Τσουκου τσουκου πλησιάζουμε

Ε ναι! τα Χριστούγεννα όλο και πλησιάζουν κι εγω, παρά  τα όποια προβλήματα παρουσιάζονται, όλο και βρίσκω χρόνο να δημιουργώ μικρά, αλλά άκρως χαλαρωτικά 
Δεν εχω θέσει στόχους φέτος. Τ' αφήνω να κυλάει κι όπως έρθει. 

Άσχετα αυτού πάντως, η ψυχολογία απαιτεί τροφοδοσία και τί καλλίτερο απο τη δημιουργία!

Κάποιοι προτιμούν τα ρουστίκ Χριστούγεννα και στολίζουν το σπιτικό τους ανάλογα.
Εγω πάλι θέλω να εκμεταλλευτώ ό,τι υπάρχει διαθέσιμο στο σπίτι από ανακυκλώσιμο, κι έτσι άρχισε το πανηγύρι!

Στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν δύο θαλασσόξυλα, που από την ημέρα που τα μάζεψα, τα έτρωγε ο ήλιος και η υγρασία στην αυλή. Γενικά τόχω αυτό 😏. Να παραμελώ κάτι επι μακρόν και μετά ξαφνικά να το μαζεύω και να γίνεται δημιουργία δόξη και τιμή!
Κάπως ετσι είναι σχεδόν όλα της σημερινής ανάρτησης.

Την λατρεία μου για τα σπιτάκια και τις Ονειροπόλεις την εχετε πλέον εμπεδώσει. Ε λοιπόν έτσι πήραν σαρκα και οστά και επι των θαλασσόξυλων
Οταν παρέλαβα τα 3 καλούπια διαφορετικών μεγεθών, άλλα τα δοκίμασα με γύψο καλλιτεχνίας κι άλλα με σκόνη πορσελάνης. Ετσι κορδώθηκαν πάνω στα θαλασσόξυλα.

Το ενα θαλασσόξυλο που ήταν μακρόστενο  και ίσα που ακροβατούσε το σπιτάκι, δεν θέλησα να το φορτώσω παραπάνω κι έτσι τα  δέντρα τα έκανα απο ανάλογου χρώματος αυγοθήκες που βασίστηκαν πάνω σε φελλούς μπουκαλιών

Μετά πήραν σειρά οι καμένες λάμπες!
Αυτές έγιναν μανιταρόσπιτα. 

Μα δεν είναι χαριτωμένες; 

Φυσικά με τον ανάλογο διάκοσμο έγιναν ονειρικά Τοπία. Εχετε τίποτα καλλίτερο στο μυαλό σας γι αυτές;

Μετά τέλειωσε ο νες καφές 😉
γιατί να πάει χαμένο το κουτί; 

Οχι οτι είναι και κανένα δυσεύρετο,αλλά εκείνη τη στιγμή που έλαμψε η ιδέα βρέθηκε μπροστά μου, ανασύρθηκε από την ανακύκλωση και άρχισε η αναδόμηση!
Κολλήθηκαν γύρω του κομμάτια από χαρτόνι scrapbooking, πόρτα, φωτιστικό από βελανίδι, ένα πλαστικό παιχνίδι απο τα λατρεμένα σοκολατένια αυγουλάκια και το πανωσήκωμα είναι ένα γυάλινο βάζο, ασταρωμένο, βαμμένο με χρώμα κιμωλίας και κολλημένο πάνω στο καπάκι του καφεκουτιού . Μπήκαν παράθυρα κλειστά κι ανοιχτά για να διαχέουν τον εσωτερικό φωτισμό και εκεί που έψαχνα για στέγη και δοκίμασα χαρτόνια συσκευασίας , το βλέμμα μου έπεσε σ' ένα μπωλάκι παγωτού που έσπασε στα δύο στο πλυντήριο πιάτων. 

Δεν έχασα στιγμή 

Το κόλλησα με την δυνατή εποξική κόλλα και αφου κολλησε,το κόλλησα πάνω στον πάτο του γυαλινουβάζου,ΑΦΟΥ ΟΜΩΣ πρώτα ανάμεσά τους κόλλησα μία άδεια ροδέλα από κορδέλα, γιατί διαφορετικά έφτανε στα μισά του βάζου και χανόταν το σχήμα του μανιταριού και θα έμοιαζε με το Μουστάκα και το καπέλο μέχρι τ αυτιά ,στη γνωστή ταινία😃. 

Στην κορυφή δε, κάτι για να σιγουρέψω το σπάσιμο(που δεν έχει φόβο) κάτι για ν αποκτήσει ακμή, κόλλησα ένα άλλο υπόλοιπο από καμένη λάμπα, το βιδωτό της κομμάτι. Ενα σπασμένο γυαλινο κομμάτι, αγνώστου αντικειμένου από δέμα, μαύρου χρώματος και σιγμοειδούς  μορφής, πήρε θέση τάχα νου δήθεν μου ,καπνοδόχου!

Και φυσικά το βράδυ φωτίζεται με φωτάκια μπουκαλιού, που κολλήθηκαν στο καπάκι του γυάλινου βάζου !

Ολοκληρώνουμε την τριλογία (με θαλασσόξυλα, με καμένες λάμπες, με ανακυκλώσιμα κουτιά)των διαφορετικών ονειροχωριών με μία κατασκευή που ξεκίνησε "ανόητα" αλλά τελικά με γοήτευσε . 

Και τί εννοώ λέγοντας ανόητα.
Τελειώνοντας το χαρτί υγείας δεν το πετούσα, χωρίς νάχω συγκεκριμένο πρότζεκτ στο κεφάλι μου. Οντας λοιπόν εν υπηρεσία στη μητέρα μου, για να διασκεδάσω την πλήξη μου, έφτιαξα ένα σπιτάκι από ενα τελειωμένο ρολό χαρτιού. 

Οταν γύρισα σπίτι μου συνέχισα μ' αυτά που είχα κρατήσει εγω. 

Δεν υπολόγισα όμως σωστά τα κοψίματα και κόπηκαν λιγάκι, εως πολύ, άναρχα τα δυο εξ αυτών. Τέλος πάντων δεν πτοήθηκα, άλλωστε για ξεκούραση τα έκανα. 

Ελα όμως που όταν τα είδα ολοκληρωμένα λυπήθηκα να τα πετάξω! Ετσι η ώρα 2 τα χαράματα και εν όψει αλλαγής ώρας (αρα και λιγότερος ύπνος) εγω συνέθετα το τελευταίο μου δημιούργημα.

 Ενα ξύλο από κάποιο αποτυχημένο χιονάνθρωπο απο μπαζάρ πριν χρόνια που "έβοσκε" στα πέριξ εγινε η βάση που τα χώρεσε ΑΚΡΙΒΩΣ! Ε ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ ΑΥΤΟ;
Στη συνέχεια άρχισε η διακόσμηση και αφού πήρε την τελική του μορφή , μπορεί κάποιος να καταλάβει με την πρώτη ματιά οτι αυτά ήταν ρολά χαρτιών υγείας;

Ελάτε τώρα, μη μου πειτε  ΝΑΙ 😌
Και κλείνω την ονειροχώρα μ' ενα μάρμαρο, επίσης παραπεταμένο έτη πολλά στον κήπο, εγινε εξ ολοκληρου απο χαρτιά scrapbooking της εκλεκτής εταιρίας Stamperia που μόλις τα παρέλαβα τα λάτρεψα . 

Ετσι κομμάτι κομμάτι και επίπεδο επίπεδο φτιάχτηκε αυτή η τρισδιαστατη χαριτωμένη παράσταση με το σπιτάκι του μικρού νάνου που κάθεται στον αμανίτη του κι απολαμβάνει τον καλό καιρό που επικρατεί ακόμα .

Και όλα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν κι ως γούρια για τη νέα χρονιά, με το κατάλληλο μήνυμα το καθένα 😉

Αυτά για σήμερα!!! Μ' έναν υπολογιστή που μάλλον με αποχαιρέτησε ηρωικά 😭 παραμονή του ΟΧΙ, νε φωτογραφίες που δεν αποδίδουν ούτε στο ελάχιστο την πραγματικότητα (εντίμως σας το λέω)  εμείς λέμε ΝΑΙ  στη δημιουργία χωρίς όρια ✌ και αποχαιρετάμε τον Οκτώβρη 👋👋

Illuminati???

Φωτισμένοι;;;

Μακάρι!

 Ακροπατώντας στις πρώτες μέρες του Νέου έτους, φτάσαμε στην Ημέρα του Φωτώνε (όπως το λέμε εμείς)-Θεοφανείων χθες και όπως λέγεται ανοίγουν οι Ουρανοί και φωτιζόμαστε! 

Μακάρι να λάβουμε λίγη φώτιση μπας και αποφύγουμε κι άλλα χειρότερα...

Έτσι στο πνεύμα της Φώτισης και των αγγέλων ολοκληρώνω το12ημερο(τρόπος του λέγειν γιατί ξεπέρασε και τον Μπεν Χουρ!!!) των  δημιουργιών μου.

Άγγελοι λοιπόν κάθε μορφής επι κάθε επιφανείας!

Decoupage χαρτιού πάνω σε καμβά,
Πηλός πάνω σε σκουπάκι, ρητίνη πάνω σε φέτα κορμού, με ξυλόγλυπτα πάνω σε αδιάφορη βάση απο MDF, πάνω σε κορνίζα με Rub on transfer (πολύ ντελικάτο αποτέλεσμα), ακόμα και πάνω σε μπουκάλι!

Σας εχω ξαναπεί οτι λατρεύω τα μπουκάλια, παρότι εμπορικά δεν προτιμώνται. 

Εγω όμως φτιάχνω και σ' όποιον αρέσουν! 

Άλλωστε δεν είμαι έμπορος, ερασιτέχνης είμαι και το "εραστής" του πρώτου συνθετικού είναι το A και το Ω για μένα!

Συνεχίζω λοιπόν κι ας μένουν αδιάθετα.

.

Φέτος όμως είχα βρει ledάκια ειδικά για μπουκάλια και είχα πάρει 4(δεν έφτασαν ούτε για ζήτω!).

 

Ετσι τα φετινά μπουκάλια ήταν ναι μεν χριστουγεννιάτικα, που για αψυχολόγητο (για μένα) λόγο δεν τα προτιμούν, αλλά φωτιζόμενα και είχαν τόση γλύκα που ήταν τα πρώτα που έφυγαν!

Στα περισσότερα, η πλακέ επιφάνειά τους ήταν ιδανικός καμβάς να εντάξω πόρτες, παράθυρα, δεντράκια και η πίσω να κρυφοπαίξει decoupage χαρτοπετσέτας ή ριζόχαρτου.

Ετσι εικόνες αγαπημένες έγιναν το μοτίβο που φαινόταν φωτίζοντας το μπουκάλι και διέχεε γλυκό φως  μέσα του και γύρω του. 

Δυστυχώς δεν είχα άλλα ηλεκτρομηχανικά εξαρτήματα 

να φτιάξω κι άλλα, ομως έστω και με καθυστέρηση

παρήγγειλα και θ' ακολουθήσει συνέχεια παραγωγήςΜα δεν ήταν γλύκα; πείτε μου

Επ ευκαιρία να σας δείξω και 3 άλλα μπουκάλια που έγιναν κατά τη διάρκεια του Καλοκαιριού, αλλά δεν υπολείπονται σε ομορφιά και χάρη απο τα Χριστουγεννιάτικα.
Αυτό ειδικά που έχει μορφή Δάσους με ξωτικά να ξεπετάγονται απο τα φυλλώματα, ήταν το μπουκάλι που με οδήγησε στην έμπνευση, που ήταν έγχαραχτο με φύλλα και στη μέση κενό. 
Ετσι έφτιαξα διάφορα είδη φυλλωμάτων απο πηλό, το έντυσα τόπους τόπους, έκανα ανάποδο decoupage με χαρτοπετσέτα, στην πίσω πλευρά κόλλησα με την ίδια τεχνική ριζόχαρτο και στην ολοκλήρωση έβαλα το γνωστό πλέον πώμα με φωτάκια.
Τα άλλα μπορεί νάναι απλά όμως τη δουλειά τους την έχουν και με το παραπάνω. Το μπουκάλι σε με τους μάγειρες έγινε ειδικά για μία φίλη που έχει επισιτιστικό κατάστημα και με τροφοδοτεί απο καιρού εις καιρόν με ιδιαίτερα μπουκάλια. Και το χάρηκα πολύ τωρα που ήρθε η ώρα να της το δώσω

Κι αφού ολοκληρώσαμε ή περίπου τα μπουκάλια, ας έλθουμε στα στεφάνια

Στην προηγούμενη ανάρτηση είδατε το στεφάνι απο τρόμπα ποδηλάτου, σήμερα θα δείτε ενα στεφάνι απο την σύζευξη ενός τουρτόδισκου κι ενός καπακιού απο κουτί  σοκολατάκια, σε σχήμα καρδιάς. 

Ήταν ενα απο το περιεχόμενα δέματος η καρδιά απο την Σωσώκα, που ξέρει τις αδυναμίες μου πια καλλίτερα απο μένα. 

Ξεκίνησα με τον πάτο του ο οποίος ήταν μισοσπασμένος, τον ζέστανα  με το πιστόλι θερμού αέρα προκειμένου να ξεκολλήσω τις ετικέτες κι έγινε τα κύματα του Δουνάβεως και πετάχτηκε. 

Ετσι έμεινε το επάνω κομμάτι με την τεχνογνωσία πια οτι ΔΕΝ ΘΕΡΜΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΠΛΑΣΤΙΚΟ! Το έχω πάθει και με μπάλα φελιζολ, γι αυτό μην το τολμήσετε 

Αστάρωσα λοιπόν την καρδιά δις, την πέρασα λευκό ακρυλικό της κόλλησα ένα στεφάνι απο χαρτοπετσέτα, αλλά μου φαινόταν πολύ μουντή και άχρωμη. Ετσι μπήκαν τα επόμενα στοιχεία. Κολλήθηκε πάνω στον τουρτόδισκο για νάχει σταθερή βάση, ο οποίος μετά απο πολλές δοκιμές χαρτοπετσετών απέκτησε μορφή πλεκτού καλαθιού. Κάτι όμως που στην πορεία δεν μου άρεσε γιατί θυμιζε καλοκαίρι, ετσι απέκτησε χιονονιφάδες με στένσιλ και συνήλθε. Πάνω στην καρδιά κολλήθηκε ενα ζεύγος ξωτικών, αγαπημένο θέμα χριστουγέννων και ολοκληρώθηκε με ενα εντυπωσιακό φιόγκο και μία περίμετρο απο ξυλόγλυπτο. Ετσι κάποιος αναρωτιέται τί ήταν "πριν" για να γίνει το "μετά" 

Τα επόμενα στεφάνια είναι απο πηλό, άλλα πάνω σε φέτες κορμού άλλα πάνω σε κορνίζα.

Αγάπησα πολύ αυτό το καλούπι με τα διαφορετικά φύλλα χριστουγεννιάτικων δενδρων και δε χορταίνω να το εφαρμόζω, ειδικά πάνω σε φέτες κορμού, πού φαίνεται σαν νάναι στη φυσική τους κατάσταση!
Μα δεν είναι γλυκα; και τόσο φυσικά! 
Βέβαια δεν προτιμήθηκαν και πιστεύω οτι άλλος ήταν ο ανασταλτικός παράγοντας κι οχι η ομορφιά τους. Εγω πάντως τα λατρεύω γιατί ειναι πολύ φυσικά.

Και  μια που φτάσαμε ως εδώ ας γίνει η ανάρτηση του κουτιού!

Ναι, όπως καταλάβατε φτιάχτηκαν και φέτος κουτιά κι ευτυχώς προτιμήθηκαν (απορίας άξιον!). Διαφορετικού ύφους το καθένα, διαφορετικής αισθητικής, αλλά πάντα προσεγμένα.

 Μάλιστα δόθηκε παραγγελία και για άλλο και έγινε αυτό:

Μέχρι κι ενα κουτί απο συσκευασία ανθοδέσμης μεταμόρφωσα! 

Στην αρχή είπα να το κρατήσω ως είχε, αλλά ήταν ολόμαυρο σαν των Ψαρών την ολόμαυρη ράχη και το μόνο του χαρακτηριστικό, αν το κρατούσα , ήταν ενα "I love you"  που ήταν γραμμένο στη μία πλευρά. 

Τελικά αποφάσισα ολοκληρωτική μεταμόρφωση και βγήκε αυτό:

Χωρίς να ασταρώσω για να καλυφθεί το μαύρο χρώμα, πέρασα με στένσιλ τούβλα κατά τόπους. Μετά πέρασα διάφορους χρωματισμούς ωστε να θαμπώσει γενικά και κόλλησα κομμάτια απο πηλό, στρατιώτες, πρόσοψη καταστήματος, παράθυρα, δενδράκια. Γύρισα ανάποδα το καπάκι του και βάζοντας τουλι, σκηνογράφησα μία παράσταση με μουσικό κουτί κι ένα άλλο διακοσμητικό απο πολυρεσίν (οχι δεν είναι δικά μου αυτά). Η φωτογράφιση το αδικεί κατάφωρα, αλλά μία ιδέα την παίρνετε.

Kαι μέχρι να ολοκληρώσω την ανάρτηση και να συμμαζέψω, να επιλέξω, να μικρύνω τις φωτογραφίες (αυτό είναι πάντα ο μεγάλος μου βραχνάς οταν σκέφτομαι να κάνω ανάρτηση 😡) ο καιρός άλλαξε προς το χειμωνιάτικο και βρήκε θέση κι ένα διαφορετικό βιβλίο που έφτιαξα, επίσης.

Ηταν ενα βιβλίο αδιάφορης αξίας, που προκειμένου να πάει στην ανακύκλωση έγινε δημιουργία χριστουγεννιάτικη και επιλέχθηκε κιόλας! Μ' αρεσε επίσης γιατί οι σελίδες του είχαν ελαφρώς κιτρινίσει κι έτσι είχε αποκτήσει μία παλαιότητα απο μόνο του.

Έκοψα με κοπίδι, οπλισμένη με πολύ υπομονή και δύναμη😤, ομολογώ, τις κεντρικές σελίδες του βιβλίου δεξιά κι αριστερά δημιουργώντας "κορνίζα" αρκετού βάθους. Στην τελευταία σελίδα κάθε πλευράς, στη βάση δηλαδή της κορνίζας, έκανα decoupage  ριζοχαρτου στην αριστερή πλευρά, χαρτοπετσέτας στη δεξιά. Στολίστηκαν με χιόνια και γκλιτερ, κολλήθηκαν διάφορα διακοσμητικά απο πηλό (δεντράκια, ελαφάκι) chipboard και στην κάτω πλευρά, του εξωφύλλου, κολλήθηκε σκληρό χαρτί scrapbooking να καλυφθεί το αρχικό εξώφυλλο (δυστυχώς άνευ φωτογραφίας)

Και το αποτέλεσμα το βλέπετε εδώ: 

Και για το τέλος (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ✌!!!) τα γούρια της Πρωτοχρονιάς. 

Είπαμε κάθε χρόνο στο Τραπέζι της Πρωτοχρονιάς εχω ένα γούρι για τον καθένα ή κατά οικογένεια στο πιάτο. 

Φέτος έφτιαξα μπάλες με εφέ πέτρας απο καπάκια του καφέ 😉

Μετά τα κουδούνια τα περσυνά είπα να τα πετρώσω φέτος.  Είχαν κάποιες αστοχίες γιατί η πέτρα δεν πιάνει εύκολα πάνω σε πλαστική επιφάνεια, και μάλιστα και χωρίς αστάρι (στερνή μου γνώση να σ είχα πρώτα!) γιατί οταν ζουλιέται σπάει, αλλά κάτι κατάφερα. 

Εγινε το καθένα μοναδικό, με διακόσμηση κατά κύριον λόγο απο πηλό, αφου στολίστηκαν με κορδέλες και ευχές. Σας ξεχωρίζω 2 απ αυτές για να δείτε τις λεπτομέρειες

και δεν ήταν τα μόνα γουρια 😉

Ένα ζευγαράκι ακόμα παιδικοί ξύλινοι πλάστες που ντύθηκαν με φαρδιά κορδέλα, στολίστηκαν με ξυλόγλυπτα και πήραν θέση φωτογράφισης.

Κάνοντας ενα μεγάλο Ουυυφφφ (ξέρω κι εσείς το ίδιο κάνατε, μέχρι εδώ ακούστηκε, αλλά έπρεπε να ολοκληρωθούν (νομίζω οτι δεν παρέλειψα τίποτα) ετσι ώστε να μείνουν και στη δική μου μνήμη και να γίνουν έμπνευση και για εσάς.

Κάθε καλό εύχομαι στο σπιτικό σας, μα πάνω απ όλα ΥΓΕΙΑ & ΚΑΛΟΣΥΝΗ, που τόσο λείπει στις μέρες μας.

Το πρώτο σπιτάκι του 2024, δίπατο

και ήδη δέχθηκε τις πρώτες επισκέψεις αγάπης...ξέρετε εσείς 😉

Ποδαρικό...;

Ο καιρός προς το παρόν δε θυμίζει σε τίποτα Χειμώνα, ούτε οτι πλησιάζουμε στα Χριστούγεννα. Μάλλον το μέσα μας μας υπενθυμίζει και τα δυό. Δυο αντίθετα συναισθήματα παγωμάρας αλλά και παιδικής προσμονής συγκρούονται ανελέητα!
Παιδί των Χριστουγέννων κι εγώ,  παρόλα αυτά τα φετινά φαντάζουν ολίγον εφιαλτικά (συγχωρείστε μου την έκφραση) όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στις Εθνικές εξελίξεις, οι ανακατατάξεις που συμβαίνουν στις ζωές όλων μας, μας  έχουν στερήσει από τον ενθουσιασμό που πάντα κουβαλούσαν αυτές οι μέρες  με τις προετοιμασίες τους και την εορταστική αναμονή.
Φυσικά δεν έμεινα εκτός της ατμόσφαιρας  αυτής κι εγώ,  πώς θα μπορούσα άλλωστε.
Εγώ είχα και πολλούς άλλους λόγους κατήφειας, πλην των ανωτέρω.
Κι επειδή ένα πόδι το πήρα κι ένα ακόμα προβλέπεται  * κι επειδή η κλωτσιά στον πισινό πονάει, όταν φοράς παπούτσι, είπα να φτιάξω κάτι πιο ελαφρύ να φανούμε ευγενείς στην αποπομπή  του κακορίζικου  2012, που δε ξέρω ποιός μας έκανε ποδαρικό (δε θέλω να φαντάζομαι τον συνήθη ύποπτο) και μας πήγε έτσι  και να καλοδεχτούμε  ένα πιο αισιόδοξο 2013.
Χειροποίητες μποτούλες λοιπόν με ενσωματωμένο γούρι .

υφασμάτινες μπότες-γούρια. Τα charms είναι απο το  Χάντρες στην Πάτρα

Χαχαχα, στη φωτογράφιση διαπίστωσα οτι όλες τις έκανα με κοινή φορά και μία αντίστροφα. Τι σας έλεγα; Εγω είμαι αυτή...μετράω ήδη ανάποδα...

 και μαζί σπιτάκια.  Χαρούμενα, ζεστά όπως πρέπει νάναι πάντα τα σπίτια των ανθρώπων.

πάνινα σπιτάκια -γούρια

Όλα αυτά υπό την άγρυπνη παρακολούθηση   της ραπτομηχανής, που ναι μεν την αγόρασα, με καμαρώνει όμως μέσα στο σελοφάν της πόσο ίσιο πάω το γαζί στο χέρι και πόσο τρυπιέμαι κάθε τρείς  και λίγο.
Δικαιολογείστε λοιπόν τις στραβοτιμονιές μου (εσείς άλλωστε μου δίνετε πάντα ελαφρυντικά), η απειρία τις  έκανε και η επιθυμία να ξορκίσω τα κακά όσο το δυνατόν συντομότερα.

* Επειδή καταλαβαίνω τις απορίες που θα γεννηθούν από την φράση  μου, να διευκρινίσω οτι, λόγω των εξελίξεων μάλλον οδηγούμαι προς  βίαιη  ολοκλήρωση της εργασιακής μου καριέρας.

Ματάκιιι;;;

Πάρτε μάτι απο την ...κλειδαρότρυπα!

Ντροπή σας μεγάλα κορίτσια που τρέξατε, δεν πρόφτασα να τελειώσω την πρόταση.

Για την “κλειδαρότρυπα της άμμου” μιλούσα φυσικά!

Το πρώτο απο τα όστρακα των 5 Πολιτειών που έγινε Γούρι για το σπίτι.

Στα χρώματα της θάλασσας οι κορδελίτσες, να θυμίζουν το φυσικό περιβάλλον απο το οποίο προέρχεται και φορτωμένο charms με νόημα!

Φυσικά ένα ματάκι γιατί “ο Θεός να σε φυλάει απο μάτι που κοιτάει πονηρά” σύμφωνα με την γλυκειά συνονόματη,

* ένα μικρό γαλάζιο φιλντισένιο σταυρουδάκι για προστασία,

* μία εικοσάρα για οικονομική ευμάρεια (καλώς τηνε και πούντηνε;)

* μία βαρκούλα να φέρνει μόνο καλά μηνύματα απο πέρα μακρυά...,

* μία μουσική νότα για μια ζωή εύηχη,

* μία καρδιά γιατί χωρίς αγάπη δεν αναπνέουμε,

* ένα ζευγαράκι σε περιπαθή πόζα, γιατί στη ζωή πορευόμαστε ΜΑΖΙ και

* πετρούλες για να θυμίζει τα εμπόδια της ζωής που υπερνικούνται με τη θέληση.

Ελπίζω να σας αρέσει.  

Υ.Γ. Όλα τα υλικά προήλθαν από μπομπονιέρες...έτσι για να μην ξεχνιόμαστε: οτι δεν πετάμε τίποτα!


Καλό Μήνα γι αυτόν που ξημερώνει αύριο ,
 Καλό Φθινόπωρο! ήδη εδώ το νοιώθουμε.
...και πού είστε τ όνειρο δεν ξεθώριασε καθόλου...αν εμείς δε τ αφήσουμε να ξεθωριάσει...(Αφιερωμένο στο Αγγελικούλι μου)