ΕΛΛΑΔΑ: ΗΛΙΟΣ-ΘΑΛΑΣΣΑ!

Ποιός δε θυμάται το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη, των μαθητικών μας χρόνων;

                                                               Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι;

Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά;

Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει;

Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά;

Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι

καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά;

κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει,

κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα

ἀρχαία μνημεῖα της χρυσὴ στολή,

ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα

μία δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ;

Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα,

καὶ κάτι πού ῾χουμε μὲς τὴν καρδιὰ

καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα

καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά!

Με πόση τρυφερότητα και περηφάνια μας μπόλιαζαν εκείνα τα χρόνια!

κάτι τέτοιο ίσως στριφογύριζε στο μυαλό μου και μετά τις αυγοκούκλες πήραν σειρά  άλλα κουκλάκια με άλλα υλικά.

Πρώτη η Γοργόνα των Ελληνικών θαλασσών που ακόμα αναζητά τον αδελφό της τον Αλέξανδρο, μόνο που τωρα ρωτώντας μαθαίνει για τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 😠. 

Ο Μ.Αλέξανδρος χάθηκε μαζί μ όλη του την ένδοξη ιστορία, ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ όμως έχει πέσει σε καλά χέρια και παρόλο που η θάλασσα έχει άλλα σχέδια, το Ελληνικό  Πολυτεχνείο, μάλλον απο περίσσια χρήματος, θα του ρίξει μερικά εκατομμύρια να μην χάσουν κάποιοι τη μπάζα τους (έτσι για να μαθαίνετε και τα καθ ημάς οχι μόνο η Κρήτη να λιβανίζεται😉)

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ για όσους δεν τον ξέρουν ήταν ενα  λαθρεμπορικό που η ανταρσία των ναυτικών του για τα όβολα φυσικά το έριξε στον όρμο του Σπυριλή στο Βόρειο τμήμα του Νησιού. 

Ο όρμος ήταν ανέκαθεν γοητευτικός όμως τ απόκρημνα βράχια τον έκαναν απροσπέλαστο απο ξηράς κι όσοι τον είχαν ανακαλύψει πήγαιναν δια θαλάσσης. 

Μετά τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, μαζί με τα λαθραία τσιγάρα που γέμισε η θάλασσα και επωφελήθηκαν οι ορεινοί , μαθεύτηκε και παγκοσμίως η παραλία του Ναυαγίου κι ετσι έγινε το "οικόσημο" της Ζακύνθου, διαγράφοντας ,φευ, όλη την πολιτιστική ιστορία του Νησιού, σαν να μην υπήρξε ποτέ τίποτ άλλο πριν απο τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ.

Κι ενω η θάλασσα που είναι άγρια σ' εκείνο το σημείο, γιατί χάσκει στο ανοιχτό πέλαγος, που συνεχίζει απο Αδριατική και γίνεται Ιόνιο, κάποιοι επιμένουν να θέλουν να συντηρήσουν το κατασκουριασμένο κουφάρι που φέτος εχει μείνει το 1/3. 

Με τις υγείες μας!

Ετσι η γοργόνα μου φωτογραφήθηκε μπροστά στο αξιομνημόνευτο σκαρί, που για να δικαιολογήσουν το χρήμα ,τον βάφτισαν και αντιστασιακό!!!

Μπορεί λοιπόν νάχασε τον Αλέξανδρο, βρήκε όμως τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ!Πηγαινε γυρεύοντας😠

Και επειδή η Ελλάδα μας ήταν ανέκαθεν φύσει και θέση ναυτότοπος, τί άλλο θα ταίριαζε σε τούτο το μανταλάκι, εστω κι αν λέγεται σουηδικό; 

Ενας ναυτόπαις!

Προτίμησα να το ντυσω με πηλό. 

Δεν είναι γλυκούλης; Οχι πείτε μου!

Τα παπούτσια του είναι λίγο ταλαιπωρημένα αλλά θα επανορθώσω μόλις βρω στο νούμερό του 😉😀

Αυγουστιάτικοι Στραφταλισμοί

Τόλεγα εγω οτι οπου νάναι θ αρχίσω να φτιάχνω χριστουγεννιάτικα για το τσάι των Χριστουγέννων! 

Τί "άντε καλέ";

Ψέμματα λέω; καταλάβατε εσείς πότε φτάσαμε στον όγδοο μήνα του χρόνου;;; 

Αυτό τον καιρό, το παρακαταλάβαμε η αλήθεια είναι, γιατί ψηνόμαστε, αλλά ημερολογιακά ,ούτε καν! Σαν πριν λίγες μέρες νάχαμε Πρωτοχρονιά.

Οπως και νάχει, είμαστε στον Αύγουστο και καλά νάμαστε, να τον ζήσουμε κι αυτόν, όσο καλλίτερα γίνεται.

Ο Αύγουστος, απο τα παιδικά μας χρόνια, κουβαλάει μία αύρα ανεμελιάς, ελευθερίας και ερωτισμού. Θες η ελευθερία των διακοπών, θες η δική μας διάθεση χαλαρότητας, θες η έξαψη των σωμάτων απο τον ήλιο, εχει χρησθεί ο πιο ερωτικός μήνας του χρόνου και έχουν γράψει γι αυτόν ποιητές  και Λογοτέχνες! 

Εννοείται δικαιολογημένα.

Μακάρι να μπορούσα κι εγω να γράψω κάτι ανάλογο, αλλά ούτε Ελύτης, είμαι ούτε Ρίτσος, ούτε Σεφέρης (αναφέρω απλά τους πιο χαρακτηριστικούς και πολυδιαβασμένους). 

Ετσι θα βολευτώ μ' ένα ποίημα και  σπαράγματα της θάλασσας, που έφτασαν σ' εμένα και με σεβασμό έγιναν ποιήματα των χειρών μου.

Αύγουστος

Στα δίχτυα της σιωπής

ασημένια ψάρια που σπαρταρούσαν

οι χτύποι της καρδιάς μας

όταν ο μικρός Αύγουστος

ανέβαινε θριαμβευτικά

στα πέτρινα σκαλοπάτια του καλοκαιριού

σαν άλλος Ίκαρος που δεν γνώριζε

πως το πύρωμα μιας στιγμής

μπορεί να λιώσει τα πάντα,

ακόμα κι αυτά τα κέρινα φτερά μας.

Και στη χούφτα του δειλινού,

τρέλα και λογική,

σ’ ένα κουβάρι μπερδεμένα

όταν σμιλεύαμε σιωπηλά

τις λέξεις που γεννά ο έρωτας

εκεί που συναντήθηκαν οι σιωπές μας,

όταν το κόκκινο άνοιγε θριαμβευτικά

την αυλαία στους θιασώτες του ονείρου

που υπόσχονταν για μια ακόμα φορά

να αναστήσουν στην αυλή των θαυμάτων

τα λόγια της αγάπης που κλείσαμε κρυφά

στις κάμαρες του ονείρου,

μην και γίνουν λεία στα χέρια

άπληστων τυμβωρύχων.

Ένας καταρράχτης από πουλιά

που έχασαν την πυξίδα

στο πέταγμά τους,

τα λόγια που ξέφυγαν

από τα χείλη των εραστών

τις μεγάλες ώρες της σιωπής,

όταν βουβά η αράχνη του πόθου

έπλαθε απατηλά

τον ιστό της αγάπης

στα σκοτεινά δωμάτια του ονείρου.

Από την ποιητική συλλογή Νύχτα ηνίοχος (2010) της Βάσως Μπρατάκη

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟ!

Το σαλκίμι της βεράντας!

 ... "Ἐνῶ ἐκεῖνο τό σαλκίμι σικλαμέν

Γιά κείνη χύνονταν ἀπάνω στή βεράντα

Τό ἄρωμά του ὥς τό κρεβάτι της εἰσχωροῦσε

Σέ πλήρη ὀργασμό –θανάσιμο"

Μαρία Κέντρου-Ἀγαθοπούλου (1930)

Το "σαλκίμι", λέξη που δεν βρίσκεται σε κανένα λεξικό, είναι η γλυσίνα, ένα είδος ακακίας με καρπούς σε τσαμπιά, σαν σταφύλι. Είναι λέξη μικρασιάτικη, δάνειο από τα τουρκικά (salkim, που καταρχήν θα πει «κρεμαστό τσαμπί»).

Οι πρόσφυγες φύτευαν σαλκίμια στις αυλές τους.

Ο Θωμάς Κοροβίνης αναπολεί τις προσφυγικές γειτονιές της Τούμπας: «Πολλά σπίτια είχανε τσαρδάκια σκεπασμένα με σαλκίμια και κληματαριές και καθόταν από κάτω ο κόσμος κι έπινε το καφεδάκι του κι έκαναν οι γείτονες μουχαμπέτι [κουβεντούλα]».

Συντοπίτης του ο Γιώργος Ιωάννου, θυμάται: «Είχαμε μια σαλκιμιά, ριχτή στα κάγκελα σαν κισσός, κι ήταν η πόρτα μας ωραία για ρομάντζα».

Ξακουστά είναι τα σαλκίμια που σκεπάζουν τα καλντερίμια της αγοράς στον Μόλυβο της Λέσβου·

Και για την επεξήγηση της κατασκευής: Καμβάς μεγάλου μεγέθους με πάστες για εφέ τσιμέντου σε δύο χρωματισμούς, επιπλέον ακρυλικά χρώματα. Τουβλα , κεντρική πόρτα και στέγη από χαρτόνια, σκαλιά και τσαμπιά από φελιζόλ, αναρριχώμενο απο πηλό, μπαλκόνι και γλάστρες απο συνδετήρες και καπάκια οδοντόκρεμας, καλαμάκια χάρτινα νέου τύπου για υδρορροή και φωτιστικό απο καπάκια φαρμάκων και μεταλλικά στοιχεία (κουμπιά). Τα 3 παράθυρα είναι chipboard με εσωτερική διακόσμηση από μένα από χαρτόνια επίσης. και για την ιστορία πρώτα έγινε το έργο αλλά έδεσε υπέροχα με τη στροφή του ποιήματος, δε νομίζετε;

Καλό Μήνα οσονούπω φίλοι μου αγαπημένοι, με χρώματα, μοσχοβολιές και ομορφιές κάθε τύπου, μακρυά απο κόβιντ ;)

Πόσο Μάϊο αντέχεις;

 Μάιος,  Άνοιξη, η Γιορτή της Μητέρας όλα μαζί και πως να τα προσπεράσεις; 
Μ' ένα ποίημα λοιπόν του Κωστή Παλαμά συγκεράζω όλα αυτά μαζί

 ΜΑΙΟΣ

Ο Απρίλης ξανθός, αρχοντιά φημισμένη, ζαχαρένια θωριά, ο Απρίλης πεθαίνει·και ο Μάης απάνου του γέρνει,χαροκόπος λεβέντης, μα δίχως μυαλά,και του φρόνιμου Απρίλη τα μάτια σφαλά,και τα πλούτη του παίρνει. Ο Απρίλης σωρούς θησαυρούς και καλούδια,τί πουλιά, τί νερά, τί δροσιές, τί λουλούδιαστα παλάτια τα πράσιν’ αφήνει!Κι απ’ την ίδια στιγμή και απ’ την πρώτη βραδιάνά ο Μάης· αλύπητα δίχως καρδιάτα ξοδεύει, τα χύνει. Με τ’ αηδόνια καλεί τη χαρά και τη χάρη·όπου νιότη, παιδί, λυγερή, παλικάρι,όπου φτώχεια, όπου πλούτος γελάει,του γλυκού μηνυτή καταφτάν’ η λαλιά·η ζωή με ολάνοιχτη τρέχει αγκαλιάστο τραπέζι του Μάη.Της αυγούλας το φως πολυέλαιον έχουν,τραγουδούν κι αγαπούν και θερίζουν και τρέχουν.Στ’ αποφάγια, σαν πρόβαλ’ η μέρα,φεύγ’ η νιότη χορτάτη και φεύγ’ η ζωή,στις αγάπες η χάρ’, η χαρά στη βοή,το παιδί στη μητέρα!

-Τὸ στεφάνι ποῦ βλέπεις, αὐτὸ τὸ στεφάνι,
Ἀπ' τὰ πλούτη τοῦ Μάϊ ἐγὼ τὤχω κάνει,
Μητεροῦλα, μὲ λουλούδια χίλια·
Ταπεινὰ κι' ἀκριβὰ, εἶνε μία χαρά·
Πῶς ταιριάζουνε, κύττα ζαμπάκια λαμπρὰ
Μὲ φτωχὰ χαμομήλια.

»Ὅλα τ' ἄνθη, μητέρα, δὲν εἶν'ἀδελφάκια;
Σὲ γαστροῦλες καὶ κήπους, ἀγροὺς καὶ ῥυάκια,
Μιὰ δροσιὰ, καὶ μικρὰ καὶ μεγάλα ;
Νὰ πονῶ τὰ φτωχὰ δὲ μοῦ εἶπες ἐσύ ;
Ὅλα τἄθελα· τ' ἄλλ' ἀπ' ἀγάπη χρυσῆ,
Ἀπὸ ἔλεος τ' ἄλλα!

»Ποιὸ παιδὶ σὰν ἐμὲ τέτοια ἔχει μανούλα ;
Τίνος ἄλλου ἀνθοὶ ἔχουν τέτοια δροσοῦλα ;
Τέτοια χάρι καὶ μύρο καὶ χρῶμα ;
᾿Σ τοῦ σπητιοῦ μας τὴν πόρτα θ' ἀνθῇ κρεμαστὸ
Ὡς τὴν ἄλλη χρονιὰ ποῦ θ' ἀλλάξω κι' αὐτὸ
Μὲ καλλὶτερ' ἀκόμα.»

«-Ὦ παιδί μου, ὁ Θεὸς ἕνα ἄλλο στεφάνι
᾿Σ τὴ μεγάλη μικρή σου καρδιὰ ἔχει βάνει
Ἀπὸ ἄλλου Μαγιοῦ ὡραιότητα
Μοσχομύριστο πάντα κι' ὁλόλευκ' ἀνθεῖ·
Μὰ σὰν γείρῃ ξερὸ δὲ' 'μπορεῖ ν' ἀλλαχθῇ·
Καὶ τὸ λὲν α θ ω ό τ η τ α».

Κωστής Παλαμάς

ΕΣΤΙΑ Τεύχος Ἀριθ. 335 ΕΤΟΣ ‘Ζ, 30 Μαΐου 1882

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΗΡΘΑΝ ΠΑΛΙ!

Διαβάζω ποιήματα για τα Χριστούγεννα, μια παλιά παιδική συνήθεια και εκτός των νέων ποιητών, βγάζουν μια γλυκερή και παιδική αθωότητα που έχουμε χάσει από καιρό. Οι σύγχρονοι είναι πιο κοφτοί, πιο προβληματισμένοι, πιο σημερινοί, με τα σημάδια των καιρών να καταγράφονται γλαφυρά από την πένα τους.

Όμως εγώ, ρομαντική όπως πάντα, προτιμάω τους παλιούς, γιατί τούτη η άγρια εποχή, η επίφοβη, η απόμακρη και ανθρωποβόρα θέλω να ξορκιστεί απο τούτη τη γλυκερή αθωότητα και αγνότητα

Μπάλα φελιζόλ με πηλό και το αγγελάκι ξυλόγλυπτο

Θάθελα  Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι...κατά τον Παλαμά

Decoupage απο διαφορετικές χαρτοπετσέτες για ενα ενιαίο Χριστουγεννιάτικο Τοπίο

Θάθελα  να θαυμάζω Τι φως και χρώμα κι ομορφιά να σκόρπιζε το αστέρι

Θάθελα  ν ακουω τις καμπάνες του Κώστα Κρυστάλλη: Ξημέρωναν Χριστούγεννα. Οι εκκλησιές σημαίνουν,

κουνιούνται τα καμπαναριά,

αλλά &: Χιόνια στο καμπαναριό
που Χριστούγεννα σημαίνει
Χιόνια στο καμπαναριό
ξύπνησε όλο το χωριό, κατά τον Σπεράντζα

Χαρτιά scrapbooking για μία χριστουγεννιάτικη απόδοση

Θάθελα Όξω πέφτει αδιάκοπα και πυκνό το χιόνι, κατά τον Τέλλο Αγρα

Θάθελα  με τα μάτια της ψυχής να: Είδα χτες το βράδυ στ’ όνειρό μου,

το γεννημένο μας Χριστό,

Και πάλι θάθελα να τόχει στρώσει κατά τον Κωνσταντίνο Χατζόπουλο : Μες την αχνόφεγγη βραδιά

πέφτει ψιλό-ψιλό το χιόνι,
γύρω στην έρμη λαγκαδιά
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.

Ούτε πουλιού γροικάς λαλιά,
ούτ’ ένα βέλασμα προβάτου,

Ενώ :  Στην γωνιά μας κόκκινο τ΄αναμμένο τζάκι κατά τον Σπεράντζα

Και τέλος θάθελα να νοιώθω πάντα αυτό το αίσθημα του λυγίσματος μπροστά στο θαύμα κατά το Δροσίνη : Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη

λυγούν τα πόδια

Τα αποκόμματα που κάνουν τον πίνακα χριστουγεννιάτικο

Αντί τα: Χριστούγεννα άφωνα και παγωμένα του Τάκη Βαρβιτσιώτη

Παγωνιά, του Τάσου Λειβαδίτη

Ας καταλάβουμε επιτέλους οτι :Μέσα μας γίνεται η Γέννηση.

Έξω στέκει το σχήμα της – κατά τον Γιώργο Θέμελη

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να ‘ν’ ήμερος να ‘ναι άκακος κατά τον Ελύτη

Και πάλι λες δεν είναι δυνατό
όλες αυτές οι ευχές να ψεύδονται, κατά τον Κώστα Μόντη

 Και μεσ την καταχνιά της καθημερινότητας, με τον πέλεκυ νέας μετάλλαξης πάνω από τα κεφάλια μας, η πιο όμορφη Γιορτή του χρόνου είναι πάλι εδώ, να μας υπενθυμίσει οτι Χριστούγεννα είναι ΑΓΑΠΗ, ΝΟΙΑΞΙΜΟ, ΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ,ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ  &  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

                                                            ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

ΔΕΝ δίδονται αντιπαροχή

Είναι εκπεφρασμένη πολλάκις η αγάπη μου στα παλιά σπίτια, τα μισό ή τα πλήρως εγκαταλελειμμένα. 
Αυτά που μόνο οι θύμησες τα ζωντανεύουν πια. 
Αυτά που πέρασαν ζωές από μέσα τους και τώρα στέκουν έρμα. 
Αγαπώ τα παλιά σπίτια, συγκινούμαι ,στέκομαι ,τα θαυμάζω, αναρωτιέμαι, πλάθω εικόνες με το μυαλό μου ακούω φωνές κρυφοκοιτάζοντας από κάποια σπασμένη είσοδο ή ρημαγμένη γρίλια το εσωτερικό τους. 

Γίνομαι δηλαδή ηδονοβλεψίας του παρελθόντος τους!

Είναι εικόνες που δε προσπερνώ ποτέ, αντίθετα με προβληματίζουν, μα πάνω απ όλα με συγκινούν βαθειά, πόσο μάλλον οταν τα βλέπω ρημαγμένα, άπνοα, αφημένα στην τύχη τους. Σαν να μην έζησαν μέσα εκεί άνθρωποι, να μην τα πόνεσαν, να μην άφησαν αποτυπώματα στους τοίχους τους που ακόμα και τα κάδρα αφήνουν! 

Πίκρα.

Μετά από τόσα σπίτια που έχω φτιάξει, νομίζω, αν με γνώριζε ο "Εθνάρχης" τότε που ισοπεδωνόταν η ΑΘήνα,  θα μ είχε εξοστρακίσει. Τόση πια μανία να παραμείνουν όρθια κάποια παλιά, που μόνο ιστορία έχουν ν αφηγηθούν, ειλικρινά δεν ξέρω πόθεν εκπορεύεται!

Έτσι όταν μου δίνεται η ευκαιρία την αρπάζω για ν αποδώσω κάποιο καινούργιο οικοδόμημα. 
Σε κάποια αποστολή υλικών από την Κρήτη και το αγαπημένο ΧΕΙΡΟΚΑΜΩΤΟ, ως προστατευτικό σε ξυλόγλυπτα ήταν κάποια κομμάτια κόντρα πλακέ. 
Ούτε στιγμή δε πέρασε από το μυαλό μου να τα πετάξω, εννοείται! Από την αρχή η ιδέα ήταν το σπίτι, αλλά επειδή δεν είχα τρόπο να κάνω εγκοπές και ανοίγματα, αρα δεν μπορούσαν να γίνουν ένα τετραγωνισμένο, αποφάσισα να τα κάνω συγκρότημα κατοικιών( πρόσοψη για την κυριολεξία)!

Τα ένωσα με συρραπτικό και χρησιμοποίησα  πάστα απο paverpol - pareplast & stone art για την απόδοση του πολυκαιρισμένου και κατά τόπους πάστα κρακελέ. 

Επίσης τα πρώτα υλικά λειτουργούν κι ως σκληρυντής κι όντως έδεσε το τρίπτυχο περισσότερο.

Τα παραθυρόφυλλα είναι chipboard όπως και η μαύρη πόρτα που μοιάζει σιδερένια (και με "μεταλλικό" στέγαστρο απο βεντάλια ξύλινη). Οι άλλες δύο είναι ιδιοκατασκευή από χαρτόνι (όπως και τα περισσότερα που συνθέτουν το σύνολο, μπαλκονάκι εισόδου, ζαρντινιέρα παραθύρου) και η μεσαία επενδύθηκε με κομμάτια από ξύλινη βεντάλια και μια μεταλλική εγκράφα από ζώνη. 

Ολα τα στοιχεία που διακοσμούν το πάνελ είναι τρισδιάστατα.

Λεπτομέρεια απο τις πόρτες

Φυσικά όλα περάστηκαν με χρώματα κιμωλίας. 

Μπήκαν ξυλόγλυπτα εν  είδη σκεπής .

Λεπτομέρεια απο τα παράθυρα

Αυτό το συγκρότημα μου θύμισε κάπως τα Προσφυγικά της Αθήνας, ίσως το χρώμα, ίσως η πολλαπλή εγκατάλειψη, πάντως όπως κι εκείνα, έστω και τραυματισμένα αντιστέκονται και διατηρούν κάποια ζωή στα σπλάχνα τους κι αυτό φαίνεται από τα μισάνοιχτα παράθυρα που μπορείς να δεις στο εσωτερικό τους, ή τ απλωμένα ρούχα.

Το δεύτερο, είναι ένα σπίτι  που συντέθηκε  από 4 κουτιά (3 διαφορετικών τύπων μπισκότων κι ενός τσαγιού) που επίσης χρησιμοποιήθηκε η ίδια πάστα σκλήρυνσης  και παλαιότητας.  

Τα παραθυρόφυλλα είναι die cuts της εταιρίας Stamperia κι ολα τα υπόλοιπα που απαρτίζουν το έργο χειροποίητα κομμάτια από ανακυκλώσιμα υλικά που ολοκλήρωσαν τον κύκλο ζωής τους, αλλά δεν πετάχτηκαν ως άχρηστα πλέον. 

Και σ' αυτό ομως έδωσα σημάδια ζωής. 

Κάτι οι γλαστρούλες, η βρύση που ακόμα τρέχει νερό, κάτι οι φωλιές των πουλιών, δείχνει οτι το σπίτι ακόμα κατοικείται παρά τα χρόνια που κουβαλάει 

Λεπτομέρειες απο τις φωλιές, τη βρύση, το ποδόμακτρο, το φωτιστικό και το κουδούνι της εισόδου, το ρολόι και η κολώνα της ΔΕΗ

Θα ολοκληρώσω την παρουσίαση μου με ενα τρυφερό ποίημα του Γ. Δροσίνη

Τίποτε δεν άλλαξε απ᾿ το σπίτι σου

κι απ᾿ το δρόμο κι απ᾿ τη γειτονιά.

Μόνον η παλιά βρυσούλα στέρεψε

στην αντικρινή σου τη γωνιά.

Τίποτε δεν άλλαξε απ᾿ το σπίτι σου.

Βιαστικός διαβάτης το θωρώ

και, ξεχνώντας πόσα χρόνια πέρασαν,

σα και  τότε πάλι λαχταρώ

Λαχταρώ ν᾿ ανοίξεις το παράθυρο

και στο   διάβα μου άξαφνα να βγεις,

γελαστή παιδούλα καστανόξανθη,

χάραμα απριλιάτικης αυγής.

Σφαλιστό απομένει το παράθυρο

κι αν τ᾿ ανοίξεις, μι᾿ άλλη θα φανεί.

Μόνο στο παράθυρο της θύμησης

βγαίνεις ίδια και  παντοτινή.

 (Γ. Δροσίνης - Το σπίτι σου)

Και επίσημα πλέον, ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ!

Την ευκαιρία μη φοβηθείς...εσυ καινούργιο αετό θα φτιάχνεις

Με δύο ποιήματα στο ύφος της ημέρας θα σας ευχηθώ ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ, οδηγούμενοι προς το Πάθος (το Αγιο και του καθενός μας) με καρδία καθαρά και συχώρεση, αλλά πάνω απ' όλα, αισιοδοξία (όσο δύσκολο και αν φαντάζει, επιβάλλεται.) 

«Καθαρά Δευτέρα»

Ὃταν ξυπνήσεις

Καθαρά Δευτέρα

καί δεῖς

σκοτεινιασμένο οὐρανό

μέ σύντομες βροχές

καί μέ ἀέρα

τήν εὐκαιρία

μή φοβηθεῖς

καί χάσεις

νά ἀμολήσεις πάλι

τόν χαρταετό

κρατώντας

απ’ τα μέσα

την καλούμπα

Γιάννης Πατίλης

"Καθαροδευτέρα¨ Pebble art by Hara

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ

Ψηλά όσο μπορεί να φτάσει,

πέταξε τον χαρταετό σου κι' ύστερα,

όταν στα σύννεφα απ' τα μάτια σου χαθεί,

κόψε του το σχοινί κι' αμόλα τον,

ψηλότερα να πάει μονάχος.

Μα σαν του ανήφορου οι πνοές σωθούν,

και τονε δεις σε ίλιγγο τρελό να πέφτει,

μη τονε ψάξεις·

κι' αν τύχει στα γυμνά καλώδια,

καρβουνιασμένο σκελετό τον αντικρίσεις,

μη λυπηθείς.

Προτού ξανά τα χελιδόνια,

στήσουνε δίπλα του φωλιές,

εσύ καινούργιο αετό θα φτιάχνεις.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Λεπτομέρεια του πίνακα