...

...chi lavora con le mani 'e un operaio,chi lavora con le mani e con la mente 'e un Artigiano,chi lavora con le mani e con la mente e con il cuore 'e un Artista!!!

San Francesco di Assisi



Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Σαν φυσαλίδες...

Μια  δημιουργία σου γεννά λόγια,συναισθήματα,εικόνες που συνωστίζονται στο μυαλό,
σαν σε λεωφορείο στην αφετηρία της Ακαδημίας σε ωρα αιχμής το πάλαι ποτέ και κρέμονται σαν
σταφύλια στα σκαλιά,προσπαθώντας για μία θέση στο εσωτερικό. Και παλεύουν σπρώχνοντας
μέχρι να φωνάξει ο εισπράκτορας “κάντε ένα βήμα εκεί στη μέση να μπουν όλοι” και άλλοτε κάνουν
και μπαίνουν και βρίσκουν μία θέση στους όρθιους κι άλλοτε  κανείς δεν κάνει βήμα και
απογοητευμένα κατεβαίνουν και περιμένουν το επόμενο δρομολόγιο
Έτσι παλεύουν τις νύχτες ιδίως, κι αν ειναι τυχερά, το πρωί στο ξύπνημα καταγράφονται,
αν όχι περιμένουν την επόμενη ευκαιρία.
Έτσι και χθες βράδυ.
Μέσα στη φουρτούνα του σώματος,που ύπνος δε κόλλαγε, θυμήθηκα όμορφες μέρες και
συνέθετα τούτη την ανάρτηση, μετά από πολλές παλινωδίες.
Πάντα στη διαδρομή της ζωής του  ο άνθρωπος αναγκάζεται να συναναστρέφεται πολλούς
και διαφορετικούς χαρακτήρες. Μ’ άλλους κολλάει εξ αρχής,μ άλλους λιγότερο κι άλλους ποτέ,
όμως όλοι κάτι του αφήνουν. Γιατί τους συγγενείς τους κληρονομείς θέλοντας και μη,
τους φίλους όμως, τους επιλέγεις κι αυτή η επιλογή, η αμοιβαία, είναι που προσπαθείς να
αποκρυπτογραφήσεις πώς έγινε;
Είναι  αυτό το μαγικό άγγιγμα, που σαν απαλό πούπουλο, που το μεταφέρει ο άνεμος, χωρίς
σαφή προορισμό, έρχεται και κάθεται στην ψυχή σου και σ΄ ενωνει μ΄ εναν άλλον, όσο μακρυά
κι αν βρίσκεται,όσα χρόνια κι αν σας χωρίζουν ;;;
Κι όσο δε βρίσκεις μια λογική εξήγηση τόσο την θεωρείς ευλογία.
Και στην πορεία  ανακαλύπτεις, με έκπληξη, παράλληλες ιστορίες ζωής, κοινά ενδιαφέροντα,  
κοινές ανησυχίες,πολλά κοινά που εκπλήσσουν κι άλλα τόσα διαφορετικά που κάνουν τη σχέση
ενδιαφέρουσα.
Φιλία, τι δύσκολο πράγμα!
Φιλίες που κουβαλάς από παιδί,με διαφορετικούς χαρακτήρες,αλλά ειλικρινείς πάντα
Φιλίες που μπορεί να τις χαρακώνουν χρόνια αλλά αρκεί να ξαναβρεθείς μια στιγμή για να
νοιώσεις τα ίδια αναλλοίωτα συναισθήματα,σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Πού δε κρύβεις και δε κρύβεσαι.
Που ομολογείς πράγματα που ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό τολμάς να παραδεχθείς και
εξελίσσεται σαν ένας μονόλογος, στην αίθουσα αναμονής ενός ψυχρού ιατρείου...και λες και λες,
σαν να μη σ ακούει κανείς,κι όταν τελειώνεις λες: “τώρα ποιος ξέρει τι γνώμη θάχεις για μένα;”
Και το μόνο που σου απαντά: Τώρα σ’  αγαπώ ακόμα περισσότερο!
Φιλία, που δε θες ν’ αφήσεις κενά και πράγματα ανομολόγητα, που χαίρεσαι, που αγωνιάς που
μοιράζεσαι με διακριτικότητα και αβίαστα, ακολουθώντας ο καθένας την δική του πορεία ζωής,
στα χνάρια που εκείνος  επέλεξε να περπατάει. Απλά δυο ανεξάρτητοι χαρακτήρες που σέβονται,
αγαπούν, θαυμάζουν ο ένας τον άλλον κι ήλθαν κοντά γιατί κάποια αόρατη κλωστή έραψε τα
κουμπιά τους και μέρα με τη μέρα,γαζάκι-γαζάκι μπαίνουν σε νέες τρυπούλες.
Η ομορφιά δε βρίσκεται στην απόλυτη ταύτιση,οχι στην απόλυτη συμφωνία, αλλά στην ανακάλυψη
και αποδοχή και σεβασμό διατηρώντας την ατομική διαφορετικότητα.
Εντυπωσιάζομαι πόσο ακόμα μπορώ να γελάω μέχρι να με πονέσει η κοιλιά με έξυπνες κουβέντες,
με ετοιμόλογα αστεία!
Εντυπωσιάζομαι με το πόσες σιωπές μπορείς να μοιραστείς  και πόσο γόνιμα είναι τα βλέμματα!
Εντυπωσιάζομαι με την επιλογή του χρόνου προσέγγισης και με την αγόγγυστη στάση αναμονής!
Εντυπωσιάζομαι όταν πας ν’  ανοίξεις το στόμα και σ ε προλαβαίνει ο άλλος εκφράζοντας τη δική
σου σκέψη!  
Πόσο μπορείς να περπατήσεις γελώντας μέσα στη νύχτα και να μην καταλάβεις οτι κοντεύεις να
ξεπεράσεις τα όριά σου!
Πόσα μπορούν να ειπωθούν πάνω από την άχνα ενός καφέ ή να βουτηχτούν και ξαναονοματισθούν
στην κολυμπήθρα δυο ποτηριών μπύρας!

"Στο cafe"
Pebble art by Hara

Φιλίες άχρονες, που ξεχνάς την αφετηρία κι απλά αφήνεις να οδηγηθείς στο ταξίδι.
Φιλίες που γίνονται συγγένειες,τόσο που χάνεις τα σαφή όρια.

Αυτές οι σκέψεις μου, σαν φυσαλίδες που ξεπετιώνται τσιτσιρίζοντας από το ξεθύμασμα του
αφρού της μπύρας, ανέβηκαν στην επιφάνεια απ' αυτό το πετρωτό... ή μήπως έγινε το αντίθετο;;;
Αλλά τι σημασία μπορεί να έχει η πρωτιά; τ’  αποτέλεσμα μετράει, ή μήπως όχι;😊

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Συν-επαρθήκαμε με τις πέτρες


Δεν προκάνω να σας αναγγείλω κάτι και τσουπ ξεθυμαίνει! Σαν να εξατμίζεται ενα πράμα ο χρόνος με ασύλληπτη ταχύτητα. Έτσι ολοκληρώθηκε και τούτο το ταξίδι

Το ταξίδι των Πετρωτών βασικά, μια που εμένα έχετε βαρεθεί να με υφίστασθε
Και πιστή στην υπόσχεση οτι θα σας έχω ρεπορτάζ για τους εν θαλάσση μακρά, νάμαστε!
Ηταν μια βδομάδα που στιγματίστηκε και από δυσάρεστα και από χαρούμενα γεγονότα
Μάλλον είναι αυτό το γούστο της ζωής που μας παιδεύει, ίσως για να μας κάνει να εκτιμούμε κάποια πράγματα περισσότερο και να κάνουμε στην άκρη τα ασήμαντα, που εμείς θεωρούμε σημαντικά και υπερεκτιμούμε, ενώ στην ουσία αναλωνόμαστε άδικα, παραβλέποντας  ή  υποτιμώντας τα πραγματικά ουσιώδη



Και κάπως έτσι θα ευχαριστήσω την καλή μου τύχη που με ευνόησε να ζήσω κι αυτό, χωρίς να τοχω προσχεδιάσει ή να 'χω κοπιάσει περισσότερο .
Τα πετρωτά μου δημιούργησαν  ένα διάλογο μέσω  των εικόνων, των μορφών και των χρωμάτων. Μια τρυφερή συνάντηση και μια συνομιλία μ' έναν κόσμο που ζει μέσα μας και γύρω μας, έγιναν το  μέσο που δεν χρησιμοποιεί τον λόγο αλλά μέσω της πρώτης ύλης τους  μεταδίδει τον δικό του κώδικα επικοινωνίας. Κάτι δικό μου έγινε συλλογικό,γιατί μοιράστηκε στιγμές και βιώματα όλων μας. 
Μου δωσε την μεγάλη χαρά να γνωρίσω ανθρώπους που περπατάμε παράλληλα χρόνια τώρα και εκτιμηθήκαμε χωρίς νάχουμε ποτέ συναντηθεί
Η μπλογκογειτονιά μας απέδειξε οτι μπορεί να φθίνει ομως οι δεσμοί είναι ακόμα δυνατοί και οταν καλούνται να το αποδείξουν δεν φείδονται χρόνου και απόστασης και είναι εκεί να σου ανοίξουν την αγκαλιά τους  και να σου αποθέσουν όμορφα λόγια στο μέρος της καρδιάς





Ναι, τα μπλογκς στάθηκαν στο ύψος τους,δεν φοβήθηκαν το αλλοπρόσαλλο φατσοbook , ήρθαν οι ίδιοι άνθρωποι που είχες ξεχωρίσει και εκτιμήσει για να μοιραστούν μαζι σου τις πετρούλες της καρδιάς σου που πέρασαν τα σαράντα κύματα κυριολεκτικά μέχρι να φτάσουν να εκτίθενται για δεύτερη φορά. Κι όσοι δεν ήρθαν γιατί η απόσταση ήταν εξαιρετικά  μεγάλη, ήξερα,ένοιωθα, οτι ήταν εκεί γιατί φρόντισαν με τον τρόπο τους ο καθένας να δηλώσουν παρουσία.
Οποιος αγαπά ειλικρινά βρίσκει τρόπους!
Χαιρόμουν να μου ανοίγονται αγκαλιές και να βλέπω πραγματικά χαρούμενα πρόσωπα και γελαστά μάτια, γιατί όπως λένε, τα μάτια είναι οι οθόνες τα υπόλοιπα είναι  μοντάζ
Δε μπορώ λοιπόν να ξεχάσω αυτά τα γελαστά πρόσωπα. 

Αλωνίζουν στη μνήμη μου και ακόμα και τώρα μου δημιουργούν αυτή την όμορφη ρυτίδα που κανένα καλλυντικό βαθιάς ενυδάτωσης ή αντιγήρανσης μπορεί να αφανίσει αν είναι αληθινό,το χαμόγελο!
Κι εδώ μία ουδέτερη καταγραφή που προέκυψε εντελώς τυχαία:http://www.ogdoo.gr/politismos/pop-culture/mas-syne-pire-me-tis-petres
Ενας άλλος λόγος  που άξιζε αυτό το ταξίδι είναι οτι στάθηκε αφορμή να ξανασυναντηθούμε παλιοί  συνάδελφοι και παλιές συμμαθήτριες μετά απο 30 & 40 χρόνια! Πόσο βαραίνουν τ' ατιμα οταν τα γράφεις! Μόνο τότε τα νοιώθω πραγματικά πώς πέρασαν
Χάρηκα πολύ, για όλους αυτούς που δεν περίμενα κι ήρθαν και μου έκαναν από τις πιο όμορφες εκπλήξεις. 

Δε θ αρνηθώ οτι λυπήθηκα και για όσους δεν είδα,οχι γιατί ήταν υποχρεωμένοι, για κανένα λόγο,απλά εγω είχα ανάγκη να τους δω
Χάρηκα για τους ανθρωπους που έκανα να χαρουν με τη χαρά μου,γιατί υπάρχουν ακόμα ανθρωποι που χαίρονται οταν χαίρεσαι και καμαρώνουν για σένα και φυσικά ειναι οι ίδιοι που ήταν πάντα  η αρχή,η αιτία και η συνέχεια, κάτι πάνω απο φίλοι,οι άνθρωποί σου, η οικογένειά σου. 

Σου λένε οτι δε τους χρωστάς τίποτα,οτι όλα τα κατάφερες μόνος σου κι ομως δεν είναι αλήθεια,γιατί αν δεν ήταν αυτοί εσύ ακόμα θα μπουσούλαγες. Δε σου έδωσαν μόνο το χέρι να στηλωθείς και να σηκωθείς ,να πατήσεις γερά στα πόδια σου και την ώθηση να πιστέψεις στον εαυτό σου και να ξαμοληθείς,αλλά και τις γνώσεις τους  και την εμπειρία τους και τη συνδρομή τους οπου τη χρειάστηκες και τη χρειάστηκες πολλές φορές απο τότε που τους γνώρισες.
Πήρα απ αυτούς τους ανθρώπους που στην αρχή θαύμασα τη δουλειά τους,μετά το πνεύμα τους  και μετά την προσωπικότητά τους. Δεν εχει σημασία αν μας χωρίζει  η όποια απόσταση η αναγνώριση ισχύει πάντα και η ευγνωμοσύνη οτι αξιώθηκα να τους συναντήσω. Κι αν δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο που ενεργοποιούμαι τελευταία,έχουν όμως μ όλο το πακέτο αυτών των 8 οπου νάναι χρονων.
Ο χρόνος ήταν πολύ πιεσμένος,μια που τα πρωινά είχα υποχρεώσεις που δεν έπαιρναν αναβολή  και τ' απογεύματα ήμουν στο  αγαπημένο BOO.
Όμως μια που έμενα στον ομφαλό της Πόλης αυτή τη φορά απόλαυσα θα πολλοστή φορά και πως θα μπορούσα άλλωστε να μην, τις αγαπημένες γειτονιές του ιστορικού Κέντρου
Ο ουρανός ήταν βαρύς απο το κουβάλημα της αφρικανικής σκόνης,ομως η ομορφιά δε μπορούσε να κρυφτεί.
Επρεπε νάρθω στην ΑΘήνα για να βιώσω την Ανοιξη και χάρηκα ιδιαίτερα οταν τη βρήκα ανάμεσα στ αρχαία μάρμαρα και κάτω απο τον επιβλητικό όγκο του Παρθενώνα.
Περπάτησα τα χιλιοπερπατημένα στενάκια της Πλάκας και φωτογράφησα για πολλοστή φορά πιθανόν και τα ίδια σπίτια. Χαμογέλασα στην ιδέα πόσες φωτογραφίες απο όλο τον Κόσμο θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν οι ιδιοκτήτες τους!




Γαληνεύει η ψυχή σου, το είναι σου όλο,βαδίζοντας στα στενά και κατηφορίζοντας ανάμεσα από χορτιαριασμένες και λουλουδιασμένες αυλές, σαν να μην βρίσκεσαι στο κέντρο της πρωτεύουσας
Να παρατηρείς μια γάτα που παρακολουθεί ατάραχη το πήγαινελα των τουριστών πάνω στις αρχαίες κολώνες, σαν να μην έχεις ξαναδεί γάτα! Να εντυπωσιάζεσαι απο ένα κήπο γιατί μοιάζει τόσο παράταιρος σκεπτόμενη το χώρο που τον εντοπίζεις. Να βλέπεις χαμηλά σπιτάκια και ταυτόχρονα να σηκώνεις τα μάτια ψηλά και να βλέπεις οτι από πάνω σου στέκει στιβαρός ο Ιερός βράχος
Γιατί η Αθήνα, παρά τις δυσκολίες και το κακοφόρμισμα, διατηρεί, ευτυχώς, μια γοητεία και παραμένει ένας τόπος όπου κατοικεί ο αιφνιδιασμός. Ακόμα και μέσα από τη μιζέρια που με πόνο προσπερνάς, κάπου στη γωνία σ ε προσμένει μια εικόνα που σε ξαφνιάζει ευχάριστα
Όσα συνέβησαν δεν στάθηκαν εμπόδιο να εισχωρήσει η χαρά και η αγαλλίαση μέσα σου
Αυτό και οι αγκαλιές των ανθρώπων απο όλες τις γειτονιές της Αττικής,άλλοι που με γνώριζαν ήδη κι άλλοι που ήρθαν για πρώτη φορά, ήταν η επιβράβευση για τούτο το εγχείρημα
Κι εκεί που νομίζω οτι έζησα γι άλλη μια φορά το  όνειρο κάποιου άλλου,έρχεται το βιβλίο των εντυπώσεων να μου επιβεβαιώσει με ένθερμο τρόπο οτι ο,τι έζησα ήταν όλοδικό μου
Και καταλήγω για να μη σας κουράζω οτι τελικά ο,τι δε κυνηγάς με άγχος στη ζωή, σου χαρίζεται εκεί που πλέον δε περιμένεις τίποτα,γιατί θαρρείς οτι τάχεις ζήσει όλα
Απολαύστε λοιπόν ό,τι σας χαρίζεται και νοιώστε ευγνώμονες γιατί κάποιοι δεν έχουν ζήσει ο,τι έχουμε ζήσει κι ο,τι έχουμε μοιραστεί εμείς εδώ μέσα κι έξω απο εδώ

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ (αν κι ειναι ελάχιστο) ΓΙΑ ΟΣΑ ΜΟΥ ΔΙΝΕΤΕ ΟΛ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
                                                              ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ & ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ