Λαμπρή λαμπροφορούσα!

Και κάνω την προηγούμενη ανάρτηση και σκάει πρόκληση της Μίας!

Ε να μην σηκώσω το γάντι μέρες που έρχονται;

Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά κι αρχίζω σιγά σιγά να παίρνω μπρος και να ξεφεύγω απο το σκοτάδι που μας περιτριγυρίζει όλους μας, με τους τρελούς που μπλέξαμε και δεν ξέρουμε πού θα μας βγεί

Όταν είδα το θέμα δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, όμως πηγαίνοντας στο εργαστήρι και βλέποντας ένα "στεφάνι" (αντικείμενο αγνώστου ταυτότητας και προελεύσεως) που κρεμόταν στο φωτιστικό του τραπεζιού καιρό, μου ήρθε η αρχική ιδέα

Στην αναζήτηση της "πλάτης" ξαναμουήρθε η ιδέα των τουρτόδισκων που εχω κρατήσει απο γιορτές, ένας λοιπόν ήταν ο ιδανικός, μια που είχε μπορντούρα!

Ξεκίνησε λοιπόν το στήσιμο της ιδέας.

Χωρίς καν ν΄ ασταρώσω τον τουρτόδισκο κόλλησα την αγαπημένη χαρτοπετσέτα που μου έφερε παραγγελία η κόρη. Ο γλυκούλης λαγός της Potter που χρησιμοποιήθηκε και στο βαλιτσάκι, έκανε το θαύμα του! Κόλλησε άψογα και ομόρφυνε το φόντο δίνοντας και το γενικό πρόσταγμα για το υπόλοιπο και συνέχισα

Αρχικά επειδή το στεφάνι ήταν ένα λεπτό πλαστικό το τύλιξα με λωρίδες φυσαλίδων να πάρει  πάχος και μετά με χαρτοταινία το ασφάλισα. Ετσι απέκτησε ενα πάχος δαχτύλου.

Έψαξα τα μαλλιά μου (οχι τα φυσικά, δεν είμαι και η Ραπουνζέλ!) βρήκα το κατάλληλο χρώμα για την περίσταση (είχα και γκρι αλλά οχι αρκετό) και άρχισα το τύλιγμα-πλέξιμο. Αφού ολοκλήρωσα τον κύκλο, έψαξα στα υπάρχοντά μου να βρω τ' αυτιά. Βρήκα δύο χοντρά υπόλοιπα κοτσάνια απο ψεύτικα λουλούδια που ήταν αφ ενός καλυμένα με καφέ χαρτί αφής (θα μπορούσα να τ αφήσω κι έτσι ;) ) και αφ ετέρου είχαν ακριβώς το μήκος που ήθελα!

Τους έδωσα το σχήμα των λαγουδίσιων αυτιών, πήρα  μαλλί και βελονάκι κι άρχισα το πλέξιμο.

Όταν ολοκληρώθηκαν κόλλησα πρώτα τ αυτιά στον τουρτόδισκο και στη συνέχεια το στεφάνι.

Αυτό ήταν! ΄

Θα μπορούσε να μείνει κι έτσι, όμως εγώ ήθελα λίγο ακόμα να παίξω, τώρα που είχα πάρει μπροστά.

Στόλισα το εσωτερικό με λουλούδια, κοτούλες ,χρωματιστά αυγά, πεταλούδες, ο,τι δηλαδή έρχεται στο νου σκεπτόμενοι  Άνοιξη-Πάσχα κόλλησα και δύο μεγάλους φιόγκους στο κεφάλι εκεί που ενώνουν τ αυτιά, κάλυψα και την πλάτη μ ενα πράσινο καρώ (που μην το ψάχνετε δεν το φωτογράφησα 😕) τύλιξα ενα κορδόνι γιούτα γύρω γύρω στον τουρτόδισκο και ...ταρα-τατααάμ!!!

Και μια που έγινε η αρχή ας ολοκληρώσω με τη συνέχεια.

Είχα αυτό το κουτί συσκευασίας βοτάνων κι επειδή μου θύμησε πολύ Ανοιξη και Πάσχα, είπα να το γεμίσω λίγο να μην μείνει παραπονεμένο.

Κόλλησα λοιπόν στο εσωτερικό του ένα ανάλογων χρωμάτων χαρτόνι και στη βάση κόλλησα στοιχεία απο πορσελάνη ,πάπιες, κουνελάκια, γλάστρες, που είχα φτιάξει μπόλικα οταν αγόρασα τις φόρμες, για δοκιμή.

Ενα κουνέλι ακόμα προσγειώνεται με ένα αυγό αλεξίπτωτο (κι αυτό απο πορσελάνη και βαμμένο)

Ετσι απλά ένα κουτάκι με εσοχή έγινε ενας κατάλληλος καμβάς για μία πασχαλινή σύνθεση, ετσι για να ξεσκουριάσω 

Φυσικά δεν μπορούσε να μείνει ένα κουτί, γι αυτό κολλήθηκε πάνω σ' ένα κομμάτι mdf το οποίο μετέτρεψα σε stand, κολλώντας απο πίσω μία τριγωνική σφήνα. 

Μ αυτό τον τρόπο έγινε κάπως σαν επιτραπέζια κορνίζα.

Στο πάνω μέρος που άφηνε ελεύθερο το κουτί γράφτηκε HAPPY EASTER και κολλήθηκε ένας ευμεγέθης φιόγκος.

Και όσο περνάνε οι μέρες και η αγωνία του τοκετού ανεβαίνει, τέλειωσα και τη βρεφική κουβερτούλα, οπότε την μιάμιση κουβάρα που έμεινε σκέφτηκα να την εκμεταλλευτώ.

Εφτιαξα λοιπόν ένα στεφάνι από στριμμένο χαρτί συσκευασίας, φουσκάλες συσκευασίας επίσης και τέλος χαρτοταινία και άρχισα απλά να τυλίγω το μαλλί puffy. Το πήρε όλο λες κι είχα μετρήσει ακριβώς το στεφάνι!

Στη συνέχεια κόλλησα επάνω πεταλουδίτσες, φραουλίτσες και αυγουλάκια και ένα σπιτάκι από γύψο κρέμεται απο τα κορδόνια του κρεμάσματος. 

Ετσι μπήκε κι αυτό στη χορεία των δημιουργιών της πρόκλησης των κοριτσιών για το Πάσχα, πριν δωρηθεί στη συμπεθέρα να το κρεμάσει στην είσοδο του Φαρμακείου ή του σπιτιού της 😉

Δεν είναι πολύ όμορφο με ελάχιστο κόστος για το σπίτι σας ή για δωράκι;

Ελπίζω να σας άρεσαν και τα τρία, εσείς θα μου πείτε ποιό σας άρεσε περισσότερο  😉!

Περιοδεύον μπουλούκι

Μπορεί να μην πρόλαβα τα γνωστά θεατρικά μπουλούκια που γύριζαν όλη την Ελληνική επαρχία, εχω όμως ακούσει τόσα πολλά, που φαίνεται τα εμπέδωσα και σε πρώτη ευκαιρία τ' αποδίδω με άλλους τρόπους 😁

Παρόλο που δεν έχω την έντονη δραστηριότητα του παρελθόντος και μ' ανησυχεί λίγο αυτό, ομολογώ, αλλά έκανα κάτι αυτές τις μέρες. 

Μετά απο μια ανάλογη εικόνα στο διαδίκτυο και κάνοντας μία απέλπιδα προσπάθεια συμμόρφωσης του εργαστηρίου βρήκα μπροστά μου τα υλικά και είπα να τα χρησιμοποιήσω.

Βρήκα αρχικά δύο ισομεγέθεις χαρτονένιους σωλήνες υπόλοιπα κάποιας συσκευασίας και ταίριαξε ακριβώς ενα καφασάκι απο άλλη συσκευασία προϊόντων (οχι μαναβικής που είναι συνήθως αλλά υλικών, για να κατανοήσετε το μέγεθος) για τροχούς χρησιμοποίησα τα μεταλλικά καπάκια απο συσκευασία κρουασάν (και πόόόσα πέταξα στην τελευταία εκκαθάριση!) 

Κόλλησα αρχικά τους σωλήνες στο καφασάκι και μετά τα μεταλλικά καπάκια στους σωλήνες. Τα έβαψα όλα μαζί, μαύρους τους τροχούς και την βάση του καφασιού πρασινοκόκκινο, στη συνέχεια κόλλησα τα ξύλινα κουμπιά στους τροχούς και ζωγράφισα λουλουδάκια στο καφασάκι σκεπτόμενη  να το αφήσω ως είχε (στην πορεία άλλαξα γνώμη)

Μετά άρχισα να σκέπτομαι πώς θα το γεμίσω 😏

Αρχικά κόλλησα στη βάση ένα σφουγγάρι ανθοπωλείου να μη χωθούν μέσα ο,τι βάλω.

Πρώτο πρώτο έφτιαξα το καθιστό κουνέλι (κατά τον "καθιστό Βούβαλο" 😉) Πήρα ένα αυγό φελιζόλ και άρχισα να τυλίγω γύρω του σκοινάκι γιούτα, δύο "κουταλάκια" απο αυγό έκπληξη έγιναν οι πατούσες του (τα ίδια έγιναν και παπούτσια του "αγρότη" 😉), τ' αυτιά του χαρτονένια, που τα έμπηξα στο κεφάλι πριν ολοκληρώσω το τύλιγμα, ματάκια και μυτούλα και εσωτερικό αυτιών απο παλιά σκουλαρίκια δεκαετίας '60! 

Μ' ενα φιόγκο στο κεφάλι πήρε αγκαλιά κι ένα καρότο, απο φελλό κρασιού αυτό, αφου το λόξεψα με το μαχαίρι και το τύλιξα επίσης με γιούτα και στήθηκε για φωτογράφιση!

Δεν θαπρεπε να χει όμως και μία "ανθρώπινη" φιγούρα; 

Ετσι ένα μπουκάλι αρώματος  ανέλαβε αυτό το ρόλο. 

Ντύθηκε με ρούχα ανοιξιάτικα, πήρε την τσουγκράνα του στο ένα χέρι κι ένα αυγό στο άλλο και βγήκε στον κήπο να ξεχορταριάσει. 

Μόλις τον είδε μια μελισσούλα (απο αυγό έκπληξη επίσης) πήγε και κορδώθηκε πάνω στην τσουγκράνα. Ενα μεταλλικό καπάκι ντύθηκε με δαντέλα και έγινε γλάστρα γεμάτη λουλούδια, αλλα λουλούδια (τα σκουλαρίκια που λέγαμε 😉) γέμισαν το γκαζόν και όλος αυτός ο θίασος εμπλουτίστηκε με αυγουλάκια διαφόρων μεγεθών πασχαλινά και λουλούδια.

Για να μην φαίνεται καθόλου το σφουγγάρι ανθοπωλείου σκέφτηκα την δαντέλα. 

Ετσι την κόλλησα στις δύο μεγάλες πλευρές του κάρου , πίσω έβαλα ένα μεγάλο χαρούμενο πασχαλινό φιόγκο και μπροστά ενα "χερούλι" αγνώστου ταυτότητας και προελεύσεως (πολύ θάθελα νάχω ταξινομημένα τα υλικά κατά αποστολέα και να τον μνημονεύω κάθε φορά να θυμάμαι κι εγω ,αλλά...😞)

Ετσι πολλά διαφορετικά υλικά μεταμορφώθηκαν , ενώθηκαν κι έκαναν ενα χαρούμενο λαμπριάτικο σύνολο. 

Για το μόνο που ανησυχώ οτι στο σφουγγάρι δεν κολλιούνται με σιγουριά τ' αντικείμενα, γιατί τα ανθοπωλεία συνήθως καρφώνουν τα λουλούδια σ αυτό. Εγω όσα γινόταν τα κάρφωνα, τα αντικείμενα όμως δεν γινόταν αλλιώς απο κόλλημα και θα χάνονταν αν δεν ήταν υπερυψωμένα

Κάντε πέρα να περάσω

 κάντε πέρα να διαβώ

μη τα κάνω όλα λίμπα

μη τα κάνω ρημαδιό!

Είμαι κορίτσι ζόρικο

σκληρό και αιμοβόρικο

μα αν πέσω στην αγάπη 

ξέρω πώς να ξηγηθώ😉

Κι εσείς λυσσάξατε τόσα χρόνια να πέσω  σ' αυτή την αγάπη, λες και δεν το ήξερα πώς σου παίρνει τα μυαλά (όσα έχουν απομείνει τλπ)
Ας κάνουμε μία αποκάλυψη, που δεν έχω πει τόσο καιρό .
Ο λόγος ; αφ ενός είχα δώσει λόγο και αφ ετέρου για ευνόητους λόγους μέχρι να σιγουρευτεί η κατάσταση, τώρα όμως μετράμε μέρες πια 💗
Κάποιες εδώ μέσα είχαν φαγωθεί χρόνια, τώρα φαντάζομαι να ηρέμησαν 😏
Λοιπόν ησυχάστε λυσσάρες γίνομαι ΓΙΑΓΙΑ, εισέρχομαι στο club!!!
 Ηλθεν η ώρα μου! η καλή ώρα προς το παρόν. Οχι πώς θα βάλω περισσότερο μυαλό, αντίθετα μη χάσω και το ολίγον 
 Χτύπησε δεν χτύπησε το βιολογικό μου ρολόι ουδείς ενδιαφέρθηκε, εκείνοι έκαναν τα απαραίτητα κι εγω πρέπει  να προετοιμασθώ να αντιμετωπίσω την νέα κατάσταση, που ομολογώ παρότι δεν εχω προλάβει να το πολυκαταλάβω λόγω  καταστάσεων, αλλά μια χαρά να φτερουγίζει μέσα μου, τη νοιώθω.
Περισσότερο απο μένα σκέφτομαι το γιό μου και μου φαίνεται απίστευτο οτι θα γίνει πατέρας! Ακόμα νομίζω οτι είναι το μικρό μου αγόρι. 

Για μένα ήταν πλέον αναμενόμενο, αλλά δεν ήμουν εγω εκείνη που θα έπαιρνε τις αποφάσεις, οπότε η έκπληξη ήταν μόνο για τον γιο μου, που είναι και ο δεύτερος στη σειρά των παιδιών, αλλά ο μόνος δεσμευμένος επίσημα.
Θα σας φανεί παράξενο (επειδή πρόκειται για μένα), οτι μέχρι σήμερα δεν είχα φτιάξει τίποτα για το μωρό, που εξ αρχής γνωρίζαμε και το φύλο και τί καλλίτερο, αφου θάναι και κοριτσάκι! 

Κι όμως...

Και τα έργα τα χριστουγεννιάτικα υπο πίεση έγιναν. 

Οπότε καταλαβαίνετε οτι δεν θάταν διαφορετικά του bebe. 

Τώρα αρχίζω και ανακάμπτω, ίσως οφείλεται αυτό και στην Άνοιξη!

Είχα λοιπόν ένα μικρό βαλιτσάκι (18Χ25) , απο ένα σετ που το πρώτο είχα φτιάξει για την νύφη μου χριστουγεννιάτικο. Έμενε λοιπόν αχρησιμοποίητο και τώρα έκρινα οτι ήρθε η ώρα του.

 Μπορεί το δωμάτιο της μικρής να μην έχει ακόμα  οργανωθεί ,εγω όμως της ετοίμασα ήδη το θρόνο της στο δικό μου, εκτός απο την καρδιά μου!
Οτι θα βλέπετε, είναι όλα χειροποίητα απο άχρηστα αντικείμενα, πολλά εκ των οποίων χαρισμένα με πολύ αγάπη απο τις φίλες που μου τα έστειλαν
Αρχισα απο την αγαπημένη φιγούρα του Peter Rabbit (τί πειράζει που είναι αγοράκι; καλομελέτα κι έρχεται, ηταν να μη γίνει η αρχή 😊😀) της δημιουργού Beatrix Potter, ένα πακέτο χαρτοπετσετών που μου είχε φέρει κατά παράκλησή μου η κόρη μου εκ Λονδίνου.

Μπορεί να μην έχω κάνει αρχή, όμως προέβλεπα απο την γέννηση μέχρι και τη βάφτιση!!!χαχχαχα
Έγινε λοιπόν η χαρτοπετσέτα αυτή η έναρξη της μικρής βαλίτσας εξωτερικά.

Εσωτερικά ξεκίνησα με το παράθυρο απο το οποίο φαίνονται οι δύο "γονείς" (πολύ λαγουδάκι έχει η υπόθεση γενικά επειδή έλκεται εκ του επωνύμου 😉  και ω του θαύματος! συμπίπτει και με το Πάσχα!), μπορεί να ήθελε κάτι πιο ήρεμο για το μέγεθος του κουτιού, αλλά αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις 😉. 

Η ταπετσαρία ήθελα νάναι απλή, "καθαρή" για να φανούν τα αντικείμενα που θα πλαισίωναν το δωμάτιο χωρίς να κουράζει το μάτι. και επιλέχθηκαν και τα δύο παιδικά χρώματα ροζ και γαλάζιο. 

Μετά απ αυτό άρχισε να χτίζεται ένα ένα  κομμάτι.

Ξυλάκια παγωτών, κουμπιά, χάντρες, χαρτόνια, πλαστικά απο συσκευασίες και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε έπιασαν δουλειά!

Η μία πλευρά 

Φτιάχτηκαν παιχνίδια προσχολικής ηλικίας με ωραία φωτεινά χρώματα, σβούρες, παιχνίδια επιδεξιότητας, κουκλάκια, κουκλόσπιτα, καρεκλάκια. 

Το  μεγάλο κουκλόσπιτο στον πλαϊνό τοίχο μου το είχε στείλει η Βαρβάρα. 

Στην αρχή το χρησιμοποίησα σαν φόρμα, αλλά δεν με ικανοποίησε τ' αποτέλεσμα έτσι ξαναπερίμενε, μέχρι που εδώ βρήκε την ιδανική του θέση. 

Του άλλαξα και τόνισα τα χρώματα, το έκανα πιο φωτεινό και ετσι πήρε τη θέση του στον ένα τοίχο, στη γωνιά των παιχνιδιών και κάτω απο τα βρεφικά καλλυντικά της.

Κάτω απο το παράθυρο με τους λαγουδογονείς ένα "έπιπλο-συρταριέρα", που έγινε απο τα πλακάκια των self tests, αφου καλύφθηκαν με χαρτόνι scrapbooking και για συρτάρια μπήκαν δύο ξυλάκια. 

Μπροστά απο το έπιπλο ένα port bebe, απο φυστίκι αράπικο!!!😂 Ηταν το πιο κατάλληλο απ όσα έφαγα και αρχικά ταχα κρατήσει για άλλο λόγο 😉 αλλά μου έκανε κλικ για το port bebe. 

Κολλήθηκε ποντικοουρά και δαντελίτσα. 

Η κούνια έγινε απο ένα ευμεγέθες καπάκι καπάκι συσκευασίας που επειδή ήταν κόκκινο το έντυσα με χαρτόνι scrapbooking το στήριξα πάνω σε δύο ξυλάκια παγωτού , έφτιαξα παπλωματάκι και προσκέφαλο απο τις νυφικές δαντέλες της Σωσούς (ναι, ναι της γνωστής 😉💓) ένα κρεμαστάρι απο ξύλινη κρεμάστρα το σκέφτηκα για να στηρίξει την κουνουπιέρα και το μόμπιλε.

 

Πάνω απο την κούνια ένα φωτιστικό σε σχήμα αστεριού  με την Τίνκερμπελ επάνω, να ρίχνει νεραιδόσκονη στην κούνια για όμορφα όνειρα, στον  τοίχο  δίπλα, ένα αναστημόμετρο  και ένα ματάκι με σταυρουδάκι για να απομακρύνει το μακό μάτι και μία λάμπα δαπέδου, να ρίχνει χαμηλό φωτισμό τις νύχτες που θα ξυπνάει και θα ζητάει την πιπίλα της(λίγο μεγάλη για να μωρώνει, ελπίζω να μην έκανα κακό παρατήριο😁)

Και πάμε στην άλλη μεριά του δωματίου, στον παιδότοπο, ρόδινα στρωμένο 😁

Το πρώτο της ποδήλατο περιμένει να την μάθει ορθοπεταλιά όπως θυμούνται την γιαγιά της 😉. 

Το ποδηλατάκι έγινε απο έναν πλαστικό κρίκο απο αλυσίδα τσάντας μου , μισό πηρουνάκι και μισό ξυλάκι παγωτού και φυσικά κουμπιά.

Επίσης το καρότσι περιπάτου που σήμερα είναι δικό της μπορεί όμως και για τις κούκλες της. Καρυδότσουφλο με ρόδες απο ξύλινες χάντρες και ρόδες απο φάρμακο για διαβητικούς (ευτυχώς δεν είναι δικό μου αλλά προσφορά 🙏). Φυσικά διάφορες δαντέλες και παπλωματάκι για τις κρύες μέρες του χειμώνα

 Ενα τραπεζάκι με το σκαμνάκι του περιμένει την πριγκηπέσσα να ξυπνήσει να πιει το γάλα της (μεγαλώσαμε λίγο σ αυτή την πλευρά 😉😊😀), το σκυλάκι περιμένει την παρέα της να παίξουν, τα παιχνίδια σκόρπια στο έδαφος. 
Νομίζω οτι κάλυψα οτι βλέπετε και ολοκλήρωσα με την δεύτερη εξωτερική πλευρά απο την άλλη αγαπημένη χαρτοπετσέτα, γιατί κάθε παιδί δικαιούται και οφείλουμε να του προσφέρουμε μία ρόδινη ζωή!

Ας αρχίσουμε λοιπόν απο το ονειρικό δωμάτιο τση νόνας τση 😉😍

Ελπίζω να το επικροτείτε κι εσείς !

 

Και ενώ ακόμα δεν την είδαμε(ούτε και τη βγάλαμε 😉) άρχισα να προετοιμάζομαι και για τα δώρα του ερχομού, στις κυρίες που θα τη βοηθήσουν ν αντικρύσει τον κόσμο μας (άσχημο καιρό διάλεξε, αλλά δυστυχώς ,φοβάμαι, πέρασαν οι ήρεμες εποχές 😕)

Χρησιμοποίησα λοιπόν καλούπι και σκόνη πορσελάνης αναμεμιγμένη με αρωματικό έλαιο πούδρας κι έφτιαξα τα μωράκια-λαγουδάκια τα οποία  βάφτηκαν διαφορετικά χρώματα το καθένα και στο στρωματάκι κολλήθηκε ίδια χαρτοπετσέτα όπως στο βαλιτσάκι. Μακάρι έτσι λουλουδιασμένη ναναι η ζωή της!

Ολα μαζί εδώ πάνω στην υπο εξέλιξη κουβερτούλα με χρώμα κίτρινο της μιμόζας,  που ελπίζω να ολοκληρωθεί πριν τον τοκετό, αλλά δυστυχώς εδώ δεν έχουμε πολλές επιλογές κι έτσι η παραλαβή έχει μία αναμονή. Ελπίζω να το κατανοήσει και η μικρά και να μην βιαστεί να βγει πριν ετοιμασθεί η γιαγιά της 

Δεν έχουν έρθει ακόμα ούτε τα κουτάκια που παρήγγειλα για συσκευασθούν, γι αυτό σας τα δείχνω έτσι. 

Μέσα στο κουτάκι θα μπει ένα μπισκοτολουκουμο, όπως αυτά που είχα φτιάξει στο γάμο, και Marshmallows.

Θα δεθούν μ' ένα κορδελάκι και θα κρεμαστεί κι ένα ευχαριστήριο καρτελάκι.

Έτσι αυτές που θα παραστούν στον τοκετό, θ' αποκομίσουν μαζί με ό,τι άλλο, κι ένα αναμνηστικό 

απο τη διδα Λαγούδη

Αυτά και οταν συμβεί το ευτυχές γεγονός θα ενημερωθείτε εγκαίρως πια εννοείται ;)

Γιαγιάδες ενωμένες ποτέ νικημένες✌

Σαν να μπαίνει η Ανοιξη ή μου φαίνεται;

 Καλό μήνα Καλό Μάρτη θα ευχηθώ ολόψυχα για όλους μας και λίγο με περισσότερο πάθος για μένα και θα το μάθετε στην επόμενη ανάρτηση το "γιατί"😉.

Διάβασα με προσοχή τα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης και θ΄ αναφερθώ λίγο παραπάνω ακόμα εδώ, για να σας καλύψω όλους μια που συμφωνούμε εφ όλης της ύλης

Ειλικρινά, πάντα κάνω την αυτοκριτική μου, πάντα και για όλα, γι αυτό αναρωτιέμαι μήπως γερνάω; Και μαζί με το γήρας έρχονται και οι παραξενιές και οι γκρίνιες και οι μεμψιμοιρίες και που όλα σου ξυνίζουν κι ολα σου βρωμάνε.

Ξέρω επίσης, οτι το παρελθόν δεν είναι πάντα ιδανικό και σίγουρα τα χρόνια που μεγαλώσαμε δεν ήταν τα καλλίτερα για τους γονείς μας ιδίως. 

Μόλις είχαν βγει απο έναν πόλεμο κι ένα χειρότερο εμφύλιο, εμείς κι απο ένα καταστροφικό σεισμό, που όλα ξεκίνησαν απο την αρχή και πώς θα μπορούσε νάταν ιδανικά! Κι όμως, δεν μας άφησαν να νοιώσουμε όλες αυτές τις δυσκολίες Τόσο εμείς όσο και οι ίδιοι, δεν το έβαλαν κάτω και παρά τις δυσκολίες που ήταν πολλές, παρέμειναν αλληλέγγυοι ο ένας με τον άλλον οι πόρτες  των σπιτιών έμειναν ανοιχτές οπως και οι καρδιές των ανθρώπων, οχι μόνο για συγγενείς αλλά και για φίλους και για όσους είχαν την ανάγκη τους.

Δούλευαν, μοιράζονταν απο το υστέρημά τους, διασκέδαζαν παρά την κούραση της ημέρας και τα στενά οικονομικά. Μπορεί το χρήμα να μην έρρεε σαν το κρασί αλλά περίσσευε η διάθεση και η άδολη χαρά, ο ενθουσιασμός για τη συμμετοχή με αυτοσχέδιες στολές 

Τώρα η πλειοψηφία μπορεί να χουμε αυτάρκεια όμως μας λείπουν ό,τι μας κάνει πραγματικά χαρούμενους. Ολα γίνονται για να γίνουν, για ν ανέβουν εικόνες στα σόσιαλ να μην κακοχαρακτηριστούμε οτι υστερούμε σε βιτρίνα, τα σπίτια έχουν σφιχτοσφαλιστεί, κανένας δεν ανοίγει πια σε αγνώστους, πόσο μάλλον σε μασκαρεμένους, οι γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά χωρίς επίβλεψη ούτε καν στη γειτονιά, εκεί που κάποτε έσφιζε απο παιδικές φωνές και παιχνίδια, το μοίρασμα ήταν εκ των ουκ άνευ! Η μία πήγαινε στην άλλη νοικοκυρά ο,τι έφτιαχνε, οι αυλές γινόντουσαν υπαίθριες τραπεζαρίες για όλους τους γείτονες και το κέφι άναβε και οι χοροί κρατούσαν μέχρι τελικής πτώσεως. Τώρα για να διασκεδάσουν πρέπει ναχουν πιει λες και δεν υπάρχει αύριο και μετά επιδίδονται σε βανδαλισμούς ξένων περιουσιών. Αυτό θεωρείται διασκέδαση πια

Τα αστεία ήταν καλοδεχούμενα και δεν υπήρχε παρεξήγηση τώρα αν δεν θεωρούνται ρατσιστικά, σεξιστικά και ό,τι άλλο σε -στικά, ειναι χοντροκομμένα και κακόγουστα και μπορεί ο άλλος να παρεξηγηθεί γιατί θα παραγνωρίσει. Ακόμα μου κάνει εντύπωση ο κόσμος που παρακολουθεί τις καρναβαλικές εκδηλώσεις στέκονται ψυχροί κι αγέλαστοι στην άκρη του δρόμου χωρίς να συμμετέχει και απορώ ποιός ο λόγος να ταλαιπωρούνται να κατέβουν μέχρι τη Χωρα ,να βρουν να παρκάρουν, να στέκονται όρθιοι με τις ώρες για να κάνουν τα αγέλαστα αγάλματα 😏

Θυμάμαι πόσο ανυπομονούσαμε τα παιδιά να ντυθούμε και να πάμε στοςυ παιδικούς χορούς να ξαναβρεθούμε με τους φίλους μας και να διασκεδάσουμε και αργότερα με το σχολείο και μεγαλώνοντας ακόμα λίγο με τους γονείς ενήλικοι πλέον ή με τους συντρόφους και τους φίλους μας.

και επειδή ο,τι αναφέρω είναι αληθινά επιβεβαιώνονται απο την έλλειψη κέντρων διασκέδασης και την δραματική μείωση των οργανωμένων χορών Κάποτε των Κομμάτων, των Δημοσίων υπαλλήλων, των Σωμάτων ασφαλείας, των Προσκόπων, του πρασίνου, της Χ.Ε.Ν, μπαλ μασκέ, και όσων ακόμα δεν θυμάμαι, εκτός απο αυτούς που διοργανώνονταν απο ομάδες φίλων ή ιδιωτικά σε σπίτια. 

Σήμερα για  να καταλάβετε την ένδεια ως αίθουσα εκδηλώσεων χρησιμοποιείται η αίθουσα του Πνευματικού κέντρου, πάλαι ποτέ Καζίνο και νυν χώρος συνεδριάσεων του Δημοτικού συμβουλίου!!!

Σ ενα χώρο λοιπόν με διάταξη εδράνων μπαίνουν κάποια τραπέζια εκεί που κάποτε ήμασταν στιβαγμένοι σαν σαρδέλες για να χωρέσουμε όσο το δυνατόν περισσότεροι, που αν είχες κάποιον γνωστό έβαζες μέσον για ενα "καλό " τραπέζι κοντά στην πίστα. Τωρα ανάρια ανάρια γιατί περάσαμε και κοροναϊό και μας έμεινε να κρατάμε αποστάσεις 😂

και μια που τον θυμηθήκαμε επαιξε κι η πανδημία το ρόλο της, αν και η πτώση είχε ήδη αρχίσει πιο νωρίς

Και για να μην μακρυγορώ με την σύγκριση και την γεροντογκρίνια μου σταματώ εδώ. 

Πιστεύω οτι έδωσα μια εικόνα, οτι όλοι τα ίδια έχουμε ζήσει και θυμόμαστε κι είμαστε τυχεροί που τα ζήσαμε για νάχουμε να τα εξιστορούμε και να γλυκαίνουμε την πικρή καθημερινότητα που γίνεται όλο και δυσκολότερη και όχι απο την έλλειψη των ανέμελων καρναβαλιών της παιδικότητάς μας, αλλά απο την απληστία και την αχορτασιά των Μεγάλων και των επεκτατικών βλέψεών τους για την κυριαρχία στον παγκόσμιο χάρτη. 

Κάθε μέρα που ξημερώνει ενα καινούργιο φόβο γεννά για το μέλλον της ίδιας της ανθρωπότητας. Το μόνο που μας σώζει να ελπίζουμε και να αντιστεκόμαστε μ όποιο τρόπο μπορούμε.

Ενας τρόπος είναι και η δημιουργία και η ίδια η Φύση μας διδάσκει να μην τα παρατάμε.

Εδώ τόσα στρέμματα καμένης γής και αναγεννώνται κάθε Ανοιξη!

Ας φέρω κι εγω λίγο Άνοιξη εδώ μέσα και στις καρδιές μας που παγώνουν

Τα πρώτα αντικείμενα που θα σας δείξω είναι τα πιο πρόσφατα κι αυτό γιατί μετά το τραπέζι της Καθαροδευτέρας, ούτε ένα ,ούτε δύο αλλά  τρία ακόμα κολονάτα ποτήρια μ αποχαιρέτησαν στο χορό του Ζαλόγγου στο πλυντήριο πιάτων. 

Παρότι τα είχα αγοράσει πολύ πρόσφατα για να συμπληρώσω το "γιορτινό" σερβίτσιο, σχεδόν απο την πρώτη μέρα άρχισαν να σπάνε. Ευτυχώς απο το πόδι !Ούτε ένα δεν έσπασε το γυαλί της κούπας! 

Ετσι αρχίσαν να γίνονται καμπάνες, αλλα γιορτινές αλλα απλά λουλουδιασμένες! 

Τα δε πόδια όλο και κάπου "κολλάνε" κι αλλάζουν χρήση 😉

Δυο ανοιξιάτικες καμπάνες λοιπόν που αν δεχθούν και φωτισμό γίνονται μία ειδυλλιακή συντροφιά για τις μοναχικές σας νύχτες!

SPRING "BELLS" MADE FROM BROKEN GLASS

τα πόδια  ηταν αυτά!

CLOCHE MADE FROM BROKEN GLASS

Βυθίστηκαν σε ενα μείγμα σκόνης πορσελάνης, χυμένο σ ενα πλαστικό κουπάκι συσκευασίας κι έγινε ένα μικρό stand για ό,τι μπορεί να θέλει να βάλει ο καθένας πάνω του και να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι. 

Κάτι ανάλογο είχα φτιάξει και τα χριστουγεννα ,αν θυμάστε 😉Κρίμα δεν ήταν να πάνε χαμένα;

CLOCHE FROM BROKEN GLASS

Το άλλο αντικείμενο είναι λίγο παλαιότερο, μια που δεν εχω επανέλθει πλήρως στις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις.

SOFA ARM TABLE

Είχα δει κάποια "τραπεζάκια" για μπράτσα καναπέδων που βόλευαν ν αφήσεις ένα βιβλίο ή ένα φλυτζάνι καφέ, εαν έλλειπε ενα τραπεζάκι ή δεν βόλευε.

Φυσικά με ανάλογες τιμές 😉

Μ 'αρεσε πολύ η ιδέα αλλά δεν ήθελα και να ξοδέψω αφού υπάρχουν εδώ μέσα πράγματα που μπορούσαν να υποστηρίξουν αυτή την πρόταση.  

Ο ξύλινος δίσκος υπήρχε, έμενε να σκεφτώ όμως πως θα στηριχθεί στο μπράτσο του καναπέ. 

Και μου ήρθε η Ιδέα! 

Στην αρχή σκέφτηκα τους βιβλιοστάτες. Θάταν μια καλή ιδέα αν είχα πρόχειρους και δεν έπρεπε να παραγγείλω, μετά ομως θυμήθηκα τις μεταλλικές γωνιές για στήριξη ραφιών που είχα και σ αυτές κατέληξα, αφού δοκίμασα και είδα πόσο ταίριαζαν και έκαναν γι αυτό που ήθελα.

Εκανα λοιπόν decoupage στον ξύλινο δίσκο μ ενα τρυφερό ριζόχαρτο, βίδωσα κι απο κάτω τις γωνιές στην απόσταση που επέβαλαν τα μπράτσα και ιδού τ αποτέλεσμα!

WOODEN DECOUPAGE TRAY COUCH TABLE

Και για να ολοκληρώσουμε το άγγελμα της Άνοιξης ενα ακόμα αντικείμενο απο δέμα, το οποίο προφανώς ήταν κάποιο παιδικό παιχνίδι, μοιάζει με κουτάλα, αλλά είναι εντελώς επίπεδο, ασταρώθηκε και ντύθηκε με ριζόχαρτο, σε αποχρώσεις σάπιου μήλου, στολίστηκε με διάφορα διακοσμητικά στοιχεία , τυλίχτηκε με γιούτα και έγινε ένα επιτοίχιο διακοσμητικό

Δυό μήνες μόνο...

Τελειώνει και ο Φεβρουάριος και είναι η δεύτερη ανάρτηση που κάνω 😕

Αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά... Και βασικά οτι πέρασα δύο δύσκολους μήνες.

Γιατί  τα προβλήματα όταν έρχονται δεν έρχονται ένα-ένα, αλλά ,όπως λέει ο λαός, ενός κακού μύρια έπονται.

Τώρα λοιπόν που αρχίζω να ισορροπώ  η τουλάχιστον προσπαθώ, άρχισα να μπαίνω ξανά στο εργαστήρι...

 Από κεί να καταλάβετε το ψυχικό μου χάλι! Εγω μακριά από το εργαστήρι!!! Εγω που αν δεν έπιαναν κάτι τα χέρια μου μια μέρα ήμουν άρρωστη!!! 

Ασε δε το χάλι που επικρατεί μέσα στο εργαστήρι, που ναι μεν πέταξα 5 σακκούλες σκουπιδιών σε μια κρίση "συνείδησης" (απελπισίας καλλίτερα) και πάλι η κατάσταση παραμένει υψηλού κινδύνου.

Τέλος πάντων, η αρχή ξανάγινε δειλά δειλά και λόγω των ημερών είπα να ξεθάψω τις πετρούλες μου.

Κάθε χρόνο έφτιαχνα κάτι απο Μεσαιωνικές στολές, που είναι το αγαπημένο μου θέμα, ετσι και φέτος, έστω και ανόρεχτα (και νομίζω οτι αυτό φαίνεται εκ του αποτελέσματος 😠)βγήκε μία ακόμα.

"Μεσαιωνικά κοστούμια"

 Έστω κι έτσι κάτι είναι κι αυτό και μου έδωσε λίγο αέρα αισιοδοξίας.

Και σαν να έπνευσε ούριος άνεμος, έφερε κι άλλο πετρωτό ,λόγω των ημερών 😉και κάτι απο αδελφική αγάπη, που αυτό τον καιρό δοκιμάστηκε κι αυτή, και ευτυχώς νίκησε ✌

Δυο αδελφάκια πετούν μαζί χαρταετό, το έθιμο της Καθαροδευτέρας. 

"Το πέταγμα του χαρταετού"

Η αλήθεια είναι οτι δεν θυμάμαι να πετάξαμε ποτέ μαζί με τον αδελφό μου αετό, αντίθετα όσο ήμουν μόνη ,οχι κατ ανάγκη την Καθαρά Δευτέρα, άλλωστε τότε δεν υπήρχε και ο καταναγκασμός της εικόνας που προβάλουν τα μέσα, αλλά κατά την διάρκεια του Καλοκαιριού φτιάχναμε με τη γιαγιά μου και χαρταετό με καλάμια και κόλλες χαρτιού και σαϊτες που ΄ταν πιο εύκολο για μένα να φτιάξω και μόνη μου και η χαρά μου ήταν μεγάλη να καταφέρνει οχι μόνο να σηκώνεται αλλά να ξεπερνά και τα όρια , όχι μόνο του δρόμου (τότε πέρναγε κι ένα αυτοκίνητο σχεδόν την ημέρα!) αλλά περνούσε στο απέναντι κτήμα του Κόντε και χανόταν στον ουρανό!
Άλλη ενασχόληση της εποχής αυτής ήταν να παίρνω το μικρό μου σιγλαράκι (* μεταλλικό κουβαδάκι μικρού μεγέθους. Σίγλος λεγόταν και ο κουβάς που βγάζαμε νερό από τις στέρνες) και ένα λισγάρι και να πηγαίνω στο στρατώνι μας και να βγάζω βολβούς απο κουρκουτζέλια (εσείς τα λέτε κυπαρισσάκια ή καλογεράκια ή δεν ξέρω πώς αλλιώς). 

"κουρκουτζέλια"

Είναι ένα έδεσμα της νηστείας που στα καταστήματα εστίασης είναι δυσεύρετο και κοστίζει ακριβά αν το βρεις. Εδώ μαγειρεύονται με διάφορους τρόπους ,εμένα πάλι μ αρέσουν απλά βραστά, πολλοί όμως τα προτιμούν σοφιγάδα με αυγά! Τους βολβούς τους ξεπικρίζαμε και τους τρώγαμε του Ευαγγελισμού.

Οι μέρες αυτές ,εκτός του Καρναβαλιού ήταν μέρες του σπιτιού. Δεν ηταν όπως την Πρωτομαγιά που όλοι ανεξαιρέτως παίρναμε τις θάλασσες και τα βουνά, την Καθαρά Δευτέρα ίσως κάποιοι χωραϊτες έφευγαν από τα σπίτια τους για κάποιο συγγενικό χωριατόσπιτο, αλλωστε αυτή τη μέρα έβγαινε και ολη η κούραση των Καρναβαλιών.

"Συνάντηση μουσικών"

Γιατί όσο και να φαίνεται περίεργο παρά τις εποχές που δεν είχαν την άνεση(απ όλες τις απόψεις) των σημερινών, ο κόσμος διασκέδαζε πραγματικά μέχρι πρωϊας. Υπήρχε πληθώρα μαγαζιών που άνοιγαν για τα Καρναβάλια και έβαζες μέσον για ένα τραπέζι. Ορχήστρες έρχονταν από ΑΘήνα, o κόσμος είχε πηγαίο κέφι και διάθεση να βγεί να διασκεδάσει με την παρέα του και  ακόμα να συμμετέχουν ενεργά στα μπαλ μασκέ. 

Ισως να τόχω ξαναπεί, ο πατέρας μου έβγαινε ντυμένος μάσκαρα στον Καρνάβαλο μέχρι την προηγούμενη χρονιά του θανάτου του, μαζί με τη μητέρα μου ή άλλες μάσκαρες συγγενείς ή παντελώς άγνωστες.

Οι στολές ήταν αραδιασμένες στους καναπέδες να διαλέξουν όχι μόνο οι ίδιοι αλλά και όσοι άλλοι ήθελαν να ντυθούν και δεν είχαν επιλογή. Ωραίες στολές, καλοφτιαγμένες αλλά και όταν πήγαιναν με "το πρόσωπο" πάντα τα ρούχα τους ήταν αμπιγιέ. Χρυσές δουλειές έκαναν οι ράφτες και οι μοδίστρες εκείνες τις εποχές! Τώρα κάποιες ελάχιστες που υπάρχουν κάνουν απλά μεταποιήσεις και στριφώματα. Τα Καρναβάλια πια μου προκαλούν λύπη, γιατί μαζί με τους ανθρώπους που τους έδιναν ζωή και ζωντάνια αυθεντική, έχουν μία φθίνουσα πορεία ποιότητας, περισσότερο, και ακολουθούν ενα μιμητισμό που τίποτα δεν θυμίζει την τοπική κουλτούρα. 

Αλλά ας είναι, μάλλον εγω παραμεγάλωσα και έμεινα κολλημένη στο παρελθόν, αλλά η αλήθεια είναι οτι με κάθε ευκαιρία κάνω τη σύγκριση και το σήμερα ωχριά μπροστά στο παρελθόν. 

Ηταν τα πρόσωπα που το έκαναν και κάνουν να φαντάζει αλλιώς; 

Πιο αγνό, πιο αθώο, πιο χαρούμενο, πιο αυθεντικό; ειλικρινά δεν ξέρω, το μόνο που ξέρω οτι μου λείπουν αυτές οι εποχές με ό,τι κουβαλούσαν.

Αχ αυτές οι πετρούλες πόσες σκέψεις και συναισθήματα υπενθύμισαν! Από αλλού ξεκίνησα κι αλλού κατέληξα!

Τέλειωσαν λοιπόν και οι Απόκριες, μπήκαμε στην Σαρακοστή και μέχρι χθές ξεστολίζαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ανταλλάσσαμε ευχές για καλή χρονιά! 

Ο χρόνος τρέχει ανελέητα και παρασέρνει όποιον δεν αντιστέκεται.

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν τη ροή των γεγονότων, ας θαυμάσουμε την αναγέννηση της Φύσης μετά από τις κατακλυσμιαίες βροχές που προηγήθηκαν και ας ετοιμαστούμε να υποδεχθούμε καθαρά τη καρδία το Πάσχα που αχνοφαίνεται ήδη 😉

Από τον κουραμπιέ στο κόκκινο αυγό... η ζωή μας μία ανάσα!

Ας έχουμε υγεία μόνο ν απολαμβάνουμε ό,τι έρχεται 🙏

Προσγείωση πτήσεως 2026

απο το μέλλον!

Σαν ανώμαλη προσγείωση την ένοιωσα  και νομίζω όλοι μας, παρακολουθώντας μουδιασμένοι τη μέρα που ξημέρωσε στο Ελβετικό θέρετρο. 

Ο Αγιος Βασίλης ήρθε, αλλά δεν έφερε δώρα σ' όλους. Δυστυχώς, σε κάποιες οικογένειες μεγάλο πόνο .

Πόσο κρίμα να βιώνεις τον απόλυτο πόνο εκεί που αισιοδοξείς στα καλά μιας νέας Χρονιάς!

Ήλπιζα οτι, φέτος θα κάναμε τη διαφορά και η πρώτη μέρα του καινούργιου χρόνου δεν θάχε καμμία άσχημη είδηση. 

Πολύ αισιόδοξη ε;;; τί να κάνουμε παρά τα στραπάτσα όλο ελπίζω οτι δεν θα διαψευσθώ.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ας ευχηθούμε και ας ελπίζουμε οτι θα είναι 🙏

Η αλήθεια είναι οτι προγραμμάτιζα τούτη την ανάρτηση πριν την εκπνοή του παλιού χρόνου (παλιοχρόνος κανονικά, χωρίς μεγάλα τραγικά γεγονότα, προσωπικά μιλάω, αλλά ολο κάτι σουβλιές σου έδινε να μην ξεθαρρεύεις. Τελικά θα μπορούσε, αν ήθελε ,να ήταν και καλλίτερος, αλλά τέλος πάντων συνεχίζουμε με όλους τους καιρούς και βλέπουμε). (Μεγαλύτερη η παρένθεση απο την κυρία πρόταση!)😮

Οπως προείπα, η ανάρτηση αυτή προετοιμαζόταν αλλά ας όψονται οι φωτογραφίες που με ταλαιπωρούν αφάνταστα απο τη λήψη, μέχρι την σμίκρυνση και την ενσωμάτωση στην ανάρτηση. Γράφω ολοένα ξημερώματα 3/1/26 κι ακόμα φωτογραφίες δεν υπάρχουν και οχι μόνο αυτό αλλά καθυστερούν κι άλλα εξ αιτίας τους. Ελπίζω να ολοκληρώσω πριν φύγει το '26 😒

Θ' αρχίσω λοιπόν ευελπιστώντας οτι κάποτε θα την δημοσιεύσω, με ό,τι προηγήθηκε του Νέου χρόνου.

Κάτι τα δώρα, κάτι τα δέματα, συσκευασίες μπόλικες κι αν έλειπαν από μένα, υπήρχαν άνθρωποι που μου έδωσαν τις δικές τους πριν τις πετάξουν.

 Όταν σε προκαλούν  δεν μπορείς ν' αντισταθείς, νομίζω;

Η πρώτη ήταν ένα κουτί από σοκολατάκια σε σχήμα δένδρου με εσωτερικό σχήμα επίσης σε σχήμα έλατου.

Κολλήθηκε εσωτερικά χαρτί scrapbooking να θυμίζει δάσος από έλατα και ένα κλαδί μ' ένα σπιτάκι στο δάσος. Κολλήθηκε λοιπόν μία πορτούλα από πηλό στο άνοιγμα του έλατου ,να θυμίζει οτι μπαίνεις σ ένα μυστικό πέρασμα. Ολο το κουτί ντύθηκε με γυψόγαζα για να μοιάζει με αλλεπάλληλα κλαδιά δένδρου, στη συνέχεια κολλήθηκαν κλαδιά από πηλό και κλαδάκια από γκι. Κομμάτια από κλαδιά, μανιτάρια και σκιουράκια κολλήθηκαν στη βάση έξω από την είσοδο κι ένας μικρός νάνος είναι ο πορτιέρης της.

Δεξιά και φωτιζόμενο!

Ένα κουτάκι από ταχυφαγείο με γνωστό όνομα 😉 έγινε η σπηλιά για ένα διαβαστερό ποντικάκι.

Το άνοιξα αρχικά και αφού κόλλησα το πανέμορφο αυτό χαρτί και επειδή φαινόταν οτι ολη η σκηνή ήταν μέσα σε μια σπηλιά, γι αυτό κόλλησα κομμάτια φελιζόλ σε δύο στρώσεις, που έκαψα κατά τόπους με αναπτήρα, ώστε να συρρικνωθεί το φελιζόλ και να μοιάζει με πέτρωμα. 

Βάφτηκε με χρώματα να πάρει χρώμα πέτρας. 

Στο ερμάρι πίσω από την πολυθρόνα του απέκτησε ένα ραφάκι από πορσελάνη για να δεχτεί το κηροπήγιο και το ρολόι, το δέντρο στολίστηκε όπως του έπρεπε, το τραπεζάκι εκτός από στοίβα βιβλίων  απέκτησε ένα τσαγιερό και το ίδιο το ποντικάκι ένα χοντροσέλιδο βιβλίο κι ένα ζεστό κασκόλ πάνω στο ήδη υπάρχον. 

Στη δεξιά μεριά μέσα στο καλάθι γέμισε δώρα, καρποί και κομμάτια έλατου .

Και επειδή το ποντικάκι το έχει συνεπάρει το διάβασμα, ήρθε το φιλαράκι του για παρέα και να του υπενθυμίσει να μαζέψει τ' απλωμένα ρούχα γιατί αλλιώς θα τα παγώσει ο χιονιάς, και δεν θα τα σώσει το δένδρο που απλώνει τα κλαδιά του και φυλλοροεί μεσ' το χειμώνα. Ένα δένδρο που έγινε από χοντρά στικ σιλικόνης (δεν εχω μεγάλο πιστόλι καρδιά μου και μου έμεναν άχρηστα τα χαρισμένα 😉) τα έβαλα λοιπόν πάνω σ' ένα αλουμινόχαρτο στο μάτι της κουζίνας να λιώσουν λιγάκι να μπορέσουν να κολλήσουν και να καμφθούν κι έτσι κόλλησαν πάνω στο κουτί. 

Μ' ένα ηλεκτρικό κολλητήρι, χάραξα γραμμές και εγκοπές, αφού πήραν το σχήμα κορμού δένδρου και κλαδιών, βάφτηκαν και απέκτησαν φύλλα μέσα στις τρύπες από το κολλητήρι κι έτσι πήρε την εικόνα οτι  "το σπιτάκι στη σπηλιά" προστατεύεται πίσω από δέντρα και θάμνους με φρούτα εποχής.

Κουτί Νο3! το μικρό κουτάκι ήταν από κάλτσες και μου το πρόσφερε η νύφη μου(άνευ καλτσών).

 Το θες; μου είπε κι εγω δεν έχασα χρόνο, το άρπαξα!

Αρχικά δεν είχα ιδέα τί θα το κάνω. 

Το σίγουρο ηταν οτι δεν ήθελα άλλα σπιτάκια, άλλωστε σε σπιτάκια κατέληξα και για το γούρι της χρονιάς στο Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. 

Μπούχτισα πια!🏠🏡🏫🏤 (βάζοντας την τελευταία εικονίτσα και διαβάζοντας τ ί αφορά, ξέχασα οτι έφτιαξα κι ενα ακόμα σπίτι απο κουτιά, για το Χριστουγεννιάτικο χωριό, Ταχυδρομείο! Για δες καιρό που διάλεξε, θα λέτε, τώρα που κλείνουν τα ταχυδρομεία!!!Δεν το ήθελα, συμπαθάτε με, ηταν τυχαίο.😔

Ξαναγυρίζω στο καλτσοκουτάκι (οι παρακάμψεις θα με φάνε, ουτε η Πατρών Πύργου τόσες!)

Το ανοιγόκλεινα μέρες μέχρι, που ανοίγοντας την ντουλάπα υλικών να πάρω κάτι άλλο, έπεσαν οι καρτέλες με τα ξύλινα που είχα αγοράσει τέλος του χρόνου απο το Paco art center που είχε προσφορές. Χρόνια είχα να αγοράσω απο εκεί, αλλά λόγω των εκπτώσεων είπα να παραγγείλω κάτιτίς. 

Και πέφτοντας οι καρτέλες μου ήρθε η ιδέα 💡η οποία ταίριαξε ΑΠΟΛΥΤΑ στο κουτάκι.

Είχε 3 ξύλινες φιγούρες με μπαλαρίνες και μου θύμισαν το παραμύθι του Μολυβένιου στρατιώτη. Έφτιαξα κι ενα από πορσελάνη (βασικά από λάθος βγήκε, γιατί μου έσπασε το πόδι στην αποκαλούπωση) αλλά στη συνέχεια προτίμησα να μην τον βάλω και νάναι αποκλειστικά ο χώρος της μπαλαρινούλας!

Εντυσα το βάθος του κουτιού μ' ενα πρασινωπό χαρτί scrapbooking (είχε και ωραίες κλάρες αλλά δυστυχώς κρύφτηκαν) για νάναι ουδέτερο το φόντο, οι κουρτίνες ήρθαν με μια μικρή επιδιόρθωση στο στρίφωμα😉😋😁, τόσο όσο να μη χάσουν τη χάρη τους και μέσα, αντί να βάλω τον Καρυοθραύστη(τον κουτσό στρατιώτη εννοώ) έβαλα εναν καναπέ από σκόνη πορσελάνης που έχω ερωτευθεί (και τον καναπέ και την πορσελάνη 💘). 

Τον έβαψα σαν τα  κοριτσίστικα όνειρα (ροζ, εννοώ, βασικά ροζοροδοκοκκινο), μπροστά του κολλήθηκαν παιδικά παιχνίδια και παπουτσάκια μπαλέτου κι η μικρή μπαλαρίνα εισέρχεται στο χώρο κάνοντας πιρουέτες! 

Έντυσα και το κουτί γύρω γύρω με αντίστοιχα χαρτιά για να κρύψω τη φίρμα και λοιπές σημειώσεις, άφησα μόνο το "Merry Christmas" αφού ήθελα να θυμίζει χριστουγεννιάτικη ιστορία. 

Τόνισα δε λιγο ακόμα παραπάνω αυτή τη φράση μ ενα στεφάνι, επίσης από σκόνη πορσελάνης και κόλλησα χαντρούλες υπό τύπο γκυ. 

Ενα μικρό "πομολάκι" για να σύρεται μ' ευκολία το συρταράκι και μία χριστουγεννιάτικη κορδέλα τυλίχτηκε γύρω γύρω όπως ήταν η αρχική εικόνα.

Πείτε μου τώρα έπρεπε να πεταχτεί;

Και για να κλείσω αυτή την άγια ανάρτηση, κουράστηκα εγω οι εσείς που τόση ώρα διαβάζετε και τελειωμό δεν έχει (εκτός κι αν βλέπετε μόνο φωτογραφίες, πείτε το μου  να απενοχοποιηθώ 🙏) και επειδή αφορά και λίγο τον τίτλο, ένα αερόστατο που από πέρσυ περιμένει το έρμο να προσγειωθεί και δεν λέει να τελειώσει το αέριο!

ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ!ΠΡΟΣΔΕΘΕΊΤΕ ΜΗ ΠΕΊΤΕ ΟΤΙ ΔΕ ΣΑς ΕΙΔΟΠΟΊΗΣΑ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΕΝΤΟΝΙ

ΕΓΡΑΦΑ λοιπόν 15/1/2025!

 Kι ένα βράδυ που βρεχε ,που βρεχε μονότονα (φέτος την είδε χειμώνας για τα καλά!) την είδα Καππαδοκία!

Τί ωραία λέω θάταν να ταξίδευα εκεί!!!

Όνειρο χειμερινής νυκτός μου απάντησε ευθύς αμέσως το alter ego  μου έτσι για να μη μ αφήσει να γλυκοσαλίσω, που λένε. Λες και θ' αμόλαγα αμέσως το αερόστατο και θα την έκανα😔

ΑΕΡΟΣΤΑΤΟΟΟ;;;

Yeees!!!✌γιατί όχι; Σ αυτό τουλάχιστον κανένας δεν μ' εμποδίζει να δημιουργώ ο,τι ονειρεύομαι 

Κι έπιασα αμέσως τη λίστα των απαραίτητων

Μεγάλη μπάλα χριστουγεννιάτικη ή φελιζόλ; ✔

Καπάκια; ✔

Κατάλοιπο κεσεδάκι γλυκού; ✔

Αυτά ήταν τα βασικά, τα υπόλοιπα ήρθαν στην πορεία

Αρχικά κόλλησα κάτω από τη μπάλα δυο καπάκια ν αποκτήσει το σωστό σχήμα, αλλά έκανα το σφάλμα να θελήσω να το κάνω μπαλωματιάρικο. Εκοψα λοιπόν κομματάκια υφασμάτων σε διάφορα μεγέθη και αφου σχεδόν είχα τελειώσει το κόλλησα στην επιφάνεια της μπάλας, δεν μ' άρεσε καθόλου. Αφ ενός ήταν ζαλιστικό το αποτέλεσμα κι αφ ετέρου πήγαιναν αλλού ντ αλλού. Ετσι πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις και πήξει η κόλλα τα ξεκόλλησα αφήνοντας δυστυχώς πίσω χνούδια, κλωστούλες κ.λ.π. υπολείμματα που παρά το αστάρωμα δεν καλύφθηκαν ολοσχερώς και έτσι το χρώμα δεν απλώθηκε ομοιόμορφα, αλλά μικρό το κακό. Το αερόστατο δεν ήταν από συσκευασία 

Μετά το αστάρωμα λοιπόν διχοτόμησα με σκοινάκι τη μπάλα και δημιουργησα φέτες τις οποίες αντικριστά χρωμάτισα κόκκινο, κίτρινο και πράσινο. Πάνω στην ένωση των σχοινιών κόλλησα ένα καπελάκι από αυγό kinder(θαυματουργά αυτά τα αυγουλάκια εκτός απο εθιστική γεύση!) και ένα προστατευτικό απο την βελόνα των ενέσεών μου και για ομορφιά αλλά και για το κρεμάσω

Στη συνέχεια έντυσα το κουπάκι του γλυκού με σκοινάκι και από μέσα το έντυσα μ' ενα καρώ υφασματάκι.

Τώρα ήρθε η ώρα να σκεφτώ πώς θα κρεμαστεί το καλαθάκι😏 

Ηθελα κάτι διαφορετικό από καλαμάκια (που ούτως ή άλλως έπεφταν μικρά και το έκαναν να φαίνεται δυσανάλογο) δεν ήθελα κι άλλο σκοινάκι (φοβήθηκα και το ζύγισμα η αλήθεια είναι), αλλά το ήθελα κάπως πιο γκράντε! Σκέφτηκα λοιπόν αλυσιδιτσα. Επειδή στα μπιζού που κατά καιρούς μου χουν φέρει για ξεπάστρεμα δεν υπήρχε κάτι να με καλύπτει, μία επίσκεψη στο Jumbo που ουτως ή άλλως είναι η εποχή των επισκέψεών μου, έδωσε τη λύση. 

Εψαξα και βρήκα ένα φτηνό κόσμημα μαλλιών που είχε δύο ισομήκεις αλυσιδίτσες με στρασάκια κι αστεράκια και ήταν αυτό που έιχα φανταστεί αυτό που ήθελα! Χωρίς δεύτερη σκέψη τ'  αγόρασα και γύρισα ανυπόμονη σπίτι για την εφαρμογή.

Για να μην τις κόψω προτίμησα να τις ζυγιάσω και να τις κολλήσω πάνω στο κουπάκι με διπλόκαρφα. Αλλωστε τα ίδια σε πολύ μικρό μέγεθος είχα χρησιμοποιήσει και για να κολληθούν στη μπάλα οι αλυσιδίτσες.

Κι αφου ολοκληρώθηκε σχεδόν η ιδέα για λίγη γκλαμουριά ακόμα κόλλησα ξυλόγλυπτα πάνω στη μπάλα και κάτω απ αυτήν στο δεύτερο καπάκι .

Μία μικρή σκαλίτσα κρεμάστηκε πάνω στον κάδο που έγινε από τα πλαστικά που έχουν τα πουκάμισα συνήθως στα πέτα κι αφού κολλήθηκαν τα προστατευτικά από τις βελόνες των ενέσεων. Βάφτηκε όλη μαζί ένα χρυσοσαμπανιζέ σπρέι και βοήθησε τον κο Χιονάνθρωπο ν ανέβει και να πάρει θέση για το ταξίδι που θάθελα εγώ να κάνω

Δεν είναι cute??? Δεν ήταν κρίμα να περίμενε και τον επόμενο χρόνο για την προσγείωση;

Και τώρα μπορείτε να λύσετε τις ζώνες σας να κατέλθετε με ηρεμία τις σκάλες και να διαλυθείτε ησύχως, σας ευχαριστώ που με συνοδεύσατε σ αυτό το πολύωρο ταξίδι, μακάρι να δώσει ο Θεός να κάνουμε κι άλλα, υπόσχομαι με λιγότερη πολυλογία ✌(θα μιλάνε οι αεροσυνοδοί με νοήματα, ξέρετε 😉😊. Και να εκτιμήσετε οτι έκοψα κι ενα μεγάλο κομμάτι απο ένα ερο ,ίσως για του χρόνου 😉)

Ας ευχηθούμε με το χέρι στην καρδιά ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ και οικογενειακή υγεία και γαλήνη, ΜΑΚΑΡΙΙΙ 🙏