«Η Άγνωστη Ζάκυνθος» ...και ο χρόνος κυλά και χάνεται

χωρίς να νοιάζεται τί αφήνει πίσω του, ο ένας χρόνος διαδέχεται τον άλλον κι εμείς ακολουθούμε αδιαμαρτύρητα, κουρασμένοι ,αποκαμωμένοι, ψυχικά εξαντλημένοι αλλά πάντα ελπίζοντες.

Διαβάζοντας προηγούμενες αναρτήσεις μου αυτών των ημερών, διαπιστώνω παντού μία ελπίδα καλλιτέρευσης. 

Αντ αυτού ...κάθε πέρσυ και καλλίτερα😔

Ο πρώτος χρόνος του εγκλεισμού ήταν για μένα μάννα εξ ουρανού! οχι οτι χαιρόμουν για το λόγο που κλειστήκαμε, αλλά οτι μου δόθηκε χρόνος νάμαι απόλυτα μόνη, απερίσπαστη και δικαιολογημένη. 

Ο δεύτερος όμως  ήταν αφόρητα φορτικός. 

Η διάθεση κατρακυλούσε κάθε μέρα και περισσότερο, σαν μια πέτρα που πέφτει σε μία αχανή άβυσσο και δεν βρίσκει τέλος 😢 Και δυστυχώς ακόμα εξακολουθεί το κατακόρυφο πέσιμό της. Ας ελπίσουμε κάπου να βρει ένα εμπόδιο και να σταματήσει για το καλό όλων μας 🙏

Είναι παρήγορο που προσπαθούμε ο ένας να δώσει κουράγιο και δύναμη στον άλλον, αλλά όταν έχεις αποκλείσει την αγκαλιά, που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκε τόσο  θεραπευτική, τώρα καταλάβαμε την αξία της, το χαμόγελο κρυμμένο πίσω απο μία και δύο μάσκες, τα λόγια φτάνουν στον αποδέκτη μασημένα και άχρωμα και πολύ λίγη δύναμη έχουν οταν οι καταστάσεις γύρω μας επιδεινώνονται καθημερινά.

 Αλλά μέρα που είναι  και πρώτη ανάρτηση του Νέου χρόνου ας μην επεκταθώ άλλο.

Εργα έχω κάποια μικρά ακόμη αλλά θα τα προσπεράσω και θ' ανεβάσω την αφεντομουτσουνάρα μου! Οχι από έπαρση, απλά για την τιμή που μου έγινε να μ' επιλέξουν για παρουσίαση του έργου μου, ανάμεσα σε τόσους άξιους συντοπίτες μου και πολλούς ακόμα, που δε δέχτηκαν να εκτεθούν.

Χρόνο πολύ με παίδευαν να ενδώσω κι επειδή δυσκολεύομαι να χαλάω καρδιές, τελικά είπα το πολυπόθητο "ΝΑΙ" και το γύρισμα άργησε, αλλά έγινε!

Το άγχος μου απίστευτο, παρότι ήμουν εξοικειωμένη με την κάμερα από τα υπηρεσιακά μου χρόνια, ομως όσον αφορά τη νέα μου "ιδιότητα" με κάνει να ντρέπομαι απίστευτα. 

Επειδή δε θεωρώ οτι κάνω κάτι εξαιρετικά σπουδαίο, κάτι που δεν μπορεί να κάνει κάποιος άλλος, κάτι που χρειάζεται ιδιαίτερες δεξιότητες.

 Έτσι τα καλά λόγια και τα διάφορα σχόλια, που κατά καιρούς εισπράττω, εκτός απο τιμή με κάνουν να αισθάνομαι άβολα, σα νάμαι νιόβγαλτο κορίτσι που το επαινούν να πάρει θάρρος στη ζωή! 

Μπορεί να σας φαίνεται εντελώς κουφό όλ αυτό αλλά είναι η απόλυτη αλήθεια μου 

Βλέποντας το βίντεο διαπίστωσα οτι χαμόγελο δεν είχα, μάτια στην κάμερα πουθενά και τα χείλη μου σχεδόν ανύπαρκτα από το σφίξιμο. Εγώ, που διαρκώς αν όχι γελάω, αλλά χαμογελάω σίγουρα. 

Μία γκριμάτσα ολόκληρη κι ένα άγχος, να μην τρώω το χρόνο των συντελεστών της λήψης και να τελειώνουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.

Τέλος πάντων το γύρισμα ολοκληρώθηκε, με μια γλυκειά επίγευση με κλειστές κάμερες και έτσι οταν μου ξαναζητήθηκε να γίνει χρήση του εορταστικού διάκοσμου του σπιτιού μου χωρίς εμένα στα Ζακυθινά έθιμα  Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς δόθηκε άμεσα και με χαρά η συγκατάθεση!

Ετσι, δύο βίντεο (αρκετά μεγάλα ομολογώ, αλλά ενδιαφέροντα-ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ- ), για να υπάρχουν και να θυμάμαι και να με γνωρίσετε οι μη γνωρίζοντές με, ανεβαίνουν σήμερα, πρώτες μέρες του Καινούργιου χρόνου και μακάρι νάναι μια δημιουργική χρονιά για όλους μας, με Φώτιση και φωτεινά μονοπάτια.

Να διαλύσουμε και να διαλυθούν τα σκοτάδια !

ΕΙΘΕ...

1) https://www.youtube.com/watch?v=d00NHxvapCU

2) https://www.youtube.com/watch?v=khdzreNTjlQ&t=1s

Γιορτάζω και το φωνάζω!

Μια αναπνοή πια από τα Χριστούγεννα και λίγες ώρες από το να πατήσω ένα ακόμα σκαλί από το σύνολο που μου έγραψε ο Θεός να ζήσω.
Και νάθελα να το κρύψω πάντα κάποιος με μαρτυράει και αρχίζουν πρώιμα οι ευχές.
Νάμαι λοιπόν έτοιμη να τις δεχτώ, απενοχοποιημένη και ευγνωμονούσα !

Το εξώφυλλο του κουτιού 3d με χαρτιά scrapbooking και διάφορα διακοσμητικά

Όσο το βιβλίο ήταν κλειστό και οι σελίδες άγραφες, ουδείς μπορούσε να προβλέψει τη συνέχεια!

Προ πολλού σε καθοδική πορεία, είναι πάντα μια μέρα που με αναγκάζει να κοιτάζω πίσω τα σβηστά κεριά και ν απορώ, πώς διανύθηκαν τόσα χρόνια,το ξεκίνημα (όσο θυμάμαι)τη συνέχεια ,τα όνειρα,τις ανατροπές,τις πραγματοποιήσεις...
Κάποτε,στα χρόνια της φοιτητικής ζωής,που πολλοί θέλαμε να μάθουμε με κάποιο τρόπο το μέλλον γιατί βιαζόμασταν να μάθουμε τα μελλούμενα και να είμαστε έτοιμοι (;) βρέθηκε κάποια και διαβάζοντας το χέρι μου είπε οτι κάπου στα  μισά θα μου δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία.
Τότε κάπου κλονίστηκα αλλά και πάλι στα 18 του χρόνια ποιός πιστεύει οτι στα μισά θα κοπεί η πορεία του! κάπου το αγνόησα ηθελημένα να μην μ' επηρεάζει.
Και όμως ήρθε και επαληθεύτηκε!
Το μεταφυσικό πάντα με φόβιζε, όμως ήρθε κι επιβεβαιώθηκε εκείνη η μάντισα σε μια στιγμή που όλα φάνταζαν οτι είχαν ευθυγραμμιστεί.
Κάπως έτσι, η ζωή σου υπενθυμίζει, οτι εσύ είσαι ένα απλό πιόνι,που αρκεί ένα δυνατό φύσημα  να σε ρίξει από τη σκακιέρα της . Από εκεί και πέρα μπορεί να σου δοθεί η δυνατότητα να το παλέψεις ή να σ' αποκάμει
Κι εμένα μου δόθηκε, κι εκεί που είχα σχεδόν παραδοθεί, μια φλογίτσα μέσα μου έγινε ελπίδα και ασθενικά στην αρχή με πιο πείσμα μετά, έγινε όπλο και πολέμησα και νίκησα.
Μ αυτή την ημερομηνία θάμουν πολύ ικανοποιημένη να τη γιορτάζω γιατί τότε θάμουν ακόμα νήπιο, αλλά τώρα νοιώθω ευγνωμοσύνη γι αυτή την ευκαιρία και όσα αυτή έφερε μαζί της.
Σαν να ξανάγινα έφηβη και να ξανάκανα όνειρα από την αρχή. Πιο ώριμα,πιο συνειδητοποιημένα με το απόσταγμα πλέον της πείρας και χωρίς την αθωότητα του παιδιού.
Από εκεί και μετά μου δόθηκαν ευκαιρίες που δε πίστευα ποτέ οτι θα είχα στη ζωή μου.
Τα όνειρα της εφηβείας ξαφνικά πήραν σάρκα και οστά κι ο,τι δεν έκανα τότε τα έκανα μαζεμένα μετά.
Βέβαια θάθελα να τα είχα ζήσει μαζί με τον πατέρα μου που ήταν ο άνθρωπος που θέλοντας να με προστατεύσει από την βιοποριστική ανασφάλεια με απέτρεψε από τα αρχικά μου όνειρα.
Πού να έβλεπε λοιπόν οτι έτσι από το πουθενά άρχισαν να πραγματοποιούνται, εκεί που όλα θα μπορούσαν νάχαν τελειώσει ή που πολλοί παροπλίζουν τη ζωή τους και θεωρούν οτι ο προσωπικός κυκλος ζωής τους ολοκληρώθηκε και αφιερώνονται αποκλειστικά στην ανάστηση των εγγονιών τους
Παραβλέποντας λοιπόν το αριθμητικό, ως απλά ενα νούμερο και επειδή μέσα μου νοιώθω οτι διανύω μία ακόμα εφηβεία ξαναπαίρνω τη ζωή από την αρχή.
Ξετυλίγω το νήμα κάνω κόμπους σ ε κάθε στάση και φυσικά απολαμβάνω με παιδιάστικη διάθεση τα Χριστούγεννα
Στολίζω το δέντρο που μου στόλιζε ο μπαμπάς ξημερώνοντας τα γενέθλιά μου,οχι κυπαρίσσι φυσικό πια,αλλά ψεύτικο όπως ψεύτικα είναι πολλά πράγματα γύρω μας,μπορεί τα στολίδια του να μην είναι κυπαρισσόμηλα τυλιγμένα με χρυσόχαρτα,γυάλινες μπάλες και λουλουδένια πλαστικά φωτάκια,αλλά άλλα πιο βιομηχανοποιημένα, το χιόνι δεν είναι ανοιγμένο με προσοχή μπαμπάκι να φαίνεται σαν πάχνη,αλλά τούλι και σκόνη χιονιού,αλλά προσπαθώ να αντικαθιστώ τις μνήμες και να δημιουργώ νέες για τη συνέχεια που δεν έχουμε δικαίωμα να σταματήσουμε,επειδή είναι η προσωπική και οικογενειακή μας ταυτότητα
Το τζάκι καίει τα ξύλα τρίζουν παραδομένα στις πύρινες γλώσσες  και η θαλπωρή του ζεσταίνει το σπίτι τις κρύες μέρες του χειμώνα.
Τα τζάμια αχνίζουν και ποτάμια υγρασίας κυλάνε κάθετα  διαθλώντας την εξωτερική εικόνα και σβήνοντας σκέψεις πικρές.
Η κουζίνα είναι οι μέρες αυτές που παίρνει φωτιά και μυρωδιές διαχέονται στην ατμόσφαιρα.Η κανέλα και το γαρύφαλλο είναι το αρωματικό χώρου των ημερών.Μ αρέσει να σκέφτομαι οτι αυτό είναι το προσωπικό μου άρωμα,ζεστό,θελκτικό που σκαλίζει εκτός απο όσφρηση και γεύση,την καρδιά και ξεγυνώνει αναμνήσεις.
Δεν μ απασχολεί πια αν θα μου πέσει το ηύρεμα της χριστουγεννιάτικης κουλούρας,το δικό μου το ηύρεμα ευτύχησα να το κερδίσω για δεύτερη φορά και δνε ηταν αυτό το δέυτερο που βάζουμε για να ξεγελάμε τα παιδιά!
Σκοπεύω δε να το αξιοποιώ κάθε μέρα με όλη τη φλόγα της καρδιάς μου με ελπίδα και ευγνωμοσύνη.
Αυτά είναι τα πραγματικά μου γενέθλια!!!
Σας καλώ λοιπόν να σας κεράσω,στο "ζεστό" μου σπιτικό, ν ανταλλάξουμε ευχές ,να σας πω πόσο χαρούμενη με κάνετε με το πέρασμά σας κάθε φορά και πάνω απ όλα την αγάπη σας,που είναι αμοιβαία!

Το εσωτερικό, ολα φτιαγμένα στο χέρι!

ΚΑΛΑ,ΦΩΤΕΙΝΑ και ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Η μεγάλη έξοδος

Μη πάει το μυαλό σας σε επετειακή ανάρτηση λόγω της ημέρας,η ανάρτηση είναι καθαρά προσωπική-εξομολογητική.
Πόσος καιρός πέρασε απο την τελευταία φορά που ενεφανίσθην με σάρκα και οστά απο τούτο το ιστολόγιο,τον ξέχασα κι εγω, πόσο μάλλον εσείς.
Ο χρόνος λοιπόν αυτός μπήκε με πολύ κακές διαθέσεις, σας είχα ήδη ενημερώσει σε προηγούμενη ανάρτηση, μόνο που ως άμυαλη μικρή, νόμιζα οτι εκεί θα σταματούσε το κακό.
Ελα όμως που  συνεχίστηκε και δη ακάθεκτο...
Πέρασαν τρείς μήνες του καινούριου χρονου και όμως νομίζω οτι είμαι στις πρώτες είκοσι μέρες, γιατί μόνο αυτές πέρασα εκτός Νοσοκομείων.
Δοκιμάστηκαν απίστευτα οι αντοχές μου,το κουράγιο μου, η αισιοδοξία μου, η διάθεση να το παλέψω. Εφτασα να λιποψυχήσω,να θεωρήσω οτι ήρθε το τέλος,μα και πάλι... κάπου με ξανάβρισκα, εσφιγγα τα δόντια και πάλευα
Δεν εχει νόημα να σας ψυχοπλακώσω,αφού θέλω να πιστεύω οτι ίσως μπήκαν τα πραγματα στη θέση τους μετά και  την  νοσηλεία μου στην Πρωτεύουσα
Η Έκθεση ζωγραφικής που με τόση λαχτάρα και όνειρα περίμενα έγινε ερημην μου.
Ας είναι καλά οι καλοί φίλοι που πήγαν να με  τιμήσουν, γνωρίζοντας οτι θάμουν απούσα κι όμως ελπίζοντας οτι ίσως έκανα την έκπληξη. Μια έκπληξη που δεν τους χαρίστηκε.
O τοίχος μου ήταν εκεί να δείχνει την παραγωγική μου παρουσία χωρίς εμένα

Απο την έκθεση στο Boo Art cafe (27/2/2016)

Και πάλι φίλοι ήταν αυτοί που μου έστειλαν τις φωτογραφίες για να χαμογελάσω και να σκουπίσω τα δάκρυα
Χάρηκα για την επιτυχία που είχε και το ανεβασμένο επίπεδο,μακάρι να υπάρξει και συνέχεια και να μην απουσιάζω τότε.
Εξεπλάγην, οταν ανέβηκε η ανάρτηση για τη Γιορτή της Γυναίκας.
Την είχα ολότελα ξεχάσει οτι την είχα προγραμματίσει...πού νάξερα οταν είχα ανασύρει το κείμενο οτι εγω θα γιόρταζα αλλού ντ' αλλού
Ηταν όμως μια ανάσα να διαβάζω όχι μόνο οτι σας άρεσε, αλλα οτι με καλωσορίζατε πίσω,ενω εγω ήμουν ακόμα στην παλαίστρα. Μου μετέφερε γλυκά συναισθήματα, έννοια και μια κάποια ανυπομονησία
Ολες λοιπόν αυτές τις ημέρες,ένα τραγούδι με συντρόφευε.
Το γνώριζα,αλλά είναι διαφορετικά οταν στέλνεται απο ένα φίλο και σε βρίσκει σε μία τόσο δύσκολη στιγμή.
Μ έκανε να κλάψω πολύ αλλά κι απο την άλλη μου έδωσε μία ανάσα αισιοδοξίας
Πίστεψα στο "μπαλόνι" μου που είχε ακόμα τη δύναμη να σηκώσει την καταρρακωμένη μου ψυχοσύνθεση, ήλπισα οτι ακόμα κι αν μου έσπαγε θα υπήρχε ένα δεύτερο να αντικαταστήσει το πρώτο και σίγουρα τόχα δίπλα μου! Ηταν όλη αυτή η αγάπη που με κατέκλυζε καθημερινά απο αγαπημένα μου πρόσωπα
Ηταν οι τσέπες μου που άδειαζαν απ ό,τι με βάραιναν
Ηταν η ελπίδα οτι η Ανοιξη ερχόταν κι εγω μπορεί να την έβλεπα μέσα απο θολά μάτια,αλλά σίγουρα είχα δικαίωμα και ήθελα να τρέξω να την καλωσορίσω.
 Σήμερα, καλοθύμητη μέρα,έγινε λοιπόν η μεγάλη έξοδος μετά απο πολύμηνο εγκλεισμό και θάθελα να την χαρώ μαζί σας και να συνακροασθούμε το τραγουδάκι αυτό της συντροφιάς μου,

                                          

ελπίζοντας και αισιοδοξώντας και ευγνωμονώντας για την αγάπη αυτή που για άλλη μια φορά εισέπραξα και μου έδωσε την απαραίτητη δύναμη ν αντισταθώ.

Δυό πόρτες

Η πρώτη υπογραφή μπήκε.

Το διαζύγιο είναι γεγονός μη αναστρέψιμο.

Τώρα αν θάναι και συναινετικό, ο χρόνος θα δείξει, απλά δε πήγαινε άλλο...
Όταν μια σχέση αρχίζει να σε καταπιέζει και σου δημιουργεί προβλήματα  σ΄άλλους τομείς, πρέπει να δίνονται λύσεις Μεγ.Αλεξάνδρου...μαχαίρι!

Τώρα μένει η τελική υπογραφή που κι ο άλλος "διάδικος" θ αποδεχθεί την πρόθεσή σου για λύση της συμβίωσης.

Μία συμβίωση  που διήρκεσε ουκ ολίγον...

30+ χρόνια δεν είναι αμελητέα.

Χρόνια, μέρες,μήνες,ώρες ,λεπτά που όταν πνίγεσαι γίνονται βραχνάς στο λαιμό, βρόχος που σε πνίγει.ΑΛΛΑ όμως είναι χρόνια  της ζωής σου!
Τα καλλίτερά σου χρόνια ενδεχομένως.
Και πως να μην είναι, αφού ήταν τα χρόνια της  νιότης, της ενήλικης , της ώριμης, που θάθελες να κάνεις πράγματα, που αδυνατούσες εκ των υποχρεώσεων να κάνεις. 

Και τώρα ελπίζεις...σε μία ελευθερία, ίσως που δεν είχες; ή που νόμιζες οτι δεν είχες;
Θάναι πραγματική ελευθερία ή επίπλαστη;
Κανείς δεν ξέρει κάτι πριν το ζήσει και δυστυχώς, οι μέρες που βιώνουμε είναι δύσκολες. 

Το βιοτικό επίπεδο  έχει πάρει την κάτω βόλτα και δεν είναι όμορφη πια η Παναγιώτα, τα οικονομικά όχι μόνο στενεύουν αλλά κοντεύουν να γίνουν σαν ρούχο που έγινε παιδικό στο πλύσιμο, τα προβλήματα  στην υγεία των ανθρώπων αυξάνονται ραγδαία, γιατί όλα είναι αλληλένδετα  και γενικά βιώνουμε μία κρίση τιμών και αξιών που όμοια της δεν έχουμε ματασυναντήσει!
Και μέσα σ όλα αυτά ελπίζω για ελευθερία! Δεν είναι ουτοπικό; Αλλά και πάλι η ζωή χωρίς αισιοδοξία και όνειρα για το καλλίτερο δε παλεύεται.
Ετσι λοιπόν με αποφασιστικότητα έβαλα φαρδιά-πλατιά την υπογραφή μου, για μία λύση που εκ προοιμίου ξεκινά αρνητικά για μένα, αφού με χρεώνει με ένα πρόστιμο εφ όρου ζωής, γιατί αφ ενός δεν άντεξα μέχρι τελικής πτώσεως σύμφωνα με τους Νόμους που άλλοι ψήφιζαν για μένα,χωρίς εμένα, και γιατί τα αποκτηθέντα στην κοινή μας ζωή, παίχτηκαν ανερυθρίαστα, πάλι ερήμην μου, στις φούσκες του Χρηματιστηρίου! Ετσι ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.
Αλλά στην Ελλάδα της δικαιοσύνης και της ισότητας απέναντι στους νόμους(εδώ γελάνε) ο νόμος είναι πάντα με το μέρος του δυνατού κι εγω ως αδύνατος υποχρεούμαι, όπως πάντα υποχρεούμαι. Αλλά τι σημασία έχει το πρόστιμο όταν φεύγεις όρθιος; Αυτό είναι το ζητούμενο στις μέρες μας, να φεύγεις  παλικαρίσια! 

Τα συναισθήματά μου τωρα με ρωτάτε; Ανάκατα,όπως όλα γύρω μου, μέσα μου... Γλυκόπικρα φυσικά.

Χαίρομαι;  λυπάμαι;

Δεν αφήνεις έτσι χωρίς ένα κόμπο στο λαιμό, ένα δάκρυ ίσως, τη ζωή σου.
Εζησες, πόνεσες, χάρηκες μέσα σ αυτά τα χρόνια.
Δεν ήταν όλα μαύρα,ούτε όμως και αμόλυντο λευκό. Ήταν multicolor η ταινία με το ανάλογο σασπένς!
Αυτά που σίγουρα παίρνω ως πολύτιμες αποσκευές είναι η αγάπη κι ο σεβασμός, και ειδικά από αυτούς που δε περίμενα νάναι τόσο γενναιόδωροι! 

Αυτός ο χρόνος είναι καθοριστικός για την προσωπική μου ζωή σ όλα τα επίπεδα, ελπίζω μόνο κάποια στιγμή να μου συμπεριφερθεί όπως μου αξίζει , γιατί πιστεύω οτι αξίζω ένα χάδι.
 Θέλω να  φαντάζομαι  τη συνέχεια σαν άσβηστα ελπιδοφόρα κεριά και να μην με επηρεάζουν τα σβησμένα, παρόλο που αυτό τον καιρό το αγαπημένο μου ποίημα γίνεται όλο και πιο επίκαιρο 

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα — χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια. Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων· τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά. Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά. Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

("Τα κεριά" Κ. Καβάφης  Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Κι αν σας μπέρδεψα, πάραυτα σας ξεμπερδεύω (αρκετά είμαι ήδη εγω) η διάλυση αφορά τον σφιχτό εναγκαλισμό μου με την καριέρα μου. Οι σχέσεις πάθους τέλειωσαν, οι τίτλοι ΤΕΛΟΥΣ έπεσαν, έμειναν οι τελικές διατυπώσεις.

Συνταξιούχο δε με λες.

Είναι μία λέξη που απεχθάνομαι γιατί αφ ενός κάνω κακούς συνειρμούς παιδιόθεν κι αφ ετέρου δε νοιώθω έτσι. 

Δε λένε οτι όταν  κλείνει μία πόρτα ανοίγει μία άλλη; 

παλιό πορτόνι στις Βαρρές Ζακύνθου

 Ελπίζω λοιπόν σε μια νέα...

Αquarelle  By Hara
απο το σεμινάριο με τη Μαριέλα "Μια εικαστική ματιά στην αρχιτεκτονική του τοπίου" με μια ιδιόμορφη τεχνική προσέγγισης 

Εμείς οι δυο μαζί...

Σήμερα δεν έχει ανάρτηση για κάποια νέα δημιουργία, αν και όταν ξεκίνησα αυτό το blog είχα κατά νου ότι δεν θα αναφέρομαι σε προσωπικά , διότι όπως έλεγε μια τηλεοπτική ατάκα «προσωπικά ζητήματα, συζήτηση κομμένη».
Σήμερα όμως θα κάνω μια εξαίρεση, γιατί αφορά ένα ξεχωριστό άνθρωπο στη ζωή μου και πολύ-πολύ σημαντικό. Όχι, δεν καταλάβατε σωστά, ούτε στον σύντροφό μου αναφέρομαι, ούτε στα παιδιά μου, αλλά στο άλλο μου μισό …τον αδελφό μου!
Μου έκανε δώρο το laptop με το οποίο σας γράφω … έτσι χωρίς πρόγραμμα. Εμείς γενικά, δεν είναι ανάγκη να γιορτάζουμε για να κάνουμε δώρα και προ κρίσης και με την κρίση η τακτική εξακολουθεί ίδια.Τέλος πάντων δεν ήταν ανάγκη το σημερινό δώρο για να καταλάβω την αγάπη του για μένα ούτε εκείνος περιμένει την δημόσια έκφραση της αγάπης μου γι αυτόν, όμως είναι ένα δώρο αρκετά ακριβό για να περάσει στο ντούκου κι εγώ δεν έχω την ανάλογη οικονομική δυνατότητα για να ανταποδώσω.

Τον αδελφό μου τον απαίτησα ουσιαστικά από τους γονείς μου, όταν κάποια Μ.Παρασκευή χάθηκα στην πλατεία μες τον κόσμο και με βρήκαν μετά από ώρα αναζήτησης,  κρεμασμένη σ ένα καροτσάκι να θαυμάζω ένα μωρό. Έτσι αποφάσισαν οι γονείς μας ότι είχε έλθει η ώρα για να μου «κάνουν» μια συντροφιά. Τώρα «η ώρα» και «η συντροφιά» τρόπος του λέγειν, γιατί η ώρα καθυστέρησε 6 χρόνια και η συντροφιά δεν επετεύχθη ποτέ. Απλά απέκτησαν ένα άλλοθι, ότι εμείς στον κάναμε, εσύ ήσουν πολύ μεγάλη πια για να συνυπάρξετε!!!
Τέλος πάντων αυτό ήταν το μόνιμο αγκάθι στην σχέση μου με τον αδελφό μου, που περισσότερο για κούκλα τον έβλεπα, παρά για ένα παιδί που θα συντρόφευε τα μοναχικά παιχνίδια μου.
Γιατί παρεμπιπτόντως ήταν και πολύ όμορφο μωρό. Ξέρετε από αυτά τα στρογγυλοπρόσωπα γελαστά μωράκια με τις δίπλες στα μπουτάκια. Όλο αυτό σήμερα το χει ρίξει μπόι κι είναι δίμετρος! Ακόμα θυμάμαι σαν τώρα την μέρα και την ώρα που γεννήθηκε στο σπίτι μας, όπως συνέβαινε τότε στα περισσότερα σπίτια της επαρχίας.
Τα χρόνια πέρασαν κι εμείς μεγαλώναμε παράλληλα και όχι μαζί, όπως θα θέλαμε. Ένα μειονέκτημα που φροντίσαμε να μην επαναλάβουμε στα δικά μας παιδιά. Κι έτσι περνώντας τα χρόνια κάποια στιγμή «βρεθήκαμε» και η διαφορά μας μειώθηκε και ήρθαμε πιο κοντά, και νιώσαμε πραγματικά αδελφική αγάπη και συνύπαρξη. Εκείνος έγινε ένας άριστος οικογενειάρχης, ενας επιτυχημένος αυτοδημιούργητος επαγγελματίας , με ευρεία κοινωνική αποδοχή (ακολουθεί το παράδειγμα  του πατέρα μας, που είναι γνωστός και αγαπητός σ όλο το νησί) κι εγώ διανύω την δική μου πορεία, αθόρυβα και έντιμα. Έχει προσφέρει στον τόπο του μέσα από τον αθλητισμό (και όχι μόνο) που ασχολήθηκε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να ασχολείται και να παθιάζεται.
Είναι περήφανος ο ένας για τον άλλον , αγωνιά ο ένας για τον άλλον, πονάει ο ένας όταν πονάει ο άλλος, κι εγώ η αλήθεια είναι ότι τον έχω κάνει πολλές φορές να πονέσει με τις περιπέτειές μου. Ήξερα όμως ότι ήταν πάντα εκεί, δίπλα μου, φύλακας- άγγελος, που αν κι όποτε τον είχα ανάγκη μπορούσα να απλώσω και να πιάσω το χέρι του και να πάρω δύναμη.
Ακόμα κι όταν με φωνάζει κάποιες φορές, γιατί έχει απωθημένο ότι δεν γεννήθηκε πρώτος για να μου επιβάλλεται, ξέρω ότι το κάνει από έγνοια και αγάπη.
Το καλό είναι ότι και οι σύντροφοί μας ενοποιήθηκαν σ αυτό τον δεσμό και έγιναν σύνδεσμοι μιας αλυσίδας, που είμαι σίγουρη, ότι με τα χρόνια θα γίνεται πιο δυνατή και έτσι θα συνεχισθεί και μετά από μας, μέσα από τα παιδιά μας.
Απ εδώ λοιπόν θέλω να τον ευχαριστήσω για όσα ζήσαμε μέχρι σήμερα, για όσα μοιραστήκαμε μέχρι σήμερα και να ευχηθώ να ’ναι καλά και να μην μου στερήσει ποτέ την παρουσία του από στη ζωή μου . Να ‘μαστε πάντα μαζί, ενωμένοι χέρι-χέρι και στα εύκολα και στα δύσκολα που μας επιφυλάσσει η ζωή… ΜΑΖΙ!

Σ ευχαριστώ που υπάρχεις…

Αντί συστάσεων...

Ξέρω ότι δεν είμαι αυτό που με αγωνία περιμένατε να έλθει στην καθημερινότητά σας. Δεν είμαι κάτι εξαιρετικό, ούτε μοναδικό.

Είμαι όμως ένας άνθρωπος κοινωνικός, που μ αρέσει η κοινωνική συναναστροφή σε κάθε της μορφή,ένας άνθρωπος, θεωρώ, δημιουργικός,ευαίσθητος, ονειροπόλος και ιδιαίτερα δοτικός.

 Ίσως γιατί έζησα μιαν άλλη εποχή, που όλα ήταν αγνότερα και αθωώτερα και οι διαπροσωπικές σχέσεις σε πρώτο πρόσωπο.

Αφού λοιπόν πέρασα πολύ χρόνο περιηγούμενη τις δικές σας ιστοσελίδες και ζηλεύοντας (με την καλή πάντα έννοια) τις δικές σας δημιουργίες, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να ενταχθώ στην κοινότητα, που τόσο καιρό επισκεπτόμουν ανελλιπώς και άφηνα τα σχόλια μου.

Δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας, με την έννοια του πρωτοποριακού, φέρνω όμως την καλή μου διάθεση,τη διάθεση για ζωή και δημιουργία, γι αυτό και το πολύ ροζ (ροζ, χωρίς ηλικία!) στο blog μου, μεταφέρω την αισιόδοξη και καλοπροαίρετη πλευρά του χαρακτήρα μου. 

Τίποτε δεν είναι «κίτρινο» (κουτσομπολίστικο), ούτε όμως και «γκρίζο» (πεσιμιστικό) και πάνω απ όλα ό.τι κι αν κάνω το κάνω μ’ αγάπη, εξ ου και ο τίτλος, χωρίς να περιμένω ανταπόδοση & χωρίς όρια.

Η ζωή είναι μια ηδονική περιπέτεια, με τα σκαμπανεβάσματά της, που αξίζει να την πιούμε μέχρι τελευταία σταγόνα (ακούστε κάτι ξέρω παραπάνω…), μοιραζόμενοι με τους άλλους μόνο όμορφα συναισθήματα και γλυκές στιγμές. 

Αυτά λοιπόν αποφάσισα να μοιρασθώ μαζί σας, αν έχετε υπομονή μαζί μου.

Κρίνατέ με με επιείκεια, διότι σ’ όλα κάνω τα πρώτα μου βήματα, από την τεχνολογία, μέχρι την δημιουργία.

Θα ‘θελα τέλος να ευχαριστήσω όλες τι δημιουργούς που αναφέρω παρακάτω κι όχι μόνο (πολλά blogs έχω επισκεφθεί κατά καιρούς και μου έχουν δώσει έμπνευση, χωρίς να είναι δυνατόν να τα αναφέρω όλα, στα παρακάτω όμως παραμένω ιδιαίτερα πιστή) για τα ταξίδια του μυαλού που μου προσφέρατε, ιδιαίτερα όμως θα ‘θελα κι από εδώ να ευχαριστήσω τη Χριστιάνα από το http://xeirotexnima.blogspot.com που ήταν η πρώτη, που όχι μόνο εξέφρασε την θετική της άποψη για τις δημιουργίες μου, αλλά τις δημοσίευσε & στο blog της, όπως επίσης όσες έγραψαν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά σχόλια στην συγκεκριμένη ανάρτηση (Dana,Kiki μ’ ακούτε;) 

και τέλος τον φίλο Μπάμπη Πυλαρινό (www.pilarinos.gr & http://pilarinos.blogspot.com), που μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω το ζωγραφικό του έργο με θέμα τον Αγ.Λύπιο (ένα υπαρκτό γραφικό εκκλησάκι στη θέση Καλλιτέρο στη Ζάκυνθο) που για μένα είναι ορόσημο ζωής αξεπέραστο.

Καλή μας παρέα, λοιπόν.