Αγαπημένοι μου φίλοι και συνοδοιπόροι χρόνων, κατ αρχάς χρόνια πολλά.
Θάθελα να σας ευχαριστήσω για όλα αυτά που μοιραζόμαστε τόσα χρόνια άυλα και υλικά. Είναι τόσο σημαντικά για μένα! Η παρουσία σας στη ζωή μου είναι βάλσαμο σε όλες τις περιπτώσεις γι αυτό και δεν εγκαταλείπω τούτο τον ευλογημένο χώρο που με αξίωσε να ζήσω τόσες χαρές που ουδέποτε είχα προβλέψει, ούτε καν φανταστεί, παρότι φυλλοροεί σε σχέση με το παρελθόν! Αλλά για μένα εχει ανομολόγητη αξία που δεν έχει καμιά σχέση με όλες τις άλλες πλατφόρμες που συμμετέχω με άλλες πιο ενεργά και άλλες πολύ λιγότερο.
Ο,τι κι αν γίνεται, ό,τι κι αν κάνω, ο,τι κι αν μου συμβαίνει, εδώ μέσα προστρέχω να το ανακοινώσω και να το περιγράψω. Το ίδιο κι εσείς. Μαζί ζήσαμε τις χαρές των παιδιών μας, τις γεννήσεις των εγγονιών, τις διακοσμήσεις στα βαφτίσια και ίσως κάποιες λιγότερες πικρές στιγμές
Εχουμε οργανώσει και συμμετάσχει σε διαγωνισμούς, φιλανθρωπικά παζάρια και έχουμε μοιραστεί τη χαρά απο την επιτυχία όλων αυτών.
Γι αυτό έχουμε δεσμούς πολύ περισσότερο απο διαδικτυακούς. Δεν είμαστε οι "φίλοι" που απλά πολλαπλασιάζουν το δυναμικό μιας πλατφόρμας. Είμαστε πραγματικά φίλοι που μοιραζόμαστε και είναι τόσο σημαντικό αυτό! Μπορεί νάχουμε μείνει λίγοι, ελάχιστοι εδώ μέσα, αλλά τόσο σημαντικοί που εξακολουθούμε να αντιστεκόμαστε και να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον πραγματικά.
Μέρες που ναι η συγκίνηση είναι πιο έντονη απ όλα αυτά τα συναισθήματα που μας γεννά η παρουσία, με όποιο τρόπο , του ενός προς τον άλλον. Αλλά δεν είναι μόνο τώρα, αυτα τα συναισθήματα πάντα υπαρκτά καθ όλη τη διάρκεια του χρόνου
Μπορεί για κάποιον το να μαζεύεις ή να στέλνεις πράγματα που για σένα είναι άχρηστα να θεωρηθεί ενα είδος ξεφορτώματος. Οχι δεν είμαστε χωματερή του ενός για τον άλλον. Είναι η σκέψη και το νοιάξιμο που υπερτερεί. Δεν εχει καμιά σημασία αν κάτι είναι ευτελούς αξίας για μας, για τον άλλον μπορεί νάναι πολύ σημαντικό και να αξιοποιηθεί . Γιατί να πετάξεις κάτι οταν στον άλλον μπορεί να φανεί χρήσιμο
Την ίδια χαρά λοιπόν που αισθάνομαι οταν παίρνω ένα δώρο την ίδια αλλά και την παιδική ανυπομονησία και περιέργεια έχω όταν παραλαμβάνω ενα δέμα "αχρηστων" απο κάποια φίλη, που με σκέφτηκε.
Σήμερα άνοιξα ενα ακόμα δέμα που πηγαινοερχόταν στο αυτοκίνητο σχεδόν μήνα. Οχι γιατί δνε ανυπομονούσα να κάνω unboxing όπως είναι της μόδας, αλλά γιατί λόγω του τσαγιού και της αναστατώσης που γεβνικά προσπαθούσα να συμμαζέψω δεν είχα χώρο να το ανοίξω και το άνοιξα σήμερα! και άρχισα ήδη να μεταμορφώνω 😉, αλλά τα σημερινά θα τα δείτε στα προσεχώς. Σήμερα θα δείτε μία νέα παραλαβή που επειδή ήταν η πρώτη μαζική, ανοιξε πρώτη και εκτιμήθηκε δεόντως. Να σκεφτείτε οτι υπάρχουν πράγματα που δωρήθηκαν κιολας πριν καν φωτογραφηθούν!
Το δέμα λοιπόν της Θεσσαλονίκης, που ακολούθησε του Πολυγύρου, μεταξύ πολλών άλλων που καθ ενα που έβγαινε στην επιφάνεια άφηνα επιφωνήματα έκπληξης , περιελάμβανε και δύο γνωστά κουτιά! Ευτυχώς που δεν είμαι η μόνη που δεν τα είχε ξαναδεί. Τα προηγούμενα χρόνια μου τα είχε στείλει η Βαρβάρα, και φυσικά δεν έμεινε ουτε ένα σε μένα. Ουτε το παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέττας τέτοια ζήτηση!
Της Ρένας είχε μία ιδιαιτερότητα το ενα, είχε μέσα καθρέφτη και μόνο ανοιχτή τη μία πλευρά που είχε κιολας ενα συρταρωτό "τζαμάκι". Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που ήταν το πρώτο που έπιασα μάνι μάνι να φτιάξω! Δεν ήθελα καθόλου να χάσω χρόνο.
Είχα ενα πολύ ωραίο καρώ ριζόχαρτο που έφτασε να καλύψει τέλεια τις δύο πλευρές και με συνδυασμό το πάνω μέρος. Το "τζαμακι" το έκανα αμμοβολής, θαμπό δηλαδή και πάνω του εβαλα ενα όμορφο σπιτάκια αυτοκόλλητο της Stamperia. Για να καλύψω την ξύλινη βάση του τζαμιού βρέθηκε ενα επίσης καρώ χαρτονάκι scrapbooking, λες και τοχα παραγγε΄λία έφτασε και για να μπορεί να ανοιγοκλείνει με άνεση έβαλα ενα μεταλλικό πομολάκι. Τρία επίσης μεταλλικά ποδαράκια έδωσαν αέρα και ύψος στο φανάρι μου, όπως ύψος έδωσαν και ο,τι χρησιμοποίησα για την κορυφή. Τρία ετερόκλιτα αντικείμενα αλλα μεταλλικά, αλλο χαρτονένιο κι άλλο πλαστικό έδεσαν σε μια ωραία "τζιμινιέρα"!
Θα μπορούσα να τ' αφήσω έτσι, αλλά ήθελα κάτι να στολίσει και τις καρώ πλευρές, ετσι έκανα γιρλάντες με καλούπι και πηλό που έβαψα πράσινες, όπως και την τζιμινιέρα.
Κοιτάξτε τί ομορφο έγινε και φανταστείτε το , παρότι δεν το φωτογράφησα το πριν, ενα τριγωνικό ξύλινο κουτί απο ποτό.
χρόνια προτίμησα να τ αφήσω απλό και στιβαρό.Το έβαψα γρκιζοπράσινο, το στόλισα με γιρλάντες χωρίς πολλά χρώματα, την τζιμινιέρα την έφτιαξα παρόμοια με ό,τι άλλα υλικά είχα (ευτυχώς αυτό με τις τρύπες υπάρχει σε αφθονία, νάναι καλά το Μπαρμπουνάκι!) ποδαράκια επίσης και απλά το στόλισα με εποχικά λουλούδια. Μπορεί να μην προκαλεί το μάτι όπως το άλλο που θεωρώ οτι είναι λόγω του καρώ, αλλά πιστέψτε με δεν εχει τίποτα να ζηλέψει
Κα τα δύο μαζί πριν αποχαιρετιστούν και ξεκινήσει το ταξίδι του επαναπατρισμού.
Ελπίζω η αποστολέας του να τ' αναγνωρίσει και να του ανοίξει το φιλόξενο σπιτικό της, να της μεταφέρει την αγάπη και τον παντοτινό θαυμασμό μου 😍
Χθες ανοιξα επιτέλους και το άλλο δέμα που περιμενε καρτερικά τόσο καιρό, υπο την αγρυπνη κριτική και γκρίνια της κόρης μου, που δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί μου στέλνετε τόσα άχρηστα πράγματα!!!χαχαχαχα
Σήμερα όμως, που είδε τις πρώτες μεταμορφώσεις προτίμησε να σιωπήσει . Της το βούλωσα που λέμε 😉.
Η αλήθεια είναι οτι πέταξα και αρκετά.
Στην πορεία μπορεί να μου χρειαστούν, αλλά πλέον έχω πνιγεί στο εργαστήριο που είναι 20τ.μ και δεν το λες μικρό!
Τέλος πάντων απ αυτό το δέμα προς το παρόν θα σας δείξω μόνο ένα.
Ήταν ενα χριστουγεννιάτικο τσόχινο καπάκι χωρίς συνοδεία.
Μ άρεσε πολύ και παρότι ήταν λίγο ξεκολλημένο και χωρίς παρέα, είπα να το κρατήσω.
Με τα χαρτόνια του κουτιού έφτιαξα ενα κουτί στα μέτρα του καπακιού, που τα έντυσα με ένα σχετικά ουδέτερο εποχικό μοτίβο.
Μπορεί να μην είναι κάτι σπουδαίο όμως θα γεμίσει καραμέλες και θα δοθεί σε κάποιο παιδάκι που τυχόν θα μας επισκεφθεί, όπως εγινε και με τους κώνους απο κλωστές της Ρένας, που ο ένας έγινε χιονάνθρωπος (το καπέλο είναι απο χερούλι χύτρας, μάλλον, πάλι απο δέμα και τα χέρια απο τα λουλούδια που μάδησα για τις κατασκευές ) κι ο άλλος gnome και ίσα που πρόλαβα να της τον στείλω φωτογραφία!
Αυτές τις μέρες εκτός απο το φαγητό ξεκοιλιαζόμαστε στο φαγητό και στα γλυκά σαν να μην υπάρχει αύριο. Η χοληστερίνη κάνει πάρτυ κι εμείς σφυρίζουμε ,δυστυχώς, αδιάφορα. Αυτό είναι και κακό και καλό, για μένα. Διότι οι συσκευασίες έρχονται πάντα σε μένα!
Ετσι και το πλαστικό μπωλ απο ενα προφιτερόλ, απο εκείνο που έχει απο κάτω σου κι απο πάνω σοκολάτα(αηδιαστικό για μένα. ΑΝ το πιστεύει άνθρωπος! το μόνο γλυκό που δεν τρώω!!!) βάφτηκε με δύο χρωματισμούς πράσινο και κόκκινο και μετά πέτρωσε και προς το παρόν δέχτηκε φρούτα του δάσους και στολίδια αλλα απο πορσελάνη που έμειναν λευκά κι άλλα του εμπορίου.
Δε θάταν κρίμα να το πετούσα;
Οπως δεν πέταξα και κάποιους ακόμα φελλούς που περίσσεψαν απο το στεφάνι.
Δύο χρειάστηκαν γι αυτό τον Καρυοθραύστη που την έμπνευση πήρα απο το PINTEREST.
Τα πόδια και τα χέρια είναι απο κινέζικα ξυλάκια φαγητού, ντύθηκε και στολίστηκε με χαρτόνια (η αρχική ιδέα ήταν ζωγραφισμένος) ομως εγω προτίμησα να είναι πιο λαμπερός.
Απ όλα όσα σας δείχνω, αυτό το τόσο δα πραγματάκι, μου έφαγε την περισσότερη ώρα και πάλι έχει τα λάθη του. Η βάση μάλλον σπασμένος πάτος ποτηριού, η αποστολέας του θα ξέρει καλλίτερα 😉
Μέσα είμαι σκέφτηκα κι έτσι ...συμμετέχω με ολάκερη την ανάρτηση , ΓΙΑΤΊ Η ΖΩΉ ΠΑΡΆ ΤΑ ΠΆΝΩ ΚΑΙ ΤΑ ΚΆΤΩ ΤΗς ΈΧΕΙ ΜΑΓΕΊΑ!
και με την ολόθερμη ευχή για ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, σας χαιρετώ μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς!!!!
