Σας πάω με ...χίλια!

Μια μέρα μου δίνει "εντολή" η Σωσώκα μου: "ετοίμασε δώρα".
- Γιατί; απόρησα εγώ
- "δε βλέπεις 900 τόσοι αναγνώστες, όπου νάναι  έφτασες τους 1000 έτσι θα τους αφήσεις;"
Απόλυτο δίκιο είχε και ως συνήθως, προέβλεπε πριν απο μας για μας!
Χαράς ευαγγέλια, λοιπόν, στρογγυλέψαμε... "είμαστε δυό, είμαστε τρείς, είμαστε χίλιοι ..."!

                                 

     

Πώς έγινε αλήθεια η αρχή!
Από εκεί που σκιαζόμουν να πω οτι έκανα μπλογκ (και δη δημιουργικό), μη με περάσουν για παρασάνταλο...
Κανένας δε με ήξερε και κανένας δε περίμενε, εμένα το "Μεσσία", να φέρω καινούργιες ιδέες.
Όταν δειλά-δειλά εμφανιζόταν κανένας,  τι χαρά έπαιρνααα!!!
Μεγάλη επιτυχία που πιάσαμε τους 10 και μετά τους 20, 30, 40 και πάει λέγοντας...
Οι στρογγυλοί αριθμοί μ ενθουσίαζαν!

Από κάποιο σημείο και μετά, ο ενθουσιασμός έδωσε τη θέση του στον προβληματισμό και την υπευθυνότητα.
- Όλοι αυτοί κάτι περιμένουν απο σένα και φυσικά να μη βαριούνται με την επανάληψη και κάθε φορά να βλέπουν κάτι νέο.
Μια πρόκληση ήταν όλο αυτό για μένα, που με πηγαίνει όλο και παραπέρα και μου κεντρίζει όλο και περισσότερο τη φαντασία και κινητοποιεί τη δημιουργικότητα.

Ποτέ δεν βαυκαλίστηκα οτι, αυτούς τους αναγνώστες, τους έχω σίγουρους.
Μπαίνουν, βγαίνουν, ενδιαφέρονται, αδιαφορούν, σχολιάζουν ή δε σχολιάζουν, συμμετέχουν σε δωροεκπλήξεις ή όχι, παίρνουν ιδέες  και τις μετατρέπουν σε κάτι καινούργιο, ένα συνεχές πήγαινέλα!
Απο ένα σημείο και μετά, δεν μ αφορούσε καν το νούμερο των αναγνωστών (μη το θεωρήσετε υπεροπτικό), γιατί μου έκανε κάπως σα μουσειακή προθήκη, με τις φωτογραφιούλες βουβές στο πλάι.
Αυτό που ήθελα και θέλω, νάχω ένα ζωντανό χώρο έκφρασης.
Ν΄ ανταλλάσσουμε απόψεις, σχόλια, πειράγματα, αστεία, να γελάμε  βρε αδελφέ, να γίνεται τζέρτζελο, μέσα απο τη δημιουργία και τον προβληματισμό! Γι αυτό κι εγώ ανταποκρίνομαι στα σχόλια, ανεξάρτητα από την προσωπική πίεση που μπορεί να έχω.
Γιατί τι νόημα έχει νάχω ένα σκάφος υπεράριθμο και  να  μην το κουνάει ρούπι απο το  λιμάνι,κι αν ταξιδεύει να μην βλέπουν την ώρα της επιστροφής  οι "επιβάτες";
Οχι.

Έτσι θέλω να έρχεσθε ελεύθερα και με ελεύθερη βούληση, ν αφήνετε το αποτύπωμά σας, να συμμετέχετε ακόμα και στο μπάχαλο που ενίοτε (έως πολύ συχνά) συμβαίνει,να διασκεδάζετε, να παίζετε με τους κέρσορες (έχουμε και πιτσιρίκια τι να γίνει!), σαν νάμαστε σε μια αυλή γειτόνισσες
με τις χειροτεχνίες μας και να κάνουμε κοινωνική κριτική και να γελάμε...μια καλή...μια ανάποδη!!!
Γι αυτό, ποτέ δε βάζω όρο στις κληρώσεις μου, οι συμμετέχοντες να εγγραφούν  απαραίτητα αναγνώστες μου. Το στοίχημα είναι να τους κερδίσω ! 
Η πόρτα μου θάναι πάντα ορθάνοιχτη, σ όποιον νοιώθει βολικά.
 Όποιους απογοήτευσα (γιατί και τέτοιοι υπάρχουν) λυπάμαι...ίσως μ'  είχαν αλλιώς στο μυαλό τους και δεν ανταποκρίθηκα. Μια μικρή κοινωνία είμαστε άλλωστε κι εδω μέσα, που σ' άλλους αρέσουμε και σ' άλλους όχι.
Μα πάνω απ όλα μέσα από αυτή τη χιλιάδα ξεπήδησαν φιλίες, κι αυτό είναι το μεγάλο όφελος!

Σας ευχαριστώ  για την αγάπη σας , τα πάντα θερμά σας σχόλια, τα βραβεία σας (όπως αυτό εδώ

 -πραγματικά Μεγάλη μου Τιμή!) και τα απίστευτα δώρα σας κι ας μην τα επιδεικνύω, το καθένα έχει τη θέση του ! Με κακομαθαίνετε και δε πρέπει...είμαι που είμαι αδιόρθωτη!
Το δώρο (-α)-ανταπόδοσης είναι ακόμα μυστικό, μέχρι μέσα και κάτι  Σεπτέμβρη  που θα λήξει κι ο πανηγυρικός συναγερμός,(ε, να γυρίσουν όλοι από θάλασσες κι ακτές) θάναι έτοιμο (-α?...ίσως)!

Giveaway λοιπόν εν όψει, δηλώστε συμμετοχή...τώώώρααα!

Πόσα άραγε χωράει μια στιγμή;

Αν δεν είχα κάνει την προηγούμενη  ανάρτηση, θάταν σίγουρα αυτή, επέλεξα λοιπόν νάναι η πρώτη του νέου μήνα!
Σάββατο βράδυ (28/7) μετά απο επτά μήνες συνειδητής αποχής απο κάθε πολιτιστικό δρώμενο, αποφάσισα οτι δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, έπρεπε να πάω.
Μου δωσε την ευχή της κι η Βιλλιώτη, ανταλλάξαμε πειράγματα να αλαφρώσει λίγο το μέσα μου που αντιστεκόταν, επιστράτευσα τις θετικές μου δυνάμεις και εξέδραμα.
Το γεγονός ήταν από μόνο του συγκινητικό.
Ένα νέο παιδί, ενα δικό "μας" παιδί, έκανε τα πρώτα του βήματα στην Ελληνική Πεζογραφία και μας ήθελε δίπλα του, να μοιραστούμε τη χαρά και τα όνειρά του!
Θυμάστε το νέο ωραίο και ταλαντούχο, που έγραφα σε μια παλιά ανάρτηση;
Ε, αυτός είναι!
                                            
Έκανε ένα βήμα παραπάνω στην επιτυχία, στην καταξίωση που κάθε νέος συγγραφέας ονειρεύεται. Εκδόθηκε!
Μου έφερε προσωπικά και σεμνά την πρόσκληση στο γραφείο, οπότε η συγκίνηση άρχισε ν αναβλύζει...
Ο Στέφανος πάντα ήταν σεμνός και χαμηλών τόνων.
Θαύμαζα την ωριμότητά του και τη νηφαλιότητά του.
 Αισθανόσουν οτι αυτό το παιδί "ταξίδευε" σ άλλους κόσμους , χωρίς νάναι απόκοσμο και δε διαψεύστηκα.
Παρευρέθηκε κόσμος, ανάλογα με την εκδήλωση και το πρόσωπο. Εντυπωσιάστηκα! και χάρηκα, γιατί εκτός απο τους συνήθεις ύποπτους της ηλικίας μου, είδα και νέα παιδιά. Αν το είχαν επιδιώξει αλλιώς να συναντηθούν, ίσως δεν είχε τόση προσέλευση.
Η τάξη του Στέφανου, η τάξη της κόρης μου σύσσωμη σχεδόν, παρούσα, να εμψυχώσει, να συγχαρεί και να χειροκροτήσει έναν απ'  όλους τους, που ξεχωρίζει ήδη αλλού!
Πολύ όμορφο να βλέπεις αυτά τα νέα παιδιά, που τα γνωρίζεις απο τα μικράτα τους, νεαρούς επαγγελματίες πια, πετυχημένους ακόμα μία φορά (ήταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ τάξη αυτή κατά γενική ομολογία) να λάμπουν απο νειάτα, ομορφιά, όνειρα, ελπίδες, και πείσμα για να τις πραγματοποιήσουν.
Συνάχθηκαν εκεί, απ΄ όπου κι αν βρίσκονται, αφού  κάποιοι, όπως ο Στέφανος (όπως η κόρη μου) ζουν αρκετά μακρυά, Κωνσταντινούπολη, Βρυξέλες, Αγγλία και πάει λέγοντας (οι οικονομικοί μας μετανάστες, όπως τους λέω)  να καταθέσουν την πίστη τους, οτι μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο που τους αφήνουμε. Εχουν και τα εφόδια και τη θέληση.
Η Αγγελική που προλόγισε το βιβλίο, δε θα πρεπε κανονικά να μ'  εκπλήξει, αλλά και πάλι... και με εξέπληξε και με συγκίνησε!
Μπορεί να υπήρχαν στιγμές αμηχανίας, αλλά ήταν φυσικό να υπάρχει, αφού δεν υπήρχε προηγούμενη εμπειρία.
Το κοινό μ΄ ενδιαφέρον απηύθηνε τις ερωτήσεις του στο νέο συγγραφέα, ήθελε να μάθει, πως, γιατί και ποιός ήταν ο λόγος που ξεκίνησε το γράψιμο και λεπτομέρειες, που θες πάντα διαβάζοντας ένα βιβλίο, να ρωτήσεις το συγγραφέα του, και τώρα που τον είχες εκεί μπροστά σου, δικό σου, ήθελες να μάθεις περισσότερα.
Κι εκείνος μειλίχιος, απλός, μεστός, χαμογελαστός και συγκεκριμένος, με μάτια που σπίθιζαν, εξερευνώντας αυτό που σπούδασε, την ανθρώπινη ψυχολογία, για "να αποτυπώνει, όπως είπε, καλλίτερα τους χαρακτήρες των ηρώων του, χωρίς να χάνει χρόνια μελετώντας την "  που απο την τρίτη Δημοτικού ύφαινε, απαντούσε.
Μ΄ ένα έξυπνο χιούμορ, μ ένα λόγο που δε κούραζε, δύο παιδιά, δύο δικά μας παιδιά, πολύ φυσικά πολύ απλόχερα μου έδωσαν όσα χωράει μια στιγμή!
Κι ένας κόμπος, είναι απο χθες μόνιμα στο λαιμό μου, κι ένα δάκρυ χαράς και περηφάνειας, που πάντα θ'  ακολουθεί το Στέφανο στο διάβα του και θα εύχεται μαζί με τους γονείς του να σαρώνει τα βραβεία και να βλέπει τα όνειρά του να πραγματοποιούνται, που έγινε ακόμα εντονώτερο,  όταν διάβασα την ιδιόχειρη αφιέρωση στο βιβλίο, που εκείνη τη στιγμή τα γυαλιά δε μου επέτρεψαν να δω, αλλά απο το βλέμμα του κατάλαβα οτι δε θάταν συνηθισμένη.
Και δεν ήταν! κι αυτό με τιμά διπλά, αν έτσι με θεωρείς Στέφανε.
                                                     
Καλό σου ταξίδι σ αυτό το ονειρικό που διάλεξες, εύχομαι να σου δώσει μόνο χαρές, αν και ξέρεις τι περιμένεις και έχεις την υπομονή, τη θέληση, τη δύναμη να φέρεις αυτό που εσύ θέλεις.
ΣΤΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ!

Όσο για σας που με διαβάσατε, αποκτήστε το είτε από βιβλιοπωλείο, είτε απλά  κατεβάστε το,πιστεύω οτι θάναι ευχάριστο ανάγνωσμα στις διακοπές σας.