...

...chi lavora con le mani 'e un operaio,chi lavora con le mani e con la mente 'e un Artigiano,chi lavora con le mani e con la mente e con il cuore 'e un Artista!!!

San Francesco di Assisi



Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Αντί συστάσεων...

Ξέρω ότι δεν είμαι αυτό που με αγωνία περιμένατε να έλθει στην καθημερινότητά σας. Δεν είμαι κάτι εξαιρετικό, ούτε μοναδικό.
Είμαι όμως ένας άνθρωπος κοινωνικός, που μ αρέσει η κοινωνική συναναστροφή σε κάθε της μορφή,ένας άνθρωπος, θεωρώ, δημιουργικός,ευαίσθητος, ονειροπόλος και ιδιαίτερα δοτικός.
 Ίσως γιατί έζησα μιαν άλλη εποχή, που όλα ήταν αγνότερα και αθωώτερα και οι διαπροσωπικές σχέσεις σε πρώτο πρόσωπο.
Αφού λοιπόν πέρασα πολύ χρόνο περιηγούμενη τις δικές σας ιστοσελίδες και ζηλεύοντας (με την καλή πάντα έννοια) τις δικές σας δημιουργίες, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να ενταχθώ στην κοινότητα, που τόσο καιρό επισκεπτόμουν ανελλιπώς και άφηνα τα σχόλια μου.
Δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας, με την έννοια του πρωτοποριακού, φέρνω όμως την καλή μου διάθεση,τη διάθεση για ζωή και δημιουργία, γι αυτό και το πολύ ροζ (ροζ, χωρίς ηλικία!) στο blog μου, μεταφέρω την αισιόδοξη και καλοπροαίρετη πλευρά του χαρακτήρα μου. 
Τίποτε δεν είναι «κίτρινο» (κουτσομπολίστικο), ούτε όμως και «γκρίζο» (πεσιμιστικό) και πάνω απ όλα ό.τι κι αν κάνω το κάνω μ’ αγάπη, εξ ου και ο τίτλος, χωρίς να περιμένω ανταπόδοση & χωρίς όρια.
Η ζωή είναι μια ηδονική περιπέτεια, με τα σκαμπανεβάσματά της, που αξίζει να την πιούμε μέχρι τελευταία σταγόνα (ακούστε κάτι ξέρω παραπάνω…), μοιραζόμενοι με τους άλλους μόνο όμορφα συναισθήματα και γλυκές στιγμές. 
Αυτά λοιπόν αποφάσισα να μοιρασθώ μαζί σας, αν έχετε υπομονή μαζί μου.
Κρίνατέ με με επιείκεια, διότι σ’ όλα κάνω τα πρώτα μου βήματα, από την τεχνολογία, μέχρι την δημιουργία.
Θα ‘θελα τέλος να ευχαριστήσω όλες τι δημιουργούς που αναφέρω παρακάτω κι όχι μόνο (πολλά blogs έχω επισκεφθεί κατά καιρούς και μου έχουν δώσει έμπνευση, χωρίς να είναι δυνατόν να τα αναφέρω όλα, στα παρακάτω όμως παραμένω ιδιαίτερα πιστή) για τα ταξίδια του μυαλού που μου προσφέρατε, ιδιαίτερα όμως θα ‘θελα κι από εδώ να ευχαριστήσω τη Χριστιάνα από το http://xeirotexnima.blogspot.com που ήταν η πρώτη, που όχι μόνο εξέφρασε την θετική της άποψη για τις δημιουργίες μου, αλλά τις δημοσίευσε & στο blog της, όπως επίσης όσες έγραψαν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά σχόλια στην συγκεκριμένη ανάρτηση (Dana,Kiki μ’ ακούτε;) 
και τέλος τον φίλο Μπάμπη Πυλαρινό (www.pilarinos.gr & http://pilarinos.blogspot.com), που μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω το ζωγραφικό του έργο με θέμα τον Αγ.Λύπιο (ένα υπαρκτό γραφικό εκκλησάκι στη θέση Καλλιτέρο στη Ζάκυνθο) που για μένα είναι ορόσημο ζωής αξεπέραστο.

Καλή μας παρέα, λοιπόν.

8 σχόλια :

  1. Καλορίζιοκο, καλορίζικο! Πού να αφήσω τα γλυκά;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ετούτη είναι χαρά, Χαρά μας!

    Πολύ μου αρέσει αυτός ο χώρος που δημιούργησες! Είμαι σίγουρη πως θα είναι φιλόξενος και γλυκός όπως κι εσύ!

    Ανυπομονώ να δω όοοολες τις δημιουργίες σου!

    Καλή αρχή!

    Φιλιά, φιλιά, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαρά μου καλώς ήλθες και επίσημα στο blogoσύμπαν! Πολύ χάρηκα με την απόφασή σου! Εγώ προσωπικά οφείλω κατά κάποιο τρόπο και τη δική μου παρουσία σε σένα, αφού ήσουν η πρώτη μου αναγνώστρια! Καλορίζικο και καλοτάξιδο στους δικούς σου όμορφους κόσμους, γεμάτους από δημιουργία και μεράκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με τις δύο πρώτες Κυρίες (με "Κ" γιατί είναι μοναδικές, η καθε μία στο είδος της) θα τα πούμε απο κοντά (όχι θα μου ξεφεύγατε).
    Ναντιάκι χαίρομαι ειλικρινά που σε βλέπω στο σπίτι μου. Δεν μου χρωστάς τίποτε κορίτσι μου,στα χέρια σου και στη φαντασία σου οφείλεις οτι μας μάγεψες απο την πρώτη μέρα εισόδου σου στο χώρο. Νάσαι γερή και δημιουργική.Χίλια ευχαριστώ,το άγχος μου τώρα είναι να μην σας απογοητεύσω.
    Αχ, Κίκι μου ,μου τάλεγες και δεν σ άκουσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ένας παλιός φίλος σας βρήκε...

    Το blog είναι απείρως προσεγμένο, με συνέπεια και σεβασμό, άκρως πολιτισμένο. Με την κουλτούρα και το ύφος το Ζακυνθινό, τουλάχιστον εγώ που έχω ζήσει στο νησί μπορώ να το “οσμιστώ” από χιλιόμετρα (που,εξάλλου,είμαι) μακρυά...

    Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να κάτι τέτοιο...πιο πολύ ανέμενα σκέτες κατασκευές κλπ αλλά το αποτέλεσμα με εξέπληξε, ακόμη κι εμένα που “δεν πιάνουν τα χέρια μου”, διότι τα θέματα παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο που “κολλάει” ακόμη κι ο άσχετος...

    Εξάλλου, υπάρχουν και θέματα γενικού ενδιαφέροντος, που χρειάζεται χρόνος για τα διαβάσω...θα το κάνω, βέβαια εν καιρώ ευθέτω...

    Υπάρχουν στιγμές, όπως αυτή, που καταλαβαίνεις ότι μιλούσες τόσο καιρό με ανθρώπους που έχουν ευαισθησίες, ενδιαφέροντα υψηλού (επιτρέψτε μου να πω) επιπέδου που η καθημερινότητα-σε όλες τις εκφάνσεις της-δεν αφήνει ή, δεν άφηνε να εκδηλωθούν. Να, λοιπόν, η τεχνολογία, που επιτρέπει σε όλο τον κόσμο να βλέπει αξιόλογες προσπάθειες, αξιόλογων ανθρώπων.

    Χαιρετισμούς και φιλιά

    Ο φίλος σας Μηνάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Για να είμαι ειλικρινής είχα βρει το μπλογκ σου πολύ πριν δημιουργήσω το δικό μου, όταν έψαχνα τη τεχνική ντεκουπαζ, μάλιστα το είχα βάλει στα αγαπημένα. Με το μήνυμα σου βρέθηκα εδώ και έχω μείνει αφώνη για μία ακόμη φορά... Αυτά που δημιουργείς.. αυτά που γράφεις.. όλα είναι υπέροχα! Δεν ήξερα σε ποιά σελίδα να αφήσω το σχόλιο και θεώρησα την αρχική ότι καλύτερο. Να είσαι πάντα καλά και να ομορφαίνεις το διαδίκτυο!
    Ελεάνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ελεάνα μου
    ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΤΙΜΗ,όσα μου γράφεις.
    Κοιτάζω κι εγω καμιά φορά αυτή την ανάρτηση και τσιμπιεμαι...είμαι εγώ η ίδια με το σήμερα;;;
    Η γειτονιά μου δωσε φτερά και φίλους μοναδικούς και νοιώθω απείρως τυχερή κι ευλογημένη,γι αυτό το ταξίδι που ξεκίνησε χωρίς να το πολυσκεφτώ
    Σ ευχαριστώ κι εύχομαι να κρατάμε συντροφιά η μια στην άλλη,με ενθουσιασμό κι όμορφες εικόνες!
    Τις καλλίτερες ευχές μου για κάθε καλό στη ζωή σου!!!
    Τις ευχαριστίες μου και την αγάπη μου
    Χαρά

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Είμαι αδιόρθωτη! Αλλά πέστε κάτι...ποτέ δεν ξέρεις...