενώ ακόμα δεν την είδαμε(ούτε και τη βγάλαμε 😉) άρχισα να προετοιμάζομαι και για τα δώρα του ερχομού, στις κυρίες που θα τη βοηθήσουν ν αντικρύσει τον κόσμο μας (άσχημο καιρό διάλεξε, αλλά δυστυχώς ,φοβάμαι, πέρασαν οι ήρεμες εποχές 😕)

Χρησιμοποίησα λοιπόν καλούπι και σκόνη πορσελάνης αναμεμιγμένη με αρωματικό έλαιο πούδρας κι έφτιαξα τα μωράκια-λαγουδάκια τα οποία  βάφτηκαν διαφορετικά χρώματα το καθένα και στο στρωματάκι κολλήθηκε ίδια χαρτοπετσέτα όπως στο βαλιτσάκι. Μακάρι έτσι λουλουδιασμένη ναναι η ζωή της!

Ολα μαζί εδώ πάνω στην υπο εξέλιξη κουβερτούλα με χρώμα κίτρινο της μιμόζας,  που ελπίζω να ολοκληρωθεί πριν τον τοκετό, αλλά δυστυχώς εδώ δεν έχουμε πολλές επιλογές κι έτσι η παραλαβή έχει μία αναμονή. Ελπίζω να το κατανοήσει και η μικρά και να μην βιαστεί να βγει πριν ετοιμασθεί η γιαγιά της 

Δεν έχουν έρθει ακόμα ούτε τα κουτάκια που παρήγγειλα για συσκευασθούν, γι αυτό σας τα δείχνω έτσι. 

Μέσα στο κουτάκι θα μπει ένα μπισκοτολουκουμο, όπως αυτά που είχα φτιάξει στο γάμο, και Marshmallows.

Θα δεθούν μ' ένα κορδελάκι και θα κρεμαστεί κι ένα ευχαριστήριο καρτελάκι.

Έτσι αυτές που θα παραστούν στον τοκετό, θ' αποκομίσουν μαζί με ό,τι άλλο, κι ένα αναμνηστικό 

απο τη διδα Λαγούδη

Αυτά και οταν συμβεί το ευτυχές γεγονός θα ενημερωθείτε εγκαίρως πια εννοείται ;)

Γιαγιάδες ενωμένες ποτέ νικημένες✌

Σαν να μπαίνει η Ανοιξη ή μου φαίνεται;

 Καλό μήνα Καλό Μάρτη θα ευχηθώ ολόψυχα για όλους μας και λίγο με περισσότερο πάθος για μένα και θα το μάθετε στην επόμενη ανάρτηση το "γιατί"😉.

Διάβασα με προσοχή τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης και θ΄ αναφερθώ λίγο παραπάνω ακόμα εδώ, για να σας καλύψω όλους μια που συμφωνούμε εφ όλης της ύλης

Ειλικρινά, πάντα κάνω την αυτοκριτική μου, πάντα και για όλα, γι αυτό αναρωτιέμαι μήπως γερνάω; Και μαζί με το γήρας έρχονται και οι παραξενιές και οι γκρίνιες και οι μεμψιμοιρίες και που όλα σου ξυνίζουν κι ολα σου βρωμάνε.

Ξέρω επίσης, οτι το παρελθόν δεν είναι πάντα ιδανικό και σίγουρα τα χρόνια που μεγαλώσαμε δεν ήταν τα καλλίτερα για τους γονείς μας ιδίως. 

Μόλις είχαν βγει απο έναν πόλεμο κι ένα χειρότερο εμφύλιο, εμείς κι απο ένα καταστροφικό σεισμό, που όλα ξεκίνησαν απο την αρχή και πώς θα μπορούσε νάταν ιδανικά! Κι όμως, δεν μας άφησαν να νοιώσουμε όλες αυτές τις δυσκολίες Τόσο εμείς όσο και οι ίδιοι, δεν το έβαλαν κάτω και παρά τις δυσκολίες που ήταν πολλές, παρέμειναν αλληλέγγυοι ο ένας με τον άλλον οι πόρτες  των σπιτιών έμειναν ανοιχτές οπως και οι καρδιές των ανθρώπων, οχι μόνο για συγγενείς αλλά και για φίλους και για όσους είχαν την ανάγκη τους.

Δούλευαν, μοιράζονταν απο το υστέρημά τους, διασκέδαζαν παρά την κούραση της ημέρας και τα στενά οικονομικά. Μπορεί το χρήμα να μην έρρεε σαν το κρασί αλλά περίσσευε η διάθεση και η άδολη χαρά, ο ενθουσιασμός για τη συμμετοχή με αυτοσχέδιες στολές 

Τώρα η πλειοψηφία μπορεί να χουμε αυτάρκεια όμως μας λείπουν ό,τι μας κάνει πραγματικά χαρούμενους. Ολα γίνονται για να γίνουν, για ν ανέβουν εικόνες στα σόσιαλ να μην κακοχαρακτηριστούμε οτι υστερούμε σε βιτρίνα, τα σπίτια έχουν σφιχτοσφαλιστεί, κανένας δεν ανοίγει πια σε αγνώστους, πόσο μάλλον σε μασκαρεμένους, οι γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά χωρίς επίβλεψη ούτε καν στη γειτονιά, εκεί που κάποτε έσφιζε απο παιδικές φωνές και παιχνίδια, το μοίρασμα ήταν εκ των ουκ άνευ! Η μία πήγαινε στην άλλη νοικοκυρά ο,τι έφτιαχνε, οι αυλές γινόντουσαν υπαίθριες τραπεζαρίες για όλους τους γείτονες και το κέφι άναβε και οι χοροί κρατούσαν μέχρι τελικής πτώσεως. Τώρα για να διασκεδάσουν πρέπει ναχουν πιει λες και δεν υπάρχει αύριο και μετά επιδίδονται σε βανδαλισμούς ξένων περιουσιών. Αυτό θεωρείται διασκέδαση πια

Τα αστεία ήταν καλοδεχούμενα και δεν υπήρχε παρεξήγηση τώρα αν δεν θεωρούνται ρατσιστικά, σεξιστικά και ό,τι άλλο σε -στικά, ειναι χοντροκομμένα και κακόγουστα και μπορεί ο άλλος να παρεξηγηθεί γιατί θα παραγνωρίσει. Ακόμα μου κάνει εντύπωση ο κόσμος που παρακολουθεί τις καρναβαλικές εκδηλώσεις στέκονται ψυχροί κι αγέλαστοι στην άκρη του δρόμου χωρίς να συμμετέχει και απορώ ποιός ο λόγος να ταλαιπωρούνται να κατέβουν μέχρι τη Χωρα ,να βρουν να παρκάρουν, να στέκονται όρθιοι με τις ώρες για να κάνουν τα αγέλαστα αγάλματα 😏

Θυμάμαι πόσο ανυπομονούσαμε τα παιδιά να ντυθούμε και να πάμε στοςυ παιδικούς χορούς να ξαναβρεθούμε με τους φίλους μας και να διασκεδάσουμε και αργότερα με το σχολείο και μεγαλώνοντας ακόμα λίγο με τους γονείς ενήλικοι πλέον ή με τους συντρόφους και τους φίλους μας.

και επειδή ο,τι αναφέρω είναι αληθινά επιβεβαιώνονται απο την έλλειψη κέντρων διασκέδασης και την δραματική μείωση των οργανωμένων χορών Κάποτε των Κομμάτων, των Δημοσίων υπαλλήλων, των Σωμάτων ασφαλείας, των Προσκόπων, του πρασίνου, της Χ.Ε.Ν, μπαλ μασκέ, και όσων ακόμα δεν θυμάμαι, εκτός απο αυτούς που διοργανώνονταν απο ομάδες φίλων ή ιδιωτικά σε σπίτια. 

Σήμερα για  να καταλάβετε την ένδεια ως αίθουσα εκδηλώσεων χρησιμοποιείται η αίθουσα του Πνευματικού κέντρου, πάλαι ποτέ Καζίνο και νυν χώρος συνεδριάσεων του Δημοτικού συμβουλίου!!!

Σ ενα χώρο λοιπόν με διάταξη εδράνων μπαίνουν κάποια τραπέζια εκεί που κάποτε ήμασταν στιβαγμένοι σαν σαρδέλες για να χωρέσουμε όσο το δυνατόν περισσότεροι, που αν είχες κάποιον γνωστό έβαζες μέσον για ενα "καλό " τραπέζι κοντά στην πίστα. Τωρα ανάρια ανάρια γιατί περάσαμε και κοροναϊό και μας έμεινε να κρατάμε αποστάσεις 😂

και μια που τον θυμηθήκαμε επαιξε κι η πανδημία το ρόλο της, αν και η πτώση είχε ήδη αρχίσει πιο νωρίς

Και για να μην μακρυγορώ με την σύγκριση και την γεροντογκρίνια μου σταματώ εδώ. 

Πιστεύω οτι έδωσα μια εικόνα, οτι όλοι τα ίδια έχουμε ζήσει και θυμόμαστε κι είμαστε τυχεροί που τα ζήσαμε για νάχουμε να τα εξιστορούμε και να γλυκαίνουμε την πικρή καθημερινότητα που γίνεται όλο και δυσκολότερη και όχι απο την έλλειψη των ανέμελων καρναβαλιών της παιδικότητάς μας, αλλά απο την απληστία και την αχορτασιά των Μεγάλων και των επεκτατικών βλέψεών τους για την κυριαρχία στον παγκόσμιο χάρτη. 

Κάθε μέρα που ξημερώνει ενα καινούργιο φόβο γεννά για το μέλλον της ίδιας της ανθρωπότητας. Το μόνο που μας σώζει να ελπίζουμε και να αντιστεκόμαστε μ όποιο τρόπο μπορούμε.

Ενας τρόπος είναι και η δημιουργία και η ίδια η Φύση μας διδάσκει να μην τα παρατάμε.

Εδώ τόσα στρέμματα καμένης γής και αναγεννώνται κάθε Ανοιξη!

Ας φέρω κι εγω λίγο Άνοιξη εδώ μέσα και στις καρδιές μας που παγώνουν

Τα πρώτα αντικείμενα που θα σας δείξω είναι τα πιο πρόσφατα κι αυτό γιατί μετά το τραπέζι της Καθαροδευτέρας, ούτε ένα ,ούτε δύο αλλά  τρία ακόμα κολονάτα ποτήρια μ αποχαιρέτησαν στο χορό του Ζαλόγγου στο πλυντήριο πιάτων. 

Παρότι τα είχα αγοράσει πολύ πρόσφατα για να συμπληρώσω το "γιορτινό" σερβίτσιο, σχεδόν απο την πρώτη μέρα άρχισαν να σπάνε. Ευτυχώς απο το πόδι !Ούτε ένα δεν έσπασε το γυαλί της κούπας! 

Ετσι αρχίσαν να γίνονται καμπάνες, αλλα γιορτινές αλλα απλά λουλουδιασμένες! 

Τα δε πόδια όλο και κάπου "κολλάνε" κι αλλάζουν χρήση 😉

Δυο ανοιξιάτικες καμπάνες λοιπόν που αν δεχθούν και φωτισμό γίνονται μία ειδυλλιακή συντροφιά για τις μοναχικές σας νύχτες!

SPRING "BELLS" MADE FROM BROKEN GLASS

τα πόδια  ηταν αυτά!

CLOCHE MADE FROM BROKEN GLASS

Βυθίστηκαν σε ενα μείγμα σκόνης πορσελάνης, χυμένο σ ενα πλαστικό κουπάκι συσκευασίας κι έγινε ένα μικρό stand για ό,τι μπορεί να θέλει να βάλει ο καθένας πάνω του και να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι. 

Κάτι ανάλογο είχα φτιάξει και τα χριστουγεννα ,αν θυμάστε 😉Κρίμα δεν ήταν να πάνε χαμένα;

CLOCHE FROM BROKEN GLASS

Το άλλο αντικείμενο είναι λίγο παλαιότερο, μια που δεν εχω επανέλθει πλήρως στις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις.

SOFA ARM TABLE

Είχα δει κάποια "τραπεζάκια" για μπράτσα καναπέδων που βόλευαν ν αφήσεις ένα βιβλίο ή ένα φλυτζάνι καφέ, εαν έλλειπε ενα τραπεζάκι ή δεν βόλευε.

Φυσικά με ανάλογες τιμές 😉

Μ 'αρεσε πολύ η ιδέα αλλά δεν ήθελα και να ξοδέψω αφού υπάρχουν εδώ μέσα πράγματα που μπορούσαν να υποστηρίξουν αυτή την πρόταση.  

Ο ξύλινος δίσκος υπήρχε, έμενε να σκεφτώ όμως πως θα στηριχθεί στο μπράτσο του καναπέ. 

Και μου ήρθε η Ιδέα! 

Στην αρχή σκέφτηκα τους βιβλιοστάτες. Θάταν μια καλή ιδέα αν είχα πρόχειρους και δεν έπρεπε να παραγγείλω, μετά ομως θυμήθηκα τις μεταλλικές γωνιές για στήριξη ραφιών που είχα και σ αυτές κατέληξα, αφού δοκίμασα και είδα πόσο ταίριαζαν και έκαναν γι αυτό που ήθελα.

Εκανα λοιπόν decoupage στον ξύλινο δίσκο μ ενα τρυφερό ριζόχαρτο, βίδωσα κι απο κάτω τις γωνιές στην απόσταση που επέβαλαν τα μπράτσα και ιδού τ αποτέλεσμα!

WOODEN DECOUPAGE TRAY COUCH TABLE

Και για να ολοκληρώσουμε το άγγελμα της Άνοιξης ενα ακόμα αντικείμενο απο δέμα, το οποίο προφανώς ήταν κάποιο παιδικό παιχνίδι, μοιάζει με κουτάλα, αλλά είναι εντελώς επίπεδο, ασταρώθηκε και ντύθηκε με ριζόχαρτο, σε αποχρώσεις σάπιου μήλου, στολίστηκε με διάφορα διακοσμητικά στοιχεία , τυλίχτηκε με γιούτα και έγινε ένα επιτοίχιο διακοσμητικό