Εαρ συντετριμμένον

 

Δεν ξέρω αν ο συχωρεμένος ο Καρούζος τόχε γράψει οντως για την Μεγάλη Εβδομάδα, που το χρησιμοποιούμε κατά κόρον , εμένα όμως μου ταιριάζει γάντι, αφού μία πολύ όμορφη Πρωτομαγιά, έπεσα και συντρίφτηκα!

Ετσι, η Άνοιξη, για πρώτη φορά έγινε οδυνηρή, αν και ευτυχώς, ο καλός Θεός με προστάτεψε και δεν έσπασα κάτι, αλλά νοιωθω συντετριμμένη και τεταπεινωμένη, μη σας πω και ακόμα χειρότερα, παροπλισμένη. Ολη μέρα στου Ξαπλόπουλου, αφού οι οδηγίες είναι να μην πατηθεί το τραυματισμένο πόδι, αλλά και χωρίς αυτό, δεν μπορώ να το πατήσω! Ετσι είπα να κάνω μία ανάρτηση παρηγορητική, όπως λένε οι γιατροί για τις εγχειρήσεις, χωρίς ουσιαστική θεραπεία, αλλά παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του😢

Το χρονικό της πεσίας θα σας την μεταφέρω αυτούσια απο το φβ όπως την κατέγραψα , ετσι για να μείνει στο ιστορικό του blogger 
"Καλή εβδομάδα εις άπαντας!

🎼 Ο,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνοοο

οι πληγωμένες καρδιές, το ξέρουνε μόνοοο 🎶🎵

Ετσι ακριβώς τέλειωσαν οι χοροί και τα τραγούδια της Πρωτομαγιάς, βράδυ Σαββάτου!

Είπα να επιβεβαιώσω τον κανόνα για την Τρίτη ηλικία, να δω αν ισχύει βρε αδελφέ! και ω του θαύματος, ισχύει και με το παραπάνω

Και αν δεν σαβουριάστηκα στο ανώμαλο έδαφος, είπα να δοκιμάσω στο ίσωμα και εντός οικίας...μια χαρά τα κατάφερα!

Λίγο ακόμα, αν δε με προστάτευαν οι Αγιοι και θα ήμουν εις τα εξ ων συνετέθην.

Μέχρι κι ο γιατρουδάκος στο Νοσοκομείο με κοίταζε μ' απορία και θαυμασμό (ναι,ναι, τα διέκρινα στο εξεταστικό του βλέμμα και τα δύο, ασχέτως αν έθιξε την ηλικία μου και τα κιλά μου, για κοπλιμάν τα είπε).

Ευτυχώς όμως, κάτι τα εμπόδια που βρέθηκαν στο δρόμο μου, κάτι τα λίίίγο παραπάνω κιλάκια (μόνο ο Bodero τα εκτίμησε δεόντως.Τί λυσσάμε και τρέχουμε στις διατροφολόγους;, να ξέρατε τί γλυτώνουμε απο Ορθοπεδικούς θά πρεπε να τους κάνουμε κόνισμα ! τσάμπα λεφτά μιλάμε) που διατηρώ (και τωρα πια θα καμαρώνω), με γλύτωσαν απο το χτίσιμο πατώκορφα.

Γενική ανοικοδόμηση θάθελα. Έχετε δει κάτι χτισμένους στα Νοσοκομεία στις ελληνικές ταινίες, χέρια ,πόδια που φαίνεται μόνο ένα κεφάλι; Αυτό!

Σαν ταύρος εν υαλοπωλείω είχα πάρει φόρα και γονυπετής έπεσα, τόσο που πίστευα οτι θα σηκωνόμουν και οι γάμπες θα έκαναν κούνια μπέλα σαν μαριονέτα

Εγώ όμως ...μια χαρά! με ένα Π τη σκαπούλαρα😵‍💫

Αντε βρε!καλά μας μπήκε ο Μάης, μας έφτασε τό βήμα ταχύ...πιο ταχύ, δεν γινόταν.
Φωτογραφίες δεν ανεβάζω θα μας τις κόψει η λογοκρισία της πλατφόρμας, αν δε βάλουν σήμανση οτι "ανοίγετε με δική σας ευθύνη, ακολουθούν σκληρές εικόνες"!
Γι αυτό θαυμάστε γρήγορα αναρρώνουσα "

Υ.Γ. τόχω αυτό το κουσούρι, μετά τον πόνο να τα παίρνω στην πλάκα, αφού αποφύγαμε τα χειρότερα ας το διακωμωδήσουμε βρε αδελφέ! "

Κι εδώ ολοκληρώνεται η γνωστοποίηση και μια βδομάδα παρά μία μέρα, συνεχίζω κλινήρης, μελανιασμένη, πρησμένη και πονεμένη, ΑΛΛΑ θα συνεχίσω με εργάκια ανοιξιάτικα , προ και μετά πεσίματος, γιατί αν δεν απασχολήσω χέρια και μυαλό θ' αρρωστήσω χειρότερα

Μετά λοιπόν τις κονσέρβες απο τις κομπόστες, που έγιναν έτσι ωραίες κι ανοιξιάτικες, και χάριν της χαρτοπετσέτας που μ άρεσε τρελλά, έφτιαξα κι ένα "τσαγιερό"
Είχα ένα μακρόστενο κουτί απο σοκολάτα των Harrod's, φερτό μη φανταστείστε οτι έχω πατήσει ποτέ σ Αγγλικό έδαφος, το οποίο περίμενε στωικά κάτι να γίνει κι αυτό. 
Και μέσα Μαγιού ενώθηκε με μία μύτη απο το καπάκι της ένεσής μου, που είχε ήδη τέλειο σχήμα, κολλήθηκε και ένα vintage πόμολο, ασταρώθηκε, βάφτηκε λευκή η επιφάνεια και έγινε decoupage  με την περί ου ο λόγος χαρτοπετσέτα. Στο κέντρο του κουτιού κολλήθηκε ένα κομμάτι ύφασμα μ' ένα τριανταφυλλάκι, γύρω γύρω πλαίσιο απο πηλό με δύο επίσης απο πηλό τριανταφυλλάκια, που βάφτηκαν στα χρώματα του μοτίβου. Το καπάκι ήταν χωνευτό, γύρισε ανάποδα, έγινε επίσης decoupage, κολλήθηκε ένα κομμάτι απο αυγό Kinder και γύρω του κολλήθηκαν ανθάκια απο πηλό.

Το δεύτερο έργο, είναι μία πεταλούδα.

Την Πρωτομαγιά που είχαμε πάει την προσκυνηματική εκδρομή στα βουνά (χωρίον Ορθωνιές- Μοναστήρι Παναγίας Σπηλαιωτίσσης) 

Εδώ με το πιο κόκκινο μαλλί οταν δεν ήξερα τί με περίμενε 😢

και καταλύσαμε μετά για φαγητό στο επίσης βουνίσιο, αλλά πάνω απο τη θάλασσα Επισιτιστικό κέντρο ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ, μεταξύ φαγητού, χορού και γέλιων (που μου βγήκαν ξυνά) έγινε και κλήρωση δώρων. Εγω λοιπόν τυχερή προς στιγμήν, κέρδισα 4 δώρα στους 5 λαχνούς. Ενα εξ αυτών, που ήταν όλα ομορφιάς και περιποίησης, ήταν ένα σετ vintage καρφίτσας με ασορτί σκουλαρίκια. Ήταν πολύ "πίσω" για μένα, αλλά καλόγουστα, έτσι αποφάσισα την καρφίτσα να την χρησιμοποιήσω αλλιώς😉

Είχα δει  την ιδέα εδώ, όμως εγώ προτίμησα να την κάνω πιο glamorous. Έτσι έκοψα δύο διαφορετικού διαμετρήματος κύκλους απο ένα ανοιξιάτικο ύφασμα, το τσάκισα στη μέση και το έραψα στην άκρη, το σούρωσα στη μέση κι έτσι έγιναν τα φτερά. Πέρασα την καρφίτσα υπο τύπον σώματος της πεταλούδας και ...

Καρφίτσα θάναι πάλι, αλλά πιο εντυπωσιακή και πιο σύγχρονη, δεν συμφωνείτε; 
Επειδή τα κοσμήματα μου προκαλούν αλλεργίες στο δέρμα που έρχονται σ' επαφή, γι αυτό και σπανίως φοράω κάτι για λίγο και πάλι δεν αποφεύγω τον ερεθισμό, τα σκουλαρίκια μου είναι πάντα με ασημένια κουμπώματα. Έτσι πάντα έδινα βάση σε εντυπωσιακές καρφίτσες, που ομόρφαιναν τα ρούχα και έδιναν και στυλ! όσο για τα σκουλαρίκια, θ' αποκτήσουν κι αυτά το κάτι τίς τους, να έρθουν στις μέρες μας😉.

Ενα έργο τουλάχιστον ενός χρόνου πίσω.
 Ήταν ένα σκάκι, μάλλον κάτι διαφημιστικό, ο αποστολέας του ξέρει 😉😊. Αρχικά σκέφτηκα να το  πετάξω αλλά σε δεύτερη ανάγνωση προτίμησα να το ασταρωσω, να το βαψω, του έβαλα δύο ξυλόγλυπτα στις γωνίες,  καλόγουστα πόμολα και ποδαράκια απο χάντρες. Έγινε μεταφορά εικόνας και κρακελέ δύο συστατικών, το οποίο άγνωστο γιατί ξεφλούδισε, παρ όλο αυτά δεν παύει νάναι μια ωραία μεταμόρφωση, απο κάτι που θα πετιόταν σίγουρα στα σκουπίδια και έγινε δίσκος.

Και για να ολοκληρώσω τα Trash, έστω και παλιότερο και νομίζω οτι δεν χρειάζονται πολλά λόγια, η εικόνα μιλάει απο μόνη της 😉

Αυτά έτσι για το γινάτι και να σας επιστήσω την προσοχή, γιατί, όπως έπαθα κι έμαθα κι εγώ, ο Μάιος, εκτός από ανθοφόρος είναι και ο μήνας των οικιακών ατυχημάτων!!!

 Έτσι για να μη τον γιορτάζουμε διπλά 🥺🧑‍🦽❤️‍🩹

Καθαρά τη καρδία

Καβατζάραμε και το Μάρτη! 

Πέρασαν οι Απόκριες, κάποιοι τις διασκέδασαν δεόντως, κάποιοι άλλοι, μεταξύ αυτών κι εγώ, δεν τις καταλάβαμε καν!

Ολη η προηγούμενη περίοδος με τις συγκεντρώσεις, τις πολλές ώρες που έφαγα ακούγοντας συνεντεύξεις επιζώντων του ασύλληπτου αυτού "δυστυχήματος" των Τεμπών, η μεταφορά μου στη θέση των ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους, μου δημιούργησαν τέτοια ψυχολογία, που δεν είχα διάθεση για τίποτ άλλο παρά μόνο να κλαίω. 

Θα μου πεις δύο χρόνια μετά; 

Ναι! δύο χρόνια μετά συνειδητοποιούμε ολα αυτά που έλαβαν χώρα εκείνη τη μαύρη νύχτα και τώρα πια, εκτός απο την εικόνα που στοιχειώνει, έχουμε και τις φωνές που ζητούν βοήθεια χωρίς ελπίδα. 

Πώς να κλείσεις τ' αυτιά;

Δεν μπορούσα να διανοηθώ οτι στην ίδια πλατεία που συγκεντρωθήκαμε να δείξουμε συμπαράσταση στους συγγενείς και ζητώντας ΔΙΚΑΙΩΣΗ, θα μπορούσα την επομένη κιόλας να καρναβαλιστώ σαν να μην υπάρχει αύριο.

Ξέρω οτι η ζωή συνεχίζεται, το ξέρουν και οι ίδιοι και το προσπαθούν, αλλά δεν μεσολάβησαν παρά δύο μέρες. 

Πώς μπορεί να μεταστραφεί το κλίμα σε δύο μέρες; 

Για μένα ήταν ακατόρθωτο.

Το χειρότερο ακόμα ήταν ολη αυτή η τραγικότητα που παιζόταν στα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης.

Μου κάνει τόσο εντύπωση, πού φωλιάζει τόσο μίσος και ξεχύνεται σε πρώτη ευκαιρία μέσα απο αναρτήσεις και τα κάθε λογής σχόλια; 

Πώς αντέχουν αυτοί οι άνθρωποι να κουβαλάνε τόση κακία και πόρωση;

Μου θύμισε εποχές Μπλε και πράσινων καφενείων που είχε χωριστεί κάποτε η Ελλάδα! 

Μια ζωή οι Ελληνες σε πρώτη ευκαιρία διχασμένοι.

 Και για ποιούς; για τους πολιτικούς που παίζουν το δικό τους παιχνίδι πάνω στις δικές μας πλάτες και ακόμα χειρότερο στις ζωές μας, που δεν τους κοστίζουν ΤΙΠΟΤΑ.

Μα το κακό είναι οτι δεν είναι μόνο τα Τέμπη που διχάζουν, με κάθε ευκαιρία χύνεται χολή. 

Αυτή η χαροκαμένη μάνα η Καρυστιανού, τί έχει ακούσει η γυναίκα! Ντρέπομαι και να τα διαβάζω

Κάνει μία ανάρτηση η Χ αναγνωρίσιμη, της σέρνουν τα εξ αμάξης, ασε δε τους αγοραίους χαρακτηρισμούς λες και μαζί κάνουν πιάτσα και την ξέρουν, παρακολουθούν ένα ριάλιτι; ευκαιρία να βρίσουν τον παίκτη που δεν υποστηρίζουν, λες και ξέρουν το χαρακτήρα του και τον ανεβάζουν στα σύννεφα κατακρημνίζοντας όποιον είναι απέναντί του! Εχει σχέση με τη θρησκεία; αυτή πάει μαζί με την πολιτική. Έπιπλο ανεβάζεις που του αλλάζεις χρώμα και σου αλλάζουν τα φώτα στο ψαλτήρι που δε σεβάστηκες τα χρόνια του και ας είναι καπλαμάς του κερατά, λες και τους το έβαλες με το έτσι θέλω στο σαλόνι τους! Δείχνει μια κομμώτρια τη δουλειά της σε μια πελάτισσα και απο κάτω ξεκινάει το γαιτανάκι "πώς την έκανες έτσι;" "σα γίδα την έκανες" "καλλίτερη ήταν πριν" ακόμα και "πώς ντύνεσαι έτσι σα σούργελο"!!!. Λουλούδι ν ανεβάσεις θα βρουν τρόπο να στη πουν

Δεν υπάρχει όριο στην κακία επι παντός επιστητού. 

Λες και ξυπνάνε το πρωί ,κρύβουν τα δικά τους προβλήματα κάτω απο το χαλί, γιατί μη μου πείτε οτι όλοι αυτοί ζουν τις ιδανικές ζωές  και λένε "με ποιόν θα τα βάλουμε σήμερα". Δηλαδή δεν υπάρχει καμία λογική σ όλο αυτό

Πολύ κακία και τοξικότητα και με προβληματίζει γιατί να συμβαίνει όλο αυτό; και απάντηση δε βρίσκω ή μάλλον θα έλεγα οτι είναι τόσο μαύρες οι ζωές τους που χαίρονται να κάνουν κι άλλους δυστυχισμένους με τα λόγια και ας μη τους γνωρίζουν καν.

Δεν ξέρω αν τόχετε διαπιστώσει κι εσείς και τί ερμηνεία δίνετε στο φαινόμενο "εχω αποψη, είμαι ελεύθερη και τη λέω αφού εκτίθεσαι" γιατί αυτή είναι η απάντηση. 

Τώρα απο πότε η κακία και η αγένεια θεωρείται άποψη είναι άλλο ερώτημα, αλλά βέβαια όλ αυτά γίνονται πίσω απο την κάλυψη της ανωνυμίας γιατί δεν νομίζω οτι την ίδια "ελευθερία άποψης" θα είχαν να στην πουν και καταπρόσωπο.

Οπως και νάχει το πράγμα εχει παραγίνει και φοβάμαι οτι όλο και χειρότερα θα πηγαίνουμε

Και οταν μάλιστα το "καλό" παράδειγμα το δίνουν οι ίδιοι οι εντολείς μας στη Βουλή , προσβάλοντας σε πρώτη ευκαιρία αντί να αντικρούουν την αντίθετη άποψη πολιτικά και κάποιοι απο τους χρυσοποίκιλτους παπάδες που κατ εμέ βλέπουν την ιεροσύνη ως επαγγελμα και αντί να κατευνάζουν τα πάθη τα πυροδοτούν με τους λόγους τους, πολύ μακρυά απο την αγάπη και την συμπόνοια που ο Χριστός κήρυξε και υποτίθεται εκπροσωπούν. Και μετά απ όσα ξεστομίζουν υποκριτικά λειτουργούν εσπερινούς συγχώρεσης! Απαράδεκτα πράγματα. 

Χθες στο Σ/Μ με ρώτησε ο ταμίας αν πειράζει που δε νήστεψε τις πρώτες δυο μέρες της Σαρακοστής. Μου ήρθε να γελάσω, αλλά είναι τόσο αθώο άτομο που ήξερα οτι το εννοούσε κι ένοιωθε ενοχές. 

Η απάντηση μου ηταν καλλίτερα να νηστεύεις απο την κακία ,τη ζήλεια και την κακογλωσσιά παρά απο τις τροφές γιατί βλέποντας και τους δεσποτάδες με κάτι κοιλιές νααα αμφιβάλω αν τηρούν τόσες νηστείες όσες προσπαθούν να μας πείσουν οτι εχει το θρησκευτικό τους ημερολόγιο, για να νοιώθεις εσύ ενοχές για δύο μέρες λιγότερες!

Κατόπιν όλων αυτών τί έργο να σας βάλω να ελαφρύνω την κατάσταση;

Αλλά δε μπορούσα βρε παιδιά να μην τα πω, σκάω τόσο καιρό.

Θα μου πείτε κι εμείς τί σου φταίμε που έχουμε ενα ταπεινό blogάκι και μια χαρά την περνάμε χωρίς τέτοιες κακίες και σχολιαστικές αντεγκλήσεις και ήρθες εσύ να μας τα πεις και να μας αναστατώσεις; Θα σας πω απλά οτι είστε τυχεροί! 

Αν και η τοξικότητα ξεχύνεται απο παντού, απο την τηλεόραση, ακόμα και στο δρόμο, ποιο εύκολο να σε βρίσουν αν κατά λάθος σκουντήξεις κάποιον παρά να σου χαμογελάσει και να σου πει "ΚΑΛΗΜΕΡΑ"!

Τελικά το "ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ" είναι γενικευμένο στην κοινωνία μας και καμιά Καθαρά Δευτέρα δεν μας καθαρίζει απ  ο,τι αρνητικό κουβαλά ο καθένας, επειδή το ρίχνουμε στα "σαρακοστιανά". Μόδα είναι κι αυτό κι άλλη μια μέρα κραιπάλης απλά μ αλλαγή εδεσμάτων

Η Γυναίκα!

Θέλω να πιστεύω, οτι η συχωρεμένη θα βλέπει απο ψηλά όλη αυτή την έμπνευση που έχει σκορπίσει σ' όλο τον κόσμο και θα γελάει αυτάρεσκα. Αλλωστε πάντα ήταν άνθρωπος ανατρεπτικός και η διαφορετικότητα την ενέπνεε και δεν την απέτρεπε.

Μια γυναίκα, που η ίδια έγινε σύμβολο, έστω και μετά θάνατο, όπως συμβαίνει μ όλους του μεγάλους, αλλά έγινε!

Ανεξάρτητη,ανεπιτήδευτη,ασυμβίβαστη,παθιασμένη και στη ζωή και στις ιδέες, ανυπότακτη, ανυπάκουη, όλα τα "α" τα στερητικά τα 'χε πάνω της. 

Προήλθε απο την μίξη δυο αντίθετων πολιτισμών (Γερμανοεβραίος ο πατέρας-Ισπανομεξικανή η μητέρα) , έγινε κι η ίδια, απο μόνη της, πρέσβειρα της δικής της χειμαρρώδους ιδιοσυγκρασίας.

Ανάπηρη στο σώμα απο παιδί, με ακόμα χειρότερα, το τρομακτικό δυστύχημα που της συνέβη στα 18 της χρόνια, που αντί να το βάλει κάτω, βρήκε τρόπο ν' αντισταθεί και να μεγαλουργήσει. Έκανε τους αφόρητους πόνους της χρώμα, δύναμη και δημιουργία. 

Δημιούργησε μία δικιά της τεχνοτροπία και ξόρκισε τις πληγές της ζωγραφίζοντάς τες. Λοιδόρησε μέχρι και τα τραύματα του κορμιού της, ζωγραφίζοντας το θώρακα που φορούσε μετά το ατύχημα για να μπορεί να στηρίζεται ο κορμός της!

Οπως είπε στον Αντρέ Μπρετόν, οταν της πρότεινε να εκθέσει τα έργα της στο Παρίσι χαρακτηρίζοντάς την σαν "αυτοδίδακτη σουρεαλίστρια", "δεν ζωγραφίζω  όνειρα ή εφιάλτες, αλλά τη δική μου πραγματικότητα".

Αγάπησε με πάθος κι αγαπήθηκε. Εζησε μία αντισυμβατική ζωή χωρίς προκαταλήψεις, με εθισμούς, σε μια δύσκολη εποχή που αυτά δεν επιτρέπονταν και δη στις γυναίκες. 

Δεν μείωσε την ελευθερία της για ν αρέσει και να γίνει αποδεκτή. Επέβαλε τον τρόπο ζωής της ακόμα και στο ντύσιμό της. Εγινε το σύμβολο του Μεξικού και η Πρέσβειρά του

Μέχρι και το θάνατό της δεν αντιμετωπίζεται ως ζωγράφος, ουτε απο το κοινό ούτε απο τους κριτικούς, αλλά ως η συζυγος του Ντιέγκο Ριβέρα. Πρόλαβε να δει την δουλειά της ν' αναγνωρίζεται, μόνο σε μία έκθεση στο Μεξικό και λίγο μετά πέθανε, σε ηλικία μόλις 47 ετών! Ενω δεν πούλησε παρά ελάχιστα έργα της εν ζωή, μετά θάνατον ,αναγνωρισμένη πια, οι τιμές των έργων της εκτοξεύονται και συναγωνίζεται τις τιμές του Πικάσο. 

Η μετά θάνατον αναγνώρισή της και η άκρατη "Φριντομάνια" που επικρατεί σ' όλα τα επίπεδα Τέχνης, έδωσε την απάντηση σ όσους κριτικούς και δημοσιογράφους αναζητούσαν "την αυθεντική έκφραση της λαϊκής δημιουργίας" στα έργα της και την καθιέρωσε στην παγκόσμια συνείδηση.

Οπως και νάχει η Μαγκνταλένα Κάρμεν Φρίντα Κάλο ι Καλντερόν,Φρίντα (Φρίδα, κανονικά διαβάζεται στα Μεξικάνικα) Κάλο,Οι φεμινίστριες την έχουν λάβαρό τους, διότι είναι η μοναδική γυναίκα μέσα στον ωκεανό των ανδρών ζωγράφων. Οι ομοφυλόφιλοι τη θαυμάζουν, διότι είναι πρόσωπο του περιθωρίου που κατόρθωσε και ξεπέρασε όλα τα εμπόδια, σε πείσμα του κατεστημένου. Οι κομμουνιστές τη λατρεύουν, διότι υπήρξε δική τους. Κι ολος ο κόσμος υποκλίθηκε στη προσωπικότητά της, πρόλαβε να ζήσει τόσα πολλά όσα δεν φτάνουν σ άλλους όσες ζωές και να ζήσουν

Μ' αυτές τις σκέψεις και το θαυμασμό γι αυτή την αδάμαστη γυναίκα, προέκυψε κι αυτή η ασυνήθιστη  δημιουργία, όταν είδα ένα μετρίου μεγέθους τουρτόδισκο και πάλευα στα χέρια μου ένα μαύρο χαρτί.

 Αφαιρετικά λοιπόν, αλλά άκρως χαρακτηριστικά, θεωρώ ,βγήκε το "πορτραίτο της Μεξικανής ζωγράφου. 

Στη συνέχεια τακτοποιώντας τα εργαλεία της κουζίνας και προσπαθώντας να βάλω κάπου ένα μεταλλικό σουβλί για σουβλάκια με ξύλινη βάση, είδα πόσο ταίριαξε οταν στερεώθηκε υποτυπωδώς πάνω του ο τουρτόδισκος.

Ετσι, το κόλλησα στο πίσω μέρος, κάλυψα μ' άλλο ένα μαύρο χαρτόνι  κι όλο μαζί, το στερέωσα στο στόμιο ενός μπουκαλιού από άρωμα, που κάποια στιγμή είχα κάνει decoupage με λουλουδάτο ριζόχαρτο και κρακελέ δύο συστατικών (εφέ πορσελάνης) και έμοιαζε τόσο με μπούστο και λουλουδάτο φόρεμα! Αλλωστε και η ίδια είχε υιοθετήσει το ντύσιμο των ιθαγενών Τεχουάνα, που έγινε το σήμα κατατεθέν της.

Μ αυτή την δημιουργία λοιπόν με πρότυπο αυτή τη γυναίκα θέλω να ευχηθώ σ όλες τις γυναίκες που καθημερινά αγωνίζονται, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Αγέλαστη Ανοιξη

 Δανείζομαι τον τίτλο αγαπημένου βιβλίου για να εκφράσω το συναίσθημα των ημερών και οχι μόνο.

Φτάνουμε σχεδόν στο τέλος του Μάρτη για ν αποφασίσω να γράψω δυο γραμμές. Οχι για τίποτ άλλο ,απλά να τα βγάλω απο μέσα μου.
Εκεί που ξεκίνησα με χαρά και αισιοδοξία να ευχηθώ για το καλό του μήνα, ξημέρωσε ένας ματωβαμένος μήνας. Ανέλπιστος, όπως κάθε κακό μας βρίσκει στα ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση μετά απο μεγάλη χαρά. Ετσι σαν πρόστιμο γιατί χαρήκαμε παραπάνω απ όσο έπρεπε ,ίσως... Κι έτσι έμελλε η χαρά του Καρναβαλιού και των νιάτων που διασκέδασαν χαρίζοντας μοναδικά χαμογελαστά πορτραίτα, μετά απο μια  μακράς διάρκειας καραντίνας, μετά τα μεσάνυχτα , στον απόηχο της γιορτής ,να μεταβληθούν σε μάσκες τρόμου, πόνου, απόγνωσης ,οιμωγών, απελπισίας θανάτου.
Πόσο τούμπα στα φέρνει η ζωή όταν την αφήνεις σε χέρια ανάξιων!
Χρόνια προβλήματα κουκουλωμένα κάτω απο το χαλί και να παίζεται το θέατρο του ανήξερου, του ανεύθυνου, του Πόντιου Πιλάτου, χρόνια πολλά! Μέχρι να βρεθεί το "κατάλληλο" χέρι να μπερδέψει τις γραμμές της τύχης και να ολοκληρωθεί το κακό που κρεμόταν δεκαετίες πάνω απο τα κεφάλια μας σαν δαμόκλειος σπάθη κι ο Χάρος να θερίσει νεανικά κορμιά, όνειρα, ελπίδες, αγάπες!
Το μέλλον κόπηκε βίαια και για πάντα και οι καρδιές των ζωντανών νεκρών που απόμειναν πίσω, καρφώθηκαν πυρωμένα καρφιά στις αιματοβαμμένες ράγες απο το αίμα των αθώων παιδιών τους. Των παιδιών που εκείνοι μόνο ξέρουν με πόσους κόπους, στερήσεις, ξενύχτια, φροντιστήρια μεγάλωσαν και προώθησαν και στήριξαν τα όνειρά τους, για να γίνουν μέσα σε ελάχιστα λεπτά στάχτες κι αποκαΐδια και ξεραμένο DNA αναγνώρισης. Εκεί στα Τέμπη...Ενας κεφαλικός φόρος που για δεύτερη φορά πληρώνεται για να τα περάσεις, που δε χόρτασαν νέο αίμα, λίγο ακόμα για να θεωρηθούν ...καταραμένα.
Η μοίρα του καθενός ενώθηκε με το τυχαίο μιας άστοχης, άσκεφτης ενέργειας και το συλλογικό τραγικό τέλος δεν άργησε να γραφτεί. Και σαν συνέπεια, ως δια μαγείας, τραβήχτηκε το χαλί και ξεσκεπάστηκαν  κακομούτσουνα και αποκρουστικά τα χρόνια προβλήματα, που φυσικά κανένας δεν αναλαμβάνει την πατρότητα, σαν έκθετα στην βρεφοθήκη του Δημόσιου βρεφοκομείου, σαν φρέσκα κι άγνωστα! Κι αφού έτσι τα φερε η τύχη να βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, οι ζωές των αδικοχαμένων θα γίνουν βέλη ευθυνών απο μπαλκόνι σε μπαλκόνι υποψηφίων. 
Καμιά ντροπή, κανένας σεβασμός, όλα στο βωμό των άνομων κι αχόρταγων συμφερόντων και τα φέρετρα ακόμα έστω και σφραγισμένα, να χάσκουν και να ρωτάνε "ΓΙΑΤΙ;;;"  
Ο κόσμος βουβάθηκε απο τον πόνο κι ας μην είχαν κανέναν δικό τους στο μοιραίο δρομολόγιο. Ηταν όλοι τους παιδιά μας!
Με τι καρδιά να σ αποχαιρετήσω, εγώ που πονάω για τ άγνωστα ευτυχισμένα χαμόγελα που απόμειναν ασπρόμαυρες φωτογραφίες στα κλειστά πενθούντα σπίτια; Δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς ν απαλύνουν τον πόνο.
Στην Ελλάδα, αυτή την εποχή, ανθίζει η αλσόφιλος ανεμώνη (anemone nemorosa).Σύμφωνα με μία από τις εκδοχές της μυθολογίας, μια λευκή ανεμώνη ξεπήδησε από το χώμα που πότισαν τα δάκρυα της Αφροδίτης για τον νεκρό Άδωνη. Κάπου αλλού διαβάζουμε, πως από το αίμα που έρρεε από τις πληγές του Άδωνη, πήρε το κόκκινο του χρώμα αυτό όμορφο λουλούδι, που προορίζονταν να ζήσει κι αυτό όσο χρόνο απέμενε στον πληγωμένο Άδωνη.
Γι αυτό και η ανεμώνη, εκτός από σύμβολο της απλότητας, θεωρείται και σύμβολο του εφήμερου, του κάλλους που δεν διαρκεί, του εύθραυστου, της απλότητας αλλά και της μοναξιάς (εξ ου και η έκφραση: «μόνη σαν την ανεμώνη»).
Η ανεμώνη, που η άνθησή της συμπίπτει με το πανελλήνιο πένθος και το αίμα του νέου κι ωραίου Αδωνη, φόρος τιμής και συμμετοχής στον ανθρώπινο πόνο, μία πάνω σε κάθε ένα απο τα 57 μνήματα!

κι ενα γκραφιτι για να μην ξεχάσουμε...

100 χρόνια...

Σαν σήμερα!

 "Η Σμύρνη μάνα καίγεται

καίγεται και το βιός μας

ο πόνος μας δε λέγεται δε γράφεται ο καημός μας
..."

Ένα τραγούδι σταθμός στην εφηβεία μου, που δυστυχώς 100 χρόνια μετά την Μικρασιατική καταστροφή τραγουδιέται ακόμα, για διάφορους λαούς της Γής, που ξεσπιτώνονται βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες κι ακολουθούν το ποτάμι του ξεριζωμού για το πουθενά!

Γιατί οπουδήποτε αλλού, εκτός από την Πατρίδα και το σπίτι σου, ΠΟΥΘΕΝΑ είναι.

Κανένας πόλεμος δεν είναι ηθικός και κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια τύχη.

Για τα 100 χρόνια λοιπόν από την Σμύρνη, για όλες τις Σμύρνες από τότε μέχρι σήμερα, οι πέτρες "μίλησαν" και άφησαν ελεύθερα να εκφραστούν ο πόνος του ξεριζωμού ,η απελπισία, η απόγνωση να χωρέσεις τη ζωή σου σε μια βαλίτσα κι ένα μπόγο και μ αυτά να πορευτείς στο υπόλοιπο.

Pebble art by Hara σε φόντο pastel

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

 Περί βιβλίων ο λόγος σήμερα μ ένα καλό κι ένα “κακό” νέο

Κι ας αρχίσουμε από το “κακό”. Και το βάζω σ' εισαγωγικά γιατί ίσως ο,τι είναι για μένα κακό δεν είναι αναγκαία και για οποιονδήποτε τρίτο. Απλά όσο μεγαλώνω κι εκτιμώ κάποια πράγματα τόσο περισσότερο λυπάμαι για την τύχη κάποιων άλλων.

Όπως όταν βλέπω ωραία έπιπλα, απ αυτά τα παλιομοδίτικα που δεν ξαναφτιάχνονται, γιατί ούτε τεχνίτες ούτε χρήμα υπάρχει πια για να ξαναφτιαχτούν και ν αγορασθούν, ετσι έχουμε καταλήξει στα “ψεκάστε-σκουπίστε-πετάξτε τα”, πεταμένα δίπλα σε κάδους μήπως κινήσουν τα φιλάνθρωπα αισθήματα κάποιου και γλυτώσουν τη χωματερή, ετσι λυπάμαι και τα βιβλία.

Αγάπησα τα βιβλία από μικρό παιδί. Πριν ακόμα γεννηθώ ο μπαμπάς μου μου είχε έτοιμη μία ολοκληρωμένη Εγκυκλοπαίδεια του ΗΛΙΟΥ και μία σειρά δερματόδετων βιβλίων με αριστουργήματα μεγάλων Κλασσικών της παγκόσμιας λογοτεχνίας (Μπαλζάκ, Τολστόι, Ντοστογιέφσκυ, Ουγκώ, Ζολά), εκτός απ' αυτά που δανειζόμουν από βιβλιοθήκες συγγενικών προσώπων, οπότε καταλαβαίνετε τί επακολούθησε!

Πολλές φορές γελάω με την απορία, ιδιαίτερα μαστόρων όταν μπαίνουν στο σπίτι μου κι απορημένοι με ρωτούν “Ολα αυτά τα έχετε διαβάσει;”  Ένα 99% ναι, τα έχω διαβάσει και πολύ θάθελα να τα ξαναδιάβαζα, αν δεν έπαιρνα συνέχεια καινούργια. Η σχέση μου μαζί τους είναι σχέση εξάρτησης. Ισως δεν πρέπει να εξαρτόμαστε  από πράγματα, ίσως γι αυτά κάποιοι να τα πετάνε στα σκουπίδια, ίσως δεν ταιριάζουν στην διακόσμηση των μοντέρνων χώρων τους, οπου οι βιβλιοθήκες θεωρούνται μουσειακές και αν υπάρχουν, τότε μάλλον θ’ αποτελούν διακοσμητική σύνθεση με τα χρώματα στις ράχες των βιβλίων σε συνδυασμό με το χώρο και τίποτα παραπάνω! Αλλιώς δεν έχουν λόγο ύπαρξης και γι αυτό αν παρακολουθήσετε τηλεοπτικές παραγωγές με παιχνίδια γνώσεων, μόνο γνώσεων δεν είναι, αλλά περισσότερο δια της ατόπου απαγωγής καταλήγουν στο συμπέρασμα.  ΑΝ δεν εχει εναλλακτικές απαντήσεις το ερώτημα πάει άκλαυτο.

Και καταλήγω. 

Τελευταία έχω βρει ένα βιβλιοπωλείο που έχει και εκδόσεις από δεύτερο χέρι ή που έχουν εξαντληθεί στους εκδοτικούς οίκους. Έτσι έχω προμηθευτεί αρκετά βιβλία, συνήθως τοπικού ενδιαφέροντος αναζητώ, επειδή από μαθήτρια συγκεντρώνω ό,τι αφορά  τη Ζάκυνθο, αλλά και αγαπημένων συγγραφέων. 

Αυτές οι σκέψεις και το παράπονο μου γεννήθηκε όταν σε κάποια απ αυτά βρέθηκα προ εκπλήξεως για τις χειρόγραφες, πολύ θερμές αφιερώσεις του συγγραφέα προς διάφορα πρόσωπα.

Δεν ήταν στεγνές, τυπικές αφιερώσεις απ  αυτές που υπογράφουν αβλεπί στις παρουσιάσεις των βιβλίων τους οι συγγραφείς, αλλά προσωπικές, ένθερμες, με συναίσθημα. Κάποια μάλιστα δεν είχαν καν φυλλομετρηθεί, ήταν αγνά σαν λευκά περιστέρια.
Τόση απαξία λοιπόν στον δωρητή;
Τόσο βάρος προκαλούσε σ ένα χώρο ένα βιβλίο χαρισμένο με τόση τρυφερότητα σε κάποιον ακόμα και πρόγονο; Ούτε σαν ιστορική  αξία δεν άξιζε να παραμείνει στο σπίτι του “εκλιπόντα”;

Γιατί θέλω να πιστεύω οτι αυτά είναι μετά θάνατον εκκαθαρίσεις. Υποψιάζομαι την τύχη που πιθανόν να έχουν και τα δικά μου, πράγματα και βιβλία, ελπίζω όμως να βρουν καταφύγιο κάπου που θα πιάσουν τόπο, σε μια Βιβλιοθήκη π.χ. τα βιβλία.

Τί λέω τώρα αλήθεια!

Ποιός πάει σε βιβλιοθήκες ; Ούτε ξέρουν πού υπάρχουν αν υπάρχουν.

Ετσι αραχνιασμένοι μένουν κάποιοι χώροι για να θυμίζουν οτι πριν τα e-books (δεν έχω διαβάσει ποτέ μου !) και τα podcasts υπήρχαν βιβλία με φύλλα από χαρτί, μελάνι και προπάντων ανθρώπινο κόπο (χειρόγραφα, μετά της γραφομηχανής, κομπιούτερ τώρα).

Αν δεν πιάσω το βιβλίο να διαβάσω το οπισθόφυλλο ,να το επεξεργαστώ, να το μυρίσω και μετά να χωθώ στις σελίδες του δε θεωρώ οτι διάβασα τίποτα.

Λυπάμαι λοιπόν γιατί έχει απαξιωθεί τόσο πολύ.

Πολλά πράγματα στην εποχή μας βλέπω να εξαφανίζονται σαν αχρείαστα ή παρωχημένα και λυπάμαι γι αυτό, γιατί κάποτε οι απόγονοι δε θα γνωρίζουν από πού ξεκίνησαν ή θα το μαθαίνουν από κάποια νέα τεχνολογία της εποχής, αλλά δεν θα μπορούν να συλλάβουν ούτε την εικόνα ούτε το μέγεθος αυτής της ”ανακάλυψης” !

Μη σας κάνει εντύπωση αυτό που λέω, σκεφτείτε μόνο τις εφημερίδες. Πόσες κυκλοφορούσαν κάποτε , πρωινές ,μεσημβρινές, βραδυνές! Τώρα μετα βίας κάποιες έχουν παραμείνει το Σαββατοκύριακο μέχρι να εκλείψουν παντελώς κι αυτές. Τα περιοδικά επίσης… Τώρα και η εποχή των βιβλίων παραδίδεται στη μνήμη, όσων την έχουν ακόμα.

Είναι η εποχή των εκπτώσεων ηθικών και υλικών.

Κι αν εγω βρήκα τρία σε τόσο μικρό διάστημα, φαντασθείτε πόσα άλλα υπάρχουν!!!

Και για το τέλος θα παραδεχθώ οτι θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου γι αυτά τα από σπόντα αφιερωμένα βιβλία, που χαίρομαι σαν να έχουν αφιερωθεί σ' εμένα προσωπικά και θα τα τιμήσω όσο υπάρχω κι εγω και ελπίζω νάχουν ευτυχέστερη κατάληξη μετά από μένα.

Τα βιβλία έχουν τους ίδιους εχθρούς με τον άνθρωπο: τη φωτιά, την υγρασία, την ανοησία, τον χρόνο και το ίδιο τους το περιεχόμενο.

Πωλ Βαλερύ, 1871-1945, Γάλλος ποιητής

Αυτά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, όπως κάνω πάντα,  γιατί καλές οι δημιουργίες, αλλά και το σαράκι που σου τρώει τα σώψυχα πρέπει να εκφράζεται.

Ραντεβου με την ιστορία...

ΜΟΥ (εγω κι ο Αντρέας 😂) 

Αλλά μήπως λέω ψέματα; Πραγματικά αισθάνομαι τυχερή γιατί έζησα(βίωσα) όλες τις ανέλπιστες αλλαγές της γενιάς μου,απο τεχνολογικής απόψεως θες; απο πολιτικής; απο κοινωνικής; Τα πάντα όλα τα έζησα εκ του σύνεγγυς

Κι εκεί κάπου πριν τις κοσμοϊστορικές αλλαγές...η ιστορία συνεχίζεται! Τέλος του Γυμνασίου και απνευστί  βαλίτσες για Αθήνα και εγγραφή στα Φροντιστήρια προπαρασκευής των Πανελληνίων εξετάσεων! Αφιξη στην ΑΘήνα, διαμονή Ζωγράφου, εγγραφή στου Μπελεζίνη.

Με προϋπαντούν τα γεγονότα της Κύπρου, οι σειρήνες να ουρλιάζουν, πρωτόγνωρες καταστάσεις. Ο κόσμος να τρέχει αλλόφρων να προλάβει τα λεωφορεία να γυρίσει σπίτια του, στις στάσεις της Ακαδημίας να γίνεται το έλα να δεις, οι πόρτες στα λεωφορεία να μην κλείνουν, ο κόσμος να κρέμεται σαν τσαμπιά στα σκαλοπάτια και οι φήμες για πόλεμο να οργιάζουν! Εγω να κλαίω και ν ανησυχώ για τους δικούς μου και ποιούς θα επιστράτευαν. Στα κόκκινα τηλέφωνα των περιπτέρων (κερματοδέκτες) ανθρώπινες ουρές για μια επαφή με τους δικούς του ο καθένας, να μάθει... Το βράδυ τα αεροπλάνα πετούσαν συνέχεια, με φόβιζαν... Καθόλου καλή αρχή, απ όλες τις απόψεις .

Και ξαφνικά, πτώση της Χούντας και αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Μια βραδυά που κατέβηκε όλη η ΑΘήνα στους δρόμους πανηγυρίζοντας έξαλα, μας βρήκε τρέχοντας από του Ζωγράφου στο Μουσείο (λίγο ακόμα και θα φτάναμε αεροδρόμιο για την υποδοχή)! Κόσμος μιλιούνια, χωρίς χρώματα πολιτικά, σύσσωμοι! Τέτοιες εκδηλώσεις και τόσο ενθουσιασμό δεν ξανάδα στη ζωή μου! Αγκαλιαζόμασταν άγνωστοι μεταξύ μας, γελάγαμε και κλαίγαμε από χαρά και ανακούφιση! Αναπνέαμε ελεύθερα μετά από 7 χρόνια

Τέλος καλοκαιριού μας βρίσκει στο Εξεταστικό Κέντρο Πάτρας. Σχολικό συγκρότημα Πλατείας Τριών Ναυάρχων! Ζέστη, άγχος, κούραση, αγωνία, προσευχές και μετά... Φθινόπωρο πια... κολλημένο το αυτί στο ραδιοφωνάκι ν ακούσουμε τ' ονομά μας! Να πάρουμε την εφημερίδα με τα χιλιάδες ονόματα να επιβεβαιώσουμε οτι σωστά ακούσαμε και να υπογραμμίσουμε το δικό μας . 

 Φοιτήτρια στην Αθήνα μετά από πρωτοφανή και μοναδική στα χρονικά τρίπλα! 

Άγνωστη μεταξύ αγνώστων για πρώτη φορά, εκεί που κατέβαινα στη Χώρα κι έλεγα 1000 καλημέρες, έλεγα μία και με κοίταζαν με στραβό μάτι! Λούφαξα. Δεν ήταν για μένα η Πρωτεύουσα ετσι απρόσωπη και αγέλαστη. Βολεύτηκα όπως μπορούσα

Μια θεία καθηγήτρια, ξαδέλφη του μπαμπά μου, τον έπεισε να με εμπιστευθεί σε οικοτροφείο! Ποιόν ; εμένα! που δεν ήξερα από περιορισμούς ! ναι μεν πρωτάρα στην άγνωστη Πόλη, αλλά όχι ελεύθερη

Η αλήθεια είναι οτι ουτε καν μας νοίκιαζαν σπίτια. Άκουγαν "φοιτητής" και λες κι έβλεπαν το διάολο, όπως σήμερα τους αλλοδαπούς. Κάτι υγρά κι αραχνιασμένα πλυσταριά στις ταράτσες νοίκιαζαν για ένα μάτι και κάτι αξιοθρήνητα υπόγεια ( σ ενα τέτοιο εγκαταστάθηκα την τελευταία χρόνια των σπουδών μου, ημιυπόγειο για την ακρίβεια-ανεβασμένα πράγματα οχι αστεία!- που οι φίλοι χάριν συντομίας πήδαγαν από το παράθυρο μέσα) . Για διαμονή σε συγγενείς ούτε γι αστείο! Τόχα ζήσει στο πετσί μου και πολύ άσχημα μάλιστα. Οικοτροφείο! χίλιες φορές. 

Σημερινή εικόνα

Μεγάλο το ζόρι σ' εκείνον το περιστερώνα στο τελευταίο όροφο Ερμού και Βουλής (τραγική ειρωνεία μ έφερε απέναντι μ ό,τι είχα ονειρευτεί!) να με πλακώνουν οι τέσσερις τοίχοι. Απαγόρευση κυκλοφορίας που δεν είχα ούτε στη Δικτατορία και μετά τις 9 τα κεφάλια μέσα. Το μόνο καλό οτι γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους, κορίτσια κι αυτά της επαρχίας που ήρθαν όπως εγω να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια τις τεράστιες πορείες του Πολυτεχνείου, τον παλμό τους, τις αύρες της Αστυνομίας, τα δακρυγόνα...Πόσα παιδιά κυνηγημένα δεν κρύφτηκαν μέσα στο κτίριό μας ν αποφύγουν το ξύλο που έπεφτε αδιακρίτως.

Η φοιτητική μου ζωή δεν ήταν ονειρεμένη όπως τη είχα φανταστεί. Μόνο ο πρώτος καιρός ξεχώρισε κι αυτό γιατί βίωνα μία πρωτόγνωρη ελευθερία που δε κράτησε πολύ, δυστυχώς. Τη στέρησα εγω η ίδια απο τον εαυτό μου,τη στραγγάλισα με τα ίδια μου τα χέρια για κάτι που δεν άξιζε και δεν έγινε σεβαστό. Όποια πει, οτι κάποια στιγμή δε θυματοποιήθηκε σε κάποια σχέση, θα πει απλά ψέματα. Τέλος πάντων το φταίξιμο δικό μου, αλλά τα νιάτα και η απειρία δίνουν πολλά συχωροχάρτια.

Η διαδρομή γνωστή και καθημερινή, Σύνταγμα-Πάντειος! Τα πρωινά είχαμε αναγκαστικά Γυμναστική. Βαριόμουν που ζούσα, αλλά οι παρουσίες ήταν υποχρεωτικές και προαγωγικές. Ποτέ δε το είχα ιδιαίτερα με τη γυμναστική. Μάλλον το κατάλαβαν κι αυτοί γιατί στο τέλος μας χάρισαν τα σκασιαρχεία. Παρέα μ ενα τσούρμο αρσενικά (πάντα είχα καλλίτερες σχέσεις με τ αγόρια απ ότι με τα κορίτσια, πιο καθαρές, πιο ειλικρινείς, πιο ντρίτες) εξαντλούσαμε το ωράριο στο καφενεδάκι απέναντι του μπάρμπα Μήτσου, μέχρι νάρθει η ώρα να φάμε στην Εστία. Χαθήκαμε στην πορεία. Με κάποιους πιο κολλητούς ξαναβρεθήκαμε αργότερα για να ξαναχαθούμε, κάποιοι έχουν φύγει ήδη γι αλλού 😢 Ήμασταν όμως μια πραγματικά ωραία ατμόσφαιρα, ολο γέλια και όνειρα! Τότε έβραζε το σύμπαν στα Πανεπιστήμια, αμέσως μετά την  Δικτατορία, το κεφάλι σηκώθηκε στους ώμους  και δε το σκιαζε φοβέρα καμιά, αντίθετα από τις νουθεσίες των θείων "πρόσεχε ,γιατί ακόμα τα πράγματα είναι ρευστά, δεν ξέρουμε αν θα κρατήσει κ.λ.π.", (φοβόντουσαν μήπως το τέρας ξαναγύριζε ακόμα και λαβωμένο) "μη πηγαίνεις στις συναυλίες, θα σ ε φακελώσουν" εγω για φασκέλωμα το έπαιρνα. Τί έκανα για να με φακελώσουν; Μιλιούνια στις κερκίδες, ενθουσιασμός στο ζενίθ, τί θα εύρισκαν σ εμένα να φακελώσουν; τον ενθουσιασμό μου ή την αντάρτική μου πρόθεση; Πάντως εκείνες οι συναυλίες  με τρανταχτά ονόματα μέχρι και σήμερα, κάποια βράδυα στις Μπουάτ της Πλάκας, τα απογεύματα στο καφέ του Πικιώνη στο Λουμπαρδιάρη με την Ακρόπολη φάτσα κάρτα ήταν ό,τι ωραιότερο έζησα στο χρόνο που άφησα τη φοιτητική μου ζωή να με συνεπάρει. Έπνεε άνεμος ελευθερίας κι εγω τον ρουφούσα αχόρταγα, λες και ήξερα οτι δε θάταν για πολύ. 

Κάποια βράδυα έπαιρνα άδεια εξόδου με βεβαίωση του κηδεμόνα που είχε ορισθεί 😡😡 και αρκετές φορές μ' εύρισκε στο Θησείο στο διαμέρισμα του παιδικού μου φίλου του Γιάννη, να διαβάζουμε ποίηση, ν ακούμε τραγούδια υπο το άγρυπνο βλέμμα του Τσε (μόνιμη αφίσα σ ολα τα φοιτητικά δωμάτια) και να ονειρευόμαστε ο καθένας τα δικά του! Πάντα ο Γιάννης, από την Τρίτη Δημοτικού που πήγα στο Δημόσιο σχολείο, με είχε υπο την προστασία του! Όταν με γνώρισε η δασκάλα στα άλλα παιδιά της τάξης, βγήκε μπροστά και δήλωσε προστάτης μου, γιατί ήμασταν μαζί απο μικρά παιδιά, μια που οι μανάδες μας ήταν φιλενάδες, άλλον δε γνώριζα από εκείνους τους συμμαθητές. 

Αυτό συνέχισε όλα μας τα χρόνια και τώρα έχουμε χαθεί μένοντας στο ίδιο Νησί, αλλά αν βρεθούμε είναι σαν να μην πέρασε μια ώρα!

Μετά τον πρώτο χρόνο και αφου η ίδια θεία που το πρότεινε στο μπαμπά μου, η ίδια το έκρινε ακατάλληλο για περαιτέρω παραμονή μου (άγνωστα τα κριτήρια, αλλά τα δέχτηκα με ανακούφιση) πρότεινε μετακίνηση σ αλλο οικοτροφείο...Χ.Ε.Ν ! Χριστιανική Ενωση Νεανίδων, πού Μάης πού τριφύλλια!!!χαχχαχα αλλά σαφώς καλλίτερη κατάσταση εκεί και καμία σχέση με την αρχική λέξη του ακρωνύμιου. Εκεί έμεινα τα επόμενα δύο χρόνια και περιστασιακά τα υπόλοιπα χρόνια, αφού λειτουργούσε κι ως hostel. 

 Ήταν μεγάλο σχολείο για μένα αυτή η συμβίωση με ετερόκλιτα πρόσωπα. Γνώρισα πολλά κορίτσια, έμαθα για πρωτόγνωρες σ' εμένα καταστάσεις, άκουσα και βίωσα εξωφρενικά πράγματα (σας διαβεβαιώ, δεν διαφέρουν από τα σημερινά απλά τότε δεν έβγαιναν παραέξω 😶 ), που πάντα έλεγα οτι αν τα έγραφα σε βιβλίο θα γίνονταν best seller. Ευτυχώς, εχω ξεχάσει πια και πρόσωπα και γεγονότα κι έτσι γλυτώνουν την έκδοση και τη διασημότητα που την διεκδικεί μόνο μία, που γράφει πλέον μόνη της και βρίσκεται στα ευπώλητα των πωλήσεων, Χρυσα Δημ....... ω ναι! καλά το υποψιαστήκατε τ' όνομα της συγγραφέως! (Από εδώ να καταλάβετε πόσο χριστιανικά ήταν τα ήθη!!!χαχαχχα) Μέναμε στα διπλανά δωμάτια, ενώ εκείνη φοιτούσε για αεροσυνοδός.  Ποτέ δε φανταζόμουν οτι θάχε τέτοια πορεία, μόνο τέτοιες τάσεις δεν έδειχνε 😏!

Γύρω μας τα καλλίτερα θέατρα με τα πιο ηχηρά ονόματα (πρόλαβα και είδα την Ελλη Λαμπέτη στην τελευταία της ανατριχιαστική παράσταση) απο κοντά την Αλίκη που κι αν μας είχε ταξιδέψει με τις ταινίες της ΄οσο ήμουν στο Νησί και τα ωραιότερα σινεμά (ΑΤΤΙΚΟΝ το λατρεμένο και σήμερα αποκαίδι 😭😡). Τί θα μπορούσα να ποθήσω περισσότερο, εγώ που από παιδί μ είχε κάνει ο μπαμπάς μου να λατρεύω την Εβδομη Τέχνη! Η ΑΘήνα αναδεικνυόταν η δική μου Ντισνεϋλαντ 😍

Εκεί με κυνήγησε γι ακόμα μία φορά ο σεισμός! Στο εντευκτήριο του οικοτροφείου που μαζευόμασταν και παίζαμε μουσική (είχαμε μία συγκάτοικο που έπαιζε ακορντεόν) ή βλέπαμε τηλεόραση ή τους ηθοποιούς που προσέρχονταν στα απέναντι θέατρα για την παράσταση. Μεταξύ αυτών και τον Αλβέρτο Εσκενάζυ με τη μηχανάρα του, πρωταγωνιστή και στο σήριαλ που παρακολουθούσαμε την ώρα του σεισμού, που ξέραμε πια τις ώρες προσέλευσης και κολλούσαμε τα μούτρα μας στη τζαμαρία του τρίτου να τον δούμε νάρχεται! Σ αυτό το σημείο μας βρήκε ο σεισμός ένα κρύο Φλεβαριάτικο βράδυ βλέποντας μετά μανίας το "Φως του Αυγερινού" και  Ως η πιο Εξοικειωμένη  και ψύχραιμη εγω με τους σεισμούς, βοήθησα στην εκκένωση ολου του κτιρίου από τρόφιμους και φιλοξενούμενες  και διανυκτερεύσαμε ολη νύχτα στην Πλατεία Συντάγματος. Ηταν και η πρώτη φορά που είδα τις πολυκατοικίες της οδού Αμερικής δεξιά κι αριστερά του δρόμου να συγκλίνουν, τόσο που νόμισα οτι ήταν οφθαλμαπάτη! Οπως για πρώτη φορά ένοιωσα πόσο κοντά με τους ανθρώπους σε φέρνει ο φόβος!

Η Πλατεία Συντάγματος ήταν το Κέντρο για κάθε επαρχιώτη μετά την Ομόνοια που συνέρρεαν είτε για την αλλαγή φρουράς των ευζώνων είτε για μια φωτογραφία. Αξέχαστες οι πόζες μπροστά στις φωτογραφικές μηχανές των πλανόδιων φωτογράφων με τα περιστέρια στα χέρια, κάτι σαν αυτές που έστελναν οι φαντάροι στις οικογένειές τους ένα κεφάλι μέσα από μία κάρτ ποστάλ "δαφνοστεφανωμένο" ή σ' ένα αεροπλάνο... ό,τι μπορείς να φανταστείς ένα γύρω του, αλλά με το απαραίτητο τσιγάρο στο στόμα! Κάπως ετσι εκ των ουκ άνευ και η φωτογραφία κάθε επαρχιώτη στον Άγνωστο Στρατιώτη. 

Σημείο συνάντησης στα ραντεβού, τα μοναδικά Ανθοπωλεία της Βουλής, που άγνωστο γιατί τα κατήργησαν, ενω έδιναν τόσο χρώμα κι άρωμα σ' ένα πολυσύχναστο γκρίζο δρόμο. Οπως είχα διαβάσει είχαν δημιουργηθεί για να προμηθεύουν με λουλούδια το Παλάτι και στη συνέχεια τα Ξενοδοχεία και τα μεγάλα αστικά σπίτια της περιοχής

Δεν ξέρω γιατί κάθε Δήμαρχος κοιτάζει πώς να ξηλώσει ο,τι καλό και να "φυτέψει" τη δική του παλαβή ιδέα, θέλοντας να βάλει μια σφραγίδα έστω και πρόσκαιρη. Ετσι έφυγαν και τα λουλούδια από την Πλατεία Αγίας Ειρήνης. Μάλλον σκέφτηκαν "καλλίτερα να σκουντράς πάνω σε τραπεζοκαθίσματα παρά σε γλάστρες με λουλούδια"

Σε μια Πόλη που το πράσινο είναι σχεδόν ανύπαρκτο, αντίθετα τα τραπεζοκαθίσματα πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς, τα λουλούδια εξοστρακίζονται. 

Τί κρίμα! Θα ήταν μια κάποια λύση, όπως λέει κι ο ποιητής

Είχα μάθει πολύ καλά πια την ΑΘήνα και μετακινόμουν άνετα, όσο άνετα σου επέτρεπε η σαρδελοποίηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Παρ όλα αυτά την αγάπησα με πάθος και ας μην εξάντλησα τις ευκαιρίες της. Είχα και εχω την ικανότητα να απομονώνω τ' άσχημα και να επικεντρώνομαι στα καλά, άλλωστε τα τελευταία 10 χρόνια έμενα στο πιο όμορφο "προάστιο" (κάποτε) της Αττικής, στη Νέα Σμύρνη, που την πρόλαβα με τις τελευταίες της βιλίτσες και τους κήπους πριν παραδοθεί κι αυτή στην άκρατη ανοικοδόμηση. Μέσα στο πράσινο, κοντά στη θάλασσα ήταν το ιδανικό μέρος για μένα που ήταν κοντά στα βιώματά μου.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα αλλά νομίζω οτι ήδη πολυλόγησα. Για άλλη μια φορά θα παραδεχθώ οτι ήμουν τυχερή στη ζωή μου, για όσα έζησα, για όσα πρόλαβα να δω ν' αλλάζουν, για όσα με δίδαξε, νοιώθω πραγματικά πλήρης εμπειριών και δε θα εξαιρέσω ουτε καν τις δυσάρεστες, γιατί όλες κάτι σου προσφέρουν και σ ε κάνουν την προσωπικότητα που είσαι σήμερα.

Παρόλο που έζησα πολλά χρόνια στην ΑΘήνα, τη ρούφηξα όσο μπορούσα, δεν την στράγγιξα, δεν τη χόρτασα και κάθε φορά που την ξαναπερπατώ, αναζητώ τα χαμένα μου χνάρια, τις γνωστές γωνιές της, που πολλές έχουν αντικατασταθεί μ άλλες καινούργιες, οι άνθρωποι του τότε εχουν φύγει, η ανάμνηση τους ομως εχει ριζώσει για τα καλά, την περπατώ με ευλάβεια και παρατηρώ με μεγαλύτερη προσοχή την κάθε της λεπτομέρεια που μου παρουσιάζεται και την ξαναγαπώ και ξαναπαθιάζομαι. Πολλές γωνιές της έχουν κάτι από μένα!

Βελονιά βελονιά μου τρυπάς την καρδιά

 Ετούτο το πετρωτό ήταν η αιτία για το νέο μου πισωγύρισμα

Pebble art by Hara with ricepaper & fabrics

Ξανάγινα παιδί και θυμήθηκα τις εποχές που δεν υπήρχε το έτοιμο ένδυμα, αλλά πολλοί υφασματέμποροι και ακόμα περισσότερες μοδίστρες και ράφτες, γιατί εννοείται αλλού ράβονταν τα γυναικεία και αλλού τα ανδρικά κοστούμια

Υπήρχαν 3 μεγάλα υφασματεμπορικά στην Πλατεία Ρούγα (τον κεντρικό εμπορικό δρόμο του Νησιού μου) του Δάρρα, του Χριστόφορου και του μπάρμπα Γιάννη του Παυλόπουλου. Ο τελευταίος ήταν αδελφός του παππού μου εκ μητρός. Στέκονταν μονίμως στις πόρτες των μαγαζιών τους ή στις πολυθρόνες στημένες κάτω από τσι κολώνες και έκοβαν κίνηση, αφ ενός ο ένας από τον άλλον, ποιός έμπαινε και ποιός έβγαινε στα άλλα μαγαζιά, αφ ετέρου χαιρετούσαν υποκλινόμενοι κάθε περαστική κυρία κάνοντας της και κοπλιμέντα ή ρωτώντας την με ενδιαφέρον (τάχα μου) για τους υπόλοιπους της οικογένειας μπας και την καταφέρουν να μπει στο μαγαζί τους
Αυτά που συναγωνίζονταν και ανταγωνίζονταν μεταξύ τους  και στην ποιότητα και στην πελατεία, ήταν του μπάρμπα και του Δάρρα. 

Ήταν κάτι τεράστια (για τα παιδικά μου μάτια ) μαγαζιά με έντονο φωτισμό για τις βραδυνές ώρες κυρίως ώρες (τα πρωινά μου φάνταζαν σκοτεινά) που γύρω γύρω υπήρχαν ράφια με τόπια υφάσματος τοποθετημένα λοξά , στο κέντρο του μαγαζιού μία μεγάλη μπανκάδα γεμάτη κι αυτή υφάσματα, ακόμα και έξω στην πόρτα στέκονταν όρθια ρολά ύφασμα για κράχτες. Όταν έφτανε η ώρα να κόψει το ύφασμα της πελάτισσας έκανε μία ταχυδακτυλουργική σχεδόν κίνηση με το ξύλινο μέτρο και το ύφασμα, εύρισκε το ακριβές σημείο που έδινε μια ψαλιδιά και χρατς! με τα δύο χέρια έσκιζε πέρα για πέρα το ύφασμα! Ο μπάρμπας, που το μαγαζί του ήταν γωνιακό, είχε κάτι τεράστιες βιτρίνες με κοκκάλινες κούκλες σε φυσικό μέγεθος, χτενισμένες στο στυλ της εποχής και βαμμένες εντυπωσιακά, τυλιγμένες με διάφορα υφάσματα εν είδη φορέματος, με χέρια προτεταμένα λες να σε προσκαλέσουν να πάρεις το συγκεκριμένο. Αντίστοιχες ήταν και οι βιτρίνες των άλλων
Παρόλο που θεωρητικά θάπρεπε να με ιντριγκάρει αυτός ο άγνωστος κόσμος των υφασμάτων λόγω της πολυπλοκότητας και της πολυχρωμίας του, δεν ενθουσιαζόμουνα καθόλου όταν μ' έπαιρνε από το χέρι η μαμά μου να πάμε να ψωνίσουμε. Γιατί είχε το σύνδρομο της πελάτισσας που έχουμε δει άπειρες φορές στις ελληνικές ταινίες (Βλέπε "Παριζιάνα" και "το  Ανθρωπάκι") κατέβαζε ό,τι της σκάμπιζε στο μάτι, 
-"Αυτό εκεί το πουά!" "α κι εκείνο το πρασινάκι απέναντι" "μα δε μου κατεβάζεις κι εκείνο το ριγέ πορτοκαλί ;" (μου κατέβαζε εμένα τ άντερα και του εμπόρου βεβαίως, αλλά υπέμενε...μπας και...) ανεβοκατέβαινε ο άνθρωπος και στο τέλος έκανε μία στροφή και λέγοντας "θα το σκεφτώ, μια ματιά ήρθα να ρίξω"  φεύγαμε κουνιστές και λιγιστές (εμένα καλλίτερα ν΄ άνοιγε η γη να με καταπιεί)
Το πόσες κατάρες και φάσκελα θάχαμε φάει ούτε θέλω να το φανταστώ! Ο μπάρμπας ο Γιάννης μπορούσε να της πει και κάτι μέσα από τα δόντια του, έχοντας το θάρρος της συγγένειας, αλλά ουδόλως του έδινε σημασία εκείνη (τουχε άλλωστε πολλά μαζεμένα εκπορευμένα εκ της νεότητος 😉) οι άλλοι όμως θα τα έλεγαν μόλις πισωπλατίζαμε . Η αλήθεια είναι πάντως οτι έπεφτε το βουνό και με πλάκωνε οταν κατεβαίναμε για τέτοια εξερεύνηση. Παρότι μικρό παιδί ντρεπόμουν όλες αυτές τις γυμναστικές επιδείξεις που υποχρεόνονταν οι κακόμοιροι έμποροι στα γούστα της. Γιατί για να πούμε την αλήθεια ήταν απίστευτη κοκέτα και είχε μοναδικό γούστο.
Κάτι άλλο πάλι που την έκανε να φύγει και να μην ψωνίσει ήταν όταν κοίταζε κάποιο ύφασμα και πάνω που ήταν έτοιμη να του πει "κόψε μου τόσο" έκανε το μοιραίο λάθος να της πει "απο το ίδιο πήρε και η κυρία τάδε" (συνήθως κυρία της αριστοκρατίας) .  Εκεί τον παρατούσαμε σύξυλο και φεύγαμε. Δεν έπρεπε να φοριέται δεύτερο! Και μάλλον δε θάταν η μόνη, γιατί οι έμποροι το γνώριζαν  και έφερναν λίγα μέτρα από τα πιο καλά υφάσματα. Έτσι αν το προλάβαινες είχε καλώς, αλλιώς...
Το κάθε εμπορικό είχε την πελατεία του κι ενα στοιχείο μάρκετινγκ της εποχής ήταν οι κουμπαρίες! Δεν ξέρω οι άλλοι, αλλά ο μπάρμπας ο Γιάννης είχε τόσες που ούτε ο ίδιος δε θυμόταν! Γιατί γινόταν αποκλειστικά για να δέσει τον πελάτη. Αν πήγαινε καμιά γκαστρωμένη να ψωνίσει τις έκανε τόσα κιάσα για να πάρει το ύφασμα που στο τέλος της έλεγε "εγω θα στο βαφτίσω" (το βάφτιζε μεν, δεν το ξανάβλεπε δε) Συνήθως ήταν χωριάτες που κατέβαιναν στη Χώρα με την είσπραξη από τη σοδειά να κάνουν τα ψώνια τους κι ανάθεμα αν ξαναθυμόταν το βαφτιστήρι του ποτέ, αρκεί να γίνεται το νταραβέρι γιατί κι ο κουμπάρος μετά ένοιωθε δέσμευση να πάει να ψωνίσει απ αλλού.

Μπορεί λοιπόν τα εμπορικά νάταν λίγα και καλά, μοδίστρες όμως και ράφτες ήταν πολλοί και ακόμα περισσότεροι οι μαθητάδες τους. 

Κάθε κορίτσι (ειδικά) που δεν έπαιρνε τα γράμματα ή δεν ήθελαν οι γονέοι του ν' ανοίξουν περισσότερο τα μάτια τους (ίδιον της εποχής, τα κορίτσια είναι για το σπίτι) άντε ένα Δημοτικό και μετά τα έστελναν για μαθήτριες σε ράφτρες. Άλλη για πουκάμισα, άλλη για παντελόνια, άλλη για φορέματα, άλλη για μενταρίστρα (σήκωναν τους πόντους από τις νάιλον κάλτσες). Για να πω την αγία μου αλήθεια, δεν ξέρω αν το ίδιο γινόταν και στους ράφτες, εκείνους τους θυμάμαι συνήθως μόνους, αλλά ίσως και να μην ήταν, ή τουλάχιστον οχι τόσο πολλοί οσο στις μοδίστρες.

Εμείς πηγαίναμε στην Αθανασία του Μακρή περιοχή Αγίου Λαζάρου. Ένα μεγάλο δωμάτιο στο ισόγειο του σπιτιού, μ ένα γύρω κοπέλες -μαθήτριες που έραβαν ακαταύπαστα και βοηθούσαν να αποτελειωθεί το φόρεμα και συνήθως το πήγαιναν και στο σπίτι της κυρίας που ανήκε πλέον. Στο δωμάτιο επικρατούσε ένα δημιουργικό χάος,  στους τοίχους κρέμονταν έτοιμα φορέματα, μεγάλοι ξύλινοι χάρακες, πατρόν, παντού κλωστές ροκέλες, ανεμούλες, φιγουρίνια να διαλέξουν το σχέδιο οι πελάτισσες  ένα "μανεκέν" για τις πρόβες εν τη απουσία σώματος, ένας μεγάλος καθρέφτης να παρακολουθείς την πρόβα και φυσικά η ραπτομηχανή της  (οι μαθήτριες έκαναν βοηθητικές δουλειές, σπανίως έκαναν το τελικό γάζωμα και φυσικά  έκαναν χρέη καθαριστριών πριν σχολάσουν) 
Άλλο μαρτύριο εκεί! 

detail

Εμ να στέκεσαι όρθια και ακίνητη όσο ήθελε η μοδίστρα να στριφώσει τον ποδόγυρο και να κάνει τη μανικοκόληση,

 εμ να γυρνάς γύρω γύρω και να σε πιάνει ζαλάδα, εμ να σε τρυπάει με την καρφίτσα και να μην πρέπει να βγάλεις άχνα. Μιλάμε μαρτύριο!
Πάντα υπο το άγρυπνο βλέμμα της μαμάς "πάρτο λίγο απο δω, κρεμάει" "κατέβασέ το  απο κει, σηκώνει", 
-"μη κουνιέσαι", "σήκωσε τα χέρια ψηλά",

" στάσου ίσια, μη σκύβεις και χάνω το ίσο",

 "κάνε μία στροφή και τελειώσαμε" εκείνη.

Κατά διαστήματα μας διέκοπτε κάποια από τις μαθήτριες να δείξει την πρόοδο των εργασιών της η δασκάλα και να πάρει την έγκριση να συνεχίσει. Η κα Αθανασία δε ξέρω αν ήταν έτσι όντως ή εγω τη θυμάμαι λάθος, φορούσε πάντα σκούρα ρούχα και μ εντυπωσίαζε που είχε ένα μάτσο καρφίτσες στο στόμα χωρίς να τις καταπίνει, που έπαιρνε και έβαζε μία μία στο στρίφωμα. 
 Μου ήταν απίστευτο επίσης, πως έκαναν μπουκούνια (που λέει ο λόγος) ένα ολόκληρο  ύφασμα και μετά το συνέθεταν κομμάτι κομμάτι και γινόταν ένα φόρεμα στα μέτρα σου! Εντυπωσιακό! κι ολο αυτό αφου έκοβαν εφημερίδες πρώτα και σου στερέωναν στο κορμί να πάρουν το "καλούπι" για να κόψουν ακριβώς μετά τα υφάσματα. Κι αφού το φόρεμα ή το παλτό ή οτιδήποτε έπαιρνε σάρκα και οστά που λέει ο λόγος, ερχόταν η ώρα για τα κουμπιά, τα φερμουάρ, τις δαντέλες και ο,τι άλλο χρειαζόταν. 

Εκεί να δείτε πεδίον δόξης λαμπρόν! 

Κάτι μικρά μαγαζιά που είχαν κουτάκια κουτάκια μέχρι το ταβάνι και μπροστά από κάθε κουτί ανά χρώμα όλα τα μεγέθη των κουμπιών! Πού εύρισκαν άκρη ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν είχαν και μόνο κουμπιά!

Υπήρξαν και φορές που δεν ήταν πετυχημένες και η μαμά ακόμα κλαίει το εν λόγω ύφασμα και μετέπειτα ρούχο, αλλά στην πλειοψηφία το ρούχο μίλαγε πάνω της και εκείνη το αναδείκνυε με τον καλλίτερο τρόπο γιατί είχε και το σώμα και τη φινέτσα!

Τα Πτι Μπερ από το 1922 μέχρι και την δεκαετία του '70
διατίθενται και σε χύμα συσκευασίες από λευκοσίδηρο

Αλλά μετά την απελευθέρωσή μου από την πρόβα και μέχρι να τελειώσει και της μαμάς μου, η χαρά μου ήταν να βγω στον κήπο της πίσω αυλής και να παίξω με το συνομήλικό μου Γιάννη (που κρίμα, γιατί έφυγε πολύ νωρίς). 
Η χαρά μου δε ήταν όταν φεύγαμε, μετά απο ώρες, από το μοδιστράδικο και πηγαίναμε δίπλα, για τις προμήθειες του σπιτιού, στο μαγαζί του κυρίου Νιόνιου του Μακρή "Εδώδιμα Αποικιακά" (η επιγραφή του) που διέθετε δύο πράγματα που μ εντυπωσίαζαν, τα τσίγκινα κουτιά με τα μπισκότα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (λατρεμένα μέχρι σήμερα!) και τα ζυμαρικά-μπαστουνάκια που κρέμονταν από τα σκοινάκια στο ταβάνι για να στεγνώσουν! 
Σας εντυπωσιάζει πόσο νωρίς γνωρίζαμε τα φρέσκα ζυμαρικά; Ε ναι! 
Τόσο αυτά, όσο και το φύλλο του γαλακτομπούρεκου και του μπακλαβά που έφτιαχνε η θεία Αθηνά και προμηθεύονταν τα ζαχαροπλαστεία της Ζακύνθου, ήταν από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έμειναν αξέχαστα στο μυαλό μου στο πέρασμα των χρόνων. 

Το δε φύλλο ολόκληρα σεντόνια στέγνωνε μέσα στο ισόγειο εργαστήρι της θείας και ήταν τόσο διάφανο που μόνο μηχανή θα μπορούσε να το κάνει, κι όμως εκείνη το έκανε με τα χέρια!

Να προσθέσω κάτι για το τέλος για να ολοκληρωθεί το οδοιπορικό, οτι στα χωριά, που δεν υπήρχε ή ο χρόνος ή το μέσον να κατέβουν στη Χώρα για τα ψώνια τους περνούσαν οι γυρολόγοι  με τα "Είδη προικός". Στην αρχή με άλογα (φορτωμένα σε τρυβοκάλαθα), μετά με τρίκυκλα και τέλος με βανάκια, φορτωμένα μέχρι έξω απ αυτά από ο,τι βάζει ο ανθρώπινος νους που χρειάζεται  ένα νοικοκυριό. Από αυτούς ψώνιζαν και τα υφάσματα και πολλές φορές τους πλήρωναν σε είδος (ενα ζευγάρι αυγά π.χ. ή ο,τι άλλο είχε ο καθένας περίσσιο) και με δόσεις. Απ αυτούς φτιάχνονταν και οι προίκες των κοριτσιών τους!

Μια ακόμα παιδική ανάμνηση που ξύπνησε ( ή μάλλον ποτέ δε κοιμήθηκε) μέσα μου, έλαβε τέλος. Τώρα εκτός από μένα και τη μαμά μου δεν υπάρχουν οι άλλοι, πέρασαν κι αυτοί μαζί με τα χρόνια, στην επόμενη διάσταση.

Υ.Γ. 1 Η ταπετσαρία με τα παλιά φιγουρίνια έπεσε λίγο μεγάλη στο θέμα, αλλά ενεκα η νοσταλγία...συμπαθάτε με για την ανισορροπία

Υ.Γ. 2 Ο τίτλος είναι στίχος τραγουδιού από τη φωνή του Στράτου Διονυσίου και τον δανείστηκα (τίτλος "Μοδιστρούλα")

«Να θες να αλλάξεις τον κόσμο, φίλε Σάντσο δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη!»

"Υπάρχουν δύο δρόμοι με τους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να αποκτήσουν πλούτη και τιμές: ο ένας με τα γράμματα, ο άλλος με τα όπλα." (Miguel de Cervantes Saavedra)

"El ingenioso hidalgo Don Quixote de la Mancha" Pebble art by Hara

Αυτό φαίνεται είχε στο μυαλό του κι η Ρώσικη αρκούδα και  καιροφυλακτούσε!

 Κι εκεί που νομίζαμε οτι τάχουμε δει και ζήσει όλα, ενας ακόμα πόλεμος, αυτή τη φορά στην πολύ κοντινή μας γειτονιά, ήρθε να μας υπενθυμίσει  οτι τίποτα δεν έχουμε δει ακόμα!

Διαβάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκεί που οι πανεπιστήμονες  αφήνουν τη μία ειδικότητα και πιάνουν μ ευκολία την αμέσως επόμενη και χύνουν τόνους μελανιού να μας πείσουν, να μας ψέξουν, να βρίσουν ο ένας τον άλλον με διαφορετική γνώμη και γενικά το γαιτανάκι τελειωμό δεν έχει ( τι σας κάνει εντύπωση;) "και τί έγινε; Πολέμους είχαμε μέχρι τώρα, πρόσφυγες είχαμε μέχρι τώρα τί αλλάζει;"

Ναι σίγουρα ισχύει αυτό. 

Ολη η Υφήλιος ανα γειτονιά φλέγεται κατά καιρούς και δημιουργεί καραβάνια απελπισμένων που ξεσπιτώνονται με προορισμό το πουθενά. Απλά αυτή τη φορά ο πόλεμος μεταφέρθηκε δίπλα μας και είναι κάτι σαν τη φωτιά, που μπορεί άνετα να εξαπλωθεί και στο δικό σου σπίτι οταν δίπλα σου υπάρχουν τόσο εύφλεκτα υλικά! Οταν αυτή η προσχηματική εισβολή επισύρει τον κίνδυνο μιας γενικευμένης σύρραξης κι ενός 3ου Παγκόσμιου, που και μόνο που το γράφω τρομάζει. 

Τώρα οι εποχές έχουν αλλάξει. Δεν πολεμάνε με λιανοντούφεκα και κανονάκια, εδώ τα όπλα έχουν γίνει τρομακτικής εμβέλειας, που απαιτείται απλά το πάτημα  ενός κουμπιού για να εξαφανίσεις απο το χάρτη Κράτη ολόκληρα. Και δυστυχώς, πάνω απ αυτά τα κουμπιά στέκονται άνθρωποι χωρίς αισθήματα, χωρίς ενοχές, χωρίς ευαισθησίες, ίσως να θεωρούν τους εαυτούς τους άτρωτους και αιώνιους για να σπείρουν τόσο όλεθρο και να τη γλυτώσουν οι ίδιοι. Το σίγουρο ομως είναι οτι θυσιάζουν ως άλλες Ιφιγένειες για τα δικά τους συμφέροντα και μόνο, όχι μόνο τα δικά τους νειάτα, αλλά και τον ανθό άλλων Κρατών. Νέοι άνθρωποι που δε ξέρουν γιατί πολεμούν. Πού ξύπνησαν ενα πρωί και τους είπαν "εφ όπλου", τους τσουβάλιασαν στ άρματα και τους είπαν "ξεκινείστε κι εμείς θα σας πούμε που θα πάτε" χωρίς GPS, αρκεί που το λεγε ένας παράφρων. Και κάποιοι άλλοι από την απέναντι μεριά, άκουσαν ενα πρωί τις σειρήνες να σκούζουν εφιαλτικά, να τους σηκώνουν άρον άρον απο τη θαπλωρή του κρεββατιού και του σπιτιού τους να τους ξεκολλάνε βίαια απο τις αγκαλιές των παιδιών και των γυναικών τους, να τους λένε "πάρε τ όπλο σου" που είχαν αφήσει χρόνια πριν και πήγαινε να υπερασπιστείς την ακεραιότητα και την ελευθερία της Πατρίδας σου. 

Ετσι απλά,  χωρίς εμφανή λόγο, αλλά σίγουρα υπόγειο...το αέριο, ο αγωγός πετρελαίου, η πρόσβαση σε στρατηγικής σημασίας βάσεις, Πυρινική αποκλειστικότητα, η επέκταση απλά της επιθετικής μας πολιτικής

Τί κι αν πόλεις κοσμήματα μένουν όρθια βομβαρδισμένα κουφάρια, τί κι αν δημιουργούνται στρατιές απελπισμένων ανθρώπων που εγκαταλείπουν τις πατρογονικές τους εστίες να γλυτώσουν. Οι Ασιάτες ήθελαν νάρθουν στην αγκαλιά της ειρηνικής Ευρώπης. Τώρα πια διαπιστώνουν οτι η ειρήνη είναι παντού το ζητούμενο και πουθενά δεδομένη.

Δε θάθελα νάμαι στη θέση αυτών των μικρών παιδιών που βιώνουν τον τρόμο και το θάνατο, που όλο τους το βιος χωράει σε μια βαλίτσα με τ' απαραίτητα, που αφήνουν πίσω τους τα ζεστά τους δωμάτια και τα παιχνίδια τους, να πάνε πού; να ζήσουν πώς;; Δε θάθελα ναμαι στη θέση τους, γιατί δε ξέρω πώς θάναι το μέλλον τους με τέτοιες πληγές που δε θα κλείσουν ποτέ! Και οι άλλες Χωρες γίνονται ανάδελφες, γιατί πόσους να χωρέσουν πια; πόσους μπορούν να θρέψουν οταν και οι ίδιες δεν είναι σε καλλίτερη μοίρα, άσχετα αν δεν βιώνουν πόλεμο;  Ενας φαύλος κύκλος απελπισίας, που δεν εχει τελειωμό.

Εμείς ζήσαμε όμορφες καταστάσεις ως παιδιά και δεν μπορώ να φαντασθώ πώς είναι να βιώνεις, αυτά που ακούγαμε σαν "παραμύθια" φρίκης απο τα στόματα των παππούδων μας, αυτά που βλέπαμε σε ταινίες καταστροφής, αμερικανικής συνήθως προέλευσης και τα λέγαμε ειρωνικά "αμερικανιές". Τώρα πια τα βλέπουμε στις οθόνες των τηλεοράσεων μας και δεν είναι βιντεοπαιχνίδια, αλλά παιχνίδια θανάτου σε πραγματικό χρόνο. 

Γιατί ΕΝΑΣ αποφάσισε να παίξει με τον κόσμο σαν νάναι μαριονετίστας, γιατί κινεί τα πιόνια του στο σκάκι κατά πώς του γουστάρει, γιατί δεν εχει αντίπαλο και το παιχνίδι το θεωρεί δικό του εκ προοιμίου. 

Κι ομως! άσχετα αν οι δυνάμεις είναι δυσανάλογες πάντα υπάρχει ο μικρός Δαυίδ για άλλη μια φορά ν' αντιμετωπίζει το γιγαντιαίο Γολιάθ, έστω κι αν έχει σφεντόνες μπροστά στα υπερόπλα του, γιατί έχει ψυχή! Όπως ψυχή έχουν όλοι οι λαοί που αντιστέκονται για το δίκιο τους, σ' όποιο θεό κι αν πιστεύουν. Γιατί ο πόλεμος είναι ίδιος για όλους και οι συνέπειές του συντριπτικές

Πέρα απ όλες τις εικόνες που βλέπουμε αυτές τις μέρες σε ζωντανή μετάδοση μια μ έκανε εκτός από το να συγκινηθώ βαθειά να ελπίσω οτι ακόμα η ανθρωπιά ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους δεν έχει χαθεί. Ενας άνθρωπος (νομίζω Ρουμάνος, αλλά μιλούσε ελληνικά) πήγε να προυπαντήσει ένα καραβάνι ανθρώπων που έφευγαν να σωθούν, για να παραλάβει μια οικογένεια. ΑΓΝΩΣΤΗ! Κι οταν τον ρώτησε ο δημοσιογράφος (απ αυτές τις έξυπνες ερωτήσεις που κάνουν οι ειδικοί του μαρκουτσιού) "γιατί το κάνετε αυτό αφού δεν τους ξέρετε καν", ο άνθρωπος, ενας απλός άνθρωπος οχι κάτι παραπάνω απο εμάς, προσπάθησε να καταπιεί τον κόμπο στο λαιμό του, να σταθεροποιήσει τη φωνή του, να συγκρατήσει τα δάκρυα που έτρεχαν στα μάγουλα και ψέλλισε απλά "ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ"!

Εγω εκείνη την ώρα ήθελα να φιλήσω την τηλεόραση μπας κι έφτανε σ αυτό τον άνθρωπο!

Πνίγηκα, όπως τώρα που το ανασύρω από τη μνήμη μου για να το καταγράψω, από συγκίνηση και ευγνωμοσύνη, που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, όπως έγινε και σ εμάς στα χρονια της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και φιλοξενήθηκαν πολλά παιδιά και οικογένειες που μετά κράτησαν  άρρηκτους δεσμούς με τις οικογένειες που τους φιλοξένησαν. Και δυστυχώς χρειάστηκε πολλές φορές ακόμα να δεχτούμε πρόσφυγες. Μικροί εμείς, μικροί κι αυτοί ,αλλά μαζί στο δράμα και την αγριότητα που βιώνει η ανθρωπότητα.

ΓΙΑΤΙ:

«Είμαστε οι γιοι των πράξεών μας».(Miguel de Cervantes Saavedra)

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ πιο ευοίωνο!