Καλό μήνα Καλό Μάρτη θα ευχηθώ ολόψυχα για όλους μας και λίγο με περισσότερο πάθος για μένα και θα το μάθετε στην επόμενη ανάρτηση το "γιατί"😉.
Διάβασα με προσοχή τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης και θ΄ αναφερθώ λίγο παραπάνω ακόμα εδώ, για να σας καλύψω όλους μια που συμφωνούμε εφ όλης της ύλης
Ειλικρινά, πάντα κάνω την αυτοκριτική μου, πάντα και για όλα, γι αυτό αναρωτιέμαι μήπως γερνάω; Και μαζί με το γήρας έρχονται και οι παραξενιές και οι γκρίνιες και οι μεμψιμοιρίες και που όλα σου ξυνίζουν κι ολα σου βρωμάνε.
Ξέρω επίσης, οτι το παρελθόν δεν είναι πάντα ιδανικό και σίγουρα τα χρόνια που μεγαλώσαμε δεν ήταν τα καλλίτερα για τους γονείς μας ιδίως.
Μόλις είχαν βγει απο έναν πόλεμο κι ένα χειρότερο εμφύλιο, εμείς κι απο ένα καταστροφικό σεισμό, που όλα ξεκίνησαν απο την αρχή και πώς θα μπορούσε νάταν ιδανικά! Κι όμως, δεν μας άφησαν να νοιώσουμε όλες αυτές τις δυσκολίες Τόσο εμείς όσο και οι ίδιοι, δεν το έβαλαν κάτω και παρά τις δυσκολίες που ήταν πολλές, παρέμειναν αλληλέγγυοι ο ένας με τον άλλον οι πόρτες των σπιτιών έμειναν ανοιχτές οπως και οι καρδιές των ανθρώπων, οχι μόνο για συγγενείς αλλά και για φίλους και για όσους είχαν την ανάγκη τους.
Δούλευαν, μοιράζονταν απο το υστέρημά τους, διασκέδαζαν παρά την κούραση της ημέρας και τα στενά οικονομικά. Μπορεί το χρήμα να μην έρρεε σαν το κρασί αλλά περίσσευε η διάθεση και η άδολη χαρά, ο ενθουσιασμός για τη συμμετοχή με αυτοσχέδιες στολές
Τώρα η πλειοψηφία μπορεί να χουμε αυτάρκεια όμως μας λείπουν ό,τι μας κάνει πραγματικά χαρούμενους. Ολα γίνονται για να γίνουν, για ν ανέβουν εικόνες στα σόσιαλ να μην κακοχαρακτηριστούμε οτι υστερούμε σε βιτρίνα, τα σπίτια έχουν σφιχτοσφαλιστεί, κανένας δεν ανοίγει πια σε αγνώστους, πόσο μάλλον σε μασκαρεμένους, οι γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά χωρίς επίβλεψη ούτε καν στη γειτονιά, εκεί που κάποτε έσφιζε απο παιδικές φωνές και παιχνίδια, το μοίρασμα ήταν εκ των ουκ άνευ! Η μία πήγαινε στην άλλη νοικοκυρά ο,τι έφτιαχνε, οι αυλές γινόντουσαν υπαίθριες τραπεζαρίες για όλους τους γείτονες και το κέφι άναβε και οι χοροί κρατούσαν μέχρι τελικής πτώσεως. Τώρα για να διασκεδάσουν πρέπει ναχουν πιει λες και δεν υπάρχει αύριο και μετά επιδίδονται σε βανδαλισμούς ξένων περιουσιών. Αυτό θεωρείται διασκέδαση πια
Τα αστεία ήταν καλοδεχούμενα και δεν υπήρχε παρεξήγηση τώρα αν δεν θεωρούνται ρατσιστικά, σεξιστικά και ό,τι άλλο σε -στικά, ειναι χοντροκομμένα και κακόγουστα και μπορεί ο άλλος να παρεξηγηθεί γιατί θα παραγνωρίσει. Ακόμα μου κάνει εντύπωση ο κόσμος που παρακολουθεί τις καρναβαλικές εκδηλώσεις στέκονται ψυχροί κι αγέλαστοι στην άκρη του δρόμου χωρίς να συμμετέχει και απορώ ποιός ο λόγος να ταλαιπωρούνται να κατέβουν μέχρι τη Χωρα ,να βρουν να παρκάρουν, να στέκονται όρθιοι με τις ώρες για να κάνουν τα αγέλαστα αγάλματα 😏
Θυμάμαι πόσο ανυπομονούσαμε τα παιδιά να ντυθούμε και να πάμε στοςυ παιδικούς χορούς να ξαναβρεθούμε με τους φίλους μας και να διασκεδάσουμε και αργότερα με το σχολείο και μεγαλώνοντας ακόμα λίγο με τους γονείς ενήλικοι πλέον ή με τους συντρόφους και τους φίλους μας.
και επειδή ο,τι αναφέρω είναι αληθινά επιβεβαιώνονται απο την έλλειψη κέντρων διασκέδασης και την δραματική μείωση των οργανωμένων χορών Κάποτε των Κομμάτων, των Δημοσίων υπαλλήλων, των Σωμάτων ασφαλείας, των Προσκόπων, του πρασίνου, της Χ.Ε.Ν, μπαλ μασκέ, και όσων ακόμα δεν θυμάμαι, εκτός απο αυτούς που διοργανώνονταν απο ομάδες φίλων ή ιδιωτικά σε σπίτια.
Σήμερα για να καταλάβετε την ένδεια ως αίθουσα εκδηλώσεων χρησιμοποιείται η αίθουσα του Πνευματικού κέντρου, πάλαι ποτέ Καζίνο και νυν χώρος συνεδριάσεων του Δημοτικού συμβουλίου!!!
Σ ενα χώρο λοιπόν με διάταξη εδράνων μπαίνουν κάποια τραπέζια εκεί που κάποτε ήμασταν στιβαγμένοι σαν σαρδέλες για να χωρέσουμε όσο το δυνατόν περισσότεροι, που αν είχες κάποιον γνωστό έβαζες μέσον για ενα "καλό " τραπέζι κοντά στην πίστα. Τωρα ανάρια ανάρια γιατί περάσαμε και κοροναϊό και μας έμεινε να κρατάμε αποστάσεις 😂
και μια που τον θυμηθήκαμε επαιξε κι η πανδημία το ρόλο της, αν και η πτώση είχε ήδη αρχίσει πιο νωρίς
Και για να μην μακρυγορώ με την σύγκριση και την γεροντογκρίνια μου σταματώ εδώ.
Πιστεύω οτι έδωσα μια εικόνα, οτι όλοι τα ίδια έχουμε ζήσει και θυμόμαστε κι είμαστε τυχεροί που τα ζήσαμε για νάχουμε να τα εξιστορούμε και να γλυκαίνουμε την πικρή καθημερινότητα που γίνεται όλο και δυσκολότερη και όχι απο την έλλειψη των ανέμελων καρναβαλιών της παιδικότητάς μας, αλλά απο την απληστία και την αχορτασιά των Μεγάλων και των επεκτατικών βλέψεών τους για την κυριαρχία στον παγκόσμιο χάρτη.
Κάθε μέρα που ξημερώνει ενα καινούργιο φόβο γεννά για το μέλλον της ίδιας της ανθρωπότητας. Το μόνο που μας σώζει να ελπίζουμε και να αντιστεκόμαστε μ όποιο τρόπο μπορούμε.
Ενας τρόπος είναι και η δημιουργία και η ίδια η Φύση μας διδάσκει να μην τα παρατάμε.
Εδώ τόσα στρέμματα καμένης γής και αναγεννώνται κάθε Ανοιξη!
Ας φέρω κι εγω λίγο Άνοιξη εδώ μέσα και στις καρδιές μας που παγώνουν
Τα πρώτα αντικείμενα που θα σας δείξω είναι τα πιο πρόσφατα κι αυτό γιατί μετά το τραπέζι της Καθαροδευτέρας, ούτε ένα ,ούτε δύο αλλά τρία ακόμα κολονάτα ποτήρια μ αποχαιρέτησαν στο χορό του Ζαλόγγου στο πλυντήριο πιάτων.
Παρότι τα είχα αγοράσει πολύ πρόσφατα για να συμπληρώσω το "γιορτινό" σερβίτσιο, σχεδόν απο την πρώτη μέρα άρχισαν να σπάνε. Ευτυχώς απο το πόδι !Ούτε ένα δεν έσπασε το γυαλί της κούπας!
Ετσι αρχίσαν να γίνονται καμπάνες, αλλα γιορτινές αλλα απλά λουλουδιασμένες!
Τα δε πόδια όλο και κάπου "κολλάνε" κι αλλάζουν χρήση 😉
Δυο ανοιξιάτικες καμπάνες λοιπόν που αν δεχθούν και φωτισμό γίνονται μία ειδυλλιακή συντροφιά για τις μοναχικές σας νύχτες!
τα πόδια ηταν αυτά!
Βυθίστηκαν σε ενα μείγμα σκόνης πορσελάνης, χυμένο σ ενα πλαστικό κουπάκι συσκευασίας κι έγινε ένα μικρό stand για ό,τι μπορεί να θέλει να βάλει ο καθένας πάνω του και να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι.
Κάτι ανάλογο είχα φτιάξει και τα χριστουγεννα ,αν θυμάστε 😉Κρίμα δεν ήταν να πάνε χαμένα;
Το άλλο αντικείμενο είναι λίγο παλαιότερο, μια που δεν εχω επανέλθει πλήρως στις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις.
Φυσικά με ανάλογες τιμές 😉
Μ 'αρεσε πολύ η ιδέα αλλά δεν ήθελα και να ξοδέψω αφού υπάρχουν εδώ μέσα πράγματα που μπορούσαν να υποστηρίξουν αυτή την πρόταση.
Ο ξύλινος δίσκος υπήρχε, έμενε να σκεφτώ όμως πως θα στηριχθεί στο μπράτσο του καναπέ.
Και μου ήρθε η Ιδέα!
Στην αρχή σκέφτηκα τους βιβλιοστάτες. Θάταν μια καλή ιδέα αν είχα πρόχειρους και δεν έπρεπε να παραγγείλω, μετά ομως θυμήθηκα τις μεταλλικές γωνιές για στήριξη ραφιών που είχα και σ αυτές κατέληξα, αφού δοκίμασα και είδα πόσο ταίριαζαν και έκαναν γι αυτό που ήθελα.
Εκανα λοιπόν decoupage στον ξύλινο δίσκο μ ενα τρυφερό ριζόχαρτο, βίδωσα κι απο κάτω τις γωνιές στην απόσταση που επέβαλαν τα μπράτσα και ιδού τ αποτέλεσμα!
