...

...chi lavora con le mani 'e un operaio,chi lavora con le mani e con la mente 'e un Artigiano,chi lavora con le mani e con la mente e con il cuore 'e un Artista!!!

San Francesco di Assisi



Animated Pictures Myspace Comments
Welcome Myspace Comments

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Κοινωνία ώρα...;;;

 Φίλοι μου μπορεί να προχωράμε προς τον Δεκέμβριο και τις ωραιότερες Γιορτάδες του χρόνου, τα πετρωτά ομως δεν λείπουν. 
Ας τους δώσουμε λοιπόν το χώρο να κάνουν την πασαρέλα τους!

Το πρώτο αφορά τη λήξη της τουριστικής περιόδου. 
Κάθε χρόνο η ίδια μίρλα, αριθμοί, αφίξεις, αναχωρήσεις, προσθαφαιρέσεις και το αποτέλεσμα μείον(κατά τους επιχειρηματίες πάντα). 
Τώρα πώς η κατάσταση κάθε χρόνο χειροτερεύει αλλά κάθε χειμώνα χτίζουν και το τελευταίο εκατοστό γης, απορίας άξιον!
Δεν βγαίνουμε ,σου λένε
Το σίγουρο είναι οτι δεν βγαίνουν σε ό,τι αφορά τους "μαύρους" που τους δουλεύουν! 
Οταν ήμουν στην Επιθεώρηση Εργασίας τα Χριστούγεννα είχαμε την περισσότερη δουλειά, γιατί οι μεγαλοκαρχαρίες αρνούνταν να καταβάλουν τα επιδόματα που προέβλεπε ο νόμος (πενιχρά, μπροστά σ αυτά που έβγαλαν όλο το καλοκαίρι) αδείας και δώρου Χριστουγεννων. Ομηρικοί καυγάδες, παραπομπές στη δικαιοσύνη (τυφλή ανέκαθεν και κουφή ομοίως) γιατί οι άνθρωποι αδυνατούσαν αν πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Ω του θαύματος όμως ,μόλις έμπαινε ο καινούργιος χρόνος ξεφύτρωναν νέες μονάδες στους μη έχοντες και οχι μόνο...αυτοκίνητα πολυτελείας, ετσι για να κάνουμε τη φιγούρα μας(απο φιγούρα άλλο τίποτα και τα χρέη στις Τραπεζες κατακόκκινα σαν το αίμα ), σκάφη , βιλες, ταξίδια σε εξωτικούς προορισμούς...  Τώρα αν αυτό δεν είναι θαύμα πείτε μου εσείς τί είναι;;; και παρακαλώ πολύ κόσμια 🙏, δε θα το κάνουμε κι εδώ μέσα αμέρικαν μπαρ!
Παροτι απο την Επιθεώρηση έχω φύγει 20 χρόνια (τωρα πια ουτε Επόπτης δεν υπάρχει για να μην ενοχλεί) και έφυγα γιατί αηδίασα με όλ αυτά και πόσο η Υπηρεσία ήταν ερμαιο, παρά τη Νομοθεσία ,τίποτα δεν μπορούσε να εφαρμοσθεί και ολοι δικαιώνονταν στα δικαστήρια. Ετσι αφού έβαλα την υγεία μου σε μεγάλους μπελάδες που ακόμα παλεύω, αποφάσισα να εγκαταλείψω την προσπάθεια εφαρμογής του Νόμου, γιατί είχαμε καταντήσει Λουκυ Λουκ, ενας φτωχός και μόνος καουμπόυ. Παρότι λοιπόν έχουν περάσει τα χρόνια, η κατάσταση δεν εχει αλλάξει προς το καλλίτερο, το αντίθετο θα έλεγα, αν κρίνω από τα δημοσιεύματα του Τοπικού τύπου και όσους εργαζόμενους γνωρίζω. Απλά τώρα όλα είναι σιωπηλά γιατί τα σκιάζει η φοβερα και  τα πλακώνει η σκλαβιά. 
Ετσι ανενόχλητοι οι σκληρά εργαζόμενοι του Τουρισμού με το που κλείνουν τις επιχειρήσεις τους την κάνουν προς Ντουμπάγια και Καναρίους Νήσους.


Η δε Χωρα της Ζακύνθου μένει μόνη ,κατασκότεινη, με σφραγισμένα καταστήματα λες και έχουμε συσκότιση εξ αιτίας πολεμικών επιχειρήσεων. Μαυρίζει η καρδιά σου κανονικά, εκεί που κάποτε ,με πολύ  λιγότερα χρήματα στην τσέπη, ο κόσμος ευδιάθετος και συναναστρεφόμενος κατέβαινε για τη βόλτα του.

Και πάμε στην επόμενη παράγραφο  για να μη συνεχίσω και πω πολλά😉
Απο το Νοέμβριο αρχίζουν οι μεγάλες γιορτές.
 Κάποτε τα σπίτια είχαν ορθάνοιχτες τις πόρτες και δεν χρειαζόταν οι επισκέπτες να κουρταλήσουν την θύρα. Από νωρίς το μεσημέρι ξεκινούσαν οι επισκέψεις για να τους προλάβουν όλους, ειδικά στα μεγάλα ονόματα ,όπως του Αγίου μας, που γιορτάζουν όλα τα σπίτια είτε σερνικούς είτε θηλυκούς. Με μία μπουκάλα πιοτό ή ένα κουτί σοκολατάκια, σπανιώτερα κάποια γλάστρα, έκαναν την πόληψή τους. Οσο για τις νοικοκυρές, μέρες πριν είχαν αρχίσει το γενικό ξεσηκωμό και τις προετοιμασίες να δεχτούν . Οποιος για ΧΙ λόγους, συνήθως λόγω πένθους, δε γιόρταζε το δημοσίευε στην τοπική εφημερίδα ετσι για να μην κάνουν άδικα τον κόπο οι επισκέπτες του. Ο κόκκινος, συνήθως, διάδρομος ήταν στρωμένος απο την είσοδο μέχρι τη σάλα, το σπίτι φωταγωγημένο, τα γλυκά ξεκλειδώθηκαν απο τη σερβάντα που φυλάγονταν απο το φόβο των Ιουδαίων 😉, στολισμένοι γιορτινά και οι ίδιοι οικογενειακώς περίμεναν τις επισκέψεις μέχρι βαθείας νυκτός, οπότε έκλειναν πόρτες ,φώτα και πηγαίναν πια εξουθενωμένοι για ύπνο.


Εγω δεν που δε διέθετα προσωπικό δωμάτιο αλλά είχα ενα καναπέ που γινόταν κρεββάτι στο σαλόνι, δεν έβλεπα την ώρα να φύγουν για να κοιμηθώ, μια που την άλλη μέρα είχα σχολείο.
Ετσι ήταν τα πράγματα πριν λίγα χρόνια, δεν μιλάμε οτι πέρασε και αιώνας! 
Σήμερα οχι μόνο ανοιχτές πόρτες δεν υπάρχουν, αλλά διπλοσφαλιχτές και πρέπει να πεις σύνθημα και παρασύνθημα για ν αναγνωριστείς και ν ανοίξουν! Και σάμπως πατεί και άνθρωπος! Απο την ώρα που αποκτήθηκαν τα τηλέφωνα που ήταν είδος πολυτελείας, οι επισκέψεις αραίωσαν. Τώρα δε που τα τηλέφωνα ταχει και η κουτσή Μαρία και μάλιστα προσωπικά, μ ένα μνμ ξεμπερδεύεις. Χάθηκε η προσωπική επικοινωνία, οι συγγένειες, οι κουμπαριές...χάθηκε γενικά η ανθρωπιά.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην τελευταία εικόνα...


ΦΤΩΧΥΝΑΜΕ ηθικά, πολιτιστικά, ανθρώπινα.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Είμαι αδιόρθωτη! Αλλά πέστε κάτι...ποτέ δεν ξέρεις...