Αυτό το Καλοκαίρι το περίμενα...

 με δίχως ένα σύννεφο

με δίχως στεναχώρια

Αλλ' όμως δε με ζέστανε ο ήλιος του...

και λοιπά, γνωστά πλέον σ όλους μας 😞Φίλοι μου αγαπημένοι, Καλό Φθινόπωρο!

Πέρασε, τουλάχιστον ημερολογιακά αυτό το Καλοκαίρι, τόόόσο διαφορετικό από τ άλλα και μπήκαμε ξανά σ ένα τουνελ που δε ξέρουμε πού και πότε θα μας βγάλει.

Μακάρι νάναι το πιο ανώδυνο, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις. Μπορεί να μην δραστηριοποιήθηκα όπως άλλες χρονιές αλλά τουλάχιστον δεν έμεινα άπραγη. Και την δραστηριότητα μου την συνειδητοποίησα όταν έκανα παραγγελία κορνίζες για να προφυλάξω τα έργα μου και τότε εξεπλάγην, ευχάριστα. Υπο την πίεση των φίλων και θαυμαστών των πετρωτών προετοίμαζα μία 3ήμερη παρουσίαση, στις μέρες του Δεκαπενταύγουστου, αλλά δυστυχώς μας πρόλαβαν τα γεγονότα και την ακύρωσα για καλλίτερες συγκυρίες.

Η παραγωγικότητα βέβαια ουδεμίαν σχέση είχε με την έκθεση, εγω δημιουργώ ούτως ή άλλως γιατί είναι αυτό που με εκφράζει, με χαλαρώνει ,με κάνει να σκοτώνω την πλήξη και την ανία και μου δίνει διεξόδους για το μυαλό που μόνο αυτή ξέρει!

Ετσι λοιπόν θα σας παρουσιάσω τα τελευταία έργα του Καλοκαιριού, γιατί τώρα όπως κάθε χρόνο μετά το πέρας της εποχής αυτής με πιάνει ο οίστρος ο χριστουγεννιάτικος! Αυτό κι αν μου δίνει φτερά κι έμπνευση, αλλά τα εργα  αυτά θα τα δείτε εν καιρώ, μια που ούτε ο καιρός  συνηγορεί υπερ αυτού ;) .

Το πρώτο από τα έργα που δεν έχετε δει και είναι σήμα κατατεθέν του Καλοκαιριού, είναι ο Παγωτατζής! Μία πολύ γνώριμη φιγούρα των παιδικών μας χρονων, όχι μόνο στην Επαρχία αλλά και στις γειτονιές της Αθήνας! 

Αυτός με το ιδιότυπο τρίτροχο ποδήλατο, με το μεγάλο “κιβώτιο” μπροστά, που όταν κόρναρε έτρεχαν σαν μελισσολόι τα παιδιά μ απλωμένα χέρια γύρω από το κιβώτιο πάγου, μέχρι να πάρουν το πολυπόθητο έδεσμα!

Μετά καθόντουσαν στη σειρά και το έγλυφαν ηδονικά, κι εγω κατέρρεα κρεμασμένη από τα κάγκελα της αυλής μας, γιατί ήταν απαγορευμένος καρπός η αγορά του, μια που η μητέρα μου δε μ άφηνε να ψωνίζω απο πλανόδιους.

Κι αφού βρισκόμαστε στο χώρο των παιδικών αναμνήσεων ,δε θα μπορούσαν να λείπουν τα παιδικά παιχνίδια που σκαρφιζόμασταν και φτιάχναμε με τα χεράκια μας ή με τη βοήθεια των μεγαλυτέρων

“Φτιάχναμε καπέλα από χαρτί

είχαμε και ξύλινα τουφέκια

ήτανε ο πόλεμος γιορτή

στα παλιά μας στέκια

Είναι μία στροφή τραγουδιού που μου έρχεται συχνά πυκνά στην επιφάνεια της μνήμης και σκαλίζει θύμησες.

Ο Λ.Παπαδόπουλος καλλίτερα από τον καθένα, με τα τραγούδια του ζωγράφισε και αποτύπωσε μια εποχή, αυτή την εποχή που νοσταλγούμε! Οταν τα παιχνίδια ήταν ομαδικά στις γειτονιές και προπάντων, ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑ!

Δεν υπήρχε η πολυτέλεια σ' όλους νάχουν αγοραστά παιχνίδια που κι αυτά δεν ήταν τίποτα σπουδαία ,μη φανταστείτε. Κάτι κοκκάλινες κούκλες,κάτι ρόδες που οδηγώντας τις με το μπαστούνι τους έκαναν έκα κροταλιστό θόρυβο, κάποιες μεταλλικές σβουρες που τις τρόμπαρες μ ενα χειρισμό που είχαν στο κέντρο της κορυφής τους και οταν τις άφηνες στη γη έκαναν τρελούς κύκλους, φυσικά τόπια και ποδηλατάκια ακόμα για τους πιο λίγους.

Ούτε αυτά μπορώ να πω οτι τα στερήθηκα.

Ομως πόση περισσότερη χάρη είχαν τα χειροποίητα! Αυτά που δουλευε το μυαλό και έφτιαχναν τα χέρια! Αυτά που καλλιεργούσαν τη φαντασία,δοκιμάζονταν οι ικανότητες και έπλαθες μόνος σου το όνειρό σου! Πόση χαρά έπαιρνες με την ολοκλήρωση!!!Και μη φανταστείτε οτι μιλάω για κατασκευή διαστημοπλοίου, οχι, για απλούς μύλους, χαρταετούς, σφυρίχτρες και μπάλες.

Πόσο απλοϊκά φαντάζουν αυτά μπροστά στ άλλα που σας έγραψα παραπάνω!!ε,ναι, αλλά ήταν απο τα χέρια μας κι αυτό είχε άλλη αξία

Είχαμε ανακαλύψει την αιολική ενέργεια πριν καν πάμε δημοτικό

Κόβαμε τα καλάμια, φυσικά με τη βοήθεια μεγαλύτερων ,τα χωρίζαμε στα δύο, τους κάναμε σταυρό και διαπερνούσαμε το κέντρο τους μ ενα άλλο κομμάτι καλάμι που το είχαμε ξύσει με το μαχαίρι μέχρι να γίνει σαν ξυλάκι απο σουβλάκι σημερινό. Σ ένα κάθετο καλάμι που είχαμε τρυπήσει λίγο πιο κάτω απο την κορυφή και είχαμε περάσει οριζόντια ενα κομμάτι καλαμιού ανοιχτό κι απο τις δύο πλευρές, περνούσαμε μέσα το καλαμάκι με την σταυροειδή απόληξη.. Στις 4 άκρες του σταυροειδούς χαράζαμε λοξά με το μαχαίρι και στερεώναμε τετράγωνα κομμάτια χαρτονάκια, όπως και στην κατάληξη του ξύλου (τύπου σουβλακίου). Αυτά ήταν η κινητήρια δύναμη που ανάλογα με τον άνεμο που φυσούσε ο μύλος γύριζε προς όλες τις κατευθύνσεις που τον έσπρωχνε .Αλλες φορές πιο αργά κι άλλες γύριζε σαν τρελό.

Με τι καμάρι το κάρφωνα στη γλάστρα στο πορτόνι να το φυσάει ο αέρας και να το θαυμάζω!!!

Κατι που παραπέμπει σ αυτο που σας περιγράφω και δεν εχω εικόνα, ειναι η φτερωτή των παλιών ανεμόμυλων (των κτισμάτων) και οι σημερινές ανεμογεννήτριες

Φτιάχναμε και μ απλό χαρτί που το έσκιζες διαγώνια με το ψαλίδι κι ένωνες τις ακμές του εναλλάξ στο κέντρο και με μια καρφίτσα το κάρφωνες σ ενα ξύλο και ή το φυσούσες και γύριζε ή έτρεχες και το κρατούσες προτεταμένο να το φυσάει ο αέρας και να γυρίζει.

Αυτή ηταν η απλοϊκή μορφή ανεμόμυλου.

Από τα φρέσκα καλάμια πάλι φτιάχναμε σφυρίχτρες. Τραβούσαμε με προσοχή την κορφή του, βγάζαμε 1-2 στρώσεις από τα φύλλα κι αυτό που έμενε ξανατυλιγόταν και φυσώντας το σφύριζε.

Απο εκεί και πέρα το χαρτί, που ήταν πάντα το εύκολα να βρεις υλικό, δημιουργούσε άλλες κατασκευές.

Χαρταετούς με καλάμι που ήθελαν δεξιοτεχνία να τους πετύχεις για να πετάξουν, χαρταετούς που απλά δίπλωνες ένα μακρόστενα κομμένο χαρτί με τις δύο αντικρυνές άκρες της στενότερης πλευράς, περνούσες σπάγγο και από την άκρη της ουράς κρεμούσες μακρυές λωρίδες χαρτιού τόσες όσες να μπορεί να πετάξει ,τρέχοντας και τραβώντας τον από το σπάγγο ώστε να σηκωθεί.

Τ αγόρια εκτός από τη μπάλα, τους γυαλινώρους κ.λ.π. ήταν πιο επιρρεπή σε πολεμικά παιχνίδια, μια που η ομαδικότητα στους Κλέφτες κι αστυνόμους ,επέβαλε νάχουν οπλισμό

Από εκεί και πέρα τα ομαδικά ήταν πάμπολα, κάτι που στα σημερινά παιδιά, τα κολλημένα στις οθόνες των συσκευών νέας τεχνολογίας φαντάζουν χαζά όλα τούτα, όμως έμεινα στα σημερινά επειδή έχουν σχέση με το θέμα του πετρωτού μου.

Pebble art με θησαυρούς που μου χαρίζει η θάλασσα. Μόνο το καπέλο επέλεξα νάναι από χαρτί για να κυριολεκτήσω

Αυτά λοιπόν για σήμερα, πρώτη μέρα επιστροφής και νάστε σίγουροι οτι θα επιστρέψω με νέες δημιουργίες που θα σας χαρίσουν τουλάχιστον ένα μικρό χαμόγελο, που τόσο έχουμε ανάγκη όλοι μας!

Ένα αλλόκοτο Καλοκαίρι, αλλά...

Αγαπημένοι μου φίλοι, φαίνεται το 2020 επιθυμεί διακαώς να μείνει στην ιστορία ,σαν μια κόμα μαύρη της σελίδα,δυστυχώς.

Κοπιάσαμε όλοι τόσο πολύ, κλειστήκαμε στο καβούκι μας κατά πώς μας διέταξαν, δυσκολευτήκαμε, αγχωθήκαμε, ο φόβος έγινε καθημερινός σύντροφος και το αυτί εστίαζε στον αριθμό των καθημερινών κρουσμάτων. Κι εκεί που πιστέψαμε οτι τη σκαπουλάραμε...αντακάπου απ την αρχή!

ο φόβος ξανάκανε την εμφάνισή του μαζί με την αυξητική τάση των κρουσμάτων, την επανάληψη των θανάτων και δνε δικαιολογώ καθόλου το "ελα μωρέ,γέρος ήταν ώρα του ήταν" που λένε οι συνωμοσιολόγοι και οι αμφισβητίες της πανδημίας. 

Οχι ούτε γερός ήταν κι ας ήταν 90+ , ούτε ώρα του ήταν. Την ώρα του καθενός δεν θα την ορίσουμε εμείς και εάν δεν υπήρχε ο ιός αυτό ο "γέρος" (απο 60 και πάνω) θα ζούσε μια χαρά μέχρι να ρχοταν η κανονική του ώρα.

Νευριάζω απίστευτα οταν ακούω να λέγονται αυτές οι ηλιθιότητες, γιατί ο,τι δε σ αγγίζει δεν σ αφορά και το προσπερνάς ελαφρά τη καρδία, για κάποιον άλλον όμως είναι ο άνθρωπός του και τον θέλει στη ζωή του. Δε μπορώ να δεχτώ το "δεν υπάρχει τίποτα","είναι η δικτατορία του φόβου που θέλουν να μας επιβάλουν","θέλουν να ξεπαστρέψουν το γηραιό πληθυσμό να μη πληρώνουν συντάξεις" (ο,τι μαλακία θες ακούς, συγγνώμη που δεν έβαλα παραπλανητικά σύμβολα,αλλά πρέπει να λέγονται με τ ονομά τους κάποια πράγματα), "θέλουν να πουλήσουν μάσκες" (μπας και να πουλάγαμε κι εμείς τις υφασμάτινες να πλουτίζαμε;;;😡😡😡 Τόσο εύκολα θα γίνω Αμπράμοβιτς;) "θέλουν να μας βάλουν τσιπάκια με τα εμβόλια" (θα τα υγροποιήσουν; πώς θα μας τα περάσουν στο αίμα; ή θα μας τα κρεμάσουν σαν τις γίδες απο τ αυτιά;). Ειλικρινά δεν περιγράφονται όσα ακούμε καθημερινά και φυσικά οι ίδιοι συνωμοσιολόγοι κάνουν αντίσταση κατά της αρχής, αρνούμενοι να κρύψουν το ωραίο τους προσωπάκι πίσω από τη μάσκα 😠😠.Αυτοί οι ίδιοι που δε σηκώνουν τον κώλο τους απο τον καναπέ ούτε για νερό, οχι για να αντισταθούν!!!

Τλπ με τούτα και μ εκείνα βρισκόμαστε αν όχι στο -1 ,σίγουρα πάντως στο σημείο 0 και φτου κι απο την αρχή!

Επειδή δεν είμαι συνεπής απέναντί σας, σκοπεύω να αγραναπαυθώ (οχι καλέ να πεθάνω, τουλάχιστον δεν τόχω αποφασίσει εγω ακόμα) γι αυτό σας τα είπα μαζεμένα, να τα βγάλω απο μέσα μου ,να τα μοιραστώ μπας και καταφέρω ν ανεχθώ λίγο περισσότερο τη βλακεία που κυκλοφορεί ελεύθερη.

Δε θα σας αφήσω όμως με την γκρίνια μου, όχι θάμουν αχάριστη για όσα μου προσφέρετε.

Θα σας δροσίσω με κάποια έργα που έφτιαξα σε μία έξαρση εντός της εβδομάδος γιατί τις υπόλοιπες εβδομάδες από το χάραμα πήγαινα στη θάλασσα επειδή το σπίτι δεν αντέχεται. Η υγρασία είναι σε μη ανεκτά επίπεδα και νοιώθω σαν να ψήνομαι στους φούρνους του Αουσβιτς.

Παρά ταύτα κάτι οι αναμνήσεις της εποχής κάτι τα  παραμύθια δρόσισαν το είναι μου και μεταφέρθηκαν στην πέτρα.

Σα παραθέτω και τα κείμενα όπως τα δημοσίευσα.

Σταφίδα μου αυγουστιάτικη

που πάντα μέλι χύνεις

πολύ χρυσάφι στο νησί

κάθε χρονιά αφήνεις

(δημ. δίστιχον αδόμενον επι Βενετοκρατίας

Αλλά από τη Βενετοκρατία μέχρι σήμερα μπήκε πολύ νερό στ αυλάκι και τώρα ο πάλαι ποτέ εξαγώγιμος "μαύρος χρυσός " της Ζακύνθου κοντεύει να γίνει είδος υπο εξαφάνιση

Κάποτε, οταν ήμασταν παιδιά ,ο τρύγος της σταφίδας ήταν μία γιορτή, που ολοκλήρωνε έναν κοπιαστικό χρόνο εργασιών μέχρι να φτάσει ο καιρός της συγκομιδής της.

Ένα ευαίσθητο αλλά και πολύτιμο φρούτο, που εξαρτιόταν πολύ η ποιότητά της, από τον καιρό.

Ο καιρός δεν ήταν πάντα σύμμαχος των καλλιεργητών κι άλλες φορές σάπιζε στα κλήματα κι άλλες στα αλώνια, μόνε μόνε να βρεχε!

Καιρό πριν είχαν καθαριστεί τ' αλώνια απο τ αγριόχορτα ,είχε περαστεί η σβουνιά (κόπρος νωπή βοός κατά τον Λ.Ζώη) και εκεί όταν ερχόταν η ώρα, μεταφερόταν με τα τρυγοκάλαθα στον ώμο από τους εργάτες, απλωνόταν στον ήλιο κολλητά η μία στην άλλη να ξεραθεί από τον ήλιο ,να γραβαλιστεί ούτως ώστε να ψηθεί ολοκληρωτικά, να μαζευτεί μετά σε σωρούς και κατόπιν να λιχνιστεί με τη μάκινα, να μπει σε σακκιά να βγεί στην αγορά ντόπια και ξένη.

Και αφού περνούσαν οι εργάτες και μάζευαν τον καρπό, ο,τι έμενε, τα τσάμπουρα δηλ. εμείς τα παιδιά με τα καλαθάκια μας τα μαζεύαμε και κάναμε τις πορτάδες μας, σε μια γωνία των αλωνιών που μας παραχωρούσαν, όταν σήκωναν τη μεγαλύτερη ποσότητα.

Ηταν τα πρώτα μας λεφτά που βγάζαμε με κόπο.

Τέτοιες μέρες η μυρωδιά της σταφίδας που ψηνόταν στ αμπέλια σου γαργάλαγε τα ρουθούνια ηδονικά.

Πόσες φορές γυρίσαμε αλαφιασμένοι από τα πανηγύρια της Παναγίας ή του Αγίου, φορώντας τα καλά μας, γιατί ο καιρός μουσκλωνε και το πήγαινε για βροχή, και τρέχαμε αναφαντωμένοι, προκειμένου να προκάμουμε να τη σκεπάσουμε με τα λιοπανα, να ασφαλίσουμε με τα περόνια μπηγμένα στη γη τα πανιά, ούτως ώστε να προστατευθεί το προϊόν!!!

Απειρες φορές.

Μάλιστα κατά τον Λ.Ζώη ,ζακυθινό ιστοριοδίφη "οι παλιότεροι ζακυθινοί εκ προλήψεως ουδέποτε έπλυνον τη σταφίδα, προκειμένου να την φάγουν, πιστεύοντες οτι θα επροκαλείτο βροχή,καθ' ήν εποχήν ο σταφιδόκαρπος θα ήτο απλωμένος εν τοις αλωνίοις"

Τώρα ελάχιστοι καλλιεργούν σταφίδα, αλλά κάπου κάπου περνώντας το βράδυ από κάποιο αμπέλι όλο και σούρχεται η γνωστή μυρωδιά. Για πόσο ακόμα;

Απόδοση με πετρούλες, γυαλάκια της θάλασσας και ζωγραφική παρ' εμού (πέρασα πάνω απο την ακουαρέλα, ακρυλικό με πάστα νάναι πιο έντονη η φυλλωσιά)

Το μεγαλείο της ολοκληρωτικής και άνευ όρων αγάπης και αφοσίωσης, δοσμένο από ένα από τα πιο γνωστά παραμύθια, του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν .

Η Μικρή Γοργόνα, που εγκαταλείπει τα πάντα πίσω της, ακόμα και τη φωνή της θυσιάζει, για έναν αταίριαστο έρωτα!

Και με τούτο το στεφάνι να σας ευχηθώ ένα ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ