Back to school

Διανύουμε τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρη και ως ειθισται το άνοιγμα των σχολείων!

 

Τι κι αν εχω ξεσκολίσει  χρόνια! κάθε τέτοια εποχή, που το Καλοκαίρι τελειώνει, στη μνήμη ξαναγυρνούν μέρες δοξασμένες!

Ποιός μπορεί ν' αρνηθεί τα σχολικά του χρόνια; και όσο μεγαλώνουμε και οι ευθύνες και τα χρόνια περισσεύουν στους ώμους μας, οι αναμνήσεις απο τα σχολικά ξένοιαστα (σε σχέση με σήμερα) χρόνια, επανέρχονται δριμύτερες.

Πέρασε λοιπόν και τούτο το Καλοκαίρι, πέρασε σχεδόν ο χρόνος όλος, γιατί μόλις καβατζάρει τον Αύγουστο, αρχίζουμε το Καλά Χριστούγεννα και πάπαλα! Μπήκαμε αισίως και στο Σεπτέμβρη, σαν λιωμένο παγωτό από την ζέστη, αλλά εμείς έτοιμοι να ξαναπάμε σχολειό από την αρχή σ αντίθεση με τα παιδιά, εκτός απο τα πολύ μικρά που χαίρονται γιατί θα ξαναβρούν τους φίλους τους, που ξαναμπαίνουν στην πιεστική ρουτίνα της εξωσχολικής μάθησης (να εξηγούμαστε)

Η αλήθεια ειναι οτι εμείς τέτοια πίεση δεν είχαμε. Αυτό το συνεχές τρέξιμο να προλάβουμε δραστηριότητες και φροντιστήρια ουτε στη σκέψη μας υπήρχε, γι αυτό και τα μαθητικά χρόνια ενδυονται μία παιδικότητα, εκτός την ηλικιακή, γιατί δεν είχαν τη σημερινή πίεση. Είχαν μεν το σχολείο, το διάβασμα, αλλά είχαν και το παιχνίδι, τις παρέες, τα πάρτυ, τις ποδηλατάδες, την ξενοιασιά που οφείλει νάχει κάθε παιδί για νάχει την σωστή και ισόρροπη ανάπτυξη. Σημερα εκτός απο γνώση χωρίς αντίκρυσμα, πίεση να χωρέσουν όλα σ' ενα 24ωρο δεν υπάρχει. Μπορεί θεωρητικά τα παιδιά να παίρνουν πιο εξιδεικευμένες γνωσεις απο ό,τι εμείς, όμως, αφ ενός η παπαγαλία εκμάθηση για τον πολυπόθητο βαθμό που έχει γίνει αυτοσκοπός, αποκλείουν αυτή τη γνώση να εισχωρήσει σε βάθος και να γίνει κτήμα του μαθητή.

 Πολλές φορές εκπλήσσομαι που αγνοούν τα κατ εμέ αυτονόητα, πιο απλά και πιο καθημερινά και τ αποτέλεσμα όλης αυτής της παιδείας, να γνωρίζουν μόνο τα της ειδικότητας τους και να μην έχουν ούτε καν σφαιρική εικόνα απο άλλες επιστήμες. Τρανό παράδειγμα τα τηλεπαιχνίδια γνώσεων που όσο πιο νέος τόσο πιο ανίδεος σε ερωτήσεις που εμάς φαίνονται  απλούστατες.

Αλλά  απ αλλού ξεκίνησα κι αλλού έφτασα, λες και θα λυσουμε το πρόβλημα της Παιδείας που Υπουργοί και υπουργοί πέρασαν και τα έκαναν χειρότερα τα πράγματα.

Εγω θάθελα να παραμείνω στις πρωτες τάξεις του Δημοτικού. Ν' αναπολήσουμε τις πρώτες μας μέρες στο σχολείο, τότε που πρωτάκια κρατούσαμε σφιχτά και φοβισμένα το χέρι της μητέρας μας, που άλλα πήγαμε ομαλά απο το ένα χέρι στ άλλο της δασκάλας, κι άλλα φοβισμένα ή σπρώχνοντας, αλλά στην πορεία ποιό παιδί δεν αγάπησε την πρώτη του δασκάλα;

Ποιό δεν τη θυμάται με αγάπη;

Ποιό δεν μάζευε λουλούδια να της πάει ανά τακτά διαστήματα;

Ποιό δε θυμάται την καθημερινή ιεροτελεστία του ξυπνήματος, πλυσίματος, ντυσίματος!

Ποιό δεν καμάρωνε με την καλοσιδερωμένη του μπλε ποδιά με το κατάλευκο γιακαδάκι (πολύ αργότερα ήρθαν τα δύσκολα 😉)

Οι πρωτες μέρες του Σεπτέμβρη μπορεί νάχαν την μελαγχολία των καλοκαιρινών αποχαιρετισμών, αλλά και την ανυπομονησία των συναντήσεων μ' όσους συμμαθητές  είχαμε να ειδωθούμε από το κλείσιμο των σχολείων. Ανυπομονησία, αγωνία, προσμονή!

Απ αυτά ορμώμενη βγήκε το πρώτο φθινοπωρινό πετρωτό, "Πρώτη μέρα στο σχολείο" και ξαναθυμήθηκα την φωτογραφία μου, όλο καμάρι στην αυλή του σπιτιού μου, λίγο πριν περάσει να με παραλάβει το σχολικό, με το μποκέ στο χέρι και με την χαρά να το παραδώσω το συντομότερο στη δασκάλα μου, την αγαπημένη μου Ζαχαρούλα Μάνθου-Πέττα, που μέχρι πρόσφατα (κάποια χρόνια πίσω) περνούσε απο το γραφείο μου και εγω έτρεχα στην αγκαλιά της με συγκίνηση και αγάπη και ξαναγινόμουν παιδί. 

Ενα παιδί όμως που ωρίμασε με τα χρόνια κι εκείνη εύρισκε ευήκωα ώτα να του πει τις σκέψεις, τα παράπονα και ο,τι την απασχολούσε. Είχαν αντιστραφεί λίγο οι ρόλοι αλλά ένοιωθα περήφανη που είχα την εμπιστοσύνη της εκτός απο την αγάπη της

Επιστροφή στα θρανια λοιπόν και ευχομαι η μάθηση να ξαναγυρίσει στο ναό της κι οχι στα φροντιστήρια και οι μαθητές να είναι μαθητές κι οχι θηριοτροφείο 😉