Ακόμα μια Ανοιξη... (Birthday & giveaway)

                                                       Τρία χρόνια!

Απίστευτο μου φαίνεται και που το βλέπω γραμμένο!

Πέρασαν κιόλας τρία χρόνια.

Όμορφα, γεμάτα, απίστευτα γεμάτα, απρόσμενα γεμάτα!

Όπως έχω ξαναπεί, η αρχή έγινε χωρίς πρόγραμμα, χωρίς πλάνο.

Έτσι στην τύχη.

Και η τύχη ήταν με το μέρους μου γι άλλη μια φορά!

Και μου έφερε έμπνευση και δημιουργικότητα,  που με βοήθησε σ' ώρες χαλάρωσης, σ' ώρες έντασης, σ' ώρες δύσκολες και μου έφερε κοντά ανθρώπους υπέροχους, μοναδικούς, με διαφορετικά ή ίδια ενδιαφέροντα, με γέμισε αγάπη, καλοσύνη  τρυφερότητα, επιβράβευση, ενθάρρυνση . 
Γι αυτό δε μετρώ  με  αριθμούς, όσο δελεαστικοί κι αν είναι,μόνο Ανθρώπους!

Άνοιξη τότε , Άνοιξη τώρα!

Τι σημασία αν τούτη η Άνοιξη μετρά μια ηχηρή απουσία;  τέτοιες απουσίες, δεν ακυρώνουν την παρουσία, είναι σαν να μην υπάρχουν.

Κι άλλες απουσίες από εδώ, δε τις μετρώ, γιατί απλά άφησαν το στίγμα τους και για μένα κάθε σημάδι είναι σημαντικό και μοναδικό του κατόχου του.

Χαίρομαι για τούτα τα γενέθλια, χαίρομαι παιδιάστικα κι έτσι θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Με τούτο το ανοιξιάτικο ρολόι, γεμάτο παιδικότητα, ενθουσιασμό, χρώμα, κι απλότητα (αφού προέκυψε από τα πιο φτηνά υλικά,έναν τουρτόδισκο γενεθλίων) μετράω τον χρόνο και την Άνοιξη! 

ρολόι με decoupage με χαρτοπετσέτα ,πάνω σε πάστα διαμόρφωσης, σε χάρτινη βάση τούρτας

Και κάτι ακόμα που με εκφράζει, δανεισμένο από το Νικηφόρο Βρεττάκο και το έργο του         

                                                «Ο Αγρός των λέξεων».

Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο

λουλούδι, όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω

διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές

των προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή,

την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν

νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως

το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ’ έγινε

Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια

κι άλλα κοσμήματα.

Με το νήμα

των λέξεων, αυτόν το χρυσό

του χρυσού, που βγαίνει απ’ τα βάθη

της καρδιάς μου, συνδέομαι συμμετέχω

στον κόσμο.

Σκεφτείτε:
Είπα και έγραψα «Αγαπώ».

Και κάτι για το τέλος:
Αυτό  το τουρτορολόι θα γίνει δικό σας (μετά απο κλήρωση), για όσους είναι ή νοιώθουν παιδιά, με πολλή αγάπη...αρκεί να το θελήσετε. Σχολιάζοντας εδώ μέχρι τις 15 του μήνα. Τι λέτε;

Λαγοί με πετραχήλια

Μέρες Πάσχα πλησιάζουν,

κι όσο κι αν εγώ δεν γιορτάζω, πρέπει να σκεφτώ για κάποιους δικούς μου ανθρώπους, μικρά δωράκια.

Έτσι μία χαρτοπετσέτα και δυο αδελφάκια που γιόρταζαν κοντά κοντά (Θεοδώρα & Ευάγγελος), μου έδωσαν την ιδέα για δύο πινακάκια εποχιακά. Δύο σ ένα!
Πρόκειται για μια όμορφη χαρτοπετσέτα που δεν αξίζει να χαλάσεις και ν' αποκόψεις μόνο το μοτίβο κι έτσι αποφάσισα να την χρησιμοποιήσω ολόκληρη.
Έλα όμως που στα μικρά καμβαδάκια ήταν τσουρούτικη και στα μεγάλα έπλεε!
Όπως λέει ο λαός,στο καλάθι δε χωρεί στο κοφίνι περισσεύει. Αυτό ακριβώς.
Ο τρίτος δρόμος, όχι προς το σοσιαλισμό (αυτός μας τέλειωσε και μας πήρε και μας παραμάζωμα) αλλά προς την ολοκλήρωση της ιδέας, ήταν τα στρογγυλά καμβαδάκια, που κι εκεί άφηναν κενά,αλλά όχι όπως στα μεγάλα.
Επειδή εγώ ξεκινώ κι όπου με πάει ο άνεμος (της εξέλιξης των εργασιών,ντε) πάω, εφάρμοσα τη χαρτοπετσέτα,αλλά δε το ήθελα μιά κι έξω. Δεν είμαι της ξεπέτας, είμαι τύπος που θέλω το μπλα-μπλά μου.
Έτσι αποφασίστηκε το μοτίβο να γίνει τρισδιάστατο.

Όχι με αφρώδες υλικό αυτή τη φορά, αλλά με ελαστική πάστα (προοδεύω,τι νομίζατε;)
Δε ξέρω αν την εφαρμόζω όπως πρέπει, αλλά επειδή εκτός της μη ξεπέτας,δεν είμαι και του ορθόδοξου δρόμου, μ' αρέσει να μην είναι επίπεδη και να κάνει "αυλακιές", έτσι δείχνει όγκο στις πτυχώσεις των  ρούχων και δίνει κίνηση στο μοτίβο.

Το δύσκολο κομμάτι ήταν στο περίγραμμα και δη εκεί που τέλειωσε ,φευ, η χαρτοπετσέτα χωρίς περιθώρια προσθηκών, που δεν θα φαίνονταν οι ενώσεις.
Αφού λοιπόν έβαλα κοκκώδη πάστα διαμόρφωσης να φανεί σαν την Πύλη του Βραδεμβούργου (καλά ντε μη βαράτε,αυτή η πύλη μου ρθε πρόχειρη) και το φωτογράφησα, με χάλαγε τα μάλα. Και ως τελευταία απέλπιδα προσπάθεια πριν την ακρυλική παραφωνία, που θάταν η ύστατη λύση, έκοψα κομματάκι κομματάκι την εναπομείνασα (ΕΛΑΧΙΣΤΗ ) χαρτοπετσέτα και με κόλλα την εφάρμοσα πάνω στην πάστα, έτσι το μοτίβο απέκτησε συνέχεια και άποψη (πιστεύω) και σώθηκε ως αποτέλεσμα.

* εκτός απο την κορδέλα, δείτε πόσο άσχημα έδειχνε με τη λευκή  πάστα μόνο

Το πλαίσιο με τα καρφάκια του καμβά καλύφθηκε με ισόπαχη κορδέλα εποχιακή, καροτάκια για τους άρρενες, πεταλουδίτσες για το γυναικείο πληθυσμό,  άγκιστρα κρεμάσματος από κουτάκια μπύρας και voila το τελικό αποτέλεσμα!

Ελπίζω ν αρέσει στα παιδικά ματάκια όσο και στα πρεσβυωπικά τα δικά μου.
Η γνώμη σας θα μετρήσει όπως πάντα, χωρίς φόβο,αλλά με πάθος.

Καλό Μήνα!!!

(ουπς τώρα συνειδητοποίησα οτι είναι Πρωταπριλιά!)

 Θα τα πούμε σύντομα