Πάνω στο νήμα

Αισθάνομαι ενοχές γιατί τον τελευταίο καιρό, με ό,τι προέκυψε, δε συμμετείχα σε δράσεις που προαναγγέλθηκαν, για τη βοήθεια ευπαθών ομάδων και Ιδρυμάτων.
Λυπάμαι ειλικρινά για την απουσία μου
Ευτυχώς στην εκπνοή του χρόνου για το Bazaar της Κοζάνης


κατάφερα να κάνω κάποια πραγματάκια ,αντιπροσωπευτικά της συμμετοχής μου στο κοινό σκοπό.

Δεν έχει σημασία αν ο Φορέας βοήθειας άλλαξε,δυστυχώς στις μέρες μας όλοι οι Φορείς που βοηθούν,στηρίζουν & υποστηρίζουν οικογένειες λειτουργούν προβληματικά λόγω της φειδωλής χρηματοδότησης ή της ανυπαρξίας τέτοιας.
Εμείς είμαστε εδώ για να δείξουμε την έμπρακτη στήριξή μας με τις πενιχρές μας δυνάμεις, γιατί αξία δεν εχει να δίνεις απο το πλεόνασμά σου αλλά απο το υστέρημά σου.
Πιο καλά απο μένα τα λέει όπως πάντα το Μαράκι μας, αλλά αν διαβάσετε κι ΕΔΩ, ένα κείμενο του Δ.Γληνού του 1932, θα διαπιστώσετε πόσο σύγχρονο είναι  και πόσο οι ανάγκες του τότε, γίνονται ανάγκες και του σήμερα δυστυχώς.

Παρόλο που είχα άλλο σκεφτεί εξ αρχής νάναι η συμμετοχή μου , κάτι που λόγω χρόνου και λοιπών δεν ευδοκίμησε, εν τούτοις η δική μου προσφορά έγκειται στα εξής:


Το κάδρο της ανάρτησης "Ξέρεις τη μυρουδιά της"




Η εικόνα της μάνας με τα παιδιά στην αγκαλιά σαν πουλί που τα προστατεύει με τις φτερούγες τους νομίζω είναι ο,τι πιο αντιπροσωπευτικό για τη δουλειά που γίνεται στους κόλπους  του συγκεκριμένου Συλλόγου κι όχι μόνον.

Ενα ζευγάρι καλαπόδια,που ταξίδεψαν από το Βορρά και στο Βορρά επιστρέφουν.
Σημάδι...όπου σε πάει η καρδιά!

Και μικρά ξυλάκια κοπής,διαφορετικών τεχνικών,αλλά με πολύ θετική αύρα για όποιον τα προτιμήσει,προκειμένου να χαρίσει χαμόγελα εκεί που χρειάζονται

Ξύλα κοπής,με decoupage χαρτοπετσέτας,με κρακελέ ενός ή δύο συστατικών ,ή απλά γάζα, στένσιλ  και  κορδέλες

Αννιώ μου 

σου εύχομαι Καλή δύναμη, στο έργο που ανέλαβες, που όλες αναγνωρίζουμε πόσο δύσκολο  είναι, αλλά πιο δύσκολο κι επίπονο είναι το έργο που κάνουν αυτοί οι Φορείς για όπου τους χρειάζονται

Φαναράκι μου λαμπρό,φέγγε μου να περπατώ...

Πού είχαμε μείνει;;;
Α, ναι! στα της ΑΘήνας .
Όμως το ταξίδι είχε πριν και μετά και για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ο ερχομός στην Πρωτεύουσα πάντα περιλαμβάνει κάτι καλλιτεχνικό.
Εξετάσεις σώματος,αλλά κι  εξετάσεις πνεύματος. Μην αφήσουμε το πνεύμα ατάϊστο και μας κατηγορήσει για παραμέληση και περιπέσει σ΄ ασιτία!
Έτσι λοιπόν άρτι αφιχθείσα εγω εξ Ιονίου πελάγους, που μποφόρ έδινε αλλά μποφόρ δεν συναντήσαμε (έτσι για να με διαλύει κάθε φορά μέχρι να πατήσω στεριά),άρτι αφιχθείσα η δασκάλα εκ της Συμπρωτεύουσας, οι συμμαθήτριες απ όλη την Αττική κι όχι μόνο,  σμίξαμε τις αγκαλιές (λίγο ακόμα και δε θα μας χώραγαν)  τις πατήσαμε κάτω απο τον πλάστη και τις κάναμε ...πηλό!!!

Η παρέα,άπαιχτη όπως πάντα.
Τόσο που τη συνήθισα που δε θα μπορούσα  να συγχρονιστώ σ΄ άλλη τάξη.
Γέλια,χαρές, φιλιά,αγκαλιές μ αγαπημένα πρόσωπα (ήταν άγνωστα αλλά έγιναν γνωστά κι αγαπημένα) που μοιραζόμαστε τις καλλιτεχνικές ανησυχίες μας, ανταλλάσσουμε τις απορίες μας, βρίσκουμε λύσεις, πλάθουμε εικόνες και τις μετατρέπουμε σε χειροπιαστά δημιουργήματα με πολύ χρώμα,φως κι έμπνευση!

Ξέρω οτι θάχετε δει σ άλλες συμμαθήτριες το προϊόν αυτής της δημιουργικής συνάντησης που μ έκανε να μετράω τα χιλιόμετρα να λιγοστεύουν, όμως κάθε παρτίδα και διαφορετική, κάθε αντικείμενο το ίδιο καλούπι αλλά με τη προσωπική σφραγίδα της δημιουργού του.

Ετσι με πολύ περηφάνεια σας παρουσιάζω τα δικά μου φαναράκια,

που παρά το ότι μετά απο το σεμινάριο με διέλυσε η ίωση, που κράτησε επι μακρόν (απ αυτή το ταξίδι  αυτό καταγράφεται στις μαύρες σελίδες, με 2-3 φωτεινές εξαιρέσεις) εν τούτοις έριξαν το γλυκό τους φως, αυτό που είχαν φορτισθεί κατά την κατασκευή τους,

χαρά και αισιοδοξία και έτσι ο λόγος του ταξιδιού χρίστηκε απο "σχετική" επιτυχία ,να μην πω καθολική,αν και κατ εμέ έτσι είναι


Και για το τέλος ΣΑΣ ευχαριστώ για τη θερμή υποδοχή των μωρών μου και τη θετική ώθηση για τη συνέχεια.
Μέχρι λοιπόν το Φεβρουάριο...(μάλλον θα γίνουν τα βαφτίσια) εγώ ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ, ευγνωμονούσα!