Μια ακόμα χρονιά πέρασε

 Μία νέα εν αναμονή!
Αντε και να δούμε τί μας περιμένει και το 2024!!! 
Θέλω να είμαι αισιόδοξη όμως, τα γεγονότα κύριε Πρόεδρε! που θα έλεγε κι ο Πάντζας, αγορεύοντας ως συνήγορος υπεράσπισης της ιστορίας, δεν συνηγορούν υπέρ αυτού. Ας ελπίσουμε όμως κι ας ευχηθούμε νάναι πράξεις που θα διορθώνονται, όπως αυτός ο Αη Βασίλης που ήρθε απο το Βορρά μαζί μ άλλα δύο αδελφάκια του,, αλλά δυστυχώς, ακουγόταν απο έξω απο το κουτί συσκευασίας ο ήχος των κουδουνιών...και δεν ήταν απο τους τάρανδους, φευ! Κουδούνιζαν τα συντρίμμια του 😢. 

με την τρυπα να χάσκει

Τώρα πώς και γιατί μη με ρωτήσετε. 
Το κουτί άθικτο, μέσα χιλιοδιπλωμένο σε φυσαλίδες χαρτιά, σελοφάν, κι όμως, αυτού του έλειπε απο τη μέση και κάτω. 

Το φωτογράφησα συσκευασμένο και μετά και ξεντυμένο, αλλά το νέο κινητό στις πρώτες ώρες των δοκιμών του, δεν συνηγόρησε υπέρ της δεύτερης εικόνας, ίσως γιατί δεν ήθελε να θυμάται, ετσι βολευτείτε στα λόγια μου και στην εικόνα του συσκευασμένου.

η μπροστινή πλευρά "αποκαταστημένη"

Στην αρχή προσπάθησα να βρω το δίκιο μου, αλλά επειδή κατάλαβα εγκαίρως οτι ήταν μάταιο, έβαλα σκοπό να το συνεφέρω όπως μπορώ. 
Φάνταζε ακατόρθωτο γιατί ήταν κάποια μεγάλα κομμάτια και όλα τα υπόλοιπα σκόνη και θρύψαλα, και οχι απο μία μία λεία επιφάνεια 😢αλλά είπα έτσι κι αλλιώς χαμένο, θα κάνω την προσπάθειά μου και αν βγεί βγήκε. 

Παιδεύτηκα απίστευτα αλλά δεν τα παράτησα, γιατί εμείς οι παλιοί, όπως έλεγαν οι παλιότεροι  για τις σχέσεις, ο,τι χαλούσε δεν το πετούσαμε, το φτιάχναμε😉 κι εγω τον είχα ερωτευθεί παράφορα τον Αγιο Βασιλάκο μου. 
Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω μία φάτνη σ όλο αυτό το χάος που είχε δημιουργηθεί κάτω απο το δέντρο. Δεν θάταν άσχημο! 
Η  Γέννηση στη σπηλιά και απο πάνω θα περνούσε ο Αγιος Βασίλης 2, σε 1 ένα πράγμα! Όμως δεν είχα αντίστοιχες φιγούρες φάτνης και τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Οπότε η επανασυγκόλληση ήταν μονόδρομος. 

Η πίσω πλευρά "αποκαταστημένη"

Για καλή μου τύχη, μου είχε σταλεί μαζί και μία κόλλα που κολλάει και σίδερα μεταξύ τους! 

Σίδερα η αλήθεια είναι δεν ξέρω, τα δάχτυλά μου δεινοπάθησαν πάντως. 

Κόντευαν να ενσωματωθούν στο πολυεστερικό!

Και τσουκου τσουκου με πολύ υπομονή και επιμονή, το μεγαλύτερο μέρος συγκολλήθηκε. Ευτυχώς που είχα παίξει πολλά παζλ στη ζωή μου και ετσι η υπομονή και η επιμονή είχαν τροχιστεί καλά.
Για να κλείσω τα κενά, που εννοείται εξακολουθούσαν να υπάρχουν, πέρασαν πολλές σκέψεις απο το μυαλό μου και κατέληξα στη γυψόγαζα. Ετσι και τα κολλημένα κομμάτια θαταν πιο σίγουρα και τα κενά θα έκλειναν και θα υπήρχε μία παρόμοια υφή με το πρωτότυπο και θα βαφόταν πιο εύκολα. 

Πλήρως αποκαστημενο πλέον

Οντως καλύφθηκε όλο το σπασμένο μέρος κομματάκι κομματάκι, περάστηκε αφού στέγνωσε με πάστα διαμόρφωσης, αστάρι και χρώμα. 

Οπου ήταν το χιόνι λευκό, όπου ήταν τα φυλλώματα του δέντρου πράσινο.

Πλήρης αποκατάσταση στην μπροστινή πλευρά

Μετά ο κόπος ο μεγαλύτερος ήταν στο βάψιμο. 

Απορώ με τη Νάνσυ του fb που βάφει τον πηλό με πινέλα μοντελισμού, με μια τρίχα, πώς τα καταφέρνει και έχει το άψογο αποτέλεσμα 😏😒 
Εγω κάτι που το χέρι μου έτρεμε, κάτι που είμαι και ολίγον στραβή, για βάψιμο λεπτομέρειας  δεν κάνω. Αυτό πάντως είναι το τελικό αποτέλεσμα και το χάρηκα περισσότερο κι απο τα γερά που περιμένουν τη σειρά τους (αλλά μάλλον για του χρόνου τα βλέπω) γιατί μπορεί να μην είχε τα εκατομμύρια αλλά αξιζε μία δεύτερη ευκαιρία, τόσο δρόμο έκανε και φαντάζομαι τί θα ειπώθηκε μέσα στην κλειστή κούτα μετά τον θανάσιμο τραυματισμό (άγνωστο πού και πώς) με  το αδελφάκι του που θα καμάρωνε ανέπαφο. Εχω την υποψία οτι το γερό θα το ζηλεύει κιόλας, που ήταν το πρώτο που φτιάχτηκε και δεν πετάχτηκε!

Η τελική μορφή

                                

και η πίσω πλευρά

                                

Απο το ίδιο κατάστημα του Βορρά (silicon world) ήρθαν και τ αλλα πολυεστερικά που θα σας δείξω στη συνέχεια. 

Εχει πολύ ωραίες προτάσεις και πολύ καλές τιμές. 

Αυτά δε τα είχε στη μισή τιμή κι έτσι τα προμηθεύτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.  

Είναι όπως καταλαβαίνετε αρκετού μεγέθους και τα σκέφτηκα σαν δώρα για συγγενείς και φίλους 

Είναι όπως είπαμε πολυεστερικά που σου δίνουν τη δυνατότητα να τα βάψεις όπως εσύ επιθυμείς.
Μάλιστα το ένα απο τα δύο πολυεστερικά Αγιο Βασίληδες σκέφτομαι να βάψω μόνο το έλκηθρο του ΑΗ Βασίλη και τους τάρανδους και ολο το φόντο να μείνει λευκό. Θα το δούμε στην πράξη 😉
Μαζί δε με την παραγγελία ήρθαν και τα δύο μικρά δωράκια απο τον ιδιοκτήτη και τον ευχαριστώ πολύ και απο εδώ.

Κι επειδή πολλά γλυκά μπήκαν και αυτές τις γιορτές, ενα ωραίο κουτί ποτέ δεν πάει χαμένο. 
Ετσι παρέα μ' ένα κύλινδρο απο χαρτί κουζίνας, έγινε ένα ακόμα γιορτινό σπιτάκι για ξωτικά

A new cardboard christmas' eve house

Για το τέλος λοιπόν και για την αρχή της νέας Χρονιάς, θα ευχηθώ να μη σας φτάνουν τα κουτάλια και τα φτυάρια να φορτώνουν χαρές 

Μεσαίου μεγέθους φτυάρια με napkin's decoupage 

                    

Μεγάλα φτυάρια napkin's & rice paper's decoupage 

                                    Πιστέψτε στη μαγεία του 2024 και πού ξέρετε; Ισως γίνει!

                                      

Christmas elf

 Καθημερινά τηλεοπτική διαφήμιση μας υπενθυμίζει το πόσες μέρες μένουν μέχρι τα Χριστουγεννα κι εγω νομίζω οτι ανεβαίνω Γολγοθά.
Ειλικρινά δε μπορώ και δε θέλω να σας περιγράψω το πως νοιώθω, δε υπάρχει λόγος να μαυρίζουμε περισσότερο τις καρδιές μας μέρες που ρχονται, ουτε ο χώρος εδώ είναι εξομολογητήριο. 
Αυτό το χώρο θέλω να τον κρατήσω άσπιλο και αμόλυντο απο δάκρυα και παράπονα, θέλω ναναι και να παραμένει όπως εξ αρχής δημιουργήθηκε χώρος χαράς. Γι αυτό θα επιμείνω με τις ελάχιστες φετινές δημιουργίες που έγιναν στα όποια κενά δημιουργούνται στη διάρκεια της ημέρας και προσπαθώ να εκμεταλλευτώ, γιατί είναι ελάχιστα. 
Πόσο αναπολώ εκείνα τα βράδυα που έπρεπε να κακαρίσει ο κόκορας για να πάω επιτέλους για ύπνο! Πόσο μου λείπουν αυτά τα ξενύχτια!!! Αλλά ας μην είμαι αχάριστη και απο αυτές τις λίγες ώρες της δημιουργίας.
Οταν έκανα τις προμήθειες για τα Χριστούγεννα εχοντας κατά νου οτι φέτος επιτέλους θα ξαναέκανα το τσάι των Χριστουγέννων, είχα παραγγείλει απο την Decomagia  κι ενα μπουστάκι που είχα ερωτευθεί. 
Μέχρι να το πιάσω στα χέρια μου, άλλοι χειροτέχνες το είχαν φτιάξει σε διάφορες εκδοχές, οπότε εγω, οταν το έπιασα, αποφάσισα να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό και με ετερόκλιτα υλικά.  Είχα λοιπόν ενα "καπέλο" απο γυψόγαζα που είχα φτιάξει τις μέδουσες της αυλής πρόπερσυ (αν δεν κάνω λάθος) και μία αυγοθήκη. Αυτά τα δυο ήταν τα θεμέλια που έστησαν αυτό το δημιούργημα που έγινε το ξωτικό των Χριστουγέννων.

Πάνω απο το καπέλο της γυψόγαζας επειδή ήταν επίπεδο κόλλησα ενα πλαστικό καπάκι αγνώστου ταυτότητας,  να δοθεί λίγο ύψος και φόρμα. Στη συνέχεια έκοψα δυο κομμάτια απο τις θηκούλες της αυγοθήκης και τις κόλλησα μεταξύ τους δημιουργώντας ένα κορμό που πάνω του θα έμπαινε το μπούστο.

 Ολο αυτό το έντυσα με λευκό χαρτί αφής, αφού το στραπατσάρισα στη χούφτα μου ν αποκτήσει ζάρες για να κάνει πτυχώσεις υφάσματος. Στη συνέχεια, αφού στέγνωσε, κόλλησα κομμάτια απο διαφορετικές χαρτοπετσέτες με γιορτινό μοτίβο, ν αποκτήσει φόρεμα. Στην εσοχή της αυγοθήκης εβαλα χαρτί αφής και επάνω κόλλησα το μπούστο. Χέρια και πόδια (τα πόδια τα είχα απο την παλιά αμερικάνικη μπομπονιέρα που πέρσυ έφτιαξα την Βασίλισσα του χιονιού) έραψα ύφασμα το γέμισα με βάτα, στα δε χέρια έμπηξα ενα σύρμα και το λύγισα ν' αποκτήσουν πλαστικότητα κινήσεων και τα κόλλησα τα μεν στο σώμα τα δε στην περίμετρο του φουστανιού, γιατί το ξωτικό κάθεται κομψά χαμέ. Ενας κώνος απο την αυγοθήκη επίσης ντύθηκε με χαρτοπετσέτα κι έγινε καπέλο. Στα χέρια της κρατά ένα στεφανάκι και μία γιρλάντα απο χιονονιφάδες.

Ήταν μια πολύπλοκη κατασκευή, άσχετα απο τα  λίγα υλικά, που όμως ήθελε χρόνο και προσοχή. Ομως το αποτέλεσμα αντάμειψε τις προσδοκίες μου.

Έχετε αντίθετη άποψη;

Οι μποτούλες οι κροκό και τα κουδούνια του ελκηθρου

 -Γυναίκα λέω σιγά σιγά να ετοιμάζομαι, ειναι μεγάλο το ταξίδι και οσο περνούν τα χρόνια με κουράζει και περισσότερο

-Να ετοιμάζεσαι άντρα μου, ποιός φέρνει αντίρρηση; εδώ όλοι έχουν πάρει τους δρόμους, πληρότητα σου λέει στα τουριστικά καταλύματα εκατό τοις εκατό!

-Ναι αλλά εγώ πάω για δουλειά κι οχι για resort

-Γι αυτό έχεις ένα λογο παραπάνω, άλλωστε ποι΄ςο θάλεγε όχι σε τέτοια δουλειά! Να μοιράζει χαρά στα παιδάκια μικρά και μεγάλα 😉(ειναι βλέπεις και κάτι ζαβά που πιστεύουν ακόμα στον Αγιο Βασίλη, αλλά ,δεν εκθέτουμε κόσμο)

-Φερε μου λοιπόν τις μποτούλες μου τις κροκό να τους δώσω ένα φρεσκάρισμα, εχω χρόνια να τις φορέσω, αλλά τώρα που άλλαξε ο καιρός με πεθαίνει το κότσι και μόνο μ αυτές νοιώθω άνετα. Δε με χτυπάνε

-Εσένα δε σε χτυπάνε αλλά τις χτύπησα εγω

-Τι εννοείς;

-Τις μποτούλες που είχες προ απομνημονεύτων χρόνων δε λες;

Ναι ,τις Λουμπουτέν, τις κόκκινες με την κόκκινη γουνίτσα στο εσωτερικό. Μου τις είχε φτιάξει ο συχωρεμένος πριν αρχίσει να βάφει κόκκινες τις σόλες

-Μαύρες Λουμπουτέν! Κάποιος μαθητευόμενος θα τις είχε φτιάξει και τις είχες πληρώσει κι ένα νεφρό.

-Ναι αλλά γι αυτό κρατήσανε μέχρι τώρα

-Ποιός το λέει αυτό;

-Εγω, για πήγαινε φέρτε τες

-Δε θα σ ευχαριστήσω γιατί της είδα τόσα χρόνια αραχνιασμένες, έχασαν και τη φόρμα τους κόντεψε να φανεί η ύφανση της γούνας και της χρησιμοποίησα

-Τις χρησιμοποίησες;;;πού;;;

-Κάτι εικαστικό! Ε να μη στολίσω κι εγω μέρες που έρχονται ,μια ζωή όλα για τους άλλους τα έκανα και εμένα το σπίτι μου έμενε αστόλιστο

-Και τις μπότες μου τις πανάκριβες βρήκες;

-Είχαν διαλυθεί στα εξ ών συνετέθησαν, μη κοιτάς που είμαι μαστόρισσα και τις επανασυναρμολόγησα. Τόσα χρόνια κοντά στα ξωτικά την έμαθα την τέχνη

-Και τί τις έκανες παναπεί;

-Μάζεψα χιονάκι απο τον Πόλο και έφτιαξα ενα μικρή σκηνή απ αυτές που ζούμε καθημερινά με τα ξωτικά, τα ελαφάκια, τα ταρανδάκια (αυτά δεν μου κάθονταν αλλά εννοείται οτι ζουν μαζί μας) και φυσικά και μια εικόνα σου απο τότε που σε θυμάμαι οταν σε περίμενα παιδί! 

Γιατί να το πούμε αυτό να μην υπάρξει σύγχυση, μια διαφορά την έχουμε και μάλιστα μεγάλη, μη κοιτάς που ο έρως χρόνια δεν κοιτά 😍

-Επιμένω να τις δω

-Ορίστε

-Ιιιιιιιιιιιιι;;; Πόσα χρώματα έχουν απάνω τους; Θα τρίζουν τα κόκκαλα του συχωρεμένου

-Δε φταίω εγώ. Έστειλα ένα ξωτικό σου να μου φέρει μπογιά μαύρη αλλά είχε αχρωματοψία δεν ήθελε να ρωτήσει τους πωλητές να το ξεστραβώσουν μη δώσει λαβή για σχόλια και αντί για μαύρη μου έφερε καφέ και τ άλλα χρώματα που του ζήτησα αχταρμά μου τα έφερε, ευτυχώς μόνο το χρυσό πέτυχε. Έλαμπε βλέπεις Δεν είναι και σαϊνια όλα τα ξωτικά σου να τα λέμε κι αυτά

-Το κροκό όμως έζησε. Είδες οταν είναι καλό το δέρμα;

-Δε το συζητώ! Τόπους-τόπους αλλά έζησε να το θυμόμαστε

-Αντε τωρα να δω τι θα φορέσω. Ααα άλλαξα και τα κουδούνια στο έλκηθρο. Βαρειακούω τελευταία και ήθελα κάτι πιο μεγάλο. Ευτυχώς μια καλή γυναίκα μου είχε χαρίσει 6 κομμάτια απ αυτά που νόμιζε μπωλ να σερβίρει σπερνά, αλλά όταν αρχίσαν τα στάρια να τρέχουν απο την τρύπα κατάλαβε οτι δεν ήταν γι αυτή την χρήση. Ετσι με κέρασε κι εμένα 6,οχι κόλυβα, καπάκια καφέ, απ όταν επιτρεπόταν το πλαστικό. Ετσι έφτιαξα τρια ευμεγέθη κουδούνια να βροντούν σαν τα βραχιόλια της Γερακίνας, που λένε και στο Ελλάντα

-Αλήθεια τώρα, ήθελα νάξερα αν δεν ζουσες σ αυτή την παράνοια που ζεις τί άλλο θα έφτιαχνες;

-Ουυυυυυυυυυυ νάξερες πόσα συνωστίζονταν στο μυαλό μου κι ήρθε η 23 του Σεπτέμβρη και μου τα γκρέμισε όλα 😟. Πάλι καλά που έστω και κάτι μικρό φτιάχνω να περνάει η ώρα όσο με ετοιμάζουν τα ξωτικά!

Υ.Γ 1. Οι αναγνώστες μου να ξέρουν οτι πριν ζητήσουν εισαγγελική παρέμβαση για εγκλεισμό, οτι επιθυμώ οχι την Τρίπολη που την περικλείουν βουνά και παθαίνω κουπάρηση, αλλά την Κέρκυρα. Ιόνιο βρε αδερφέ, να μυρίζω θάλασσα και να νοιώθω στα μέρη μου μπας και επανέλθω (Εγω η Χαρά αυτό κι οχι ο Αη Βασίλης speaking)

Υ.Γ.2 Δεν ξέρω αν έχετε αγοράσει ποτέ παπούτσια απο το διαδίκτυο, αλλά ενίοτε μέσα τους για να διατηρήσουν τη φόρμα τους έχουν τα κομμάτια που σας εβαλα φωτογραφία. Αυτά συνέθεσα, προσθέτοντας ενα κομμάτι χαρτόνι για φτέρνα τακούνι και στη συνέχεια κόλλησα χαρτί αφής πάλι απ από το περιεχόμενο της παραγγελίας.

 Έπειτα της έντυσα γυψόγαζα (αν είχα paverpol θα το προτιμούσα, αλλά ένεκα η απόστασις και η ανυπομονησία μου!)πάστα διαμόρφωσης, πάστα κρακελέ και αλλεπάλληλα χρώματα μαύρο-καφέ, κόκκινο, χρυσό και λευκό για τα σκασίματα του κρακελέ. Ολοκληρώθηκε με σειρίτι μαύρο και χιονάκι (φυσικά και με αξεσουάρ)

Υ.Γ. 3 Τα κουδούνια ειναι ο,τι πιο απλό και χαριτωμένο (για μένα τουλάχιστον) έχω φτιάξει. Βέβαια οταν μεσα στο δέμα της λατρεμένης Βαρβάρας βρήκα τα καπάκια του καφέ

απόρησα τι χρήση μπορεί νάχουν, αλλά τα κράτησα και να που χρειάστηκαν κι έγιναν ενα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο στολίδι, βάφοντας αρχικά καφέ και πριν στεγνώσει χρυσό(όλα αυτά σπρέυ) χρώμα, αφου είχα κολλήσει πρώτα ενα καπάκι μπουκαλιού στην κορυφή(οπότε έκλεισε και η τρύπα) και είχα βιδώσει μία βίδα με στρογγυλό κεφάλι για κρεμαστάρι. 

Οταν βάφτηκαν τα κόλλησα ανά δύο και επειδή δεν έπιανε ο μαρκαδόρος για να φτιάξω τις μαύρες τρυπούλες και τ αστεράκια ενός κανονικού κουδουνιού, έκοψα με το κοφτάκι απο ένα μαύρο γυαλιστερό χαρτονάκι και τα κόλλησα. 

Αυτή ήταν όλη η κατασκευή! 

Ευτυχώς που υπάρχει αυτή πανέμορφη γιορτινή αναμονή που το διαδικτυο κατακλύζεται απο ιδέες και έτσι χώνομαι και απολαμβάνω μοναδικά δημιουργήματα και εικόνες που με ταξιδεύουν και με κάνουν να σκαρφίζομαι οδούς διαφυγής απο τη ζοφερή πραγματικότητα. 

Γι αυτό αντιμετωπίστε με με επιείκεια, δεν είμαι τρελή ,πολύ ταλαιπωρημένη είμαι😵

Φινίραν οι Χαιρετισμοί...

...κι αρχίσαν τα Νυμφία

να παν' οι γρίες τσι εκκλησιές

να 'χουν οι νιές αδεία"

Έτσι λέει το δημώδες της Ζακύνθου!

κι εγώ πριν παραδώσω τα όπλα, λέω να μαζέψω ό,τι έχω και δεν έχω από Πασχαλινό και να ετοιμαστώ για τα Νυμφία, καθότι, έχω παραδώσει προ πολλού σκυτάλη στις νιές για τα υπόλοιπα 😉

Η αλήθεια είναι, οτι φέτος έγιναν όλα υπο πίεση.

Έγιναν, γιατί έπρεπε να γίνουν 😒. Από διάθεση ούτε λόγος.

Αλλά κάτι που έσπασαν, κάτι περσυνά που ήθελαν αναμόρφωση (αυτό είναι το καλό με τις δημιουργίες, αν δε σου βγαίνει κάτι έρχεται η στιγμή που ολοκληρώνεται ή ανακατασκευάζεται) κάτι που δεν ήθελα να χαλάσω το αντέτι τση λαμπάδας στα παιδιά και τ' ανήψια μου, κάτι παραγγελίες που έκανα και αναμόχλευσαν τις χωνεμένες στάχτες ... ήρθα και λαμπάδιασα !

Κι η αλήθεια είναι ξεχάστηκα για λίγο μεσ τα χρώματα, τις κόλλες και τις πατίνες!

Εν αρχή λοιπόν μία κοτούλα που μου έσπασε και το μόνο που είχε μείνει ατόφιο ήταν το κεφάλι.

Την είχα αγοράσει στο τελευταίο μου ταξίδι στην Αθήνα (το λέω λες κι έκανα το γύρο του κόσμου τον προηγούμενο αιώνα, αλλά έτσι αισθάνομαι 😢) για να βάζω τα κόκκινα αυγά και τον υπόλοιπο χρόνο, όλο και κάτι έχει στην συρμάτινη κοιλιά της. Της είχα φτιάξει φωλιά για να τη στρώσω κλώσσα 😄από μια αποσυρμένη φόρμα κέικ και της έραψα γύρω της να βόσκει φρέσκα καροτάκια!

Αλλά επειδή μπαίνει ο σατανάς καθέτως ενίοτε, θέλησα να πιτσιλίσω τη φόρμα χωρίς να βγάλω από πάνω της την κότα, κι έτσι έπεσε κάτω κι έγινε κομμάτια. Ευτυχώς αρκετά μεγάλα για να ανασυντεθεί, εστω και με μεγάλη δυσκολία.

Στην αρχή, αφού την κόλλησα αλλά δεν θα έμενε στέρεα για πολύ, σκέφτηκα να κόψω λωρίδες από περιοδικό και κόλλησα σ όλο το τραυματισμένο σώμα. Έγινε όμως πολύ πλουμιστή από ολόλευκη που ήταν κι αφού την άφησα για μέρες να τη βλέπω για να κατέβει ιδέα, αποφάσισα τελικά να την παστώσω με κόλλα, χρώμα και άμμο και να γίνει και στέρεα και μονόχρωμη.

Εβαλα μόνο λίγες σταγόνες από κίτρινο και κόκκινο στο λευκό χρώμα για να το σπάσω και τελικά την απολαμβάνω έτσι που μοιάζει φυσική.

Στη συνέχεια ένα αυγό από γυψόγαζα και τσόφλια αυγού παρελθόντος έτους, ζητούσε εναγωνίως εκτός από βάση στήριξης και μια τσαχπινιά 😏

Ευτυχώς λοιπόν που υπάρχουν τα ξυλόγλυπτα!

Έσωσαν την κατάσταση με τον καλλίτερο τρόπο. Η τσαχπινιά συνίσταται στην "κορδέλα με τον φιόγκο" και η βάση αφού στηρίχτηκε πάνω σ ένα καρούλι από κορδέλα, περιτυλίχτηκε από ξυλόγλυπτη τρέσσα και με βρύα και λουλουδάκια ολοκληρώθηκε η στήριξη.

Επίσης στο σώμα του αυγού κολλήθηκαν κλαδιά με λουλουδάκια και μια πεταλούδα έκατσε να τα μυρίσει!

Ένα άλλο πάλι αυγό από φελιζολ με αποτυχημένους συνδυασμούς χρωμάτων ξανάγινε εξ αρχής και έκατσε κι αυτό σ ε νέες βάσεις.

Και για να τελειώνουμε με τ' αυγά ενα κεραμικό αυγό με decoupage χαρτοπετσέτας και ριζόχαρτων, ανοιγόμενο για να δεχτεί πασχαλινά μικρογλυκάκια.

Αυτό αλλιώς το ξεκίνησα αλλά αλλιώς ολοκληρώθηκε 😔

Οι λαμπάδες, έγιναν πρώτα των κοριτσιών 😍.

Είναι σελιδοδείκτες με τα χαρακτηριστικά τους. τα κορίτσια αυτά τα ενεπνεύσθηκα από μια Ιταλίδα στο PINTEREST (Cristiana Bellini) και είναι συνδυασμοί χαρτιού,ακόμα κι απο διαφημιστικά φυλλάδια, εγώ τους έδωσα μία κίνηση σπάζοντας σε κάποιες μεριές το χαρτί.

Μ΄ άρεσαν πολύ γιατί κάθε χρόνο πονοκεφαλιάζω τί να τους φτιάξω, αφου δε κάνουν πίσω και πάνε δε πάνε στην Ανάσταση, σερνικά και θηλυκά, απαιτούν τη λαμπάδα τους. Μιλάμε πια για παιδιά της παντρειάς οχι παιδάκια 😉

Των δε αγοριών, επειδή είναι ο Φίλιππος και ο Ναθαναηλ στην κυριολεξία (γιος μου κι ο ανηψιός-φιότσος μου) κι επειδή ετοιμάζουν ταξίδι μακρυνό, οι λαμπάδες τους έχουν ταξιδιωτικό μοτίβο

Για το τέλος άφησα τα αγαλματάκια απο ρητίνη

Είναι ένα υλικό που κυκλοφορεί τα δυο τελευταία χρόνια (ή τουλάχιστον τότε το πήρα χαμπάρι εγώ) με πολύ όμορφα και κομψά αγαλματίδια διαφόρων τύπων και περιπτώσεων ! Ετσι παράγγειλα κι έφτιαξα το πρώτο ζεύγος λαγών, που αμέσως κατακυρώθηκε στο νέο κοριτσάκι της οικογένειας (πώς μπορούσα να της αρνηθώ που έδειξε τόσο ενθουσιασμό μόλις τα είδε, όσο κι αν τάθελα εγω!)

Ετσι παραγγέλθηκε και δεύτερο ζευγάρι, που, προς το παρόν,

εχει έρθει μόνο η σύζυγος κι αναμένεται ο συζυγος.

Ελπίζω μόνο να μην έρθει με τα 12 Ευαγγέλια!

Μαζί κι ένα ζευγάρι χήνες, που προορίζονται για δώρο και θα τα δείτε σε προσεχή ανάρτηση

Και την λαγουδοοικογένεια συμπληρώνουν άλλα τρια μικρότερα αγαλματάκια, ένα πιο ξερακιανό (είναι από τη νηστεία της Σαρακοστής) ζεύγος μετά τέκνου, λαγών

κι ένα παιχνιδιάρικο ακόμα κρυμμένο κάτω από το ημίψηλο

Αυτά ήταν τα πασχαλινά μου για το 2022 και νάμαστε καλά και του χρόνου ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ!

Η Φύση παραβλέποντας ο,τι συμβαίνει στον Παγκόσμιο χάρτη βρίσκεται στην καλλίτερη της ώρα και πιο ζωοφόρα.

Παντού πράσινο και λουλούδια και τα μπουμπούκια των δέντρων γίνονται πανέμορφα άνθη, πριν μεταλλαχθούν σε καρπούς.

Μ αυτές τις αισιόδοξες εικόνες που μόνο η Φυση ξέρει να μας προσφέρει, παρά το βιασμό που υφίσταται από εμάς τους ίδιους που θεραπεύει, κι ένα ζευγάρι δαχτυλίδια από βαγί,

που φτιάχνουμε του Βαγιώνε, θα σας ευχηθώ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ (φέτος την έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ) και Καλή Λαμπρή!

Και αφού είχα τελειώσει την ανάρτηση και είχατε σχολιάσει ολοι οι αναμενόμενοι, ήρθε το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου γίνει απο το σύμπαν...το κοριτσάκι μου!!!!💣💞🎉🎉🎈

Δε χρειάζεται να πω οτι τρελάθηκα και φυσικά έτρεξα άμεσα να προμηθευτώ λαμπάδα για να φτιάξω!

Και ιδού την :

Και τώρα ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗΗΗ!!!

εγω περιττόν πω οτι αναστήθηκα ήδη 😉😊😍

Σπάστε τα στερεότυπα

Να σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου δεν επιδίδομαι με την ίδια ζέση στα Πασχαλινά όπως τα Χριστούγεννα αλλά φέτος το κακό παράγινε.

Ούτε να τα δω ούτε να τ ακούσω. Μα Λαμπρή περιμένουμε;;;

Είμαστε μια ανάσα από τη Μεγάλη Βδομάδα και εγω θέλω να πέσω σε χειμερία νάρκη όπως οι αρκούδες (έχω πλέον και το σωματότυπο 😢) και να ξυπνήσω όλα θάναι αλλιώς. ΑΛΛΙΩΩΩΣ ΛΕΜΕΕΕ 😡,ΌΠΩΣ ΞΕΡΑΜΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ

Δεν αντέχεται άλλο αυτό το πισωγύρισμα. Όσο υπομονή και να λες στον εαυτό σου, όσο κι αν θες να το παραβλέπεις για να αντέξεις, όσο δίνεις για να παίρνεις κουράγιο κι εσύ, ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ 😤.

Είναι κι αυτό το σκωτσέζικο ντους από τις εναλλασσόμενες τακτικές που σπάει καρύδια όχι αστεία.

Τέλος πάντων ας αφήσω τη μουρμούρα μη σας μεταφέρω τη μαυρίλα μου, αλλά ρε παιδιά ένα ολόκληρο χρόνο το Μεγαλοβδόμαδο περιμένω κι αυτό τωρα...νάταν κι άλλο.  Άντε να  μαστε του χρόνου ακόμα ζωντανοί να ελπίζουμε οτι θα το ζήσουμε.

Με τούτα και μ εκείνα (με τα μπρόγια δηλ.και χωρίς κανένα κέφι) επειδή έπεσε από νωρίς πολύ αβγουλίλα στο φατσοβιβλίο παρασύρθηκα κι εγω μπας και μου έρθει η όρεξη, όπως λένε οτι έρχεται τρώγοντας (εγώ και χωρίς αυτή την παραίνεση πάλι μου ρχεται, σάμπως έχουμε και τίποτα καλλίτερο!) 

 Έτσι λοιπόν αποφάσισα να φτιάξω κι εγώ ένα αυγό, έτσι νάχουμε να λέγαμε!

 Δεν το ήθελα όμως καθώς πρέπει κι έτσι το αποδόμησα.

 Πήρα ένα μεγάλο υφασμάτινο  κόκκινο καρώ αυγό(θυμάστε αυτό των παιδικών μας χρόνων )το έκανα καλούπι και  έντυσα το μισό με γυψόγαζα.

Του πέρασα διάφορες πάστες μεταξύ αυτών και κρακελέ, οπως και εφέ γρασιδιού, να φαίνεται οτι  βρέθηκε θαμμένο στον κήπο. Εγω κι ο Μανώλης Ανδρόνικος τέτοιες ανακαλύψεις! 

Αφου βρέθηκε λοιπόν "σπασμένο", τελικά δε θα το πιστέψετε! μέσα του είχε ένα ολόκληρο παραμυθένιο μικρόκοσμο!  (όχι που δε θάχε!)

Η Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων!

Ανάμεσα στις φυλλωσιές και στα μαγικά μονοπάτια, στα σκιερά δέντρα και στις υγρές σπηλιές (λέμε τώρα!) ξεπετάχτηκε ο κύριος Κάπελας και ο λευκός Λαγός, πάντα με το ρολόι στο χέρι. Βρύα παντού ,φωλιές πεταλούδων και μικρές πασχαλίτσες ανάμεσα στα τραπουλόχαρτα της Βασίλισσας!

Στο φόντο τόπους τόπους φύλλο χρυσού να φαίνεται σαν τη μεμβράνη του αυγού, πολυκαιρισμένη από το πέρασμα του χρόνου μέσα στο χώμα. Η βάση που στηρίχθηκε το αυγό ήταν κομμάτι από ένα κρυστάλλινο αντικείμενο που αποκολλήθηκε και μια και είχε υφή κορμού με ανάγλυφα φρούτων ,βάφτηκε (ήταν ασημί) και κάνει χρέη βάσης της όλης σύνθεσης.

Ομολογώ οτι τούτη η χειροτεχνία μου έδωσε μια κάποια χαρά μέσα στην κακοκεφιά των ημερών και για το τέλος άλλο ένα αυγό, που ήρθε με μια παραγγελία αντί δώρου.

Ήταν ένα ευμεγέθες ανοιγόμενο αυγό απο φελιζόλ.

Στην αρχή είχα άλλη σκέψη να το χρησιμοποιήσω, αλλά μια που είχα πρόσφατα αποκτήσει και ένα καλούπι σιλικόνης, ένα βράδυ τσουκου τσουκου άρχισα να φτιάχνω φυλλαράκια από πηλό.

Κι ενω είχα αποφασίσει να το κάνω μισό μισό, πήρα φόρα και δε σταματούσα, οπότε ντύθηκε ολόκληρο. Ασταρώθηκε,βάφτηκε,πατιναρίστηκε,χρυσώθηκε,πουπουλιάστηκε,στεφανώθηκε κορώνα χρυσή και στήθηκε για φωτογράφιση!

Αυτά ήταν φίλοι μου αγαπημένοι τα πασχαλινά του 2021 και ο θεός να δώσει να το ξεχάσουμε και να ζήσουμε καλλίτερες μέρες στο μέλλον

Τελείως καμένη

Τώρα όπως θέλετε πάρτε τον τίτλο,πάλι μέσα θα πέσετε.
Θέλετε να πιστεύετε οτι τοχω κάψει τελείως; Σωστά!
Θέλετε οτι χρησιμοποιώ καμένα;κι αυτό σωστά
Ο,τι και να σκεφτείτε πάντως το κάψιμο δε το γλυτώνουμε 🔥.
Και γίνομαι σαφής....θα σας αλλάξω τα φώτα! ή καλλίτερα τον τρόπο που βλέπετε τα φώτα ,μην παρεξηγηθούμε κιόλας,γιατί εμένα είναι να μη μου δώσεις θάρρος!
Εκτός λοιπόν όλων των άλλων που μαζεύω η Scoopy-dου, είναι και λάμπες.
Λάμπες κάθε διαμετρήματος,Watt και amber
Δείτε όμως  πόσο ωραίες είναι!!!
Τι δε βλέπετε;;;😮
Μα είναι ολοφάνερο!😂
Μήπως δε φοράτε τα γυαλιά σας,γιατί το παίζετε μικρούληδες;;;
Α,τα φοράτε και πάλι δεν...😕
Αχ ναι καλέ το ξέχασα,είναι τυλιγμένες έτσι που δε φαίνονται.
Μπα σε καλό μου και σας ταλαιπώρησα!Συμπαθάτε με,γιατί πάντα νομίζω οτι αυτό που βλέπω εγώ το βλέπουν όλοι!
Σήμερα λοιπόν θα δείτε δύο χαριτωμένα θηλαστικά,άλλο συμπαθές και άλλο όχι ιδιαίτερα,παρά μόνο αν πρόκειται για τον arriba-arriba-arriba Speedy Gonzales

Eναν ποντικούλη λοιπόν που φτιάχτηκε  προ λοιμού δηλαδή,πέρσυ παραμονές Πάσχα,αλλά επειδή πέρσυ έκανα μία μεγάλη "κοιλιά" αναρτήσεων,είπα φέτος να συμμορφωθώ ,να μαι πιο τακτική (είμαι δεν μπορείτε να πείτε ;) πιο έγκαιρη (Πασχαλινός ο πόντικας) και  τέλος πάντων να σας δείξω οτι πέρασε στο παρελθόν,έστω και τώρα. Και μάλλον τώρα τόχουμε περισσότερη ανάγκη να χαμογελάσει το χειλάκι μας.
Και για παρέα έναν σκαντζοχοιράκο,μυρωδάτο,που φτιάχτηκε πολύ αργότερα,αλλά με την ίδια τεχνική.
Σε ανάλογες κατασκευές στο PINTEREST έβλεπα οτι χρησιμοποιούσαν ή χαρτιά ή φελιζόλ για να διαμορφώσουν το σώμα ή το κεφάλι.
Εγώ πάλι σκέφτηκα "γιατί οχι με καμένες λάμπες;"
Ο Ποντικούλης λοιπόν δημιουργήθηκε από δύο διαφορετικού μεγέθους λάμπες,δεν κατέχω πώς λένε τις στρογγυλές και πώς τις μακρουλές,τύπου κεριού,ξέρω μόνο τις βιδωτές και μπαγιονέτ που στην προκειμένη περίπτωση είναι άχρηστες πληροφορίες.
Έκατσε η μία πάνω στην άλλη, με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματισθεί σώμα με κεφάλι και στη συνέχεια άρχισε το ντύσιμο με σκοινάκι.
Τα πόδια έγιναν από εύκαμπτο σύρμα που ντύθηκε κι αυτό και οι μπότες από τα καπάκια των βελονών των ενέσεων.  Το οτι τα πόδια στηρίζονται σε εύκαμπτο σύρμα το κάνει να παίρνει διάφορες πόζες, ωσάν next top mondel  των ποντικιών.
Ο δε συμπαθής σκαντζόχοιρος έγινε κι αυτός από άλλου τύπου καμένη λάμπα,μεγάλου ωοειδούς μεγέθους,που στη βιδωτή της βάση κολλήθηκε και στρίφτηκε ένα κομμάτι χοντρούτσικο χαρτί (από μια χάρτινη σακκούλα μανάβικου) για να αποτελέσει τη μουσουδίτσα του.
Η λάμπα μαζί με τη μουσούδα καλύφθηκαν  με σκοινάκι, και πάνω στο σώμα άρχισαν να κολλιώνται τα  "αγκάθια" ... οι κόκκοι του καφέ (δεν τον είχα πάρει γι αυτό το σκοπό μάλλον ήταν μια λάθος αγορά,νομίζοντας οτι είναι καφές σε σκόνη,μη με ρωτάτε περισσότερα,γιατί είπαμε...καμένη!) Κολλήθηκαν υπομονετικά, με θερμή σιλικόνη κοντά κοντά ο ένας στον άλλον, μέχρι να σκεπασθεί όλο το σώμα.

Η πλάκα είναι οτι όταν άναψα το τζάκι,τον έβαλα μπροστά απο την εστία του (έχει προστατευτικό τζάμι) ούτως ώστε με τη ζέστη να ζεσταθούν οι κόκκοι του καφέ και να μυρίζουν.
Κάποια στιγμή όμως που πήγα να τον μυρίσω και τον έπιασα,έκαιγε ο άμοιρος και τ' αγκάθια του κινούνταν προς κάθε κατεύθυνση, αφού είχε μαλακώσει και η κόλλα από κάτω,χαχχαχαχα λίγο έλειψε να τρέχει τσουρουφλισμένος!
Πάντως δυο τινά συνέβησαν στη συνέχεια, αφ ενός σταθεροποιήθηκαν εκ νέου στη σωστή τους θέση και αφ ετέρου απορροφήθηκε τόσο η κόλλα από το σχοινί-βάση που εξομαλύνθηκε όλη η επιφάνεια,εκεί που σε κάποια σημεία είχε πέσει περισσότερη και ίσως κάποιος προσεκτικός την έβλεπε.

Και για το τέλος άφησα κάτι πιο μπελαλίδικο, αλλά στο ίδιο ανακυκλωτικό πνεύμα και άκρως επίκαιρο ομοίως.
Έναν κούνελο μεγάλου μεγέθους,που προέκυψε από ένα μεγάλο μπουκάλι νερού (2l.)
Πάλι δ ε βλέπετε το μπουκάλι;;;😕 Μα αν φαινόταν δε θάταν κούνελος!
Το κεφάλι του δεν έγινε από καμένη λάμπα,αλλά από τσαλακωμένα χαρτιά που πήραν ένα ωοειδές ,έστω και λίγο άκομψο σχήμα. Όλο το μπουκάλι ντύθηκε με τσαλακωμένα χαρτιά ν' αποκτήσει σωματικό όγκο και τυλίχτηκε με χαρτοταινία.
Στη συνέχεια καλύφθηκε με γυψόγαζα, έτσι διαμορφώθηκε το σώμα του καθιστού κούνελου. Απέκτησε χέρια,αυτιά από κρεμάστρα καθαριστηρίου και στη συνέχεια ασταρώθηκε και απέκτησε ένδυμασία!!!!
Γι αυτήν χρησιμοποιήθηκαν χαρτοπετσέτες 😉😌😊😃💓. Στο κόκκινο καρώ σακκάκι η χαρτοπετσέτα κολλήθηκε πάνω σ ένα τύπου αφρώδες φύλλο πλαστικού (μη με ρωτήσετε κάτι παραπάνω,αγνοώ γιατί το είχα και  πού βρέθηκε😞.Πάντως βόλεψε τα μάλα!)
Κράτησε και το καλαθάκι του (κομμένο απο χάρτινο μπουκάλι γάλακτος) στο οποίο ως βλέπετε μετέφερε βαμένα αυγά,τα οποία διαλαλούσε με τ΄ άλλο του χέρι ,προς πώληση😆.

Κι επειδή το Πάσχα μας ήρθε πολύ ηλιόλουστο,έτσι για να μας τη "σπάσει" που είμαστε έγκλειστοι,φόρεσε και καπελάκι για τον ήλιο.Η αλήθεια είναι οτι θα προτιμούσα τρίτσα,αλλά δεν επέτρεπαν τ αυτιά και ήδη είχα κουραστεί από την πολυήμερη εργασία.
Το κεφάλι,τα αυτιά,πόδια και χέρια καλύφθηκαν με ειδική σκόνη για ν' αποκτήσουν χνούδι.Βέβαια η καφέ σκόνη γέμισε και το κίτρινο γιλέκο,μ αποτέλεσμα να θαμπώσει η διαύγεια του κίτρινου,αλλά...δεν μπορούμε να τα χουμε κι όλα!
Κολλήθηκε πάνω σε ξύλινη επιφάνεια κι υποτίθεται κάθεται πάνω  σένα κορμό ξύλου εξ ου και οι φλούδες του😀

Αυτές λοιπόν ήταν τρεις  διασκεδαστικές χειροτεχνίες εκ του μη όντως,στο πραγματικό νόημα της ανακύκλωσης και της εορταστικής περιόδου!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΛΛΙΩΣ,θα ευχηθώ σ όλους από  💗

Διεμερίσαντο τους πίλους μου και επ' αυτών έβαλον κλήρον...

Κι αφού το πλήρωμα του χρόνου συνεπληρώθη και αφού αποκόμισα πλείστας όσας ευχάς και κύματα αγάπης μ' έζωσαν από παντού (ο Θεός να σας έχει όλους καλά),οι ευχόμενοι καταγράφησαν χειρόγραφα και επί των ονομάτων εβαλον κλήρον.
Τ' αποτελέσματα δε, τα μόνα θετικά αποτελέσματα του παρόντος μηνός 😢, έχουν ως ακολούθως:
Επί 50 ψηφισάντων, έγκυρα και τα 50!

Με επιδέξιες κινήσεις κι αφού τα ονόματα έγιναν νούμερα,τυλίχτηκαν προσεκτικά,τέθηκαν στην ψηφοδόχο (πάντα με ΑΓΑΠΗ 💖 )

και ανεσύρθη ένας προς έναν οι εξής:

1. Νο 2 που αντιστοιχεί στη Maria kαι φυσικά της δωρίζεται το πρώτο καπελάκι
2. Νο 14  καιιιιιιιιιιιι  ♫♬♪♩🎺🎺ο Giannis Pit!!!!!!!!!!!! το λιλά για το Γιάννη μας
3. Νο 29 η Ελπίδα Κελάκη Ρέτσα,συχωριανή από το πεθεροχώρι και φίλη στο fb, το βεραμάν με τις μαργαρίτες του αγρού
4. Νο 43 η Αννα Δέλτα,φίλη κι αυτή από το fb που ο Θεός ξέρει πόσες ευχές μου έχει δώσει και να πού ήρθε η ώρα να της το ξεπληρώσω ,με το τελευταίο καπελάκι το ροζουλί

Σ αυτές τις μαύρες μέρες που ζούμε,χαίρομαι αν μπόρεσα να σας δώσω μία χαρούμενη νότα(αν κι εσείς μου δώσατε τόνους χαράς και αγάπης),από αυτές που όλοι μας έχουμε ανάγκη, ν' αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και να αισιοδοξήσουμε για γρήγορη επιστροφή στην κανονικότητα!


Υ.Γ. Ευχαριστώ την ευγενική χορηγό των πίλων,παλιά αγαπημένη και εξαφανισμένη ;)