Ενα χορταστικό τριήμερο!

Μετά απο μια ...@μπιπ@...βδομάδα περίμενα πως και πως τούτο το ουρανόσταλτο 3ήμερο!

Αστερίας απο τα δικά μας νερά!

Εκτός της μπιπαδερής βδομάδας, ξεδοντιάζω βλέπετε την τσατσάρα σαν φαντάρος υπό απόλυση (μια που αποφάσισα την ηρωϊκή έξοδο εκ της Υπηρεσίας,με το πρώτο φως τ' Αυγούστου) και δεν βαστάει κι ο τόπος. 

Αλλά είπαμε, όταν εσύ κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει και σου δίνει μίίία και γυρίζεις σβούρα και μετά τις συνεχείς περιστροφές των 360 μοιρών,όταν επανέρχεσαι στην αρχική σου θέση τα βλέπεις πλέον μ άλλο μάτι, αφού το άλλο είναι βουλωμένο και λες "ναιιιι, Ωραία θάναι!"

 Αυτό λέγεται προβληματική προσωπικότητα,αλλά ας προχωρήσουμε στο παρασύνθημα...

Πρώτο ενδιαφέρον ήταν η διοργάνωση των Ιππικών επιδείξεων στη φιλτάτη Πατρίδα, η : ΓΚΙΟΣΤΡΑ (Θάταν ενδιαφέρον να ρίχνατε μία ματιά περί του πόθεν έρχεται και τι αφορά).

Δεν συμμετείχα λόγω προσωπικών αρνήσεων (δεν είμαι άλλωστε τόόόσο τρελλή να φορέσω τα βελούδα με 38 βαθμούς θερμοκρασία και να παρελαύνω στο λιοπύρι (παιδιά -στους διοργανωτές απευθύνομαι- σόρρυ, ατυχής η επιλογή της εποχής, και δεν είναι μόνο δική μου άποψη...) και διότι έλειπε κι ο Ιππότης της καρδιάς μου, το άλλο μου μισό, που χωρίς αυτό η Γκιόστρα, χάνει σε λάμψη, για καμαρώστε λεβεντιά ( ο ιππέας που ακολουθεί παρακαλώ)

και πείτε μου αν έχω άδικο; καθότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου,θα πέσει να σε πλακώσει,χαχαχα

Και μια που δεν θα ξεκουνιόμουν αλλιώς, άγγελος εξ ουρανού μερίμνησε να ταλαιπωρήσει άλλους για χάρη μου...την αγαπημένη Κόμησσα τση Κέρκυρας, που μ ένα πανέμορφο σύνολο του Λυκείου Ελληνίδων Κέρκυρας (συμμετείχαν επίσης,εκτός απο ξένες αποστολές και χορευτικά απο Κύθηρα και Κεφαλλονιά), πλαισίωσαν τις εκδηλώσεις της δικής μας Γκιόστρας,μέσα σε αφόρητη ζέστη και με σύνολα που η Αλάσκα θα ζήλευε!

 Εγω πάντως θαύμαζα την ομορφιά των ενδυμασιών και των χορών τους και τους λυπόμουν για το μαρτύριο που υφίσταντο...φοβερή δοκιμασία να βράζεις στα καζάνια της Κόλασης κι όμως να χορεύεις και να χαμογελάς!

Η Τάτι λοιπόν ήταν η φωτεινή αχτίδα στη μουρτζουφλιασμένη βδομάδα και ο λόγος της δικής μου εξαφάνισης.

Χάρηκα τόσο πολύ που την ξαναείδα!

Ένοιωσα τόση ζέστη στην αγκαλιά της και τόση χαρά και στο δικό της βλέμμα που είπα ξανά "άξιζε αυτό το 3ήμερο!"

Πολύ θάθελα να την πάω σε μέρη που δεν είχε ξαναπάει,αλλά το πιεσμένο τους πρόγραμμα μας άφησε μόνο κάποιες ωρίτσες που τις εκμεταλλευτήκαμε μέχρι βαθείας νυκτός!

Η παρέα μεγάλωσε βράδυ Σαββάτου, με το φεγγάρι ασημένιο τάληρο, που φωτογραφιζόταν σε αισθησιακές πόζες και εμείς λιγώναμε απο κάτω !!!

Για του λόγου του αληθές,μια αδιάψευστη μαρτυρία εδώ χωρίς τα χαμογελαστά πρόσωπα, γιατί λίγη ιδιωτικότητα δε βλάπτει...χαχαχα
Αλλά επειδή προκλήθηκα επι προσωπικού απο τη δεύτερη σχολιάστρια, ιδού τα συγκρίσιμα πειστήρια !
(Μαρία, Τατιάνα σόρρυ,ελπίζω να μην γίνω αιτία οικείων κακών)

Η πιο όμορφη και πιο αδύνατη απ όλες (συ είπας)  είναι η αιτία του κακού μας!!!χαχαχα

 Η Τατιάνα αναστέναξε και είπε "εδώ πάνω και να μην είσαι ποιητής γίνεσαι" και δεν έχει άδικο.

Βέβαια εγώ θάμουν ΄ενας ποιητής αντάξιος τη πιπεριάς  Φλωρίνης,γιατί είχα κάνει και το πρώτο μου μπάνιο και σαν να μην έφτανε αυτό έκανα και απολέπιση στο καπάκι και ήρθα κι έγινα ένα με τον κ@λ@ της μαιμούς συνεργούντος του ιδρώτα που έτρεχε ασταμάτητα, σαν νάχε διαρροή η ΕΥΔΑΠ. Είναι ο μόνος λόγος που απεχθάνομαι το καλοκαίρι.

Το πρώτο μπάνιο πλέον γεγονός, στο αγαπημένο μπαράκι ενός πολύ καλού παιδικού μου φίλου

Abra cat abra απο θαλάσσης

και αφ υψηλού!

 (δείτε ΕΔΩ και διαβάστε και αυτό!), μια αγαπημένη  γωνιά και δεν είναι μόνο δική μου άποψη ούτε αυτό...δείτε εδώ:

Μόλις το είδα βγαίνοντας απο τη θάλασσα, μου ήρθε αυθόρμητα ένα πλατύ χαμόγελο επιβεβαίωσης στα χείλη κι αποφάσισα την επόμενη μέρα να πάρω μαζί τη φωτογραφική, ν αποτυπωθεί κι εδώ.

Αυτό λοιπόν το απρόσμενα χαρούμενο τριήμερο, έκλεισε με αποχαιρετιστήρια  συζήτηση δίπλα στο κύμα,χαλαρώνοντας ξαπλωμένες στις σεζ λονγκ,  στο φως του φεγγαριού και των φαναριών που αντικατοπτρίζονταν στο κυματάκι που έσκαγε στα πόδια μας και ένωνε τον παφλασμό του με τη μουσική, που ακουγόταν απο τα ηχεία, σ έναν ακόμα ατμοσφαιρικό καλοκαιρινό χώρο, που βρίσκεις άμα ψάχνεις, όχι μακρυά απο την Πόλη.

Εκεί αφήσαμε κουβέντες, μια διάχυτη συγκίνηση  ν αναμιχθούν με το κύμα, να τα πάρει και να μας αφήσει τη γλύκα που γέμισαν οι αισθήσεις.

Τατιάνα και ...υπόλοιπα αφανή ημεδαπά κορίτσια (είδατε πως σας προφυλάσσω,ε; Δυστυχώς αυτό ήταν αρχικά,μετά έπεσα θύμα εκβιασμού,χαχαχα ),ευχαριστώ για τις  δροσερές στιγμές σε καθεστώς  απελπιστικής ζέστης κι όχι μόνο...

Τώρα προπονούμαι σε ρυθμούς πεντοζάλη, μια που λύνω κάβους


 για ... Κρήτη  (μ έναν ενδιάμεσο σταθμό στα Κύθηρα...πώς τα φέρνει η ζωή!)  κι  ανυπομονώ.

Φυσικά θα ακολουθήσει ρεπορτάζ και από εκεί, μέχρι τότε...φιλάκια και απολαμβάνετε την κάθε μέρα όπως έρχεται!!!

Παρελθόν & ευαισθησία

Πάνω  που πάει να στρώσει το νεφρί, από την τακτοποίηση των κεράμων , που με ανάμεναν  κατά την επιστροφή του ασώτου και της ήρθε η φαεινή ιδέα της Ρένας (δε θέλω τέτοιες χαζές ερωτήσεις. Άκου "ποιά Ρένα;".Μία είναι η Ρένα η ανακατώστρα!) να μη χάνουμε χρόνο ανάμεσα στις "αποστολές" και να ανοίξουμε ντουλάπες, σεντούκια, συρτάρια να (ανα)δείξουμε τα προικώα παλαιόθεν.

Και μια που εγώ στην ώρα τους δε τα έδειξα (εκ πεποιθήσεως) ...με παρέσυρε το ρέμα (Ρένα) (λόγω ελαττωμένων αντιστάσεων)  και ιδού!

Βέβαια κομματάκι δύσκολο στο σπίτι μου να βρεις σύγχρονα, μια που σύσσωμη η οικοσκευή είναι εκ των γιαγιάδων. Ο,τι περισώθηκε του καταστρεπτικού σεισμού εκτίθενται πανηγυρικά στο σπίτι μου, δυστυχώς δεν συνέβη το ίδιο με τα οικιακά σκεύη και τα διακοσμητικά.

Αγαπούσα πάντα τα παλιά έπιπλα, παρόλο που έχω πικρές αναμνήσεις απο την καταναγκαστική εργασία του ξεσκονίσματός τους. Μισώ τις εγκοπές και τα σκαλίσματα απο τόόότε...

Μη μ έβλεπε η μάνα μου να κάθομαι χωρίς κέντημα, ή χωρίς διάβασμα τους καλοκαιρινούς μήνες, μου έδινε τιμητικά το ξεσκονόπανο να κάνω μετ επιμελείας τα έπιπλα, με τιμωρία, στην αντίθετη περίπτωση να μην πάω στη θάλασσα!

Κι αφού εγω μουρμούραγα τον Ακάθιστο ύμνο, κι αφού η επιθεώρηση με το δάχτυλο στους πόδας των λεόντων ανέδειχνε την επιμέλειά μου κι αφού το κέντημα είχε προχωρήσει αρκετά, δινόταν η άδεια της εκκίνησης...Θάλαττα!θάλαττα! κι εκεί έπνιγα την καταπιεσμένη μου εφηβεία.

Λοιπόν, τα έπιπλα μία άλλη φορά, που η Ρένα θα φαντασιωθεί,τώρα μικρά κι αγαπημένα:

Πρώτα την αγαπημένη  "φοντανιέρα" της συνονόματης γιαγιάς που έβαλε τα κουφέτα του γάμου της ,δωρεά της πεθεράς της, απόκτημα δικό μου και σκεύος υποδοχής και των δικών μου!

Το σερβίτσιο του τσαγιού,λευκή καθαρή πορσελάνη με μικρά διακριτικά ανθάκια  και τ'  αγαπημένα μου πιάτα, που σερβιριζόταν  το ρυζόγαλο των Αποκριών

Η φοντανιέρα της μαμάς, που προσπαθούσα ν ανοίξω άνευ θορύβου, να φάω τα σοκολατάκια -μαργαρίτες! Μέχρι που, οι συνεχείς και ανενδοίαστες κλοπές, την ανάγκασαν να την κλειδώνει στη σερβάντα κι εγω να μηχανεύομαι τρόπους κι αντικλείδια για την συνέχεια των κλοπών. 

Σιγά μην δε το κατάφερνα (κακοποιό στοιχείο απο τα γεννοφάσκια μου!)

Τώρα κάνει παρέα με Ρώσικες  συναδέλφους της, ДА( Ντααααα)!!!

Το σετάκι του λικέρ  της μαμάς επίσης, που για να μην αφήνω ίχνη έπινα το Κουαντρώ (αξεπέραστο λικέρ) με το μπουκάλι!

Ακόμα βουίζουν τ αυτιά μου "τι θα τρατάρω έναν άνθρωπο άμα έρθει ξαφνικά; Θα ντροπιαστούμε"  Και προκειμένου να υποστούμε ομαδική οικογενειακή ντροπή, εγω τιθόμουν σε περιοριστικούς όρους μπας και συνετισθώ... Η τιμωρία πάνω μου είχε λάβει επιστημονικές διαστάσεις, αλλά ως φαίνεται εκ του αποτελέσματος ...ατελέσφορη!χαχαχα

Εκείνο όμως που με διαολίζει περισσότερο, οτι οι τιμωρίες μπορεί να μην απέδωσαν, η φωνή της "συνείδησης" εντυπώθηκε τόσο μέσα μου, που την επανέλαβα κι εγώ κατά κόρον στα δικά μου παιδιά. Ατιμο DNA!

Και τέλος, αν και δεν είναι οικογενειακό κειμήλιο, αλλά δώρο απο αγαπημένο φίλο που ζούσε στη Γαλλία, τσαντάκι της συζύγου  του για την Οπερα , που έβαζε μέσα τα  face à main της. Κεντημένο όλο με περλίτσες και εκτιμημένο δεόντως απο μένα.

Και για να ολοκληρώσουμε την αναδρομή στο παρελθόν, η Ανθή στη συνέχεια η Ελενα και ξανά η Αρετή ζήτησαν μία εισέτι εξομολόγηση, αποδίδοντάς μου ένα ακόμα βραβείο και με τιμάνε μ αυτή τους την επιλογή.

Όμως, δεν έχω να πω τίποτα καινούργιο (ή μάλλον ίσως βγεί πίκρα αν πω και δε θα τόθελα), απ όσα κατά καιρούς σ ανάλογα ερωτηματολόγια έχουν καταγραφεί και ό,τι στην αρχή της γνωριμίας μας σας συστήθηκα. 

Δεν ξέρω αν είμαι "ατόφιο είδος" όπως με προτρέπει ο Στράτος να παραμείνω, απλά είμαι αυτό ακριβώς που βλέπετε και για κάποιο λόγο, διαφορετικό ο καθένας, ξεχωρίζετε και εκτιμάτε.

Τίποτα παραπάνω,τίποτα λιγότερο.

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία δοθεί είναι αυθαίρετη. Δεχθείτε με κι αποδεχθείτε με έτσι,έναν άνθρωπο ευαίσθητο με τ απάνω του και τα κάτω του,ανεξίκακο και ανιδιοτελή, που μόνο χαρά θέλει να μοιράζει, αν κάποιες φορές σας πικραίνω αποδώστε το στην ανθρώπινη φύση που είναι ανατρεπτική ούτως ή άλλως.
Το βραβείο δίδεται σ όσους διαβάσουν την παρούσα μου, άσχετα απο το εάν επιθυμούν να εξομολογηθούν ή όχι. Αδιακρίτως & ευχαρίστως.
Καλή εβδομάδα!

και κάτι της τελευταίας στιγμής, μου το έστειλαν μ άρεσε, με αντιπροσωπεύει το δημοσιεύω:

Μία ανάρτηση -ανατροπή

                                     
Το γράμμα μόλις έφτασε μουσκεμένο αλμύρα (;)
Λέξεις ριγμένες ανάκατα, μου φάνηκαν  σα πιασμένες με πετονιά

Ανακατεύω ακατάπαυστα τις λέξεις, προσπαθώντας να ξεδιπλώσω τα μπλεγμένα νοήματα.

Δέθηκαν κόμποι κι αγκιστρώθηκαν στο αγκίστρι του χρόνου και δεν λένε να λυθούν

Ιδρώνω, ξεϊδρώνω, κι άκρη δε βρίσκω, μόνο τα μάτια θαμπώνουν και  το χέρι  μετέωρο να μαζεύει στη βρεγμένη  χούφτα  ένα-ένα τα γράμματα από τις ξεδοντιασμένες λέξεις.

Μουτζουρώνεται η καρδιά από  τα γρατζουνίσματα των λεπτών,  λες κι έγιναν γίγαντες ξαφνικά!
Δεν υπάρχει νόημα, δεν ζητάω νόημα. 

Μιλάω μια γλώσσα που δεν ακούγεται , γράφω σε μια γλώσσα που δε διαβάζεται, μόνο αφήνω τους χτύπους της καρδιάς  να κουρταλίσουν τις κλεισμένες πόρτες.

Ούτε χαραμάδα δεν ανοίγει. 

Γρατζουνώ με τα νύχια το τζάμι της  σαν  γάτα, αλλά κανένας δε βλέπει. 

Έγινα αόρατη ξαφνικά; Μήπως ήμουν από πάντα;

Μπήκε πολύ νερό ανάμεσά μας και το ρυάκι έγινε ωκεανός, φουρτούνιασε κι έπνιξε ο,τι επέπλεε.

Το καράβι με σημαία ευκαιρίας δεν έφτασε ποτέ!
Ήταν  ακατάλληλο. O Νηογνώμονας δεν του είχε δώσει το Πιστοποιητικό ναυσιπλοΐας για τέτοια ταξίδια.

Κανείς δεν το ήξερε!  κι έτσι  πήγε αύτανδρο.

Τώρα πια η θάλασσα θα ξεβράζει ξεφουσκωμένα αχρησιμοποίητα σωσίβια , άπνοα κορμιά και  ανεπίδοτα γράμματα.

                                               απο τα        "Ημερολόγια των... αμπαριών"

 εικόνα δανεισμένη απο το Internet

                               
Αυτή θα ήταν η ανάρτηση της βδομάδας που πέρασε...
ΟΜΩΣ...
... εκεί που είναι όλα  θαρρείς μαύρα, εεεε, ο.κ. γκρι, τσουπ! πετιέται από το πουθενά τ ανέλπιστο!
Αυτό που άλλο περιμένεις κι άλλο έρχεται; Αυτό!
Κάπως έτσι έγινε και σήμερα.
Από έναν άνθρωπο, που ομολογώ μ έχει συνηθίσει σ εκπλήξεις, αλλά και πάλι εγώ δε σταματώ να εντυπωσιάζομαι! Κι ενώ απο αλλού περίμενα δέμα αγάπης,άλλο παρέλαβα.
Δε λένε; Μην ανυπομονείς, τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις ...;
Κι έβγαζα, κι έβγαζα και χαμογελούσα, και χαμογελούσα, σαν να μην υπήρχε κόσμος γύρω μου, γιατί ως ανυπόμονο παιδί δεν είχα την  σύνεση να περιμένω να μείνω μόνη.
Μου παράπεσε βαρειά  η μοναξιά που επέλεξα της άσχημης αυτής εβδομάδας  κι είπα να γιορτάσω απερίσπαστη τ άνοιγμα του πακέτου μου.
Χαχαχαχα τι απλό τελικά που είναι να απλωθεί το χαμόγελο σε μια σκουντουφλιασμένη φάτσα!
Και θυμήθηκα ένα σημειωματάκι που έχω κρατήσει απο ένα φίλο-καρδιάς και καρδιά ο ίδιος, που μου έγραψε: "Μην σταματάς ποτέ να χαμογελάς, ακόμη και αν είσαι δυστυχισμένη, κάποιος ίσως εχει ανάγκη  το χαμόγελο σου." 
Πρωτίστως το έχω εγω,αλλά κι όσοι είναι γύρω μου μ αγαπούν, μ εμπιστεύονται και με συγχωρούν
Τι ξεχώρισα απο όλο το πακέτο;
 ΑΥΤΟ:

ενα κακτάκι σε σχήμα καρδιάς.Μίλα μου γι Αγάπη!

Γιατί η Φύση ξέρει...
Κι όπως πολύ σοφά λέει η φίλη μου η Τάτι "Ελάχιστοι αντέχουν την αγάπη, μα αν αντέξουν ένα μόνο λεπτό μαζί της δε θ αντέξουν ξανά ούτε λεπτό ζωής  χωρίς Αυτήν!
Κι εμείς που την ξέρουμε δε την τσιγκουνευομαστε.
Αποστολέα των εκπλήξεων σ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γι αυτό το τεράστιο χαμόγελο που μου χάρισες σήμερα, η καλλίτερη ψυχοθεραπεία!
Και για να μην αφήσω κι όλους εσάς μόνο με τη δική μου χαρά , μία πρόταση συσκευασίας δώρου:

συσκευασία δώρου εορτών!

Τόσο απλή, όσο μία κόλλα λευκό χαρτί, ζωγραφισμένο με μαρκαδοράκι,ένα κουρελάκι για κασκόλ και μία κόκκινη κάλτσα για σκούφο! 
 Thats all!!!!

Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και την αγάπη που μου δείχνετε και να χαμογελάτε, γιατί είπαμε... Κάποιος...κάπου...

Ωραία και Μόνη...

* Μια πρόκληση κι ένα αφιέρωμα στη σημερινή μαύρη επέτειο (και μια "φρέσκα" μαρτυρία επ αυτού)

Για το Τόπο που με γέννησε πολλά κατά καιρούς έχω γράψει,άλλοτε για το σήμερα και κάποιες φορές  για το χθες.
Παρ όλα αυτά,  ενέδωσα στην πρόκληση  της φίλης Μαρίας, να γίνουμε εμείς διαφημιστές του τόπου μας, σε μια δύσκολη για όλους εποχή κι έτσι είπα να σας δώσω κάποια ενημερωτικά ιστορικά στοιχεία που ίσως δε ξέρετε γι αυτήν.
Καλώς αριβάρατε Ζάκυνθο, λοιπόν!

λίγα μέτρα πριν το λιμάνι

Δε θέλει κόπο θέλει τρόπο, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση, αφού είναι προσβάσιμη με όλα τα μέσα.
Οδικώς μέχρι Κυλλήνη, το επίνειο του Νομού Ηλείας και μετά μια ώρα με το φέρυ, αεροπορικώς από ΑΘήνα και Θεσσαλονίκη και... σκαφάτα απ όλα τα σημεία της οικουμένης!!! Γιατί καλέ; κάποιος μπορεί να διαθέτει σκάφος, βέβαια ας μην του πούμε οτι εμείς δεν διαθέτουμε μαρίνα... Είναι απο τα έργα, που όσα λεφτά κι άν έπεσαν στο νησί, ουδέποτε έγινε.
Λοιπόν

Η Χώρα απο το Κάστρο

Η Ζάκυνθος, γνωστή διεθνώς και με το όνομα "Τζάντε", ή Φιόρο του Λεβάντε (= Άνθος της Ανατολής) κατά τους Βενετσιάνους, είναι ένα από τα νησιά του Επτανησιακού συμπλέγματος.
Το ενδέκατο  σε έκταση ελληνικό νησί και το τρίτο (μετά την Κεφαλονιά και την Κέρκυρα) των Ιονίων, ενώ  δεύτερο σε πληθυσμό νησί των Επτανήσων.   Οι κάτοικοί της(οι Ζακυνθινοί, ή Ζακύνθιοι)  όχι χωρίς λόγο, λέγονται και σπουργίτες, γιατί δεν αντέχουν μακρυά της,ακόμα και μέχρι την Κυλλήνη!
                                                 
                                       


Ενα μικρό ακανόνιστο τρίγωνο το σχήμα της ριγμένο άτσαλα στα σμαραγδένια νερά του Ιονίου.


                                           


 Με βόρειο άκρο το ακρ. Σκινάρι


       
και δύο κάτω ακμές του τριγώνου Γέρακας

 και Μαραθίας. 

με θέα στον κόλπο του Κεριού

Στο κόλπο του Λαγανά "φωλιάζουν" εκτός απο τις χελώνες caretta-caretta δύο επίσης νησάκια, το Μαραθωνήσι και το Πελούζο, προστατευόμενα για την πανίδα τους. 
Το Πελούζο είναι επίσης χώρος ωοτοκίας μια ψιλής μαρίδας, "το μαριδάκι του Πελούζου" ,όπως λέγεται.
 37 δε ναυτικά μίλια νότια είναι το Νησάκι Στροφάδες,

Το Καστρομονάστηρο (Παναγίας της των πάντων Χαράς) στα Στροφάδια

                                          


όπου εκεί μόνασε ο Αγιός μας, του οποίου τη μετακομιδή του σκηνώματος απο τα Στροφάδια,  γιορτάζουμε κάθε 24 Αυγούστου πανηγυρικά!

Ο κόλπος του Λαγανά είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση όλου του νησιού, γύρω στα 9 χιλιόμετρα αμμώδους παραλίας, ενω οι ακτές προς την Ιταλική μεθόριο είναι βραχώδεις, 

η θέα από το Καμπί

                                          

απροσπέλαστες στο μεγαλύτερο ποσοστό και απόκρημνες, σχηματίζοντας μικρούς κολπίσκους και υδάτινες σπηλιές. 

Γενικά διαθέτει 37 χιλιόμετρα ακτογραμμή, με αμμώδεις και ζεστές θάλασσες, ιδανικές για οικογένειες με μικρά παιδιά,ενω οι βόρειες θάλασσες είναι βαθιές με νερά πάντα καθάρια και προκλητικά.(μπείτε κι ΕΔΩ, και δε θα χάσετε) 
Παρ΄όλη την επέλαση των "βαρβάρων" κάθε καλοκαίρι, για τους ψαγμένους πάντα υπάρχουν απομονωμένοι κολπίσκοι, που μπορείτε να απολαύσετε ανενόχλητοι το μπάνιο σας.

ΝΑΥΑΓΙΟ: Σίγουρα όχι εδώ! χαχαχα

                                              
Πλούσια σε ιστορική διαδρομή η Ζάκυνθος, αν δε βαρεθείτε διαβάστε παρακάτω πόσα "αφεντικά" άλλαξε, μέχρι να ανεξαρτοποιηθεί και να προσαρτηθεί στην υπόλοιπη Ελλάδα τις 21 Μαίου 1864.
Η Ζάκυνθος, την οποία ο Ομηρος ονομάζει Υλήεσσα, δασώδη δηλ. πήρε τ όνομά της απο τον πρώτο της επικοιστή Ζάκυνθο, γιο του βασιλιά της Φρυγίας Δαρδάνου.
 Η ιστορική της διαδρομή μακρά.
Απο το βασίλειο του Οδυσσέα και τη συμμετοχή της στον Τρωικό πόλεμο, μέχρι τους Περσικούς πολέμους,όπου παρέμεινε αμέτοχη και τον Πελοποννησιακό που ήταν με την πλευρά των ΑΘηναίων, έφτασε να υποταχθεί στους Μακεδόνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου κι αργότερα στους Ρωμαίους.
 Το Χριστιανισμό η παράδοση λέει τον ασπάστηκε οταν το 34 μ.Χ πέρασε απο εδώ η Μαρία η Μαγδαληνή πηγαίνοντας για τη Ρώμη, εξ και το χωριό Μαριές, προς τιμή της!
 Στη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων γίνεται στόχος λεηλασίας πειρατών και βανδάλων. Συνεχίζει την εναλλαγή κατακτητών το 115 μαζί με την Κεφαλονιά,κατακτάται απο τους Νορμανδούς της Σικελίας, όπου τα αποσπούν απο τη βυζαντινή Αυτοκρατορία και τα εντάσουν στην Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθουυπο τηνηγεμονία των Κομήτων Ορσίνι , Ανδηγαυών και Τόκκων. 
Στη συνέχεια καταλαμβάνεται απο τους Ενετούς και παραμένει υπο την ενετική κυριαρχία έως το 1797, όπου και λαμβάνει χώρα λαϊκή εξέγερση, το γνωστό Ρεμπελιό των Ποπολάρων. Μέχρι το 1799 αποδίδεται στη Γαλλοκρατία με τη Συνθήκη του Καμπο Φόρμιο, όπου οι Γάλλοι δημοκρατικοί αρχικά και στη συνέχεια οι Ρώσοι με συμμάχους τους  Τούρκους κατέλαβαν το νησί μέχρι το 1800, οπότε με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης συστήνεται η Επτάνησος Πολιτεία (1800).
Επανέρχονται οι Γάλλοι Δημοκρατικοί, αυτή τη φορά έως το 1815 και δημιουργούν το Ενωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων,που τέθηκε υπό Αγγλική προστασία έως το 1864. Κατόπιν σκληρών αγώνων και 680 χρόνια ξένης κατοχής, πραγματοποιείται η πολυπόθητη ένωση με την Ελλάδα. 


Το κλίμα είναι ήπιο μεσογειακό, με πολλές βροχές τη χειμερινή περίοδο και μεγάλη ηλιοφάνεια, πράγμα που ευνοεί τις καλλιέργειες  σταφίδας, αμπέλου, ελιάς (ντόπιας και κορωνεϊκης),οπωροκηπευτικών με γνωστότερο το μυρωδάτο ζακυνθινό πεπόνι και τα νεροκρέμμυδα,            όπως επίσης καλλωπιστικών φυτών, 


τζαντζαμίνι

αν σας είναι άγνωστο το συγκεκριμένο, ανοίξτε εδώ!

                                             

μπουγαρίνι και γραντούκα.

Μπορεί νάναι μικρό σε μέγεθος νησί, όμως έβγαλε έναν Αγιο, τον προστάτη μας Αγιο Διονύσιο, ο μόνος γηγενής απο τους Αγίους προστάτες των Επτανήσων, δύο Εθνικούς 
ποιητές  το Διονύσιο Σολωμό για την Ελλάδα

                           

και τον Ugo Foscolo,     μετέπειτα  για την Ιταλία, χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία και το μέγεθος του Αν. Κάλβου, του Ξενόπουλου, που έγινε ο πρεσβευτής της στην Ελλάδα, μεγάλους ζωγράφους, μουσουργούς και συνεχώς βγάζει νέους σ όλες τις Καλές Τέχνες. 


Δυστυχώς οι συχνές επισκέψεις του Εγκέλαδου, ξεθεμέλιωσαν όλο το αρχαίο κάλλος του Τζάντε μας,

ένα απέραντο οικόπεδο μετά τη σεισμοπυρκαγιά του 1953

  
 παρ όλα αυτά, αντιστέκεται με τη φυσική του ομορφιά και γοητεύει τον επισκέπτη.

Αν λοιπόν, φτάσατε μέχρι εδώ διαβάζοντας, καιρός να μας επισκεφθείτε, να επιβεβαιώσετε τα γραφόμενα. 
Ανοίξτε τα link που σας δίνω, κι είμαι σίγουρη, θ' αντλήσετε σπουδαίες πληροφορίες γι αυτό το πολύπαθο Νησί του Ιονίου, το δικό μου Νησί!

Σας περιμένουμε...μετά μουσικής! και πού είστε ...μην ξεχαστείτε με τα μαντολίνα 

http://youtu.be/C3wn69xajUk 
και αφήσετε αυτό!

Πηγές μου:
http://imerazante.gr/2010/08/06/16395
http://www.travelstyle.gr/portal/gr/galleries.php?action=view&id=907#10
http://explore-zante.com/el/beaches.php
http://www.iskiosiskiou.com/2010/09/blog-post_09.html

Πόσα άραγε χωράει μια στιγμή;

Αν δεν είχα κάνει την προηγούμενη  ανάρτηση, θάταν σίγουρα αυτή, επέλεξα λοιπόν νάναι η πρώτη του νέου μήνα!
Σάββατο βράδυ (28/7) μετά απο επτά μήνες συνειδητής αποχής απο κάθε πολιτιστικό δρώμενο, αποφάσισα οτι δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, έπρεπε να πάω.
Μου δωσε την ευχή της κι η Βιλλιώτη, ανταλλάξαμε πειράγματα να αλαφρώσει λίγο το μέσα μου που αντιστεκόταν, επιστράτευσα τις θετικές μου δυνάμεις και εξέδραμα.
Το γεγονός ήταν από μόνο του συγκινητικό.
Ένα νέο παιδί, ενα δικό "μας" παιδί, έκανε τα πρώτα του βήματα στην Ελληνική Πεζογραφία και μας ήθελε δίπλα του, να μοιραστούμε τη χαρά και τα όνειρά του!
Θυμάστε το νέο ωραίο και ταλαντούχο, που έγραφα σε μια παλιά ανάρτηση;
Ε, αυτός είναι!
                                            
Έκανε ένα βήμα παραπάνω στην επιτυχία, στην καταξίωση που κάθε νέος συγγραφέας ονειρεύεται. Εκδόθηκε!
Μου έφερε προσωπικά και σεμνά την πρόσκληση στο γραφείο, οπότε η συγκίνηση άρχισε ν αναβλύζει...
Ο Στέφανος πάντα ήταν σεμνός και χαμηλών τόνων.
Θαύμαζα την ωριμότητά του και τη νηφαλιότητά του.
 Αισθανόσουν οτι αυτό το παιδί "ταξίδευε" σ άλλους κόσμους , χωρίς νάναι απόκοσμο και δε διαψεύστηκα.
Παρευρέθηκε κόσμος, ανάλογα με την εκδήλωση και το πρόσωπο. Εντυπωσιάστηκα! και χάρηκα, γιατί εκτός απο τους συνήθεις ύποπτους της ηλικίας μου, είδα και νέα παιδιά. Αν το είχαν επιδιώξει αλλιώς να συναντηθούν, ίσως δεν είχε τόση προσέλευση.
Η τάξη του Στέφανου, η τάξη της κόρης μου σύσσωμη σχεδόν, παρούσα, να εμψυχώσει, να συγχαρεί και να χειροκροτήσει έναν απ'  όλους τους, που ξεχωρίζει ήδη αλλού!
Πολύ όμορφο να βλέπεις αυτά τα νέα παιδιά, που τα γνωρίζεις απο τα μικράτα τους, νεαρούς επαγγελματίες πια, πετυχημένους ακόμα μία φορά (ήταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ τάξη αυτή κατά γενική ομολογία) να λάμπουν απο νειάτα, ομορφιά, όνειρα, ελπίδες, και πείσμα για να τις πραγματοποιήσουν.
Συνάχθηκαν εκεί, απ΄ όπου κι αν βρίσκονται, αφού  κάποιοι, όπως ο Στέφανος (όπως η κόρη μου) ζουν αρκετά μακρυά, Κωνσταντινούπολη, Βρυξέλες, Αγγλία και πάει λέγοντας (οι οικονομικοί μας μετανάστες, όπως τους λέω)  να καταθέσουν την πίστη τους, οτι μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο που τους αφήνουμε. Εχουν και τα εφόδια και τη θέληση.
Η Αγγελική που προλόγισε το βιβλίο, δε θα πρεπε κανονικά να μ'  εκπλήξει, αλλά και πάλι... και με εξέπληξε και με συγκίνησε!
Μπορεί να υπήρχαν στιγμές αμηχανίας, αλλά ήταν φυσικό να υπάρχει, αφού δεν υπήρχε προηγούμενη εμπειρία.
Το κοινό μ΄ ενδιαφέρον απηύθηνε τις ερωτήσεις του στο νέο συγγραφέα, ήθελε να μάθει, πως, γιατί και ποιός ήταν ο λόγος που ξεκίνησε το γράψιμο και λεπτομέρειες, που θες πάντα διαβάζοντας ένα βιβλίο, να ρωτήσεις το συγγραφέα του, και τώρα που τον είχες εκεί μπροστά σου, δικό σου, ήθελες να μάθεις περισσότερα.
Κι εκείνος μειλίχιος, απλός, μεστός, χαμογελαστός και συγκεκριμένος, με μάτια που σπίθιζαν, εξερευνώντας αυτό που σπούδασε, την ανθρώπινη ψυχολογία, για "να αποτυπώνει, όπως είπε, καλλίτερα τους χαρακτήρες των ηρώων του, χωρίς να χάνει χρόνια μελετώντας την "  που απο την τρίτη Δημοτικού ύφαινε, απαντούσε.
Μ΄ ένα έξυπνο χιούμορ, μ ένα λόγο που δε κούραζε, δύο παιδιά, δύο δικά μας παιδιά, πολύ φυσικά πολύ απλόχερα μου έδωσαν όσα χωράει μια στιγμή!
Κι ένας κόμπος, είναι απο χθες μόνιμα στο λαιμό μου, κι ένα δάκρυ χαράς και περηφάνειας, που πάντα θ'  ακολουθεί το Στέφανο στο διάβα του και θα εύχεται μαζί με τους γονείς του να σαρώνει τα βραβεία και να βλέπει τα όνειρά του να πραγματοποιούνται, που έγινε ακόμα εντονώτερο,  όταν διάβασα την ιδιόχειρη αφιέρωση στο βιβλίο, που εκείνη τη στιγμή τα γυαλιά δε μου επέτρεψαν να δω, αλλά απο το βλέμμα του κατάλαβα οτι δε θάταν συνηθισμένη.
Και δεν ήταν! κι αυτό με τιμά διπλά, αν έτσι με θεωρείς Στέφανε.
                                                     
Καλό σου ταξίδι σ αυτό το ονειρικό που διάλεξες, εύχομαι να σου δώσει μόνο χαρές, αν και ξέρεις τι περιμένεις και έχεις την υπομονή, τη θέληση, τη δύναμη να φέρεις αυτό που εσύ θέλεις.
ΣΤΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ!

Όσο για σας που με διαβάσατε, αποκτήστε το είτε από βιβλιοπωλείο, είτε απλά  κατεβάστε το,πιστεύω οτι θάναι ευχάριστο ανάγνωσμα στις διακοπές σας.

Δια της Χορηγίας των Ενόπλων Δυνάμεων

Φέτος κατανοώντας απόλυτα την οικονομική ένδεια που βιώνουμε όλοι μας, και την απομάκρυνση της ιδέας των διακοπών, ανέλαβαν αυτοβούλως οι Ένοπλες Δυνάμεις μας να μας παράσχουν ένα πακέτο διακοπών σε δύο στάδια.

Και επειδή ποιός στραβός δε θέλει το φως του , τ' αποδεχτήκαμε μη λαμβάνοντας υπόψη τα εμπόδια και τους γρίφους του... “κρυμμένου θησαυρού”!

Το πρώτο είχε πολύ αγωνία, πολύ άγχος, πολύ λαχτάρα!!! Κι οταν λέμε λαχταρίσαμε, λαχταρίσαμε κυριολεκτικά.

Κάναμε ένα ταξίδι ανέλπιστο και μέχρι να φτάσουμε δεν έβλεπα δρόμο, άλλωστε ο συγκεκριμένος δεν είχε και τίποτα το εξαιρετικό να μ εντυπωσιάσει, εκτός απο λακκούβες σαν να τον είχαν βομβαρδίσει!

Αυτό μου έδωσε την πεποίθηση οτι ο,τι Κυβέρνηση και να βγάλουμε προσεχώς, ΟΥΔΕΝ περιμένω, αφού τόσα πακέτα (Ντελόρ κ.λ.π.) πέρασαν απο την Ελλάδα κι ακούμπησαν μόνο στις τσέπες των επιτήδειων... Ούτε Εθνικούς δρόμους δε καταφέραμε ν αποκτήσουμε!
Παραμείναμε στους καρόδρομους του ΄40 που κουβαλούσαν τα πολεμοφόδια με τα μουλάρια. Φαίνεται οι θωρακισμένες Mercedes τους δεν καταλαβαίνουν ούτε απο “σαμαράκια”, ούτε απο κρατήρες ηφαιστείων απο έλλειψη ασφάλτου!

Τλπ. Συνεχίζω... με σταθερό το γκάζι πατημένο, ανυπομονούσα να φτάσω στο ποθούμενο, να το δω, να τ' αγκαλιάσω, να ησυχάσω. Μια βρομάδα απουσίας και ξαφνικά χτύπησαν καμπανάκι συναγερμού!

Πράγματι φθάσαμε την Αρτα, κατάκοποι και ανήσυχοι.

Αλλα το Τοπίο που μας περίμενε εντός κι εκτός μας γαλήνεψε.

Την Αρτα δε μπορώ να σας την περιγράψω, διότι αυτές τις δυο μέρες η διαδρομή ήταν συγκεκριμένη και η μόνη παρασπονδία ένα καλό Ξενοδοχείο (κι αυτό κατα τύχη, χάρη στ αυτοκίνητο που μας άφησε καταμεσής ώρα 11+ τη νύχτα) και ένας περίπατος στον Κεντρικό της δρόμο,ούτε 500 μέτρα.

Η Αρτα απο ψηλά (απ το Νοσοκομείο) στην άκρη αριστερά το θρυλικό Γιοφύρι και απόψεις εντός-εκτός Ξενοδοχείου "ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ"

Μου έδειξε όμως ένα όμορφο πρόσωπο και ένα ανθρώπινο πρόσωπο, καθαρό και ως Πόλη και ως άνθρωποι με ενδιαφέρον και πολιτισμό.

Κι αφού περάσαμε επιτυχώς το δύσκολο αυτό διήμερο, πάλι ο Ελληνικός Στρατός είπε να μας επιβραβεύσει μ άλλο ένα!!!

Αυτό ξεκινησε ήρεμα,γαλήνια, χαρούμενα, αισιόδοξα!

ο Πλούς απο Ζάκυνθο, προς...

Αφήσαμε πίσω το Νησί μας και ακολουθήσαμε την ιδια διαδρομή, αλλά για Γιάννενα αυτή τη φορά.

Να πω οτι και με δυο παπούτσια πάνινα την ξανάκανα ευχαρίστως!

Η Φύση μας αντάμειψε απλόχερα!

Μια διαδρομή, απο Αρτα και μετά, ασύλληπτη!

Βουνά πανύψηλα, αδιαπέραστα ...άμοιροι Ιταλοί, απερίσκεπτοι! Πως φαντασθήκατε οτι θα προσπερνούσατε αυτούς τους ορεινούς όγκους αλώβητοι;

Οργιώδες πράσινο παντού,νερά γάργαρα στο πλάι του δρόμου, οι πικροδάφνες σ' όσα χρώματα υπάρχουν θεριεμένες κι αυτές απο την πλούσια δροσιά, ανθοφόρες, τόνιζαν την κυριαρχία του πράσινου και έδιναν μοναδικής ομορφιάς ζωγραφικούς πίνακες.

Αγριολούλουδα, απ' αυτά που πουθενά αλλού δεν έχετε συναντήσει, παρά μόνο στα βιβλία της Φυτολογίας.

ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ!

Για άλλη μια φορά διαπίστωσα ,οτι ο ζωγράφος που δε πρόκειται ν' αντιγραφεί ποτέ, είναι η Φύση! Πλατάνια με κορμούς που δε μπορούσαν να τους αγκαλιάσουν ούτε ενωμένα ανθρώπινα χέρια, εύρωστοι, και ευθυνετείς , πλάι απο τα ποτάμια που κατέβαζαν τα νερά των βουνών κάλυπταν το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής.

Ειδυλλιακά τοπία, απ αυτά που δε θέλεις να πάψεις ν' απεικονίζεις.

Επιθυμούσα νάχα μια κάμερα όπως στις ταινίες,στερεωμένη πάνω στ ' αυτοκίνητο και να μην πάψει να φωτογραφίζει.Μόνο ετσι θα μπορούσα να αποδώσω αληθινά αυτό το μεγαλείο που αντίκρυσα και να σας το μεταφέρω με ακρίβεια.

Στο δρομο σταματήσαμε στα Χάνια Τερόβου.

“Εντολή” της Σωσούς κι όχι αριστερά (άσε τον Αλέκση, προς το παρόν, εσύ δεξιά θα σταματήσεις...δεν το είπε έτσι, γιατί δεν θέλει να μ' επηρεάζει πολιτικά!χαχαχαχα)

Σταματήσαμε λοιπόν, για να αναπληρώσουμε την καμένη ζάχαρη (πού πας ρε Καραμήτρο χωρίς ζάχαρη; έτσι! ) 

και σ ένα δροσερό & λουλουδασμένο τοπίο φάγαμε μία Γαλατόπιτα!

Συνεχίσαμε και μπήκαμε Γιάννενα, ύστερα απο μία ελάχιστη, αλλά επιβλητική διαδρομή.

Και φτάσαμε στο σημείο συνάντησης με την αγαπημένη μου κουμπάρα.

Είχαμε να ειδωθούμε κάποια χρόνια, αλλά είναι απο τις σχέσεις εκείνες που δεν περνά ποτέ χρόνος ανάμεσά τους.

ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ, γιατί ακόμα και με το βλέμμα μιλάμε και συνεννοούμαστε, γιατί γελάμε απίστευτα μαζί,γιατί καταλαβαινόμαστε, γιατί ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ!

Πάντα φίλες!

Η στιγμή της συνάντησης λοιπόν, εκτός απο τη θέρμη της αγκαλιάς, μου αποκάλυψε και ένα άρωμα...γνωστό άρωμα...κοίταξα γύρω μου και διαπίστωσα οτι το άρωμα της Κέρκυρας ήταν διάχυτο παντού...Φλαμουριές (τίλιο) γεμάτος ο Τόπος!!! Μοσχοβολούσε απίστευτα !!!

εκεί που το πράσινο με το ουρανί γίνεται ένα!

Απόρησε η κουμπάρα μου με τον θαυμασμό μου,αλλά της εξήγησα οτι εμείς στερούμαστε, γενικά πράσινου μεσ΄ την Πόλη. Πόσο μάλλον αυτό που τα αιωνόβια δένδρα συνυπάρχουν με τις νέου τύπου πολυκατοικίες και τα κλασσικά Ηπειρώτικα αρχοντικά!

Το απόγευμα δεν βοήθησε να βγάλω τις καλλίτερες φωτό για να σας δείξω. Η επιθυμία να τα πούμε και η κούραση απο το ταξίδι, μας πήραν ώρα και εν τω μεταξύ σουρούπωσε,

Ηλιοβασίλεμα στη Λίμνη των Ιωαννίνων

οταν κατεβήκαμε για μία βόλτα και δη στην Παραλίμνια περιοχή.

Λοιπόν, αν έχετε περάσει όλα αυτά τα θεόρατα βουνά, σας είναι αδιανόητο οτι κάπου στην καρδιά τους κλείνουν μια τόσο όμορφη πόλη με μία Λίμνη στη μέση κι όχι μόνη ...με Νησί!

Είναι πραγματικά ασύλληπτο, όπως και η ομορφιά τους!
Χαίρεσαι να περπατάς στα Γιάννενα! συνδυάζουν το στεριανό και το υγρό στοιχείο, που δε θέλω ποτέ να μου λείπει. Αναπνές άρωμα και απολαμβάνεις δροσιά, κάτω απο τα βαθύσκιοτα δένδρα,

Ηλιοβασίλεμα με θέα το Τζαμί

 δίπλα σε νεανικά στέκια, ανθρώπους που κάνουν ποδήλατο, τζοκινγκ,

...τώρα τρέχουμε!

 ακούνε μουσική, παιδιά που παίζουν, ηλικιωμένους που απολαμβάνουν την παρέα τους . ΚΟΣΜΟΣ! Πολύς, σαν το συνωστισμό της Ρεπούση, όμως αυτός ήταν πράγματι συνωστισμός και ειρηνικός, χαρούμενος,ζωντανός!!!

Μια βόλτα σε μια παραδοσιακή γειτονιά της Πόλης, έχω την εντύπωση οτι πρέπει νάταν η Εβραϊκή της συνοικία,

 αλλά δεν το έχω βεβαιώσει ιστορικά, μου δωσε άλλες εικόνες, που εν καιρώ θα δείτε.

γαλήνη  στο "Σείριος- kitchen"

Το βράδυ ολοκληρώθηκε σ' ένα γαλήνιο και δροσερό κήπο για φαγητό.

Η άλλη μέρα, εκτός απο το ταξίδι του γυρισμού, περιέκλειε συγκίνηση που δεν είχα υποψιασθεί, ήταν ο λόγος για το “ωραίο ταξίδι”!

Καμάρωσα, απίστευτα συγκινημένη (δε το περίμενα, ομολογώ), το παλληκάρι μου να παρευλαύνει μπροστά μου ως άντρας πια, υπεύθυνος και ετοιμος να υπερασπισθεί τα ιερά και τα όσια μιας ταλαιπωρημένης και καταρρακωμένης Πατρίδας.

Συγκινήθηκα, γιατί συνειδητοποίησα, οτι το μικρό ασχημούλικο μωρό που είχα φέρει στον κόσμο πριν 20 κάτι χρόνια, μεταλλάχθηκε...έγινε άντρας πια, σα να πέρασε μια νύχτα μόνο απο τότε. Υπεύθυνος, πειθαρχημένος, με στόχους και αποφασιστικότητα.

Χαίρομαι που έζησα αυτή την εμπειρία και εύχομαι, να μην χρειασθεί να υπερασπιθούν τον όρκο που  έδωσαν, κανένα παιδί, καμιάς μάνας!

Τώρα, η Κύπρος μας περιμένει (όχι εμένα...τουλάχιστον, προς το παρόν...)

Έτσι, δύο ταξίδια χωρίς πρόγραμμα, πραγματοποιήθηκαν, γιατί ο  Στρατός το θέλησε, τον ευχαριστώ λοιπόν γι αυτές τις mini , αλλά τόσο όμορφες και φορτισμένες διακοπές!

Όσο για σας, συγχωρήστε μου την ανάρτηση-Γίγας, αλλά δε μπορούσα να κόψω κάτι. 
Εύχομαι να ζήσετε με τη σειρά σας και το ταξίδι και την εμπειρία του βλασταριού σας...θα με θυμηθείτε...!