...

...chi lavora con le mani 'e un operaio,chi lavora con le mani e con la mente 'e un Artigiano,chi lavora con le mani e con la mente e con il cuore 'e un Artista!!!

San Francesco di Assisi



Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2020

Ένα αλλόκοτο Καλοκαίρι, αλλά...

Αγαπημένοι μου φίλοι, φαίνεται το 2020 επιθυμεί διακαώς να μείνει στην ιστορία ,σαν μια κόμα μαύρη της σελίδα,δυστυχώς.
Κοπιάσαμε όλοι τόσο πολύ, κλειστήκαμε στο καβούκι μας κατά πώς μας διέταξαν, δυσκολευτήκαμε, αγχωθήκαμε, ο φόβος έγινε καθημερινός σύντροφος και το αυτί εστίαζε στον αριθμό των καθημερινών κρουσμάτων. Κι εκεί που πιστέψαμε οτι τη σκαπουλάραμε...αντακάπου απ την αρχή!
ο φόβος ξανάκανε την εμφάνισή του μαζί με την αυξητική τάση των κρουσμάτων, την επανάληψη των θανάτων και δνε δικαιολογώ καθόλου το "ελα μωρέ,γέρος ήταν ώρα του ήταν" που λένε οι συνωμοσιολόγοι και οι αμφισβητίες της πανδημίας. 
Οχι ούτε γερός ήταν κι ας ήταν 90+ , ούτε ώρα του ήταν. Την ώρα του καθενός δεν θα την ορίσουμε εμείς και εάν δεν υπήρχε ο ιός αυτό ο "γέρος" (απο 60 και πάνω) θα ζούσε μια χαρά μέχρι να ρχοταν η κανονική του ώρα.
Νευριάζω απίστευτα οταν ακούω να λέγονται αυτές οι ηλιθιότητες, γιατί ο,τι δε σ αγγίζει δεν σ αφορά και το προσπερνάς ελαφρά τη καρδία, για κάποιον άλλον όμως είναι ο άνθρωπός του και τον θέλει στη ζωή του. Δε μπορώ να δεχτώ το "δεν υπάρχει τίποτα","είναι η δικτατορία του φόβου που θέλουν να μας επιβάλουν","θέλουν να ξεπαστρέψουν το γηραιό πληθυσμό να μη πληρώνουν συντάξεις" (ο,τι μαλακία θες ακούς, συγγνώμη που δεν έβαλα παραπλανητικά σύμβολα,αλλά πρέπει να λέγονται με τ ονομά τους κάποια πράγματα), "θέλουν να πουλήσουν μάσκες" (μπας και να πουλάγαμε κι εμείς τις υφασμάτινες να πλουτίζαμε;;;😡😡😡 Τόσο εύκολα θα γίνω Αμπράμοβιτς;) "θέλουν να μας βάλουν τσιπάκια με τα εμβόλια" (θα τα υγροποιήσουν; πώς θα μας τα περάσουν στο αίμα; ή θα μας τα κρεμάσουν σαν τις γίδες απο τ αυτιά;). Ειλικρινά δεν περιγράφονται όσα ακούμε καθημερινά και φυσικά οι ίδιοι συνωμοσιολόγοι κάνουν αντίσταση κατά της αρχής, αρνούμενοι να κρύψουν το ωραίο τους προσωπάκι πίσω από τη μάσκα 😠😠.Αυτοί οι ίδιοι που δε σηκώνουν τον κώλο τους απο τον καναπέ ούτε για νερό, οχι για να αντισταθούν!!!
Τλπ με τούτα και μ εκείνα βρισκόμαστε αν όχι στο -1 ,σίγουρα πάντως στο σημείο 0 και φτου κι απο την αρχή!
Επειδή δεν είμαι συνεπής απέναντί σας, σκοπεύω να αγραναπαυθώ (οχι καλέ να πεθάνω, τουλάχιστον δεν τόχω αποφασίσει εγω ακόμα) γι αυτό σας τα είπα μαζεμένα, να τα βγάλω απο μέσα μου ,να τα μοιραστώ μπας και καταφέρω ν ανεχθώ λίγο περισσότερο τη βλακεία που κυκλοφορεί ελεύθερη.
Δε θα σας αφήσω όμως με την γκρίνια μου, όχι θάμουν αχάριστη για όσα μου προσφέρετε.
Θα σας δροσίσω με κάποια έργα που έφτιαξα σε μία έξαρση εντός της εβδομάδος γιατί τις υπόλοιπες εβδομάδες από το χάραμα πήγαινα στη θάλασσα επειδή το σπίτι δεν αντέχεται. Η υγρασία είναι σε μη ανεκτά επίπεδα και νοιώθω σαν να ψήνομαι στους φούρνους του Αουσβιτς.
Παρά ταύτα κάτι οι αναμνήσεις της εποχής κάτι τα  παραμύθια δρόσισαν το είναι μου και μεταφέρθηκαν στην πέτρα.
Σα παραθέτω και τα κείμενα όπως τα δημοσίευσα.
Σταφίδα μου αυγουστιάτικη
που πάντα μέλι χύνεις
πολύ χρυσάφι στο νησί
κάθε χρονιά αφήνεις
(δημ. δίστιχον αδόμενον επι Βενετοκρατίας
Αλλά από τη Βενετοκρατία μέχρι σήμερα μπήκε πολύ νερό στ αυλάκι και τώρα ο πάλαι ποτέ εξαγώγιμος "μαύρος χρυσός " της Ζακύνθου κοντεύει να γίνει είδος υπο εξαφάνιση
Κάποτε, οταν ήμασταν παιδιά ,ο τρύγος της σταφίδας ήταν μία γιορτή, που ολοκλήρωνε έναν κοπιαστικό χρόνο εργασιών μέχρι να φτάσει ο καιρός της συγκομιδής της.
Ένα ευαίσθητο αλλά και πολύτιμο φρούτο, που εξαρτιόταν πολύ η ποιότητά της, από τον καιρό.
Ο καιρός δεν ήταν πάντα σύμμαχος των καλλιεργητών κι άλλες φορές σάπιζε στα κλήματα κι άλλες στα αλώνια, μόνε μόνε να βρεχε!
Καιρό πριν είχαν καθαριστεί τ' αλώνια απο τ αγριόχορτα ,είχε περαστεί η σβουνιά (κόπρος νωπή βοός κατά τον Λ.Ζώη) και εκεί όταν ερχόταν η ώρα, μεταφερόταν με τα τρυγοκάλαθα στον ώμο από τους εργάτες, απλωνόταν στον ήλιο κολλητά η μία στην άλλη να ξεραθεί από τον ήλιο ,να γραβαλιστεί ούτως ώστε να ψηθεί ολοκληρωτικά, να μαζευτεί μετά σε σωρούς και κατόπιν να λιχνιστεί με τη μάκινα, να μπει σε σακκιά να βγεί στην αγορά ντόπια και ξένη.
Και αφού περνούσαν οι εργάτες και μάζευαν τον καρπό, ο,τι έμενε, τα τσάμπουρα δηλ. εμείς τα παιδιά με τα καλαθάκια μας τα μαζεύαμε και κάναμε τις πορτάδες μας, σε μια γωνία των αλωνιών που μας παραχωρούσαν, όταν σήκωναν τη μεγαλύτερη ποσότητα.
Ηταν τα πρώτα μας λεφτά που βγάζαμε με κόπο.
Τέτοιες μέρες η μυρωδιά της σταφίδας που ψηνόταν στ αμπέλια σου γαργάλαγε τα ρουθούνια ηδονικά.
Πόσες φορές γυρίσαμε αλαφιασμένοι από τα πανηγύρια της Παναγίας ή του Αγίου, φορώντας τα καλά μας, γιατί ο καιρός μουσκλωνε και το πήγαινε για βροχή, και τρέχαμε αναφαντωμένοι, προκειμένου να προκάμουμε να τη σκεπάσουμε με τα λιοπανα, να ασφαλίσουμε με τα περόνια μπηγμένα στη γη τα πανιά, ούτως ώστε να προστατευθεί το προϊόν!!!
Απειρες φορές.
Μάλιστα κατά τον Λ.Ζώη ,ζακυθινό ιστοριοδίφη "οι παλιότεροι ζακυθινοί εκ προλήψεως ουδέποτε έπλυνον τη σταφίδα, προκειμένου να την φάγουν, πιστεύοντες οτι θα επροκαλείτο βροχή,καθ' ήν εποχήν ο σταφιδόκαρπος θα ήτο απλωμένος εν τοις αλωνίοις"
Τώρα ελάχιστοι καλλιεργούν σταφίδα, αλλά κάπου κάπου περνώντας το βράδυ από κάποιο αμπέλι όλο και σούρχεται η γνωστή μυρωδιά. Για πόσο ακόμα;
Απόδοση με πετρούλες, γυαλάκια της θάλασσας και ζωγραφική παρ' εμού 😉 (πέρασα πάνω απο την ακουαρέλα, ακρυλικό με πάστα νάναι πιο έντονη η φυλλωσιά)
Το μεγαλείο της ολοκληρωτικής και άνευ όρων αγάπης και αφοσίωσης, δοσμένο από ένα από τα πιο γνωστά παραμύθια, του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν .
Η Μικρή Γοργόνα, που εγκαταλείπει τα πάντα πίσω της, ακόμα και τη φωνή της θυσιάζει, για έναν αταίριαστο έρωτα!
Και με τούτο το στεφάνι να σας ευχηθώ ένα ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ


Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020

Το ταξίδι του μολυβένιου στρατιώτη

Και νάμαι πάλι εδώ, κι ενω βρίσκομαι μακράν της κοίτης μου, σ ενα φορτισμένο ταξίδι ,ακόμα μια φορά!
Πόσο ταιριάζω με το μολυβένιο στρατιωτάκι μου, που όντας μη αρτιμελές, δεν παύει ναναι αισιόδοξο, να ονειρεύεται και να ερωτεύεται!
Μια ζωή υπήρξα πραγματικός στρατιώτης, πιστή στο στόχο μου κι ας ήρθαν φουρτούνες μη αναμενόμενες (σάμπως και τί είναι αναμενόμενο στη ζωή;) η ρότα συνέχισε ίδια και ας μην ήταν το πλοίο πάντα ασφαλές και αξιόπιστο με εγκρίσεις του Αγγλικού Νηογνώμονα.
Το ταξίδι ήταν πάντα αυτό που καθόριζε και οι σωστές κινήσεις να σε φτάσουν στο λιμάνι.
Κάπως έτσι ήταν κι αυτό το ταξίδι!

Δε ξέρω ακόμα τ αποτέλεσμα, όμως η διαδρομή παρά τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα (απόλυτα φυσικό) ήταν αυτή που γλύκανε την πορεία.
Εν μέσω κορωνοϊού και καύσωνα βίωσα για άλλη μια φορά όμορφες καταστάσεις και συνάμα συνειδητοποίησα πόσο πολύ έχω αλλάξει από τα χρόνια εκείνα της ανεμελιάς και των ενθουσιασμών. ΄
Εγινα λιγάκι, εως πολύ για νάμαι ειλικρινής,μη μου άπτου, αγχώνομαι πιο εύκολα, γίνομαι σχεδόν αγοραφοβική. Θέλω πιο χαλαρούς ρυθμούς, λιγότερους ανθρώπους και πιο ουσιαστικές σχέσεις.
Θα μου πείτε πότε τα συνειδητοποίησες όλ αυτά; πόσα χρόνια έπρεπε να περάσουν; Ταχω καιρό στο μυαλό όμως σιγά σιγά όλα ξεκαθαρίζουν, με το που κατακάθεται ο αχός!
Νοιώθω ασφυκτικά στη μεγάλη Πόλη.
Δε θέλω να νοιώθω σάντουιτς ανάμεσα σε διαμερίσματα και πολυκατοικίες, δε θέλω ν ακούω τις κουβέντες από τα γύρω διαμερίσματα λες και βρίσκομαι στο σαλόνι τους, δεν θέλω να οσφραίνομαι τις μυρουδιές της κουζίνας τους, δε θέλω να φοβάμαι να κάνω θόρυβο μην ενοχλήσω τους κάτω ή τους δίπλα, δε θέλω να κοιτάζω με αμφιβολία γύρω μου,θέλω να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους και ολ' αυτά είναι κάτι που όλο και περισσότερο χάνω.
Εχω μάθει πλέον αλλιώς και η κάθε αλλαγή με αγχώνει. Δε ξέρω πως θα μπορούσα ν άλλαζα τις συνήθειές μου, δε ξέρω (ή μάλλον ξέρω) αν θέλω πια να τις αλλάξω.
Γκρινιάζω κι όταν είμαι στον Τόπο μου. Ναι, είναι αλήθεια αυτό.
Θέλω μικρές αλλαγές, τόσες και τόσο που να μου δίνουν την ευχέρεια της αλλαγής παραστάσεων και των ευχάριστων διαλειμμάτων.
Παρόλα όσα λέω όμως και παρά την αγωνία για τα υπόλοιπα δε μπορώ νάμαι αχάριστη, έζησα και μοιράστηκα όμορφες στιγμές με τους αγαπημένους μου.
Μία επίσκεψη στο νέο Μουσείο Γουλανδρή με γέμισε αγαλλίαση για όλ αυτά τα έργα σπουδαίων ζωγράφων και γενικά καλλιτεχνών που εκτίθενται σ αυτό το κόσμημα της Πρωτεύουσας. ΄
Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε μία έκθεση έργων παιδιών διαφόρων ηλικιών, απ ολη την Ελλάδα που πραγματοποίησε το Μουσείο εν μέσω καραντίνας. Μεταξύ αυτών και τα έργα δυο παιδιών οχι μόνο ζακυθινών αλλά και γνωστών, μ' έκαναν να αισθανθώ περήφανη πώς κάτι ακόμα κινείται στον Τόπο μου έστω και μεμονωμένα.
Η ζέστη γενικά ήταν ανασταλτικός παράγοντας για μεγάλες μετακινήσεις ,όπως επίσης τα μέτρα προστασίας που πρέπει ακόμα να τηρούμε. Όμως αυτά δεν μας στάθηκαν εμπόδιο να κάνουμε ένα μικρό μέρος του "μεγάλου περιπάτου" (που φοβάμαι οτι θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την ήδη κορεσμένη  από κυκλοφοριακό ΑΘήνα), στην αγαπημένη Πλάκα την πρώτη μέρα που φύσηξε λίγο αεράκι.
Πόσο διαφορετικά αναπνές σ αυτά τα στενάκια!
 Όμως τα συναισθήματα ήταν πρωτόγνωρα ακόμα και για μένα την αγοραφοβική.
Τόση μοναξιά, ήταν κάτι ανέλπιστο!


Μιλάμε μία Πλάκα απ άκρου εις άκρον μοναχική και έρημη. Δε θυμάμαι εκτός από κάποια πρωινά που την έχω περπατήσει και είμαι πράγματι μόνη επειδή δεν είχαν ανοίξει ακόμα τα καταστήματα, τώρα όλα, ή σχεδόν όλα, ανοιχτά και ψυχή ζώσα, δε το λες και το πιο φυσιολογικό πράγμα για τη συγκεκριμένη τουριστική περίοδο.
Αυτό μας επέτρεψε να την απολαύσουμε ακόμα μια φορά, καθαρή, φωτεινή, χρωματιστή και αισιόδοξη οτι κάποια στιγμή ολ αυτά θα περάσουν και θα ξαναγεμίσει πάλι με φωνές και γλώσσες απο όλες τις γωνιές της Υφηλίου. Για μας ήταν ενα αποκαλυπτικό δώρο που απολαύσαμε
Και τέλος την Πανσέληνο του "κόκκινου ελαφιού" την αγναντέψαμε απο τη μεριά της θαλάσσιας αύρας,μαζί με πλήθος κόσμου που βρίσκει μία διέξοδο δροσιάς απο το τσιμέντο στην Μαρίνα του Φλοίσβου, εκεί που κάποτε πήγαιναν παιδικό σταθμό τα παιδιά μου. Πόσα χρόνια πέρασαν Θέε μου λες κι ήταν μόλις χθες!!!
Και το παρόν συνεχίζεται μετά από μέρες, απο τη φωλιά μου πια, απαλλαγμένη από το άγχος και την αγωνία αλλά γεμάτη από τις εικόνες  και τα πρόσωπα που αντάμωσα κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό μαζί με τ αποτελέσματα.
Τωρα πια μπορώ να απολαύσω με περισσότερη αισιοδοξία το Καλοκαίρι αυτό το τόσο πρωτόγνωρο , αν και ο φόβος των κρουσμάτων εισαγωγής καραδοκεί, τις θάλασσες που παραμένουν έρημες αλλά καθαρές και μια τέτοια εικόνα άφησα για το τέλος.
Οι τουρίστες δειλά δειλά μας επισκέπτονται και ελπίζουμε εκτός απο την ανάσα που περιμένουν οι επαγγελματίες του Τουρισμού μετά απο την ανέλπιστη "βαρυχειμωνιά" που προηγήθηκε ,να μην είναι ο λόγος μιας νέας  απομόνωσης.

Προς το παρόν η δική μου τουρίστρια με τα απαραίτητα στην πλάτη (σακκίδιο,παγούρι,στρώμα και κρεμάμενα σανδάλια) αναζητεί εν τω μέσω της νυκτός την σκηνή της να ξαποστάσει απο τον ποδαρόδρομο.

Και επειδή πάντα σας λέω οτι οι πέτρες οδηγούν την έμπνευση και το έργο,να σας πω οτι ο "Μολυβένιος στρατιώτης" ξεκίνησε απο το κόκκινο του κεραμιδιού και ειδικά αυτού με τον κύκλο καταμεσής που μου θύμησε στολή,ενώ η τουρίστρια  απο το κοχύλι που αποτέλεσε τον κορμό της με την εκδρομική εξάρτηση ,μια που είχε δυο κοχύλια που ήταν αναπόσπαστα στο βασικό κοχύλι και δε πήγαιναν πουθενά αλλού. Ετσι έδωσε την έμπνευση του σακκίδιου κι εκεί κολλήθηκαν και τα υπόλοιπα,παγουρι,στρώμα και κρεμάστηκαν τα σανδάλια 2 ίδια κι απαράλαχτα σπασμένα κοχυλάκια ;) . Αυτά για τα έργα !
Καλή καλοκαιρινή συνέχεια εύχομαι σ όλους,εδώ θάμαστε και θα τα λέμε