Ο γύρος της Ιταλίας σε 12 ώρες

Πολλοί είναι αυτοί που απορούν κι εξίστανται  και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους  πως και ενω τα παιδιά μου ζούσαν στην Αγγλία, εγώ ουδέποτε πήγα.
Η αλήθεια είναι οτι δεν έχω διακαή πόθο να επισκεφθώ τη Γηραιά Αλβιόνα. Αν επιθυμώ  ένα ταξίδι εκεί είναι για πολύ συγκεκριμένους λόγους και για συγκεκριμένες περιοχές,που έχω στο μυαλό μου σαν κάτι που ξεφεύγει  από τους κρυομπλαστίτιδα που έχω στο νου μου.
Εγώ είμαι τύπος Μεσογειακός, το αίμα μου βράζει και αγαπώ διακαώς τον ήλιο των Χωρών της Μεσογείου και ουδόλως τη μούχλα και τη σκουντούφλα .
Λατρεία μεγάλη η Ιταλία.
Αν κι εκεί παρόλο που επανειλημμένα δόθηκαν ευκαιρίες τα τελευταία χρόνια  να την ξαναεπισκεφθώ και να φιλοξενηθώ κιόλας, δεν τ αποφάσισα (θα πρέπει να κοιτάξω την αναποφασιστικότητά μου τελευταία)
Κι αφού ταξίδι δε προβλέπεται στο άμεσο μέλλον κι αφού η Ιταλία ήταν και παραμένει αγαπημένος προορισμός, κι αφού όσο κι αν τη γυρίσεις ποτέ δε θα την δεις ολόκληρη, κι αφού περνάω σιγά-σιγά από τη φάση των παγετώνων και ανεβαίνει η δημιουργικότητα, τι θα λέγατε για ένα ταξίδι στην Ιταλία σε 12 ώρες;

Θα μου πείτε, "εσύ έλεγες  οτι όσο κι αν τη  γυρίσεις ποτέ δε θα την έχεις δει όλη και τώρα μας προτείνεις το γύρο της σε 12 ώρες;"
Μμμμ καλή θέληση να υπάρχει και διάθεση να ταξιδέψει το μυαλό.
Γιατί μη φαντασθείτε οτι διαθέτω και τόσο παχυλό πορτοφόλι για να εξασφαλίσω ένα τέτοιο ταξίδι, έστω και 12 ωρών,σε τόσους πολλούς φίλους!
Οχι,καλά καταλάβατε ό,τι δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια κι εγώ τα έκανα ...ρολόι!
Καιρό γυρόφερνε το έρμο με κίνδυνο να σπάσει από εδώ κι απο εκεί, στο πάντα ανάστατο εργαστήρι (αχ Νάντια πόσο σε σκέφτομαι πώς είχες σχολιάσει την πρώτη του ανάρτηση!!καλλιεργούσα ψεύτικες ελπίδες οτι θάταν πάντα έτσι, άδειο και τακτοποιημένο...φευ!) με κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες στο ενεργητικό του (μου), ώσπου μ έπιασε η προκοπή να  ξανασχοληθώ μαζί του.
Και θέλοντας να ξεφύγω απο τα άνθη, μια που τούτη την εποχή η φύση μας τα προσφέρει απλόχερα, σκέφτηκα, πειραματίστηκα και κατέληξα, οτι ένα ταξίδι στην Ιταλία θάταν ό,τι έπρεπε!

Ετσι, περνώντας οι ώρες,  προλαβαίνουμε για μία βόλτα στο Colosseo της Ρώμης, να επισκεφθούμε το Duomo του Μιλάνου, μία αξέχαστη βόλτα με γόνδολα στα μεγάλα κανάλια της Βενετίας και έναν καφέ στην περίφημη πλατεία του San Marco , θα περάσουμε απο τον μοναδικό κεκλιμένο Πύργο της Πίζας  και θα καταλήξουμε στην Piazza della Signoria και στο Μουσείο Uffizi της Φλωρεντίας με τα μοναδικά του εκθέματα  και πάει λέγοντας,

Γυάλινο Ρολόϊ με decoupage απο μοτίβα ριζόχαρτου

 το μυαλό ασυγκράτητο θα ταξιδεύει παράλληλα και θα ονειρεύεται .
Ελάτε λοιπόν να κάνουμε αυτό το ταξίδι των ωρών μαζί ,με συνοδεία γλυκειά Ιταλική μουσική!

Οχι, Δεν είναι αυτό που νομίζεις!

Πώς είναι να βλέπεις κάτι και νάχει και δεύτερη ερμηνεία;

Κάνετε λάθος να νομίζετε οτι όλα τα πράγματα έχουν μόνο μία ανάγνωση.

Έτσι, όταν κοιτάζω κάτι προσπαθώ να σκεφτώ και μία άλλη χρήση λιγότερο προφανή.

 Συνήθως όταν ερωτευθώ ένα πράγμα δε του αντιστέκομαι. Θα το αποκτήσω όπως και ναχει (ανάλογα των δυνατοτήτων μου εννοείται. Εδώ το παραξήλωσα!)

Κάπως έτσι έγινε και τούτος ο έρωτας (πάντα πληρώνεις ακριβά τα πάθη σου)

Την είχα δει σ ένα site, μέχρι που την είδα πίσω απο ένα τζάμι, να μου κλείνει το μάτι ενώ περπατούσα βιαστικά και για κάτι συγκεκριμένο.

Κοντοστάθηκα, έκανα βήματα πίσω κι ήρθα στο ίδιο οπτικό πεδίο...

Προσπέρασα, κι όμως μου τριβέλιζε το μυαλό.

Έκανα τη δουλειά μου και ξαναγύρισα.

Πήγα στο τζάμι. Ναι, ήταν η ίδια!

                                       

Πέρασα από την άλλη μεριά, τη δική της, μαγνητισμένη από την λεπτή γοητεία της.

Δεν παζάρεψα καθόλου (δε το συνηθίζω εξ άλλου), όσο κι αν μου φάνηκε τσουχτερή η τιμή (μετά έπαθα το εγκεφαλικό...).

Σκέφτηκα “χαλάλι της, θάχει φορτίο να επωμιστεί, πρέπει να είναι ικανοποιημένη να τ αντέξει...”

Την πήρα αγκαζέ περιχαρής και βγήκα περήφανη στο δρόμο.

Τόσο περήφανη, που δεν είδα καν το ελάττωμά της. Με πόνεσε όταν το είδα, γιατί την ήθελα αρτιμελή,αλλά και πάλι δε μετριάσθηκε ο ενθουσιασμός μου,απλά λίγο μ έτσουξε παραπάνω η τιμή (και που δεν ήξερα ακόμη την κατάληξη...).

                                          

Άρχισα λοιπόν να τη ντύνω, και να τη φαντασιώνομαι όπως εγώ την ήθελα.

Όχι δεν θα της “φόρτωνα “ όσα οι άλλοι είχαν προαποφασίσει για την ίδια, θα την έντυνα για να ζήσει μεγάλες στιγμές! Θα την στόλιζα στα διαμάντια και στα μπριλάντια (που λέει ο λόγος)

stand για κούπες μεταμορφωμένο σε οργάνωση ενωτίων

Και για να μη σας ταλαιπωρώ, και Κύριος οίδε τι βάλατε στο νου σας, ούτε να νομίσετε οτι ανακάλυψα την πυρίτιδα,απλά για  ένα σταντ για κούπες μιλάω, που εγώ απλά το φαντάστηκα για ν αποθέσω επάνω του όλα μου τα σκουλαρίκια, ή τουλάχιστον αυτά που κρεμιώνται (αφήνω να φαντασθείτε τη συλλογή...χαχαχαχα)

Ψυχοβγάλτα; δε ντρέπεστε; τι θέλατε δηλ; Να  σας έλεγα έτσι ξερά οτι αγόρασα ένα stand  για κούπες, το έντυσα με τούλινη φούστα  από ανθοδέσμη σε κοντινή απόχρωση, του τύλιξα κορδέλα στη μέση (με ταινία διπλής όψης) και δαντελένια πόρπη και το μετέτρεψα σε stand για σκουλαρίκια;

Θάταν πολύ ανιαρό φοβάμαι...χαχαχα

Σας παρουσιάζω λοιπόν με υπερηφάνεια (χμχμχμχμ) το απόκτημά μου φορτωμένο, μ όσα εγώ καιρό προσπαθούσα να βολέψω από εδώ κι από εκεί και τώρα βρήκαν τη θέση τους.

ΣΤΟ "ΥΠΌΓΕΙΟ" ΦΙΛΟΞΕΝΕΊΤΑΙ ΚΟΥΤΆΚΙ ΜΕ  ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΉΜΑΤΑ ΕΠΊΣΗΣ

στην κοκεταρία ...δύο!

Έχω δίκιο τώρα όταν σας λέω οτι όλα έχουν μια δεύτερη ανάγνωση;

Συγχωρείστε την πενιχρή "δημιουργία" μου,αλλά καιρό τώρα δεν προβαίνω σε εκτέλεση μεγαλεπίβολων ιδεών (όχι οτι έχω τέτοιες,μη γελιόμαστε) λόγω ειδικών συνθηκών...οπότε κάνω μικρά βήματα ανάκαμψης.