Φθινοπωρινή συμφωνία

 Κι αφού αποχαιρετήσαμε τη θάλασσα εκεί απ όπου ξεκινήσαμε, απολαμβάνοντας την ζεστασιά της και τα καλούδια της που ακόμα μία φορά μου έδωσε χωρίς φειδώ, και έφτιαξα τις τελευταίες δημιουργίες με υλικά της, αλλά από δικά μου ευρήματα κι άλλα από προσφορές 😍

"Θέλμα και Λουίζ" Pebble art by Hara

...άρχισε ο χορός της κολοκύθας!

Δεν είναι οτι υιοθετώ ξένα έθιμα, απλά είναι μία πρόκληση δημιουργίας και ναι. υπογείως και υπούλως "υιοθετώ". Και όσο πιο άχρηστο το υλικό τόσο πιο μεγάλη η χαρά της αναμόρφωσης !😉Εν αρχή λοιπόν ένα γυάλινο καπάκι κατσαλορίτσας. Λυπόμουν να το πετάξω,
ηταν σαν να μ εκλιπαρούσε να μη το στείλω αδιάβαστο κι έτσι ασταρώθηκε βάφτηκε  και πήρε μορφή κολοκυθόφατσας.

Στη συνέχεια σειρά πήρε κάτι που περίμενε καιρό!

Μια μέρα πέταξα ένα μικρό καλάθι αχρήστων, γιατί ως είθισται όλ αυτά είναι μιας χρήσης, απαξ και πετάξουν σκουριά...σβουρίξτε τα! Πριν όμως το σβουρίξω κράτησα το ξύλινο καπάκι του. 

Κρίμα να πήγαινε χαμένο κι αφού περίμενε πολύ καιρό στην λίστα αναμονής θυμήθηκα την χαρτοπετσέτα με το φθινοπωρινό στεφανάκι και ήρθε στα μέτρα του! Στο κενό που είχε περιμετρικά το καπάκι για να κλείνει μπήκε σκοινί, το ίδιο που μπήκε και στο γύρω του ξύλου.. Μπήκαν στοιχεία απο τη χαρτοπετσέτα ανάγλυφα (το ζευγάρι κάτω των κολοκύθων, η πεταλουδίτσα) 

και για να συμπληρωθεί η τσαχπινιά κολλήθηκαν φύλλα, δαντελίτσα και λουλούδια απο κοχύλια. Ετσι η θάλασσα ενώθηκε με τις φθινοπωρινές δημιουργίες!

Δύο  καροτσάκια  δημιουργήθηκαν από κονσέρβες σαρδελών. 

Ηταν το πρόχειρο γεύμα όταν γυρίζαμε απο τη θάλασσα και δεν είχα μαγειρέψει. Ετσι μαζεύτηκαν διάφορα τσίγκινα που τα δύο έγιναν καρετούλες για κολοκύθες. Με κομματάκια από διάφορα ύφασματα έφτιαξα διάφορα μεγέθη κολοκύθας, στο κόκκινο καρετάκι οι κολοκύθες είναι απο ρολό χαρτιού υγείας και μαλλί. 

Ρόδες απέκτησαν από καπάκια φαρμάκων και λαβές για το τράβηγμα το ενα είναι πλαστικό κουταλάκι παγωτού και το άλλο κρεμαστάρι από κάλτσες

Κι ένα βράδυ βαρεμάρας, εκεί που για πολλοστή φορά μάζευα τα κάθε λογής τσιμπιρίμπια για το εργαστήρι, που αδυνατώ να σας κάνω εικόνα, αρκεί να σας πω οτι μεταφέρομαι στο τραπέζι της κουζίνας να μην βλέπω 😵😵😡(για τέτοιο χάλι μιλάμε!) έπιασα ένα χαρτονένιο στεφάνι από συσκευασία ηλεκτρικής συσκευής. 

Πήρα μαλλί και άρχισα να τυλίγω. 

Μετά τα χαρτόνια από τα  καρούλια από τις δαντέλες του γάμου, που αντί να τα πετάξουν τα έδωσαν στο ρακοσυλλέκτη της οικογένειας, κόπηκαν στη μέση και έγιναν μανιτάρια, με μαλλί επίσης. 
Κολλήθηκαν πάνω στο στεφάνι ,αλλά φαινόταν λειψό και εύκαμπτο. 

Ετσι θυμήθηκα οτι είχα αγοράσει κάποια στιγμή στρογγυλούς καμβάδες, οι οποίοι εκ των υστέρων ανακάλυψα, οτι ήταν μαγνήτες. Ήρθαν λοιπόν και κολλήθηκαν πίσω από το στεφάνι, αφού πρώτα κολλήθηκαν χαρτιά scrapbooking με φθινοπωρινό θέμα, ενας νάνος ολοκλήρωσε τη σύνθεση και όλο μαζί τυλίχτηκε από μία περικοκλάδα .

Και αν νομίζετε οτι έληξε εδώ η ωδή στην κολοκύθα πλανάσθε πλάνην οικτρά!
Συμμαζεύοντας το εργαστήρι (ανέκδοτο θα καταλήξει αυτό 😂) και ως συνήθως χειρότερα έγινε, ξαναβρέθηκαν μπροστά μου τα καρούλια από τις δαντέλες. Κι εκεί που δεν ήξερα που θα τ αποθηκεύσω τα έπαιζα με τα χέρια, σκεπτόμενη και προβληματιζόμενη 😏. 

Και ω του θαύματος η λύση δόθηκε από μόνη της!
Κολοκύθες δεν έφτιαξα; κολοκύθες θα γίνουν! 

Οι πιο απρόβλεπτες κολοκύθες! 

Τις ένωσα ανά τριάδες . 

Στη μέση κάλυψα την τρύπα με δύο μισά κομμάτια και για να μοιάζουν με φέτες αλλά και για το αυτονόητο 😉.

Θα μπορούσα να τις αφήσω στο φυσικό χρώμα του χαρτονιού, κι έτσι θα ήταν ωραίες, όμως με ξέρετε τόσα χρόνια 😉😀 

Ετσι πήρα τα παστελάκια μου και με τρεις αποχρώσεις κίτρινο. πορτοκαλί και καφέ ολέ, άρχισα να τα χρωματίζω να τους δώσω όγκους και φωτεινότητα. 

Έγιναν μία ανέλπιστη γιρλάντα για το τζάκι που δεν την είχα καν φανταστεί. Γι αυτό σας λέω ,όσο πιο μη αναμενόμενο το υλικό και του πεταματού η χαρά της δημιουργίας είναι διπλή και τρίδιπλη!

Οποιος βλέπει αυτή τη γιρλάντα μπορεί να φανταστεί οτι δεν είναι αγορασμένη;

Ελπίζω να συμφωνείτε 🙏 

Μπορεί νάναι μικρές δημιουργίες αλλά δε τις λες και λίγες, δεδομένου οτι τα πρωινά είναι αφιερωμένα κατ αποκλειστικότητα στη μικρή Χαρά

Back to school

Διανύουμε τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρη και ως ειθισται το άνοιγμα των σχολείων!

 

Τι κι αν εχω ξεσκολίσει  χρόνια! κάθε τέτοια εποχή, που το Καλοκαίρι τελειώνει, στη μνήμη ξαναγυρνούν μέρες δοξασμένες!

Ποιός μπορεί ν' αρνηθεί τα σχολικά του χρόνια; και όσο μεγαλώνουμε και οι ευθύνες και τα χρόνια περισσεύουν στους ώμους μας, οι αναμνήσεις απο τα σχολικά ξένοιαστα (σε σχέση με σήμερα) χρόνια, επανέρχονται δριμύτερες.

Πέρασε λοιπόν και τούτο το Καλοκαίρι, πέρασε σχεδόν ο χρόνος όλος, γιατί μόλις καβατζάρει τον Αύγουστο, αρχίζουμε το Καλά Χριστούγεννα και πάπαλα! Μπήκαμε αισίως και στο Σεπτέμβρη, σαν λιωμένο παγωτό από την ζέστη, αλλά εμείς έτοιμοι να ξαναπάμε σχολειό από την αρχή σ αντίθεση με τα παιδιά, εκτός απο τα πολύ μικρά που χαίρονται γιατί θα ξαναβρούν τους φίλους τους, που ξαναμπαίνουν στην πιεστική ρουτίνα της εξωσχολικής μάθησης (να εξηγούμαστε)

Η αλήθεια ειναι οτι εμείς τέτοια πίεση δεν είχαμε. Αυτό το συνεχές τρέξιμο να προλάβουμε δραστηριότητες και φροντιστήρια ουτε στη σκέψη μας υπήρχε, γι αυτό και τα μαθητικά χρόνια ενδυονται μία παιδικότητα, εκτός την ηλικιακή, γιατί δεν είχαν τη σημερινή πίεση. Είχαν μεν το σχολείο, το διάβασμα, αλλά είχαν και το παιχνίδι, τις παρέες, τα πάρτυ, τις ποδηλατάδες, την ξενοιασιά που οφείλει νάχει κάθε παιδί για νάχει την σωστή και ισόρροπη ανάπτυξη. Σημερα εκτός απο γνώση χωρίς αντίκρυσμα, πίεση να χωρέσουν όλα σ' ενα 24ωρο δεν υπάρχει. Μπορεί θεωρητικά τα παιδιά να παίρνουν πιο εξιδεικευμένες γνωσεις απο ό,τι εμείς, όμως, αφ ενός η παπαγαλία εκμάθηση για τον πολυπόθητο βαθμό που έχει γίνει αυτοσκοπός, αποκλείουν αυτή τη γνώση να εισχωρήσει σε βάθος και να γίνει κτήμα του μαθητή.

 Πολλές φορές εκπλήσσομαι που αγνοούν τα κατ εμέ αυτονόητα, πιο απλά και πιο καθημερινά και τ αποτέλεσμα όλης αυτής της παιδείας, να γνωρίζουν μόνο τα της ειδικότητας τους και να μην έχουν ούτε καν σφαιρική εικόνα απο άλλες επιστήμες. Τρανό παράδειγμα τα τηλεπαιχνίδια γνώσεων που όσο πιο νέος τόσο πιο ανίδεος σε ερωτήσεις που εμάς φαίνονται  απλούστατες.

Αλλά  απ αλλού ξεκίνησα κι αλλού έφτασα, λες και θα λυσουμε το πρόβλημα της Παιδείας που Υπουργοί και υπουργοί πέρασαν και τα έκαναν χειρότερα τα πράγματα.

Εγω θάθελα να παραμείνω στις πρωτες τάξεις του Δημοτικού. Ν' αναπολήσουμε τις πρώτες μας μέρες στο σχολείο, τότε που πρωτάκια κρατούσαμε σφιχτά και φοβισμένα το χέρι της μητέρας μας, που άλλα πήγαμε ομαλά απο το ένα χέρι στ άλλο της δασκάλας, κι άλλα φοβισμένα ή σπρώχνοντας, αλλά στην πορεία ποιό παιδί δεν αγάπησε την πρώτη του δασκάλα;

Ποιό δεν τη θυμάται με αγάπη;

Ποιό δεν μάζευε λουλούδια να της πάει ανά τακτά διαστήματα;

Ποιό δε θυμάται την καθημερινή ιεροτελεστία του ξυπνήματος, πλυσίματος, ντυσίματος!

Ποιό δεν καμάρωνε με την καλοσιδερωμένη του μπλε ποδιά με το κατάλευκο γιακαδάκι (πολύ αργότερα ήρθαν τα δύσκολα 😉)

Οι πρωτες μέρες του Σεπτέμβρη μπορεί νάχαν την μελαγχολία των καλοκαιρινών αποχαιρετισμών, αλλά και την ανυπομονησία των συναντήσεων μ' όσους συμμαθητές  είχαμε να ειδωθούμε από το κλείσιμο των σχολείων. Ανυπομονησία, αγωνία, προσμονή!

Απ αυτά ορμώμενη βγήκε το πρώτο φθινοπωρινό πετρωτό, "Πρώτη μέρα στο σχολείο" και ξαναθυμήθηκα την φωτογραφία μου, όλο καμάρι στην αυλή του σπιτιού μου, λίγο πριν περάσει να με παραλάβει το σχολικό, με το μποκέ στο χέρι και με την χαρά να το παραδώσω το συντομότερο στη δασκάλα μου, την αγαπημένη μου Ζαχαρούλα Μάνθου-Πέττα, που μέχρι πρόσφατα (κάποια χρόνια πίσω) περνούσε απο το γραφείο μου και εγω έτρεχα στην αγκαλιά της με συγκίνηση και αγάπη και ξαναγινόμουν παιδί. 

Ενα παιδί όμως που ωρίμασε με τα χρόνια κι εκείνη εύρισκε ευήκωα ώτα να του πει τις σκέψεις, τα παράπονα και ο,τι την απασχολούσε. Είχαν αντιστραφεί λίγο οι ρόλοι αλλά ένοιωθα περήφανη που είχα την εμπιστοσύνη της εκτός απο την αγάπη της

Επιστροφή στα θρανια λοιπόν και ευχομαι η μάθηση να ξαναγυρίσει στο ναό της κι οχι στα φροντιστήρια και οι μαθητές να είναι μαθητές κι οχι θηριοτροφείο 😉

ΚΡΊΝΟΝ ΤΟ ΑΜΆΡΑΝΤΟ με εσάνς παραμυθιού!

 Εν μέσω θέρους και με καύσωνα που τίποτα δεν ευδοκιμεί και τίποτα δεν ανθίζει, είναι ο,τι καλλίτερο κι ας είναι πετρινο. Εξ ου και θα παραμείνει αμάραντο!
Η αλήθεια είναι, οτι οταν φτάνουν στα χέρια μου πέτρες ή όστρακα, μεγάλα ή με περίεργα σχήματα, που εκ προοιμίου δεν είναι ευπροσάρμοστα σε μικρές κατασκευές, τα θαυμάζω μεν με απασχολεί δε η χρήση τους!
Eπειδή όμως ο,τι φτιάχνω δεν βγαίνει αβασάνιστα και μετά απο πολλές δοκιμές και περιστροφές στα χέρια μου, οταν ήρθαν τα συγκεκριμένα ογκώδη, μισά και χωρίς ιδιαίτερη "ομορφιά" ήταν κάτι που μ' απασχολούσε για καιρό και παρέμεναν στο συρτάρι των "ειδικών περιστάσεων" αχρησιμοποίητα. 

Σε κάποια όμως επανάληψη ψηλάφισης μου έδωσε την ιδέα η εσωτερική πλευρά 😉.

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η άποψή μου οτι τα ίδια τα όστρακα, οι πέτρες, σε οδηγούν στο τί θέλουν να γίνουν!
Και αφού έδωσαν την έμπνευση έγιναν κιόλας!

Δεν μοιάζουν με Κάλλες;

Και μια που πιάσαμε τα λουλούδια, κάτι άλλο κι ας μην είναι κρίνο! Ανήκει όμως στα πετρωτά και στην ενότητα των Παραμυθιών.

Θυμάμαι οταν είχα κάνει γκάλοπ, δημοσκόπηση ντε, πριν πολύ πολύ καιρό στο φβ, ποιό άλλο παραμύθι να φτιάξω, μεταξύ άλλων ιδεών είχε προταθεί και η Τοσοδούλα. 

Τότε με προβλημάτισε πώς μπορεί να φτιαχτεί, αφού η Τοσοδούλα εβγαινε απο την καρδιά του λουλουδιού και μέχρι τότε τα λουλούδια τα έκανα επίπεδα. 

Να όμως που ήρθε η ώρα της! Τώρα θες έτσι ήταν γραφτό, θες η μικρή μου πριγκηπέσσα την ενέπνευσε, ήρθε κι έγινε!

Φετος στη θάλασσα , σ' εκείνη τη μικρή πούντα του Κρυου νερού εύρισκα αρχικά, σχεδόν μόνο γυαλάκια. Δεν τα υποτιμώ καθόλου, απο τη στιγμή που πολλές φίλες παραπονιούνται οτι άντε να βρουν ενα δύο κάθε καλοκαίρι! Εγω βρίσκω λοιπόν πολλά, τόσα που έχει δημιουργηθεί πρόβλημα στο εργαστήρι με την οργάνωση και ταξινόμηση 😟. 

Αλλά ας μην είμαι αχάριστη, ετσι αυτά τα πρώτα της σεζόν αποφάσισα να τα κάνω ενα λουλούδι με ντεγκραντέ αποχρώσεις. Ξεκίνησα απο το πιο έντονο γαλάζιο και έφτασα στο διάφανο λευκό. Και όπως τρώγοντας έρχεται η όρεξη έτσι και η έμπνευση 😉

Και σκέφτηκα να δοκιμάσω το παραμύθι!!!

Θυμηθηκα τα λιγοστά κομμάτια πορσελάνης σε κόκκινα μοτίβα και ήρθαν κουτί στο φουστανάκι του κοριτσιού, ετσι για να κάνει και περισσότερη διαφορά (φτάνει πια με τα μπλε-ασπρα). 

Ετσι απο μια σκέψη να καταναλώσω τα γυαλάκια βγήκε κι αυτό το παραμύθι, που ομολογώ δεν το είχα κατά νου. 

Και για να μην είναι μόνο του το τριαντάφυλλο αλλά μέσα σ' ενα κήπο, φτιάχτηκαν οι τύπου μολόχες και κάποια ζωγραφιστά, για να μην πέσουν υπερβολικά στην εικόνα.

Ελπίζω να σας αρέσει 🙏

Και για την ώρα θα σας ευχηθώ νάναι Βοηθειά σας η Παναγία, εστω κι αν ημερολογιακά πέρασε, και ο Αγιός μας που γιορτάζεται (οχι ως ονομαστική εορτή, αλλά η ανακομιδή του ιερού λειψάνου απο τα Στροφάδια) την Δευτέρα. 

Να μας συγχωρεί και να συγχωρούμε 🙏

Καλοκαίρι είναι θα περάσει!

 Η ζέστη μας εχει τσαταλιάσει το νευρικό σύστημα, αυτό το κράμα ζέστης και υγρασίας λειτουργεί σαν θάλαμος αερίων με το πού βγάζεις το κεφάλι έξω απο την πόρτα του σπιτιού και την αναγκαστική λειτουργία του αιρ κοντίσιον νυχθημερόν.

Και μη βιαστείτε να μου πείτε οτι "μιλάς κι εσύ που είσαι νησιώτισσα!" μπορεί ένα δίκιο να το έχετε αλλά ...

Μπορεί φέτος να μην είμαι στη θάλασσα όπως άλλα χρόνια. Οχι οτι τα τελευταία χρόνια τρελαινόμουν να πηγαίνω, μάλλον τα χόρτασα στην παιδική και νεανική ηλικία, αλλά τουλάχιστον έκανα κάμποσα και για ...θεραπευτικούς λόγους πλέον😉😊 (βλέπεις Σωσώ; το παραδέχομαι πια! 😂😂) Αν ήμουν στην ΑΘήνα σίγουρα θα νοσταλγούσα. Αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος αχάριστος, δεν εκτιμά οτι έχει. Μην το βάλετε όμως αυτό στο νου σας για μένα. Αχάριστη δεν ήμουν ποτέ. Ευγνώμων για τα πάντα! Ομως εχει γίνει πια τόσο επικίνδυνο να βγείς κι απο το σπίτι σου... Δρόμοι αχαρακτήριστοι στους οποίους  τρέχουν σαν δαιμονισμένοι κάθε λογής "επαγγελματίες". Δεν έφταναν όσα είχαμε  ιδιωτικά αυτοκίνητα, ταξί, βοθράδικα, νερουλάδικα (α ναι, νερό δεν έχουμε απο το δίκτυο, ασε που είναι σκέτη αλμύρα και το πληρώνουμε σα ράβδους χρυσού,ΑΛΛΑΑΑ ιδιωτικά ρέει άφθονο, αρκεί να χρυσοπληρώσεις! Τωρα τί εξίσωση είναι αυτή λύστε την) τώρα αποκτήσαμε και βανάκια vip (μη 💩, με το συμπάθιο), γουρούνες που ολο θα τις απαγορεύσουν κι όλο αυξάνονται και πληθύνονται και τωρα την τελευταία μόδα ...πατίνια! και όλα αυτά μας κάνουν τη ζωή πατίνι. Και άντε και γλυτώνεις απο τον κάθε δημόσιο κίνδυνο που κυκλοφορεί και δε τον συμμαζεύει κανείς και φτάνεις στη θάλασσα ⛱ Εκεί βλαστημάς το γάλα της μάνας σου!

Οπου υπάρχει ελεύθερη ξενοδοχείων παραλία, είναι κατηλλειμένη απο άλλη συμπαθή τάξη "νεοεπαγγελματιών" (ασύδοτους και αφορολόγητους βεβαίως βεβαίως! γιατί ποιός κόβει απόδειξη παρά θιν αλός, ίδίως, την σήμερον ημέρα;) τους ομπρελάδες . Οπότε για ν αποφύγεις καυγάδες αφου ήρθες για να χαλαρώσεις κι οχι για να φτάσουν τα νεύρα κάγκελο, δρόμο παίρνεις δρόμο αφήνεις, σαν τα παραμύθια και φορτωμένος φτάνεις στου διαόλου τη μάνα για να απλώσεις μία πετσέτα και να μπεις επιτέλους στη θάλασσα. Για νάχει μείνει ακάλυπτο αυτό το κομμάτι παραλίας ίσως νάναι και γεμάτο πέτρες, αλλά αυτό σου μείνει! Και αν δεν σου σερβίρει η θάλασσα τίποτα που δεν είναι θαλασσινό 😉... Τότε κάνεις ένα μπάνιο, πάντα με προσοχή όμως μη μπει νερό στο στόμα (θυμάστε που κάποτε τρίβαμε με άμμο τα δόντια;;;ξεχάστε αυτά τα προπατορικά αμαρτήματα), βουτιές όσο μεγαλώνουμε ...αστο καλλίτερα, μένουμε με τις αναμνήσεις του κάποτε ...κάποτε που ανεβαίναμε στους ώμους του μπαμπά και μαθαίναμε να κάνουμε βουτιές, κάποτε που παραβγαίναμε με την παρέα για το μακρύτερο μακροβούτι, κάποτε που βρίσκαμε τον κατάλληλο βράχο για "μπόμπες", κάποτε...ολ αυτά. Τωρα απλά επιπλέμε

Ετσι λοιπόν μετά από αυτή την Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου από τον Τόπο του και δεν κάνω λογοπαίγνιο με την Ξανθοπουλική ταινία, αλλά κυριολεκτώ, καλλίτερα στο σπιτάκι μου. Αλλωστε είπαμε αλμυρό νερό μας τροφοδοτεί το δημόσιο δίκτυο, εχουμε πεισθεί οτι ο ήλιος από ζωογόνος είναι καρκινογόνος και μετά τον κοροναϊό, εναν εγκλεισμό τον συνηθίσαμε 😠

Για διακοπές, ούτε λόγος, πρέπει να έχεις έναν προϋπολογισμό καβάντζα, ακόμα και το να μπεις στο φερυ μπωτ και να φτάσεις μέχρι την Καυκαλίδα (το νησάκι που βρίσκεται ο φάρος της Κυλλήνης) είναι μία επιτυχία και θ αποκομίσεις και γνώσεις αρχαιολογίας (πιστέψτε με, έχει ενδιαφέρον αυτή η νησίδα γης).

Τα μαγικά Νησιά έμειναν στα τραγούδια 😏

Γι αυτό και αφού σας φλόμωσα στη μίρλα, θα σας ξεκουράσω με εικόνες που φαντασιώνομαι  για να ξεφεύγω από την πραγματικότητα που έγινε τόσο ασύμφορη και περισσότερο ταλαιπωρεί και αγχώνει παρά ηρεμεί και ξεκουράζει.

Η πρώτη εικόνα λοιπόν ένας συνδυασμός-παζλ από σπασμένα πλακάκια και άλλα κεραμικά, ,"θαλασσινά" πάντα, που ολοκληρώνουν μια νησιωτική εικόνα,  που μπορεί ο καθένας να την τοποθετήσει όπου ονειρεύεται ή ίσως του θυμίζει 😉, πάνω σ' ένα τουρτόδισκο, με background  συνδυασμός χαρτοπετσετών

Η δεύτερη εικόνα είναι μία χαρούμενη νεάνις η οποία μόλις κατέφθασε στο Τροπικό της κατάλυμα (αυτή δε πάει Κυλλήνη 😉😀). Pebble art on decoupage.

Και ολοκληρώνω με την πρόταση παραμονής κατ' οίκον!
Ετσι για να μην λέτε οτι αναμασάω ό,τι ανέβασα στο φβ. Δείτε το πρώτοι 👀

Αν και το πρώτο έργο είναι διαφοροποιημένο απ αυτό που ανέβασα στο φβ γιατί ως συνήθως ,ακόμα και σ έργα που φαινομενικά είναι τελειωμένα πάντα βρίσκω λόγους να προσθέτω ή διορθώνω

Θάλασσα μάνα,αρμύρα εσύ!

 Λοιπόν όπως το έγραψα και στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης ισως η γιαγιαδίστικη απασχόληση μου πυροδοτησε έμπνευση. Ισως πάλι αυτός ο Χειμώνας που με καταπίεσε τόσο έδωσε την πίεση να να γινει η έκρηξη. Ισως πάλι και το Καλοκαίρι 😏

Η Αλήθεια είναι οτι αυτό τον καιρό εχει κινητοποιηθεί η φαντασία σαν να πρόκειται για τεκτονική πλάκα χωρίς καταστροφικές συνέπειες, αλλά το αντίθετο.

Σημερα λοιπόν κι αφου πραγματοποίησα επιτέλους το πρώτο μου μπάνιο, ίσως ήταν αποτέλεσμα του έργου που προηγήθηκε, ίσως όμως απο την επανάληψη του παιδικού τραγουδιού που ¨τραγουδάω" στην εγγονή μου "μια κολυμβήτρια κινέζα ρίχνει βουτιά στη μαγιονέζα" 😂😂 !

Μπορεί βέβαια να είμαι επηρεασμένη και απο τους Ολυμπιακούς αγώνες που παρακολουθούσα μετά μανίας τον Γκέργκ Λουγκάνις στις καταδύσεις απο βατήρα 😂, το σίγουρο πάντως οτι μ αρεσε αυτή η ευθυγράμμιση του κορμιού που απέδιδε την πτώση στο νερό

Ετσι βγήκε η κολυμβήτρια αυτή!

Και για να μη σας δείχνω όλο πετρωτα, δύο μικρά εργάκια αλλά με πολύ δουλειά και ακρίβεια που δεν ειναι η ιδέα δική μου, αλλά της  Tonia Jillings Artist     την είδα, εντυπωσιάστηκα και είπα να την δοκιμάσω μια που έχω αρκετά γραμματόσημα.

Στο κέντρο είναι γραμματόσημα και το υπόλοιπο προσπάθεια να το ενσωματώσεις σαν πίνακα ζωγραφικής ακολουθώντας τα χρώματα και προεκτείνοντας την εικόνα που φαίνεται στο γραμματόσημο.

Δεν είναι πολύ ωραία ιδέα;;;

Το συγκεκριμένο μάλιστα ήταν σκισμένο  και δεν είχα δεύτερο να χρησιμοποιήσω, οπότε έψαξα στο διαδίκτυο να βρω τί ακριβώς απεικόνιζε και το ανασύστησα. Γι αυτό  το ψάρι και ο αστακός φαίνονται διαφορετικά απο το υπόλοιπο γραμματόσημο, εγιναν ζωγραφιστά

Δείτε και τα έργα της καλλιτέχνιδας να εντυπωσιαστείτε πραγματικά, γιατί εγω έκανα δύο πρώτες  απόπειρες, οχι τέλειες, αλλά τέλος πάντων ανεκτές.

Αυτά για σήμερα και ίσως πάω για μια βουτιά, απλά περιμένοντας να τελειώσει ο φούρνος είπα να σας στείλω την καλημέρα μου ,έργω 😉😍

Φάτε μάτια ψάρια!

 ΦΊΛΟΙ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΈΝΟΙ
δεν σας εχω ξεχάσει απλά μ έχει απορροφήσει αυτή η νέα εμπειρία που λέγεται "γιαγιά"! Και ομολογώ οτι τίποτ' άλλο δεν μου κάνει εντύπωση. 
Ετσι για πολύ καιρό δεν είχα δημιουργήσει τίποτα. 

Ουτε και τωρα μπορώ να πω οτι απασχολούμαι ιδιαίτερα και λόγω κούρασης και λόγω υπερβολικής υγρασίας. Αρκεί να σας πω οτι είμαι μονίμως μούσκεμα και ήδη έχω κρυώσει, προφανώς απο το αιρκοντίσιον. Ελπίζω να μην χειροτερέψω γιατί κρύωμα το καλοκαίρι ο,τι χειρότερο!

Κάποια στιγμή ετοίμασα μία ανάρτηση απο την εμπειρία μου στην τελευταία επίσκεψη στην Αθήνα τον προηγούμενο μήνα και την ξενάγησή μου στο Μετς, αλλά δυστυχώς δεν ολοκλήρωσα, γιατί πάντα μου τρώει απίστευτο χρόνο η επεξεργασία των φωτογραφιών (και είχα τραβήξει πάρα πολλές) και είναι κι ένας , ο σπουδαιότερος λόγος ,που δεν κάνω συχνά αναρτήσεις.
Ετσι το καημένο το Μετς, που με συγκίνησε, έμεινε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή ,όπως έγινε και με την επίσκεψή μου μετά απο πολλά χρόνια επιθυμίας

Τώρα την ευκαιρία έδωσε η πρόκληση των κοριτσιών Μία, Ayla, Liz, Mariela με θέμα "ΖΩΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Ή Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ". 

Είχα ήδη κάποιες δημιουργίες, οχι κάτι ιδιαίτερα περίτεχνο, αλλά κάτι όμορφο και δροσερό, που να συμμετάσχω στην παρέα σας.

Αρχικά ένα ψαροχώρι πάνω σε πέτρα.

Rock with decoupage

Είναι πάντα μια πρόκληση που μ' αρέσει να δοκιμάζω, μια πέτρα στη φυσική της μορφή, χωρίς αστάρια και χρώμα βάσης, με μια χαρτοπετσέτα που δεν θα ξεχωρίζει απο το φυσικό υλικό, θα δείχνει σαν να ήταν πάντα έτσι. 

Ν' ακολουθεί τις διαφορές της υφής και το αποτέλεσμα να φαίνεται απόλυτα φυσικό σαν ζωγραφική. Και αυτή η πέτρα αποτελείται απο τρία διαφορετικά κομμάτια χαρτοπετσέτας.Φαίνεται;

a broken plate as a fish and quilling

Η αλλη δημιουργία είναι σπασμένα κομμάτια από πιάτο, που ενώθηκαν μαγικά και πήραν τη μορφή ψαριού. Μόνο το μάτι είναι πετραδάκι της θάλασσας. Τα κύματα έγιναν με λωρίδες χαρτιού που χρησιμοποιούν στο quilling και σ΄αυτό προσομοιάζουν με εναλλαγή των χρωμάτων απο λευκό μέχρι μπλε.

Ενα ψάρι ακόμα, αυτή τη φορά όμως απο θραύσματα πορσελάνης μαζεμένα απο τη θάλασσα, που όπως έχω ξαναπεί, αυτά τα θραύσματα είναι ευρήματα των ερειπίων του σεισμού του 1953, που ισοπέδωσε τη Χώρα του Νησιού, μαζί με την πυρκαγιά που ακολούθησε , και τα μπάζα ρίχτηκαν στη θάλασσα, κατά μήκος της ακτογραμμής της πόλης, δημιουργώντας χώρους που χτίστηκαν, δρόμους και νέα ακτογραμμή. 

a fish with ceramics from the sea

Με συγκινεί κάθε νέο κομματάκι που ανασύρω χωμένο μέσα στην άμμο ή στα χαλίκια που λαξεύει τόσα χρόνια αέναα η θάλασσα, γιατί είναι ενα κομματάκι της ιστορίας του ίδιου του Νησιού!

Και για το τρίτο, μία πέτρα και πάλι, που ναι μεν έχει ένα ακόμα ψάρι, αυτό όμως απο κάτι πολύ κοινότυπο 😉... απο μία απόδειξη είσπραξης καταστήματος !

Στην περίπτωση αυτή αστάρωσα και έβαψα με λευκό χρώμα την πέτρα, έκοψα ενα τμήμα του χαρτιού με σειρά γραμμάτων για το σώμα, το κεφάλι έγινε απο το τμήμα του scaner όπως και τμήματα απο τα βράγχια, το πάνω μέρος, όπως και η ουρά του ψαριού έγινε απο ένα τμήμα της απόδειξης με πιο σκούρο χρώμα που έκοψα σχηματίζοντας μύτες. 

Αυτό μόνο! Δεν προσπάθησα να καλύψω τα γράμματα , το ίδιο έκανα και για τα κύματα που απλά έκοψα με ψαλιδάκι χειροτεχνίας και χρησιμοποίησα μόνο το πιο λευκό κομμάτι της απόδειξης και κάποιο γαλάζιο. 

Ομολογώ οτι μ' αρέσει γιατί είναι κάτι τόσο απλό, που μου έδωσε όμως την πρώτη ευκαιρία ν' αρχίσω να ξαναζεσταίνομαι δημιουργικά, χωρίς ιδιαίτερα υλικά

a fish on a rock by store receipt

Ελπίζω να σας αρέσουν κι εσάς εξ ίσου 🙏

Pebble art by Hara

Και για να κλείσω και να σας αποζημιώσω για τον κόπο που κάνατε να μ' επισκεφθείτε, μία νεαρά με navy look σε φόντο decoupage, φτιαγμένη επίσης απο θαλασσινά θραύσματα και μ αυτά θα σας ευχηθώ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και υπόσχομαι οτι σε πρώτη ευκαιρία θα επανέλθω 

Φύσ' αεράκι, φύσα με!

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ & χρόνια πολλά με υγεία σ; όλους και τις οικογένειές σας

Η Λαμπρή πέρασε και εμπρός βήμα ταχύ για το Μάιο!

Θα το πω αλλη μια φορά κι ας γίνομαι γραφική και κουραστική (και για μένα την ίδια) πότε απο τα μπουφάν φτάνουμε στα μαγιώ...μόνο ο Θεός ξέρει!εγω ακόμα ψάχνομαι 😕

Τα πρώτα τσάρτερ ήρθαν κιόλας, το Νησί παίρνει τους Καλοκαιρινούς του ρυθμούς, δύσκολο και το χειμώνα, δυσκολότερο το Καλοκαίρι και η όποια μαγεία ανακάλυπτες κρυμμένη (μέχρι πότε;) παραδίδεται κι αυτή στους ρυθμούς του "πολιτισμού" και της "τουριστικής βιομηχανίας" που για χάρη της γίνονται τερατουργήματα.

Τέλος πάντων ας σταματήσω τη γκρίνια γιατί με τούτα και με κείνα το αυτοάνοσό μου ξαναφούντωσε πάλι μετά απο δέκα χρόνια. Τρώγω το μέσα μου αλλά τί να κάνω; ετσι είμαι! Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την κατάντια. Και όσα το στόμα σιωπά, το σώμα βοά 😢 . 

"Κακό δικό μου", θα μου πείτε και δεν έχετε άδικο, αλλά έτσι ήμουν, ετσι είμαι ,έτσι θάμαι, ΔΥΣΤΥΧΩΣ.

Ας πάμε στις τελευταίες δημιουργίες που ακόμα μυρίζουν ανοιξιάτικο Πάσχα και ελπίδα και φέρνουν έναν αέρα φρεσκάδας.

Εν αρχή ο αγρότης! 

Είχε φτιαχτεί από πέρσυ. Η μόνη του διαφορά οτι φορούσε κασκέτο από κονσέρβα ντομάτας γνωστής βιομηχανίας, συγγενούς πρώην Πρωθυπουργού 😉😂 (Πόσο πιο λιανά να σας το κάνω;χαχαχχα) Ωραίος ήταν κι έτσι μέχρι να τον βγάλω έξω και να μου τον πετάξουν τα γατιά και να διαλυθεί.

Οπότε αφού έμεινε πολύύύ καιρό ασκεπής, καπελώθηκε ξανά και πόζαρε! 

Το σώμα έμεινε ανέπαφο, αφού είναι μπουκάλι γίγας απορρυπαντικού. 

Ολη η κατασκευή με υλικά ανακύκλωσης ,όπως διαπιστώνεται ακόμα μία φορά. 

Μανιώδης καπνιστής ακόμα και εν ώρα εργασίας. Γύρω του διάφορα οικόσιτα ζωάκια . Τα κουνέλια φτιάχτηκαν από χαρτόνι, καλύφθηκαν δε, τα μεν με μαλλί το δε με ύφασμα.

Το ανοιξιάτικο γραμματοκιβώτιο προέκυψε απο την χαρτονένια  βάση της σύριγγας, που κάνω την καθημερινή μου ένεση. 

Είναι ένα επιμήκες χαρτόνι που στις δύο άκρες του έχει υποδοχές να στηρίζεται η σύριγγα. Πηγαίνοντας να το πετάξω , το λύγισα και είδα οτι γίνεται ένα ωραιότατο γραμματοκιβώτιο  και σκέφτηκα "γιατί νάχουν μόνο τα χριστούγεννα;;;" Και με διάφορα που κυκλοφορούσαν ολόγυρα, ρετάλια παντός είδους, φτιάχτηκε .

Η κυρία Λαγουδίνα, προέκυψε από ενα ρολό χαρτιού κουζίνας κι ένα φελιζολένιο αυγό. Υφάσματα, δαντέλες, κουμπιά έντυσαν το σώμα της

Το καλαθάκι της από το καπάκι κλεισίματος ενός φαρμάκου που έκανα εισπνοές. 

Ξέρω γελάτε με τόσα φάρμακα, αλλά βλέπετε οτι πιάνουν τόπο (γενικώς και ειδικώς 😉😂) 

Τί να κάνω που δεν έπινα ούτε ασπιρίνη και από μία χρονική στιγμή και μετά τα χτυπήματα ήρθαν απανωτά; Και πάλι καλά να λέω που τα κοντρολάρω...προς το παρόν 🙏

Ας επανέλθουμε όμως στην Λαγουδίνα, αν και δε νομίζω οτι χρειάζονται επιπλέον διευκρινήσεις, απλά καμαρώστε την ανφάς και προφίλ!

Και για το τέλος, αν και υπόσχομαι συνέχεια (πρώτα ο Θεός ☝) ένα παράθυρο στην Ανοιξη!

Αρχικά στο άνοιγμα του πασπαρτού κόλλησα μία αστική εικόνα, από την διαφήμιση των Μικρών Βιβλιοπωλείων που κυκλοφόρησε πέρσυ και μ' άρεσε πολύ και την χρησιμοποίησα και σ' άλλο έργο μου, πετρωτό.

Πάνω αριστερά της εικόνας κόλλησα ένα κονσερβοκούτι από σαρδέλες, που  έγινε το άνοιγμα στη Φύση! 

Είχα ένα παράθυρο απο Die Cuts Chipboard Stamperia που ήρθε ακριβώς όπως το ήθελα, αλλιώς θα το έφτιαχνα. Γύρω γύρω το κουτί ντύθηκε με φελλό για να μοιάζει με επίχρισμα τοίχου και ανά διαστήματα κόλλησα κομματάκια απο χαρτόνι μακέτας που αναπαριστά τοιχοποιία. 

Μία περικοκλάδα γλυτσίνιας αναρριχάται στα πλαϊνά του τοίχου και κρέμεται μπροστά από το παράθυρο. 

Μία σειρά απλωμένα ρούχα, απο σκόνη πορσελάνης που μου είχε σπάσει, πιάστηκαν απο το παράθυρο μέχρι την γωνία του 'κτιρίου", ενώ απο κάτω ενα τραπεζάκι, επίσης απο die cuts, περιμένει τους επόμενους αναγνώστες να διαβάσουν απολαμβάνοντας τον καφέ τους .

 Ενα καρότσι φορτωμένο ανοιξιάτικα λουλούδια στη βάση της γλάστρας του αναρριχώμενου και όλη αυτή η αναπαράσταση τοποθετημένη στην ανάποδη μεριά ενος αποτυχημένου καμβά, που πλευρικά ντύθηκε με το ίδιο χαρτόνι μακέτας να δίνει την αίσθηση τοίχου με τούβλα.

Νομίζω οτι η ίδια εικόνα κάλλιστα θα μπορούσε να αποδοθεί με υφάσματα, πηλό και ό,τι άλλο γεννήσει η φαντασία σας! Εμένα ,επειδή είμαι κι άνθρωπος της ευκολίας, άσχετα αν τρώω χρόνο στην λεπτομέρεια, ήρθαν αυτά.

Για την ανάγκη της φωτογράφισης μπήκε ένθετα σε μία κορνίζα, ο τελικός  προορισμός ακόμα αναζητείται 😕

Ελπίζω να σας άρεσε η ανοιξιάτικη πανδαισία και μ αυτά θέλω να σας υπενθυμίσω οτι ό,τι σας φαίνεται άχρηστο μπορεί με δεύτερη ματιά να μην είναι 😉. Αφήστε τ' αντικείμενα να σας ψιθυρίσουν τί θέλουν να γίνουν, δεν χρειάζονται πολλά για να δημιουργήσεις κάτι όμορφο 💝

Οσα δεν πρόλαβα να σας πω!

Και ο Χριστός Ανέστη και ο πελαργός έφτασε!

Πολλά γεγονότα μαζεμένα και τί να σας πρωτοπώ;
Πρωταπριλιά ανήμερα ένα δώρο ζωής πήρε σάρκα και οστά και διέψευσε κάθε δοξασία για την συγκεκριμένη μέρα!

Από τη στιγμή που μας πήρε τηλέφωνο ο γιος μου και μας είπε οτι άρχισαν οι πρώτες ενδείξεις τοκετού, μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησε το ταξίδι (ξημερώματα Πρωταπριλιάς), με πολύ φόβο λόγω των μποφόρ που μας είχαν από καιρό τρελάνει οι μετεωρολόγοι, που αυτό κι αν αποδείχθηκε πρωταπριλιάτικο, μέχρι τη στιγμή που φτάσαμε στο Νοσοκομείο σύσσωμοι οι παππούδες και μετά από ώρες αντικρύσαμε το θείο βρέφος (πράγματι θείο και πράγματι βρέφος 😍) είναι στιγμές που δεν περιγράφονται.

Ολη η αγωνία των εννιά μηνών ξέσπασε με δάκρυα χαράς και αγκαλιές αγάπης.

Το πρώτο εγγόνι και δη κοριτσάκι είναι γεγονός!

Τώρα αν σας πω οτι δεν εχω δει ομορφότερο μωρό; θα γελάτε μαζί μου και θα με θεωρείτε και δικαίως, κουκουβάγια, αλλά όσοι την είδαν, αυτό είπαν ρε κορίτσια και εγω βασίζομαι στην κοινή γνώμη 😂😂

Ευγνωμονώ το Θεό που μ' αξίωσε σε τούτο το θαύμα, που ναι μεν το έζησα δις με τα παιδιά μου, όμως να ζήσεις την συνέχεια μέσα από τα παιδιά σου είναι κάτι που δεν εξηγείται και δεν ερμηνεύεται με λόγια, αλλά μόνο με συναίσθημα. 

Τώρα ανυπομονώ για την συνέχεια 😉...της ανάληψης καθηκόντων νόνας-νταντάς!

Κι ετσι η μικρή σεβάστηκε και τις θρησκευτικές μου συνήθειες και μ άφησε απερίσπαστη να τις βιώσω για άλλη μια χρονιά, που ήρθε τόσο γρήγορα ώστε να μη μπορώ να συνειδητοποιήσω πότε είχαμε Χριστούγεννα και πότε φτάσαμε στο Πάσχα!

Ολα έγιναν σαν ένα γρήγορο μενού fast food και ομολογώ οτι μου έλειψε η προετοιμασία που αφήνει περιθώρια ο χρόνος. 

Παρ όλα αυτά νοιώθω ευλογημένη που τα κατάφερα και φέτος να παρακολουθήσω τα θρησκευτικά μου αντέτια που βιώνω παιδιόθεν. 

Το Πάσχα είναι ένα πέρασμα από τα κατάβαθα της ψυχής και των γενεών, που έχουν πια φύγει για το μεγάλο ταξίδι, κι εχω μείνει να θυμάμαι και ν' ακολουθώ ό,τι μου εμφύσησαν στο πέρασμα των χρόνων. 

Μια βαθειά θλίψη με διακατέχει όλο το διάστημα του Μεγαλοβδόμαδου, καθώς μου ξανάρχονται στο νου πρόσωπα και γεγονότα που βίωνα σ' όλη τη διάρκεια της ζωής μου και μου λείπουν πάρα πολύ. Οχι μόνο τα αγαπημένα  πρόσωπα αλλά και η συνεχής αλλοτρίωση των εθίμων για χάρη του Τουρισμού.

Χειροτεχνίες δεν έκανα, αλλά  αρχή της Μεγάλης Βδομάδας σ' ένα πρόχειρο συμμάζεμα μια τυχαία ματιά μου έπεσε πάνω σε κομμάτια πέτρας 

Δεν εχω ποτέ καταπιαστεί με κάποιο θρησκευτικού περιεχομένου θέμα, απλά γιατί θεωρώ ανάξιο τον εαυτό μου να πράξει κάτι τέτοιο. Ομως αυτά τα κομμάτια πέτρας, που είχαν βρεθεί στη θάλασσα, μου έδωσαν από μόνες τους το μήνυμα της δημιουργίας και μια που δεν θα υπήρχαν πρόσωπα, το τόλμησα.

Είχα ακριβώς όσα κομμάτια πέτρας χρειάζονταν να σχηματισθεί ένας  Σταυρός .

Στο κάθετο μέρος του περιπλέχθηκε μία αναρριχώμενη βιολέτα από γυαλάκια της θάλασσας και στη βάση του μία μαυροφορεμένη φιγούρα που προσκυνά ολοφυρώμενη. Το ακάνθινο στεφάνι έγινε από πραγματικά αγκάθια. 

Δεν ξέρω αν εσείς στα αυτοσχέδια παιχνίδια της παιδικής σας ηλικίας συμπεριλαμβάνονται και κρίκοι από αγκάθια τριανταφυλλιάς, αλλά εγώ ναι! ξεκόλλαγα τα αγκάθια από τον κορμό της τριανταφυλλιάς και τα έμπηγα το ένα στ άλλο μέχρι που γινόταν ένας κύκλος που άλλοτε γινόταν βραχιόλι άλλοτε κολιέ. Τώρα λοιπόν πήρε την ιδανική του θέση στο μεσοδόκι του μαρτυρίου κι έτσι ολοκληρώθηκε η εικόνα, που χαράχτηκε στο μυαλό μου με το που  είδα τις πέτρινες ράβδους.

Ελπίζω να μην θεωρείτε βλάσφημο.

Χρόνια πολλά σ όλες, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, η Φύση ανέστη και είναι παντού γύρω μας ανανεωμένη και πλουμιστοφορούσα 🌸🌷🌹🌻🌼.Πανδαισία χρωμάτων!

Λαμπρή λαμπροφορούσα!

Και κάνω την προηγούμενη ανάρτηση και σκάει πρόκληση της Μίας!

Ε να μην σηκώσω το γάντι μέρες που έρχονται;

Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά κι αρχίζω σιγά σιγά να παίρνω μπρος και να ξεφεύγω απο το σκοτάδι που μας περιτριγυρίζει όλους μας, με τους τρελούς που μπλέξαμε και δεν ξέρουμε πού θα μας βγεί

Όταν είδα το θέμα δεν είχα κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, όμως πηγαίνοντας στο εργαστήρι και βλέποντας ένα "στεφάνι" (αντικείμενο αγνώστου ταυτότητας και προελεύσεως) που κρεμόταν στο φωτιστικό του τραπεζιού καιρό, μου ήρθε η αρχική ιδέα

Στην αναζήτηση της "πλάτης" ξαναμουήρθε η ιδέα των τουρτόδισκων που εχω κρατήσει απο γιορτές, ένας λοιπόν ήταν ο ιδανικός, μια που είχε μπορντούρα!

Ξεκίνησε λοιπόν το στήσιμο της ιδέας.

Χωρίς καν ν΄ ασταρώσω τον τουρτόδισκο κόλλησα την αγαπημένη χαρτοπετσέτα που μου έφερε παραγγελία η κόρη. Ο γλυκούλης λαγός της Potter που χρησιμοποιήθηκε και στο βαλιτσάκι, έκανε το θαύμα του! Κόλλησε άψογα και ομόρφυνε το φόντο δίνοντας και το γενικό πρόσταγμα για το υπόλοιπο και συνέχισα

Αρχικά επειδή το στεφάνι ήταν ένα λεπτό πλαστικό το τύλιξα με λωρίδες φυσαλίδων να πάρει  πάχος και μετά με χαρτοταινία το ασφάλισα. Ετσι απέκτησε ενα πάχος δαχτύλου.

Έψαξα τα μαλλιά μου (οχι τα φυσικά, δεν είμαι και η Ραπουνζέλ!) βρήκα το κατάλληλο χρώμα για την περίσταση (είχα και γκρι αλλά οχι αρκετό) και άρχισα το τύλιγμα-πλέξιμο. Αφού ολοκλήρωσα τον κύκλο, έψαξα στα υπάρχοντά μου να βρω τ' αυτιά. Βρήκα δύο χοντρά υπόλοιπα κοτσάνια απο ψεύτικα λουλούδια που ήταν αφ ενός καλυμένα με καφέ χαρτί αφής (θα μπορούσα να τ αφήσω κι έτσι ;) ) και αφ ετέρου είχαν ακριβώς το μήκος που ήθελα!

Τους έδωσα το σχήμα των λαγουδίσιων αυτιών, πήρα  μαλλί και βελονάκι κι άρχισα το πλέξιμο.

Όταν ολοκληρώθηκαν κόλλησα πρώτα τ αυτιά στον τουρτόδισκο και στη συνέχεια το στεφάνι.

Αυτό ήταν! ΄

Θα μπορούσε να μείνει κι έτσι, όμως εγώ ήθελα λίγο ακόμα να παίξω, τώρα που είχα πάρει μπροστά.

Στόλισα το εσωτερικό με λουλούδια, κοτούλες ,χρωματιστά αυγά, πεταλούδες, ο,τι δηλαδή έρχεται στο νου σκεπτόμενοι  Άνοιξη-Πάσχα κόλλησα και δύο μεγάλους φιόγκους στο κεφάλι εκεί που ενώνουν τ αυτιά, κάλυψα και την πλάτη μ ενα πράσινο καρώ (που μην το ψάχνετε δεν το φωτογράφησα 😕) τύλιξα ενα κορδόνι γιούτα γύρω γύρω στον τουρτόδισκο και ...ταρα-τατααάμ!!!

Και μια που έγινε η αρχή ας ολοκληρώσω με τη συνέχεια.

Είχα αυτό το κουτί συσκευασίας βοτάνων κι επειδή μου θύμησε πολύ Ανοιξη και Πάσχα, είπα να το γεμίσω λίγο να μην μείνει παραπονεμένο.

Κόλλησα λοιπόν στο εσωτερικό του ένα ανάλογων χρωμάτων χαρτόνι και στη βάση κόλλησα στοιχεία απο πορσελάνη ,πάπιες, κουνελάκια, γλάστρες, που είχα φτιάξει μπόλικα οταν αγόρασα τις φόρμες, για δοκιμή.

Ενα κουνέλι ακόμα προσγειώνεται με ένα αυγό αλεξίπτωτο (κι αυτό απο πορσελάνη και βαμμένο)

Ετσι απλά ένα κουτάκι με εσοχή έγινε ενας κατάλληλος καμβάς για μία πασχαλινή σύνθεση, ετσι για να ξεσκουριάσω 

Φυσικά δεν μπορούσε να μείνει ένα κουτί, γι αυτό κολλήθηκε πάνω σ' ένα κομμάτι mdf το οποίο μετέτρεψα σε stand, κολλώντας απο πίσω μία τριγωνική σφήνα. 

Μ αυτό τον τρόπο έγινε κάπως σαν επιτραπέζια κορνίζα.

Στο πάνω μέρος που άφηνε ελεύθερο το κουτί γράφτηκε HAPPY EASTER και κολλήθηκε ένας ευμεγέθης φιόγκος.

Και όσο περνάνε οι μέρες και η αγωνία του τοκετού ανεβαίνει, τέλειωσα και τη βρεφική κουβερτούλα, οπότε την μιάμιση κουβάρα που έμεινε σκέφτηκα να την εκμεταλλευτώ.

Εφτιαξα λοιπόν ένα στεφάνι από στριμμένο χαρτί συσκευασίας, φουσκάλες συσκευασίας επίσης και τέλος χαρτοταινία και άρχισα απλά να τυλίγω το μαλλί puffy. Το πήρε όλο λες κι είχα μετρήσει ακριβώς το στεφάνι!

Στη συνέχεια κόλλησα επάνω πεταλουδίτσες, φραουλίτσες και αυγουλάκια και ένα σπιτάκι από γύψο κρέμεται απο τα κορδόνια του κρεμάσματος. 

Ετσι μπήκε κι αυτό στη χορεία των δημιουργιών της πρόκλησης των κοριτσιών για το Πάσχα, πριν δωρηθεί στη συμπεθέρα να το κρεμάσει στην είσοδο του Φαρμακείου ή του σπιτιού της 😉

Δεν είναι πολύ όμορφο με ελάχιστο κόστος για το σπίτι σας ή για δωράκι;

Ελπίζω να σας άρεσαν και τα τρία, εσείς θα μου πείτε ποιό σας άρεσε περισσότερο  😉!