Θάλασσα μάνα,αρμύρα εσύ!

 Λοιπόν όπως το έγραψα και στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης ισως η γιαγιαδίστικη απασχόληση μου πυροδοτησε έμπνευση. Ισως πάλι αυτός ο Χειμώνας που με καταπίεσε τόσο έδωσε την πίεση να να γινει η έκρηξη. Ισως πάλι και το Καλοκαίρι 😏

Η Αλήθεια είναι οτι αυτό τον καιρό εχει κινητοποιηθεί η φαντασία σαν να πρόκειται για τεκτονική πλάκα χωρίς καταστροφικές συνέπειες, αλλά το αντίθετο.

Σημερα λοιπόν κι αφου πραγματοποίησα επιτέλους το πρώτο μου μπάνιο, ίσως ήταν αποτέλεσμα του έργου που προηγήθηκε, ίσως όμως απο την επανάληψη του παιδικού τραγουδιού που ¨τραγουδάω" στην εγγονή μου "μια κολυμβήτρια κινέζα ρίχνει βουτιά στη μαγιονέζα" 😂😂 !

Μπορεί βέβαια να είμαι επηρεασμένη και απο τους Ολυμπιακούς αγώνες που παρακολουθούσα μετά μανίας τον Γκέργκ Λουγκάνις στις καταδύσεις απο βατήρα 😂, το σίγουρο πάντως οτι μ αρεσε αυτή η ευθυγράμμιση του κορμιού που απέδιδε την πτώση στο νερό

Ετσι βγήκε η κολυμβήτρια αυτή!

Και για να μη σας δείχνω όλο πετρωτα, δύο μικρά εργάκια αλλά με πολύ δουλειά και ακρίβεια που δεν ειναι η ιδέα δική μου, αλλά της  Tonia Jillings Artist     την είδα, εντυπωσιάστηκα και είπα να την δοκιμάσω μια που έχω αρκετά γραμματόσημα.

Στο κέντρο είναι γραμματόσημα και το υπόλοιπο προσπάθεια να το ενσωματώσεις σαν πίνακα ζωγραφικής ακολουθώντας τα χρώματα και προεκτείνοντας την εικόνα που φαίνεται στο γραμματόσημο.

Δεν είναι πολύ ωραία ιδέα;;;

Το συγκεκριμένο μάλιστα ήταν σκισμένο  και δεν είχα δεύτερο να χρησιμοποιήσω, οπότε έψαξα στο διαδίκτυο να βρω τί ακριβώς απεικόνιζε και το ανασύστησα. Γι αυτό  το ψάρι και ο αστακός φαίνονται διαφορετικά απο το υπόλοιπο γραμματόσημο, εγιναν ζωγραφιστά

Δείτε και τα έργα της καλλιτέχνιδας να εντυπωσιαστείτε πραγματικά, γιατί εγω έκανα δύο πρώτες  απόπειρες, οχι τέλειες, αλλά τέλος πάντων ανεκτές.

Αυτά για σήμερα και ίσως πάω για μια βουτιά, απλά περιμένοντας να τελειώσει ο φούρνος είπα να σας στείλω την καλημέρα μου ,έργω 😉😍

Κάντε πέρα να περάσω

 κάντε πέρα να διαβώ

μη τα κάνω όλα λίμπα

μη τα κάνω ρημαδιό!

Είμαι κορίτσι ζόρικο

σκληρό και αιμοβόρικο

μα αν πέσω στην αγάπη 

ξέρω πώς να ξηγηθώ😉

Κι εσείς λυσσάξατε τόσα χρόνια να πέσω  σ' αυτή την αγάπη, λες και δεν το ήξερα πώς σου παίρνει τα μυαλά (όσα έχουν απομείνει τλπ)
Ας κάνουμε μία αποκάλυψη, που δεν έχω πει τόσο καιρό .
Ο λόγος ; αφ ενός είχα δώσει λόγο και αφ ετέρου για ευνόητους λόγους μέχρι να σιγουρευτεί η κατάσταση, τώρα όμως μετράμε μέρες πια 💗
Κάποιες εδώ μέσα είχαν φαγωθεί χρόνια, τώρα φαντάζομαι να ηρέμησαν 😏
Λοιπόν ησυχάστε λυσσάρες γίνομαι ΓΙΑΓΙΑ, εισέρχομαι στο club!!!
 Ηλθεν η ώρα μου! η καλή ώρα προς το παρόν. Οχι πώς θα βάλω περισσότερο μυαλό, αντίθετα μη χάσω και το ολίγον 
 Χτύπησε δεν χτύπησε το βιολογικό μου ρολόι ουδείς ενδιαφέρθηκε, εκείνοι έκαναν τα απαραίτητα κι εγω πρέπει  να προετοιμασθώ να αντιμετωπίσω την νέα κατάσταση, που ομολογώ παρότι δεν εχω προλάβει να το πολυκαταλάβω λόγω  καταστάσεων, αλλά μια χαρά να φτερουγίζει μέσα μου, τη νοιώθω.
Περισσότερο απο μένα σκέφτομαι το γιό μου και μου φαίνεται απίστευτο οτι θα γίνει πατέρας! Ακόμα νομίζω οτι είναι το μικρό μου αγόρι. 

Για μένα ήταν πλέον αναμενόμενο, αλλά δεν ήμουν εγω εκείνη που θα έπαιρνε τις αποφάσεις, οπότε η έκπληξη ήταν μόνο για τον γιο μου, που είναι και ο δεύτερος στη σειρά των παιδιών, αλλά ο μόνος δεσμευμένος επίσημα.
Θα σας φανεί παράξενο (επειδή πρόκειται για μένα), οτι μέχρι σήμερα δεν είχα φτιάξει τίποτα για το μωρό, που εξ αρχής γνωρίζαμε και το φύλο και τί καλλίτερο, αφου θάναι και κοριτσάκι! 

Κι όμως...

Και τα έργα τα χριστουγεννιάτικα υπο πίεση έγιναν. 

Οπότε καταλαβαίνετε οτι δεν θάταν διαφορετικά του bebe. 

Τώρα αρχίζω και ανακάμπτω, ίσως οφείλεται αυτό και στην Άνοιξη!

Είχα λοιπόν ένα μικρό βαλιτσάκι (18Χ25) , απο ένα σετ που το πρώτο είχα φτιάξει για την νύφη μου χριστουγεννιάτικο. Έμενε λοιπόν αχρησιμοποίητο και τώρα έκρινα οτι ήρθε η ώρα του.

 Μπορεί το δωμάτιο της μικρής να μην έχει ακόμα  οργανωθεί ,εγω όμως της ετοίμασα ήδη το θρόνο της στο δικό μου, εκτός απο την καρδιά μου!
Οτι θα βλέπετε, είναι όλα χειροποίητα απο άχρηστα αντικείμενα, πολλά εκ των οποίων χαρισμένα με πολύ αγάπη απο τις φίλες που μου τα έστειλαν
Αρχισα απο την αγαπημένη φιγούρα του Peter Rabbit (τί πειράζει που είναι αγοράκι; καλομελέτα κι έρχεται, ηταν να μη γίνει η αρχή 😊😀) της δημιουργού Beatrix Potter, ένα πακέτο χαρτοπετσετών που μου είχε φέρει κατά παράκλησή μου η κόρη μου εκ Λονδίνου.

Μπορεί να μην έχω κάνει αρχή, όμως προέβλεπα απο την γέννηση μέχρι και τη βάφτιση!!!χαχχαχα
Έγινε λοιπόν η χαρτοπετσέτα αυτή η έναρξη της μικρής βαλίτσας εξωτερικά.

Εσωτερικά ξεκίνησα με το παράθυρο απο το οποίο φαίνονται οι δύο "γονείς" (πολύ λαγουδάκι έχει η υπόθεση γενικά επειδή έλκεται εκ του επωνύμου 😉  και ω του θαύματος! συμπίπτει και με το Πάσχα!), μπορεί να ήθελε κάτι πιο ήρεμο για το μέγεθος του κουτιού, αλλά αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις 😉. 

Η ταπετσαρία ήθελα νάναι απλή, "καθαρή" για να φανούν τα αντικείμενα που θα πλαισίωναν το δωμάτιο χωρίς να κουράζει το μάτι. και επιλέχθηκαν και τα δύο παιδικά χρώματα ροζ και γαλάζιο. 

Μετά απ αυτό άρχισε να χτίζεται ένα ένα  κομμάτι.

Ξυλάκια παγωτών, κουμπιά, χάντρες, χαρτόνια, πλαστικά απο συσκευασίες και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε έπιασαν δουλειά!

Η μία πλευρά 

Φτιάχτηκαν παιχνίδια προσχολικής ηλικίας με ωραία φωτεινά χρώματα, σβούρες, παιχνίδια επιδεξιότητας, κουκλάκια, κουκλόσπιτα, καρεκλάκια. 

Το  μεγάλο κουκλόσπιτο στον πλαϊνό τοίχο μου το είχε στείλει η Βαρβάρα. 

Στην αρχή το χρησιμοποίησα σαν φόρμα, αλλά δεν με ικανοποίησε τ' αποτέλεσμα έτσι ξαναπερίμενε, μέχρι που εδώ βρήκε την ιδανική του θέση. 

Του άλλαξα και τόνισα τα χρώματα, το έκανα πιο φωτεινό και ετσι πήρε τη θέση του στον ένα τοίχο, στη γωνιά των παιχνιδιών και κάτω απο τα βρεφικά καλλυντικά της.

Κάτω απο το παράθυρο με τους λαγουδογονείς ένα "έπιπλο-συρταριέρα", που έγινε απο τα πλακάκια των self tests, αφου καλύφθηκαν με χαρτόνι scrapbooking και για συρτάρια μπήκαν δύο ξυλάκια. 

Μπροστά απο το έπιπλο ένα port bebe, απο φυστίκι αράπικο!!!😂 Ηταν το πιο κατάλληλο απ όσα έφαγα και αρχικά ταχα κρατήσει για άλλο λόγο 😉 αλλά μου έκανε κλικ για το port bebe. 

Κολλήθηκε ποντικοουρά και δαντελίτσα. 

Η κούνια έγινε απο ένα ευμεγέθες καπάκι καπάκι συσκευασίας που επειδή ήταν κόκκινο το έντυσα με χαρτόνι scrapbooking το στήριξα πάνω σε δύο ξυλάκια παγωτού , έφτιαξα παπλωματάκι και προσκέφαλο απο τις νυφικές δαντέλες της Σωσούς (ναι, ναι της γνωστής 😉💓) ένα κρεμαστάρι απο ξύλινη κρεμάστρα το σκέφτηκα για να στηρίξει την κουνουπιέρα και το μόμπιλε.

 

Πάνω απο την κούνια ένα φωτιστικό σε σχήμα αστεριού  με την Τίνκερμπελ επάνω, να ρίχνει νεραιδόσκονη στην κούνια για όμορφα όνειρα, στον  τοίχο  δίπλα, ένα αναστημόμετρο  και ένα ματάκι με σταυρουδάκι για να απομακρύνει το μακό μάτι και μία λάμπα δαπέδου, να ρίχνει χαμηλό φωτισμό τις νύχτες που θα ξυπνάει και θα ζητάει την πιπίλα της(λίγο μεγάλη για να μωρώνει, ελπίζω να μην έκανα κακό παρατήριο😁)

Και πάμε στην άλλη μεριά του δωματίου, στον παιδότοπο, ρόδινα στρωμένο 😁

Το πρώτο της ποδήλατο περιμένει να την μάθει ορθοπεταλιά όπως θυμούνται την γιαγιά της 😉. 

Το ποδηλατάκι έγινε απο έναν πλαστικό κρίκο απο αλυσίδα τσάντας μου , μισό πηρουνάκι και μισό ξυλάκι παγωτού και φυσικά κουμπιά.

Επίσης το καρότσι περιπάτου που σήμερα είναι δικό της μπορεί όμως και για τις κούκλες της. Καρυδότσουφλο με ρόδες απο ξύλινες χάντρες και ρόδες απο φάρμακο για διαβητικούς (ευτυχώς δεν είναι δικό μου αλλά προσφορά 🙏). Φυσικά διάφορες δαντέλες και παπλωματάκι για τις κρύες μέρες του χειμώνα

 Ενα τραπεζάκι με το σκαμνάκι του περιμένει την πριγκηπέσσα να ξυπνήσει να πιει το γάλα της (μεγαλώσαμε λίγο σ αυτή την πλευρά 😉😊😀), το σκυλάκι περιμένει την παρέα της να παίξουν, τα παιχνίδια σκόρπια στο έδαφος. 
Νομίζω οτι κάλυψα οτι βλέπετε και ολοκλήρωσα με την δεύτερη εξωτερική πλευρά απο την άλλη αγαπημένη χαρτοπετσέτα, γιατί κάθε παιδί δικαιούται και οφείλουμε να του προσφέρουμε μία ρόδινη ζωή!

Ας αρχίσουμε λοιπόν απο το ονειρικό δωμάτιο τση νόνας τση 😉😍

Ελπίζω να το επικροτείτε κι εσείς !

 

Και ενώ ακόμα δεν την είδαμε(ούτε και τη βγάλαμε 😉) άρχισα να προετοιμάζομαι και για τα δώρα του ερχομού, στις κυρίες που θα τη βοηθήσουν ν αντικρύσει τον κόσμο μας (άσχημο καιρό διάλεξε, αλλά δυστυχώς ,φοβάμαι, πέρασαν οι ήρεμες εποχές 😕)

Χρησιμοποίησα λοιπόν καλούπι και σκόνη πορσελάνης αναμεμιγμένη με αρωματικό έλαιο πούδρας κι έφτιαξα τα μωράκια-λαγουδάκια τα οποία  βάφτηκαν διαφορετικά χρώματα το καθένα και στο στρωματάκι κολλήθηκε ίδια χαρτοπετσέτα όπως στο βαλιτσάκι. Μακάρι έτσι λουλουδιασμένη ναναι η ζωή της!

Ολα μαζί εδώ πάνω στην υπο εξέλιξη κουβερτούλα με χρώμα κίτρινο της μιμόζας,  που ελπίζω να ολοκληρωθεί πριν τον τοκετό, αλλά δυστυχώς εδώ δεν έχουμε πολλές επιλογές κι έτσι η παραλαβή έχει μία αναμονή. Ελπίζω να το κατανοήσει και η μικρά και να μην βιαστεί να βγει πριν ετοιμασθεί η γιαγιά της 

Δεν έχουν έρθει ακόμα ούτε τα κουτάκια που παρήγγειλα για συσκευασθούν, γι αυτό σας τα δείχνω έτσι. 

Μέσα στο κουτάκι θα μπει ένα μπισκοτολουκουμο, όπως αυτά που είχα φτιάξει στο γάμο, και Marshmallows.

Θα δεθούν μ' ένα κορδελάκι και θα κρεμαστεί κι ένα ευχαριστήριο καρτελάκι.

Έτσι αυτές που θα παραστούν στον τοκετό, θ' αποκομίσουν μαζί με ό,τι άλλο, κι ένα αναμνηστικό 

απο τη διδα Λαγούδη

Αυτά και οταν συμβεί το ευτυχές γεγονός θα ενημερωθείτε εγκαίρως πια εννοείται ;)

Γιαγιάδες ενωμένες ποτέ νικημένες✌

Πόθεν έσχες

 Αγαπημένοι μου φίλοι και συνοδοιπόροι χρόνων, κατ αρχάς χρόνια πολλά.

Θάθελα να σας ευχαριστήσω για όλα αυτά που μοιραζόμαστε τόσα χρόνια άυλα και υλικά. Είναι τόσο σημαντικά για μένα! Η παρουσία σας στη ζωή μου είναι βάλσαμο σε όλες τις περιπτώσεις γι αυτό και δεν εγκαταλείπω τούτο τον ευλογημένο  χώρο που με αξίωσε να ζήσω τόσες χαρές που ουδέποτε είχα προβλέψει, ούτε καν φανταστεί, παρότι φυλλοροεί σε σχέση με το παρελθόν! Αλλά για μένα εχει ανομολόγητη αξία που δεν έχει καμιά σχέση με όλες τις άλλες πλατφόρμες που συμμετέχω με άλλες πιο ενεργά και άλλες πολύ λιγότερο.

Ο,τι κι αν γίνεται, ό,τι κι αν κάνω, ο,τι κι αν μου συμβαίνει, εδώ μέσα προστρέχω να το ανακοινώσω και να το περιγράψω. Το ίδιο κι εσείς. Μαζί ζήσαμε τις χαρές των παιδιών μας, τις γεννήσεις των εγγονιών, τις διακοσμήσεις στα βαφτίσια και ίσως κάποιες λιγότερες πικρές στιγμές

Εχουμε οργανώσει και συμμετάσχει σε διαγωνισμούς, φιλανθρωπικά παζάρια και έχουμε μοιραστεί τη χαρά απο την επιτυχία όλων αυτών. 

Γι αυτό έχουμε δεσμούς πολύ περισσότερο απο διαδικτυακούς. Δεν είμαστε οι "φίλοι" που απλά πολλαπλασιάζουν το δυναμικό μιας πλατφόρμας. Είμαστε πραγματικά φίλοι που μοιραζόμαστε και είναι τόσο σημαντικό αυτό! Μπορεί νάχουμε μείνει λίγοι, ελάχιστοι εδώ μέσα, αλλά τόσο σημαντικοί που εξακολουθούμε να αντιστεκόμαστε και να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον πραγματικά.

Μέρες που ναι η συγκίνηση είναι πιο έντονη απ όλα αυτά τα συναισθήματα που μας γεννά η παρουσία, με όποιο τρόπο , του ενός προς τον άλλον. Αλλά δεν είναι μόνο τώρα, αυτα τα συναισθήματα πάντα υπαρκτά καθ όλη τη διάρκεια του χρόνου

Μπορεί για κάποιον το να μαζεύεις ή να στέλνεις πράγματα που για σένα είναι άχρηστα να θεωρηθεί ενα είδος ξεφορτώματος. Οχι δεν είμαστε χωματερή του ενός για τον άλλον. Είναι η σκέψη και το νοιάξιμο που υπερτερεί. Δεν εχει καμιά σημασία αν κάτι είναι ευτελούς αξίας για μας, για τον άλλον μπορεί νάναι πολύ σημαντικό και να αξιοποιηθεί . Γιατί να πετάξεις κάτι οταν στον άλλον μπορεί να φανεί χρήσιμο

Την ίδια χαρά λοιπόν που αισθάνομαι οταν παίρνω ένα δώρο την ίδια αλλά και την παιδική ανυπομονησία και περιέργεια έχω όταν παραλαμβάνω ενα δέμα "αχρηστων" απο κάποια φίλη, που με σκέφτηκε. 

Σήμερα άνοιξα ενα ακόμα δέμα που πηγαινοερχόταν στο αυτοκίνητο σχεδόν μήνα. Οχι γιατί δνε ανυπομονούσα να κάνω unboxing όπως είναι της μόδας, αλλά γιατί λόγω του τσαγιού και της αναστατώσης που γεβνικά προσπαθούσα να συμμαζέψω δεν είχα χώρο να το ανοίξω και το άνοιξα σήμερα! και άρχισα ήδη να μεταμορφώνω 😉, αλλά τα σημερινά θα τα δείτε στα προσεχώς. Σήμερα θα δείτε μία νέα παραλαβή που επειδή ήταν η πρώτη μαζική, ανοιξε πρώτη και εκτιμήθηκε δεόντως. Να σκεφτείτε οτι υπάρχουν πράγματα που δωρήθηκαν κιολας πριν καν φωτογραφηθούν!

Το δέμα λοιπόν της Θεσσαλονίκης, που ακολούθησε του Πολυγύρου, μεταξύ πολλών άλλων που καθ ενα που έβγαινε στην επιφάνεια άφηνα επιφωνήματα έκπληξης , περιελάμβανε και δύο γνωστά κουτιά! Ευτυχώς που δεν είμαι η μόνη που δεν τα είχε ξαναδεί. Τα προηγούμενα χρόνια μου τα είχε στείλει η Βαρβάρα, και φυσικά δεν έμεινε ουτε ένα σε μένα. Ουτε το παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέττας τέτοια ζήτηση!

Της Ρένας είχε μία ιδιαιτερότητα το ενα, είχε μέσα καθρέφτη και μόνο ανοιχτή τη μία πλευρά που είχε κιολας ενα συρταρωτό "τζαμάκι". Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που ήταν το πρώτο που έπιασα μάνι μάνι να φτιάξω! Δεν ήθελα καθόλου να χάσω χρόνο.

Είχα ενα πολύ ωραίο καρώ ριζόχαρτο που έφτασε να καλύψει τέλεια τις δύο πλευρές και με συνδυασμό το πάνω μέρος. Το "τζαμακι" το έκανα αμμοβολής, θαμπό δηλαδή και πάνω του εβαλα ενα όμορφο σπιτάκια αυτοκόλλητο της Stamperia. Για να καλύψω την ξύλινη βάση του τζαμιού βρέθηκε ενα επίσης καρώ χαρτονάκι scrapbooking, λες και τοχα παραγγε΄λία έφτασε και για να μπορεί να ανοιγοκλείνει με άνεση έβαλα ενα μεταλλικό πομολάκι. Τρία επίσης μεταλλικά ποδαράκια έδωσαν αέρα και ύψος στο φανάρι μου, όπως ύψος έδωσαν και ο,τι χρησιμοποίησα για την κορυφή. Τρία ετερόκλιτα αντικείμενα αλλα μεταλλικά, αλλο χαρτονένιο κι άλλο πλαστικό έδεσαν σε μια ωραία "τζιμινιέρα"!

Θα μπορούσα να τ' αφήσω έτσι,        αλλά ήθελα κάτι να στολίσει και τις καρώ πλευρές, ετσι έκανα γιρλάντες με καλούπι και πηλό που έβαψα πράσινες, όπως και την τζιμινιέρα.

Κοιτάξτε τί ομορφο έγινε και φανταστείτε το , παρότι δεν το φωτογράφησα το πριν, ενα τριγωνικό ξύλινο κουτί απο ποτό.

Το δεύτερο ήταν ίδιο με των προηγουμένων χρόνων. Επειδή είχα μπουχτίσει απο τα προηγούμενα
χρόνια προτίμησα να τ αφήσω απλό και στιβαρό.Το έβαψα γρκιζοπράσινο, το στόλισα με γιρλάντες χωρίς πολλά χρώματα, την τζιμινιέρα την έφτιαξα παρόμοια με ό,τι άλλα υλικά είχα (ευτυχώς αυτό με τις τρύπες υπάρχει σε αφθονία, νάναι καλά το Μπαρμπουνάκι!) ποδαράκια επίσης και απλά το στόλισα με εποχικά λουλούδια. Μπορεί να μην προκαλεί το μάτι όπως το άλλο που θεωρώ οτι είναι λόγω του καρώ, αλλά πιστέψτε με δεν εχει τίποτα να ζηλέψει

Κα τα δύο μαζί πριν αποχαιρετιστούν και ξεκινήσει το ταξίδι του επαναπατρισμού. 

Ελπίζω η αποστολέας του να τ' αναγνωρίσει και να του ανοίξει το φιλόξενο σπιτικό της, να της μεταφέρει την αγάπη και τον παντοτινό θαυμασμό μου 😍

Χθες ανοιξα επιτέλους και το άλλο δέμα που περιμενε καρτερικά τόσο καιρό, υπο την αγρυπνη κριτική και γκρίνια της κόρης μου, που δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί μου στέλνετε τόσα άχρηστα πράγματα!!!χαχαχαχα

Σήμερα όμως, που είδε τις πρώτες μεταμορφώσεις προτίμησε να σιωπήσει . Της το βούλωσα που λέμε 😉. 

Η αλήθεια είναι οτι πέταξα και αρκετά. 

Στην πορεία μπορεί να μου χρειαστούν, αλλά πλέον έχω πνιγεί στο εργαστήριο που είναι 20τ.μ και δεν το λες μικρό!

Τέλος πάντων απ αυτό το δέμα προς το παρόν θα σας δείξω μόνο ένα.

Ήταν ενα χριστουγεννιάτικο τσόχινο καπάκι χωρίς συνοδεία. 

Μ άρεσε πολύ και παρότι ήταν λίγο ξεκολλημένο και χωρίς παρέα, είπα να το κρατήσω. 

Με τα χαρτόνια του κουτιού έφτιαξα ενα κουτί στα μέτρα του καπακιού, που τα έντυσα με ένα σχετικά ουδέτερο εποχικό μοτίβο.

 Μπορεί να μην είναι κάτι σπουδαίο όμως θα γεμίσει καραμέλες και θα δοθεί σε κάποιο παιδάκι που τυχόν θα μας επισκεφθεί, όπως εγινε και με τους κώνους απο κλωστές της Ρένας, που ο ένας έγινε χιονάνθρωπος (το καπέλο είναι απο χερούλι χύτρας, μάλλον, πάλι απο δέμα και τα χέρια απο τα λουλούδια που μάδησα για τις κατασκευές )  κι ο άλλος  gnome και ίσα που πρόλαβα να της τον στείλω φωτογραφία!

Αυτές τις μέρες εκτός απο το φαγητό ξεκοιλιαζόμαστε στο φαγητό και στα γλυκά σαν να μην υπάρχει αύριο. Η χοληστερίνη κάνει πάρτυ κι εμείς σφυρίζουμε ,δυστυχώς, αδιάφορα. Αυτό είναι και κακό και καλό, για μένα. Διότι οι συσκευασίες έρχονται πάντα σε μένα!

Ετσι και το πλαστικό μπωλ απο ενα προφιτερόλ, απο εκείνο που έχει απο κάτω σου κι απο πάνω σοκολάτα(αηδιαστικό για μένα. ΑΝ το πιστεύει άνθρωπος! το μόνο γλυκό που δεν τρώω!!!) βάφτηκε με δύο χρωματισμούς πράσινο και κόκκινο και μετά πέτρωσε και προς το παρόν δέχτηκε φρούτα του δάσους και στολίδια αλλα απο πορσελάνη που έμειναν λευκά κι άλλα του εμπορίου. 

Δε θάταν κρίμα να το πετούσα;

Οπως δεν πέταξα και κάποιους ακόμα φελλούς που περίσσεψαν απο το στεφάνι. 

Δύο χρειάστηκαν γι αυτό τον Καρυοθραύστη που την έμπνευση πήρα απο το PINTEREST. 

Τα πόδια και τα χέρια είναι απο κινέζικα ξυλάκια φαγητού, ντύθηκε και στολίστηκε με χαρτόνια (η αρχική ιδέα ήταν ζωγραφισμένος) ομως εγω προτίμησα να είναι πιο λαμπερός. 

Απ όλα όσα σας δείχνω, αυτό το τόσο δα πραγματάκι, μου έφαγε την περισσότερη ώρα και πάλι έχει τα λάθη του. Η βάση μάλλον σπασμένος πάτος ποτηριού, η αποστολέας του θα ξέρει καλλίτερα 😉

Και ενώ έφτανα στο τέλος της ανάρτησης τσουπ η πρόκληση της Μία και των άλλων κοριτσιών, "χιονονιφάδες ή οτιδήποτε"! 

Μέσα είμαι σκέφτηκα κι έτσι ...συμμετέχω με ολάκερη την ανάρτηση , ΓΙΑΤΊ Η ΖΩΉ ΠΑΡΆ ΤΑ ΠΆΝΩ ΚΑΙ ΤΑ ΚΆΤΩ ΤΗς ΈΧΕΙ ΜΑΓΕΊΑ! 

και με την ολόθερμη ευχή για ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, σας χαιρετώ μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς!!!!

Επιπλέουν οι φελλοί;

 Πού θέτε να ξέρω; Απ οτι έχω ακουστά ναι, κάποιοι όμως, ονόματα δε λέμε, τους χρησιμοποιούν αλλιώς χωρίς να κάνουν πειράματα για κολύμπι!
Συνεχίζουμε λοιπόν ανακυκλωτικά.
Παίρνουμε σκυτάλη λοιπόν απο την προηγούμενη ανάρτηση και συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο της ανακύκλωσης και δημιουργίας χριστουγεννιάτικων διακοσμητικών και 'ισως χρηστικών αντικειμένων.
 οφ αμάν μέρα νύχτα τραγουδώ
και το ντέρτι μου
οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεσπώ
οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
και το ντέρτι μου
οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεσπώ
Γένηκα μπεκρής οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεσπώ
Γένηκα μπεκρής οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
Γένηκα μπεκρής
οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
Επειδή όπως ξαναείπα δεν εχω βάλει στόχους φέτος, ευελπιστώ απλά να γίνει απρόσκοπτα το τσάι των Χριστουγέννων, φτιάχνω πράγματα για το κέφι μου , την έμπνευσή μου και την διαθεσιμότητα υλικών. Εχω παραγγείλει μόνο υλικά γιατί δυστυχώς τα μπουκαλάκια ξεραίνονται και αναγκάζομαι να πετάξω ολόκληρες συσκευασίες, αλλά αντικείμενα για διακόσμηση δουλεύω ο,τι έχω στα πέριξ. Και υπάρχουν πολλά πιστέψτε με!
Ετσι ξεκίνησα λοιπόν με το πρώτο έργο(ας ξεκινήσουμε απο τα μεγάλα 😉 και να καταλήξουμε στα μικρά αλλά όχι λιγότερο 
Το τραγούδι  "Πίνω και μεθώ Πίνω και μεθώ
Γένηκα μπεκρής τώρα πως βρέθηκαν τόσοι φελλοί, είναι ένα εύλογο ερώτημα αν δεν ξέρει κάποιος την σκουπιδομαζευτική μου ιδιότητα. 
Κάτι τα μεγάλα τραπέζια των γιορτών, κάτι οι φίλοι που με προμηθεύουν διάφορα, δεν άργησαν να μαζευτεί ικανός αριθμός φελλών  κι έτσι το πρώτο πρότζεκτ έλαβε σάρκα και οστά!
Ενα κουτί απο πίτσα έγινε η βάση, αφού πρώτα έλαβε χώρα μια αποτυχημένη προσπάθεια στεφανιού με ρολά απο χαρτιά υγείας. Στη δεύτερη προσπάθεια λοιπόν, παίρνοντας τα λάθη ως διόρθωση για την επόμενη, σχεδίασα δύο διαφορετικού διαμετρήματος κύκλους και έκοψα το πρώτο χαρτόνι. 
Το δεύτερο αποφάσισα να μην το κόψω εσωτερικά, ώστε να γίνει φόντο για μια χειμωνιάτικη εικόνα. Κόλλησα τους φελλούς πολύ πιο εύκολα αυτή τη φορά, με διαφορετική διάταξη  κι έτσι έγινε ενα μπαμπάτσικο  στεφάνι. Στολίστηκε μα κόκκινα "φρουτα " να τονιστεί χρωματικά, έκοψα χιονονιφάδες απο μία γιρλάντα, ασημένια αστεράκια και γύρω γύρω στολίστηκε με μία γιρλάντα φύλλα και κόκκινα φρούτα επίσης (εχω τη συνήθεια  και εκτός εποχής ο,τι βρίσκω να το παίρνω για μελλοντική χρήση 😉). Στο κέντρο είχα ήδη κολλήσει ένα κομμάτι καλής ποιότητας λινάτσας που μου βρισκόταν και πάνω εκεί κόλλησα ενα σπιτάκι απο γύψο και δεντράκια χιονισμένα απο αποξηραμένα τσαμπιά σταφυλιού. Ένας εορταστικός φιόγκος ολοκλήρωσε την εικόνα.

το δεύτερο προέκυψε χωρίς πρόβλεψη. Εκεί που μάζευα τα πράγματα απο την κουζίνα στο εργαστήρι και τ ανάποδο, πήγα να πετάξω ένα κουτί συσκευασίας που είχα παραλάβει υλικά και ήταν στιβαρό. Ετσι χωρίς πολύ σκέψη αλλά με πολύ θέρμη έκοψα τα πλαϊνά αυτιά του κουτιού και ακολουθώντας τα ηδη  υπάρχοντα τσακίσματα, οπότε σχηματίστηκε απο μόνο του ένα μεγάλο ψηλό κουτί, ένα αλλο  χαρτόνι κόπηκε για βάση, κολλήθηκε η ίδια λινάτσα και έγινε ο πάτος του κουτιού. Για να γίνει πιο στιβαρό κολλήθηκε γύρω γύρω χαρτί αφής απο άλλη συσκευασία και από πάνω πάλι λινάτσα. Δοκίμασα διάφορα ριζόχαρτα και κατέληξα σ' αυτό με τα γιορτινά σπίτια που ταίριαζαν και στο χρώμα της λινάτσας. Αφου τέλειωσε (οχι χωρίς λάθη, εννοείται) κόλλησα μία υφασμάτινη κορδέλα του ίδιου ύφους στη βάση και την γιρλάντα με τις χιονονιφάδες στην κορυφή. Κόλλησα μεταλλικά ποδαράκια να του δώσω υπόσταση κι εκεί άρχισε να ζητά ...καπάκι!

Ε, πώς να του αρνηθώ τέτοια χάρη, αφου είχε δίκιο 😊 Ετσι έκοψα κομμάτια διαφορετικών μεγεθών μέχρι που εξαντλήθηκε όλο το κουτί και θέλω να πιστεύω οτι θα καμαρώνει στη νέα του μορφή, που ουδεμίαν σχέση είχε με την αρχική. Ετσι κολλήθηκαν τα κομμάτια με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει κλιμακωτό, πάλι εδώ τα έδεσε η λινάτσα, μπήκαν χρυσές γωνίτσες και ένα καπάκι απο άρωμα για χερούλι στην κορυφή. 
Τα επόμενα είναι μικρά αλλά τρυφερά έργα, μικρές γιορτινές πολιτείες. 
Κι αφού φελλούς είχαμε ακόμα, θέλησα να δω αν κόβονται εύκολα. Κι αφού το διαπίστωσα γιατί να μη γίνουν σπιτάκια; Φέτες κορμού είχα , διακοσμητικά ξύλινα επίσης και... ιδού τα!

Η συνέχεια με σπιτάκια από καλούπια και πηλό Το ένα μέσα σ' ένα μίνι καδράκι  και το άλλο ένα κομμάτι ξύλου, και τα δύο στολισμένα με σπιτάκια από πηλό και λοιπά διακοσμητικά, ακόμα και από μπομπονιέρες! 

Και για το  κλείσιμο δυο μεγάάάλα σπιτάκια (να δω τί θα χωρέσει αυτό το έρμο χωριό φέτος!) που φυσικά προορίζονται για το χριστουγεννιάτικο σκηνικό, απο κουτιά συσκευασίας φαρμάκων. 

Μπορούσα ν αντισταθώ πείτε μου 🙏

Τώρα να υποσχεθώ οτι θα σταματήσω να φτιάχνω πολιτείες; δεν θέλω να υποσχεθώ κάτι που μπορεί να μην τηρήσω ☺️(σιγουρα δεν...αφου είναι στα σκαριά άλλο)

 Πάντως για την ώρα, ολοκλήρωσα 🥰αναμονή μέχρι την επόμενη, ίδιου τύπου ανάρτηση

Μη φοβού το Μάη και δώρα φέροντα...

 Κι έτσι όπως ιλιγγιωδώς γυρίζει ο τροχός του χρόνου, τόσο που δεν προλαβαίνουμε απο το Καλή Χρονιά λέμε καλές Αποκρές, καλή Σαρακοστή και τέλος Καλή Ανάσταση, νάσου και ο Μάης!

Και μ αυτά και μ εκείνα ξέχασα εντελώς οτι είχα γενέθλια 😔 Μπορεί οχι εγω προσωπικά αλλά τί σπουδαιότερο απο τούτο δω το σπιτάκι που μου έχει χαρίσει τόσες χαρές και ανθρώπους αγαπημένους! Και αφού για άλλη μια φορά σας ευχαριστήσω απο καρδιάς για όλη αυτή την αγαπησιάρικη παρεϊστικη πορεία των 14 χρόνων. 14 χρόνια!!!πώς πέρασαν ;;;να που λέγαμε για ιλιγγιώδεις ταχύτητες 💨!!!Καπνός λοιπόν ήταν ολ αυτά τα χρόνια και πέρασαν και φτάσαμε στην Πρωτομαγιά του 2023
Πρωτομαγιά λοιπόν και ούτε που το καταλάβαμε! 

Κάποτε λέγαμε ένα τσιγάρο δρόμος, τώρα που και το τσιγάρο μπήκε στη μαύρη λίστα (και καλώς έγινε) ακόμα και το ηλεκτρονικό, αργά το λες, σε σχέση πάντα με το πέρασμα του χρόνου απο τη μια γιορτή στην άλλη. Μια ανάσα δρόμος λέγε καλλίτερα και θάσαι μέσα 😟
Οπως και νάχει, είπαμε Πρωτομαγιά! 

Άλλη μια ευκαιρία για τους ανθρώπους της Πόλης να εκδράμουν στας εξοχάς, τώρα που η φύση είναι στα ντουζένια της. 

Αλλά και τα Ανθοπωλεία πανέτοιμα για όσους δε φύγουν και τα προτιμήσουν. 

Κάπως έτσι σκεπτόμενη δημιούργησα κι εγω το δικό μου και πάντα απο το ΤΙΠΟΤΑ!
Τα Χριστούγεννα είχε φτάσει στην πόρτα μου ενα κουτί Μακαρόν. Κίτρινο ,λαμπερό με βάθος. 

Αμέσως μου έκλεισε το μάτι και εγώ συνέλαβα το πνεύμα του😉 Έχουμε πια μάθει να συνεννοούμαστε χωρίς να χρειάζεται να μιλάμε!💫
Για το μόνο που αναρωτιόμουνα μέχρι να βρω το κέφι να το πιάσω στα χέρια μου, αν θα το έκανα απλά μία πρόσοψη, μία πόρτα βασικά, ή κάτι  με περιβάλλοντα χώρο. 

Και αφού ξεκίνησα η απάντηση δόθηκε απο μόνη της...😉με περιβάλλοντα χώρο!
Και ξεκίνησε η κατασκευή. 

Ταπετσαρίστηκε το εσωτερικό με μία ανάλογου ύφους ταπετσαρία, διακριτική βέβαια, για να δώσει χώρο στα αντικείμενα. 

Άδειασα σε δύο τραπέζια (!!!) ένα χαμό απο κάθε λογής "άχρηστο", προκειμένου να επιλέξω ο,τι θα μου χρειαζόταν στην απόδοση. 

Στον τοίχο κολλήθηκε ένα ρολόι τοίχου. Απο τα πολλά καπάκια οδοντόκρεμας έγινε η πρώτη γλάστρα με κρεμαστό φυτό και κολλήθηκε δίπλα στο ρολόι. Απο κάτω σ' ένα ράφι μία σειρά γλάστρες με λουλούδια. Απο το ταβάνι κρεμάστηκε ένα φωτιστικό αποτελούμενο απο ένα μεταλλικό αξεσουάρ για κοσμήματα με δυο πουλάκια και δεξιά κι αριστερά κολλήθηκαν δυο φωτιστικά αγνώστου προελεύσεως (πλαστικά καπάκια σαν απο στυλό, αλλά οχι, που είχα χρησιμοποιήσει και στο μπαρ για φλυτζάνες του καφέ) Στη  μεριά της εισόδου άλλη μια γλάστρα στον τοίχο και ένα διακοσμητικό, τύπου κάδρου (όσο μπορούν να φανούν στη νυχτερινή λήψη😕). 

Για πρόσοψη, χρησιμοποιήθηκε ένα πλαστικό που δίνει την εντύπωση παραθύρου με καϊτια, απο συσκευασία τυριού φέτας και μία πόρτα που έφτιαξα πάνω σ' ένα διάφανές καπάκι απο κάποια συσκευασία με ξύλο μπάλσα. Ένα στεφάνι κρεμάστηκε στην πόρτα, απο κρίκο και λουλούδια απο foamiran. Απο τη μία μεριά της πόρτας μπήκε ένα φανάρι συναρμολογημένο απο διαφορετικά υλικά και απο το στέγαστρο κρεμάστηκε ενα κλουβάκι με πουλάκι, που έγινε απο κομματάκια σύρμα μπηγμένα πάνω σ' ενα αφρώδες εσωτερικό καπακιού.

Απέξω στήθηκε ένα πανηγύρι απο γλάστρες, γλαστράκια και κάθε τύπου διακοσμητικά! 

Καμένα Λαμπάκια χριστουγεννιάτικα τυλίχτηκαν στην κόλλα και μετά βούτηξαν σ' ένα μπωλ απο πράσινο γρασίδι μακέτας. 

Τα Topiary  έγιναν απο βελόνες με μεγάλο κεφάλι με τον ίδιο παραπάνω τρόπο έγιναν πράσινα. Το ίδιο και τα δεντράκια πάνω σε βάσεις απο καπάκια φαρμάκων σ'  ένα πάγκο απο self test ,επίσης. 

Μπροστά δενδρομολόχες απο χάντρες-λουλουδάκια (να πώ εδώ οτι τα λουλούδια έγιναν με διάφορα υλικά, απο χαρτί μέχρι χάντρες ή κομμάτια απο ψεύτικα) που περάστηκαν μέσα σε στικς απο self test  ομοίως 😀(να που χρησίμευσε κάπου και ο κόβιντ!). 

Ενα καπάκι απο συσκευασία κρουασάν, έγινε τραπεζάκι, στολίστηκε με λουλουδένιο χαρτί scrapbooking και δέχτηκε πάνω του μικρά "κακτάκια " και διακοσμητικά. 

Μία ροδούλα απο παιχνίδι kinder μ ένα κυβάκι απο χρώμα ακουαρέλας και δυο μικρές λαβές απο ξυλάκια χειροτεχνίας έγινε καρότσι με γλαστράκια πάνω του. 

'Ενας ρόζος απο ξύλο, μ' ένα κομμάτι απο συνδετήρα κάλτσας και μισή μύτη σωληνάριου, έγινε ποτιστήρι. Ενας αναδευτήρας καφέ, εγινε φωτιστικό στη γωνία , όσο δε για τη "βουκαμβίλια" εγινε με λουλουδάκια απο κόφτη απο χαρτί γκοφρέ, όπως και τα φύλλα. Η σκεπή απο προφυλακτικά κάποιας ηλεκτρικής συσκευασίας, με διακοσμητικά απο πηλό, τύπου ακροκέραμα 😉 και οι πλαϊνοί τοίχοι απο κομματάκια χαρτονιού συσκευασίας.

 Και για πρώτη φορά, το εσωτερικό έγινε φωτιζόμενο, απο μικρές τρύπες που άνοιξα να μπουν τα μικροσκοπικά λαμπάκια led.

Οπως έχω ξαναπεί, αυτές οι κατασκευές απο τα διάφορα "τίποτα", "άχρηστα" είναι οι αγαπημένες μου και συναγωνίζονται σχεδόν τα πετρωτά. Κι αυτό αν σκεφτεί κανείς, οτι πολλά ξένα site και blog που ασχολούνται με τη μινιατούρα, πολλά απο τα διακοσμητικά που συνθέτουν το τελικό αποτέλεσμα, ειναι αγορασμένα έτοιμα σε αντίθεση με τα δικά μου, που είναι δικές μου επινοήσεις απο διαφορετικά και ετερόκλιτα αντικείμενα

Βέβαια όσο κι αν καταναλώνω υλικό, τελειωμό δεν έχουν, γιατί ως σκουπιδομαζώχτρα, όλο και μαζεύω κι ολο και με προμηθεύουν. Στο τέλος προβλέπω να νοικιάσω μία κάμαρα για μετακόμιση και να μείνουν οι χειροτεχνίες να κατακλύσουν το σπίτι!

Αλλά μπρος στη χαρά που εισπράττεις απο την ολοκλήρωση του έργου, τύφλα νάχει η στενότης του χώρου !

Πρωτομαγιά λοιπόν "και του φρόνιμου Απρίλη τα μάτια σφαλά, και τα πλούτη του πέρνει ...

σε μεγάλη ο Μάϊς γιορτή μ΄απληστία , τ΄αραδιάζει τα χύνει..."  ("Μάιος"- Κωστής Παλαμάς)

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, λοιπόν, ανθοφόρος και χαρούμενος!!

Και κάτι για το τέλος 😉 Μια που θυμήθηκα τα χρόνια που κουβαλάει στην πλατούλα του τούτο το blogάκι, ας μη περάσει αδιάφορα! Οταν επιστρέψω απο το ταξίδι που προσδοκώ να πάω (μη φανταστείτε και κανένα road trip  στην άκρη του κόσμου, την Καυκαλίδα θα περάσω! Πώς λέμε τον πορθμό του Γιβραλτάρ; καμμία σχέση 😂)θα κληρώσω 4 δωράκια, μάλλον μικρά πετρωτά (άνθη και λέλουδα, εχω κατά νου  λόγω της ημέρας 😍) δύο για τους εδώ φίλους και άλλα δύο για τους φεισμπουκικούς (έχουν κι αυτοί ψυχή και ...μεγάλη ανοχή μαζί μου 😌, έτσι για το καλό! Σχολιασμοί μέχρι την επόμενη ανάρτηση 👌👍

Εις το επανιδείν λοιπόν δώρα φέρουσα 🎀🎁💌 

Μα δεν τελειώσαμε, δε γίνεται σου λέω ,δεν τελειώσαμε

Τί νομίζατε οτι έτσι εύκολα θα ξεμπλέκατε απο μένα; Είπαμε δεν έφτιαξα όσα θα ήθελα αλλά όσο νάναι τα χέρια μου δεν έμειναν άπραγα, ακριβώς γιατί έπρεπε να μένει το μυαλό 😶. 

Τελευταία έμειναν αλλά τελευταία δεν είναι , απλά είπα να μην τ' αφήσω για του χρόνου, όπως είχε μείνει η καμπάνα!

Καλή αρχή του τέλους λοιπόν!😀Όταν μπήκε πέρσυ το συγκεκριμένο κουτί στο σπίτι ,δε χάρηκα τόσο για το περιεχόμενο, που ήταν σίγουρο, όσο για αυτό καθ' εαυτό το κουτί! Απο μακρυά φώναζε σε τί ήθελε να μεταμορφωθεί 😉

Και φυσικά έπιασα αμέσως δουλειά. Μη κοιτάτε που το "αμέσως" έγινε ένα χρονο μετά! Το καλό πράμα αργεί να γίνει, λέει η παροιμία, αλλά δεν έχει θέση εδώ, όσο τ' ατυχήματα που προέκυψαν πέρσυ. Κατ αρχάς χώλαινε η κατασκευή. Πέρασε απο πολλά στάδια και αναδιαμορφώσεις για να καταλήξει σ αυτό που βλέπετε και στο τέλος, αφου δεν εύρισκα θέση για φωτογράφιση και μετά απο δεκάδες φωτογραφίες που δε μ ικανοποιούσαν, επήλθε το μοιραίο...κάποια στιγμή μάλλον απο απελπισία πια, έκανε το απονενοημένο διάβημα της αυτοκαταστροφής. Αλλά και πάλι το έσωσα! τραυματισμένο πολλαπλώς ως προς τα αξεσουάρ του ευτυχώς,😷 είχε περάσει όμως ο καιρός κι έτσι έμεινε στο χρονοντούλαπο, μέχρι την επόμενη χρονιά και πάλι στο τέλος βρέθηκε 😢

Η κατασκευή έγινε με πάστα (ατλακολ, χρώμα και άμμο) για να γίνει πιο σκληρό το κουτί. Γύρισα τον πάτο προς τα έξω, αφου έκανε προεξοχή και τον συνέρραψα, αφού του είχα περάσει τον κωδωνοκρούστη, που ήταν μια μικρού μεγέθους χριστουγεννιάτικη μπάλα. 

Στην βάση της καμπάνας επάνω στο κρεμαστήρι, είχα φτιάξει απο πηλό, ο οποίος στη συντριβή διαλύθηκαν και έτσι αντικαταστάθηκαν απο ξυλόγλυπτα (δεν τα είχα τότε), όπως ξυλόγλυπτα κολλήθηκαν στην περίμετρό της πάνω και κάτω, να μοιάζουν με τα σκαλίσματα που έχουν οι πραγματικές καμπάνες και για περισσότερη ομορφιά και γιορτινή διακόσμηση, έφτιαξα αλεξανδρινό απο πολυμερικό πηλό και κόλλησα διάφορους χριστουγεννιάτικης φύσης καρπούς

Part 2 : Ο Αγιος Βασίλης ήρθε και  πλέον έφυγε κι εμείς στολίσαμε και ήρθε η ώρα να ξεστολίσουμε 😤 Πόσο μπελαλίδικο το στόλισμα και πόσο  στενάχωρο το ξεστόλισμα! Ξαφνικά το σπίτι φαίνεται να ξεγυμνώνεται, να χάνει τη λάμψη, τη ζεστασιά του, τη χαρούμενη διάθεση και ξαναγίνεται συνηθισμένο, καθημερινό και άχαρο 😢. 

Πραγματικά με λυπεί αυτή η εικόνα, που ουδεμίαν σχέση έχει με την ψευδαίσθηση της χαράς και της γιορτής των προηγούμενων ημερών. Γι αυτό ΔΕΝ ξεστόλισα ακόμη 😂

Και να λοιπόν που αφού στόλισα το σπίτι είπα να στολίσω και κάθε πρόσφορο χώρο!

Είχα απο πέρσυ  αγορασμένο ενα βαλιτσάκι -μπάμπουσκα (το ένα δηλ. χωρούσε μέσα στ άλλο) Δεν είχα κάποια ιδέα οταν το παράγγελνα απλά μ άρεσε έτσι μικρούλια που ήταν και η τιμή τους ήταν ακόμα πιο δελεαστική. Έμειναν λοιπόν στο ντουλάπι των υλικών, μέχρι που με το στόλισμα του σπιτιού και τα γενέθλια του αδελφού μου, μου ήρθε η ιδέα και για τη δικιά του χρήση, του μικρότερου εκ των δύο. Ασε που είχα κι ένα ξυλόγλυπτο τζάκι κι όλο κάπου ήθελα να το εντάξω 😍

Ετσι έγινε το κεντρικό στοιχείο ενός σαλονιού και μαζί με το δεντράκι το μόνο έτοιμο (αλλά και σ αυτό προστέθηκαν αστέρια και μπαλίτσες-χάντρες), ολα τ άλλα χειροποίητα. Στην αρχή φτιάχτηκε η μπερζέρα με χαρτονένιο σκελετό και επένδυση βαμβακιού και κάλυμμα υφάσματος χριστουγεννιάτικου. Υποπόδιο για τη μπερζέρα, φωτιστικό απο πάνω για να μη γίνει κεντρικό και εμποδίζει το κλείσιμο της βαλίτσας. Στη  συνέχεια ο διθέσιος καναπές με πλάτη επίσης χαρτονένια με βαμβάκι και ύφασμα και βάση για τα δύο "μαξιλάρια" απο δυο άδειες ατομικές συσκευασίες μαρμελάδας, βαμβάκι ομοίως και ύφασμα. Ένα πλακάκι self test έγινε το τραπεζάκι σαλονιού με το κηροπήγιο και την "τάρτα" απο ένα καπάκι γνωστού αναψυκτικού κι ένα κουμπί με μελόψωμο.  Το δε τζάκι στολίστηκε με τις καλτσούλες της οικογένειας απο πηλό για τα δώρα του Αϊ Βασίλη, η φωτιά (πλαστικό κομμάτι λουλουδιού που χωρίστηκε στα δύο για να δώσει τις φλόγες) να καίει και να σκορπίζει στο χώρο θαλπωρή, πάντα με την προστασία του "σιδερένιου προστατευτικού" μπροστά του. Και είχε τόση γλύκα ο χώρος με τα παιχνίδια κάτω απο το δέντρο  και τη χαρά της προσμονής που μέχρι κι ο Αη βασίλης κοντοστάθηκε και κοίταξε απο το παράθυρο!

Ανάλογα ντύθηκε και εξωτερικά με χαρτιά scrapbooking  και Die cuts (οι χαρτονένιες εικόνες 😉) κορδέλες και λοιπά αξεσουάρ

Ιδού λοιπόν το "παλατάκι" που χωράει σ΄ ένα μίνι βαλιτσάκι!

Τριτώνει το "κακό": Και όπως είπαμε και παραπάνω ο Αη Βασίλης ήδη βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής, αφού πέρασε απο κάμπους και χωριά!

 Ενα τέτοιο χωριό (κάπου στις Αλπεις, αν κρίνω απο τα σπιτάκια του, φτωχά σαλέ τα καημένα και σκιέρ εν μέσω αρκούδων!!!χαχαχα) στήθηκε μέσα σ΄ ένα πρώην κασπώ, που αφού ολοκλήρωσε την αποστολή του, κρατήθηκε γιατί...ποτέ δεν ξέρεις 😌 Κι αν αυτό δεν ήξερε εγω ήξερα πολύ καλά τί θα το έκανα 😀. Απο γκρι λοιπόν (οχι οτι ήταν άσχημο το γκρι ασημί, αλλά είπαμε...) βάφτηκε ριγέ, κολλήθηκε ριζόχαρτο, εγινε κρακελέ δύο συστατικών και μετά στήθηκε το σκηνικό απο υφασμάτινα δεντράκια στα χρώματα του κασπώ, πάνω σε κορμούς απο κανέλες, που καρφώθηκαν πάνω σε όγκους φελιζόλ εν είδει χιονιού, ενας Αϊ Βασίλης ξυλόγλυπτο απο δώρο προηγούμενου έτους, ταρανδάκια που πετούσαν στον ουρανό σέρνοντας το έλκηθρο για το χιόνι

Και φτάνουμε ασθμαίνοντας στην κατάληξη:

Πάει λοιπόν ο Αϊ Βασιλης αφού άδειασε όλα του καλούδια, μακάρι νάναι ολα καλά, αυτό μόνο ο χρόνος θα το δείξει κι αφου πια δε χρειαζόταν μεγάλο όχημα μια που και η βενζίνα είναι ασύμφορη και κάνεις πια τις αναγκαίες μετακινήσεις, προτίμησε κάτι πιο μικρό και οικολογικό.

Σε κάποιο συμμάζεμα λυπήθηκα να πετάξω ένα άδειο  μπουκάλι χλωρίου, γιατί στη βάση του διέκρινα ένα σχήμα που με παρέπεμψε κάπου 😉 Έτσι βάλθηκα να το κόβω και να του δώσω το κατάλληλο της έμπνευσής μου σχήμα. Ναι καλά καταλάβατε...ελκήθρου!

Στη συνέχεια διαχώρισα διάφορα ξυλόγλυπτα που έτυχε να έχω ,τα κόλλησα προσεκτικά γιατί αν κάποιο χαλούσε δεν είχα καβάτζα, κόλλησα στα παγοπέδιλα ξύλινους αναδευτήρες καφέ που μου είχε προμηθεύσει η νύφη μου απο τους πρωινούς καφέδες που παραγγέλνει και μετά έψαχνα για τα ελικοειδή στοιχεία που απολήγουν εμπρός. Στην αρχή η έμπνευση ήταν βραχίονες απο γυαλιά (νάσαι καλά Βαρβάρα 💝) αν δεν εύρισκα, τα επόμενα που χρησιμοποίησα θα ήταν αυτά στη θέση τους Και επειδή όποιος ψάχνει βρίσκει, ιδού το τέλειο . ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΦΥΛΑΩ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ! Για ποιά με περάσατε παναπεί; Να που χρειάστηκαν!

Τα έκοψα λοιπόν και τα κόλλησα πάνω στους ξύλινους αναδευτήρες.

Ασταρώθηκαν ολα μαζί να δεχτούν το τελικό χρώμα. Έντυσα όλο το εσωτερικό με κόκκινο βελούδο, έφτιαξα το κάθισμα με χαρτόνι επενδυμένο με βαμβάκι και ύφασμα και τη βάση απο ένα άδειο καρουλάκι κορδέλας, ντυμένο κι αυτό με τ ίδια υλικά. Κόλλησα το χρυσό σιρίτι  γύρω γύρω, έβαψα με κόκκινο  μαύρο ακρυλικό το "όχημα", χρυσό τα ελικοειδή στοιχεία και μαύρη τη βάση, χρησιμοποίησα ακόμα κάποια chipboard  στα πλευρά για επιπλέον στόλισμα του ελκήθρου και μια κορώνα στόλισε την κορυφή της πίσω πλευράς πάνω απο το κάθισμα. Ετσι ανάλαφρος απο περιττά βάρη και έξοδα στρογγυλοκάθισε ο Αγιος και πήρε το δρόμο του γυρισμού

Θα πήγαινε αλήθεια το μυαλό κάποιου αν το έβλεπε σ ε μια βιτρίνα οτι προέρχεται απο ένα τόσο ευτελές υλικό ανακύκλωσης; Νομίζω πώς οχι!

Ηθικό δίδαγμα μετά την ανακεφαλαίωση, ποτέ μην υποτιμάτε κάτι αν δε το κοιτάξετε με δεύτερη ματιά 😉 Όλα μπορούν νάχουν παράταση ζωής με δεύτερη ιδιότητα, αρκεί να πιάσεις την ιδέα που εκπέμπουν!

Μακάρι νάχουμε όλοι μια ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ,όπως την ονειρευόμαστε.

Και για το τέλος φύλαξα τις ευχαριστίες μου για όσους φίλους με θυμήθηκαν παντοιοτρόπως, τα δώρα καρδιάς πολύτιμα, σ ε λόγια ή σε αντικείμενα, κάποια με συγκίνησαν ΠΟΛΥ 😢και θα φροντίσω να τηρήσω τη συμβουλή :"Χαρά , never grow up"!!! 😍😍💝 Πρέπει νάχεις καταλάβει (ξέρει σ εποιόν απευθύνομαι😉), οτι αφου δε "μεγάλωσα" μέχρι τώρα που σίτεψα, δε πρόκειται ποτέ! Ασε που απο δω και στο εξής ο άνθρωπος ξαναγίνεται "παιδί" 😵😂.