Φθινοπωρινή συμφωνία

 Κι αφού αποχαιρετήσαμε τη θάλασσα εκεί απ όπου ξεκινήσαμε, απολαμβάνοντας την ζεστασιά της και τα καλούδια της που ακόμα μία φορά μου έδωσε χωρίς φειδώ, και έφτιαξα τις τελευταίες δημιουργίες με υλικά της, αλλά από δικά μου ευρήματα κι άλλα από προσφορές 😍

"Θέλμα και Λουίζ" Pebble art by Hara

...άρχισε ο χορός της κολοκύθας!

Δεν είναι οτι υιοθετώ ξένα έθιμα, απλά είναι μία πρόκληση δημιουργίας και ναι. υπογείως και υπούλως "υιοθετώ". Και όσο πιο άχρηστο το υλικό τόσο πιο μεγάλη η χαρά της αναμόρφωσης !😉Εν αρχή λοιπόν ένα γυάλινο καπάκι κατσαλορίτσας. Λυπόμουν να το πετάξω,
ηταν σαν να μ εκλιπαρούσε να μη το στείλω αδιάβαστο κι έτσι ασταρώθηκε βάφτηκε  και πήρε μορφή κολοκυθόφατσας.

Στη συνέχεια σειρά πήρε κάτι που περίμενε καιρό!

Μια μέρα πέταξα ένα μικρό καλάθι αχρήστων, γιατί ως είθισται όλ αυτά είναι μιας χρήσης, απαξ και πετάξουν σκουριά...σβουρίξτε τα! Πριν όμως το σβουρίξω κράτησα το ξύλινο καπάκι του. 

Κρίμα να πήγαινε χαμένο κι αφού περίμενε πολύ καιρό στην λίστα αναμονής θυμήθηκα την χαρτοπετσέτα με το φθινοπωρινό στεφανάκι και ήρθε στα μέτρα του! Στο κενό που είχε περιμετρικά το καπάκι για να κλείνει μπήκε σκοινί, το ίδιο που μπήκε και στο γύρω του ξύλου.. Μπήκαν στοιχεία απο τη χαρτοπετσέτα ανάγλυφα (το ζευγάρι κάτω των κολοκύθων, η πεταλουδίτσα) 

και για να συμπληρωθεί η τσαχπινιά κολλήθηκαν φύλλα, δαντελίτσα και λουλούδια απο κοχύλια. Ετσι η θάλασσα ενώθηκε με τις φθινοπωρινές δημιουργίες!

Δύο  καροτσάκια  δημιουργήθηκαν από κονσέρβες σαρδελών. 

Ηταν το πρόχειρο γεύμα όταν γυρίζαμε απο τη θάλασσα και δεν είχα μαγειρέψει. Ετσι μαζεύτηκαν διάφορα τσίγκινα που τα δύο έγιναν καρετούλες για κολοκύθες. Με κομματάκια από διάφορα ύφασματα έφτιαξα διάφορα μεγέθη κολοκύθας, στο κόκκινο καρετάκι οι κολοκύθες είναι απο ρολό χαρτιού υγείας και μαλλί. 

Ρόδες απέκτησαν από καπάκια φαρμάκων και λαβές για το τράβηγμα το ενα είναι πλαστικό κουταλάκι παγωτού και το άλλο κρεμαστάρι από κάλτσες

Κι ένα βράδυ βαρεμάρας, εκεί που για πολλοστή φορά μάζευα τα κάθε λογής τσιμπιρίμπια για το εργαστήρι, που αδυνατώ να σας κάνω εικόνα, αρκεί να σας πω οτι μεταφέρομαι στο τραπέζι της κουζίνας να μην βλέπω 😵😵😡(για τέτοιο χάλι μιλάμε!) έπιασα ένα χαρτονένιο στεφάνι από συσκευασία ηλεκτρικής συσκευής. 

Πήρα μαλλί και άρχισα να τυλίγω. 

Μετά τα χαρτόνια από τα  καρούλια από τις δαντέλες του γάμου, που αντί να τα πετάξουν τα έδωσαν στο ρακοσυλλέκτη της οικογένειας, κόπηκαν στη μέση και έγιναν μανιτάρια, με μαλλί επίσης. 
Κολλήθηκαν πάνω στο στεφάνι ,αλλά φαινόταν λειψό και εύκαμπτο. 

Ετσι θυμήθηκα οτι είχα αγοράσει κάποια στιγμή στρογγυλούς καμβάδες, οι οποίοι εκ των υστέρων ανακάλυψα, οτι ήταν μαγνήτες. Ήρθαν λοιπόν και κολλήθηκαν πίσω από το στεφάνι, αφού πρώτα κολλήθηκαν χαρτιά scrapbooking με φθινοπωρινό θέμα, ενας νάνος ολοκλήρωσε τη σύνθεση και όλο μαζί τυλίχτηκε από μία περικοκλάδα .

Και αν νομίζετε οτι έληξε εδώ η ωδή στην κολοκύθα πλανάσθε πλάνην οικτρά!
Συμμαζεύοντας το εργαστήρι (ανέκδοτο θα καταλήξει αυτό 😂) και ως συνήθως χειρότερα έγινε, ξαναβρέθηκαν μπροστά μου τα καρούλια από τις δαντέλες. Κι εκεί που δεν ήξερα που θα τ αποθηκεύσω τα έπαιζα με τα χέρια, σκεπτόμενη και προβληματιζόμενη 😏. 

Και ω του θαύματος η λύση δόθηκε από μόνη της!
Κολοκύθες δεν έφτιαξα; κολοκύθες θα γίνουν! 

Οι πιο απρόβλεπτες κολοκύθες! 

Τις ένωσα ανά τριάδες . 

Στη μέση κάλυψα την τρύπα με δύο μισά κομμάτια και για να μοιάζουν με φέτες αλλά και για το αυτονόητο 😉.

Θα μπορούσα να τις αφήσω στο φυσικό χρώμα του χαρτονιού, κι έτσι θα ήταν ωραίες, όμως με ξέρετε τόσα χρόνια 😉😀 

Ετσι πήρα τα παστελάκια μου και με τρεις αποχρώσεις κίτρινο. πορτοκαλί και καφέ ολέ, άρχισα να τα χρωματίζω να τους δώσω όγκους και φωτεινότητα. 

Έγιναν μία ανέλπιστη γιρλάντα για το τζάκι που δεν την είχα καν φανταστεί. Γι αυτό σας λέω ,όσο πιο μη αναμενόμενο το υλικό και του πεταματού η χαρά της δημιουργίας είναι διπλή και τρίδιπλη!

Οποιος βλέπει αυτή τη γιρλάντα μπορεί να φανταστεί οτι δεν είναι αγορασμένη;

Ελπίζω να συμφωνείτε 🙏 

Μπορεί νάναι μικρές δημιουργίες αλλά δε τις λες και λίγες, δεδομένου οτι τα πρωινά είναι αφιερωμένα κατ αποκλειστικότητα στη μικρή Χαρά

Back to school

Διανύουμε τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρη και ως ειθισται το άνοιγμα των σχολείων!

 

Τι κι αν εχω ξεσκολίσει  χρόνια! κάθε τέτοια εποχή, που το Καλοκαίρι τελειώνει, στη μνήμη ξαναγυρνούν μέρες δοξασμένες!

Ποιός μπορεί ν' αρνηθεί τα σχολικά του χρόνια; και όσο μεγαλώνουμε και οι ευθύνες και τα χρόνια περισσεύουν στους ώμους μας, οι αναμνήσεις απο τα σχολικά ξένοιαστα (σε σχέση με σήμερα) χρόνια, επανέρχονται δριμύτερες.

Πέρασε λοιπόν και τούτο το Καλοκαίρι, πέρασε σχεδόν ο χρόνος όλος, γιατί μόλις καβατζάρει τον Αύγουστο, αρχίζουμε το Καλά Χριστούγεννα και πάπαλα! Μπήκαμε αισίως και στο Σεπτέμβρη, σαν λιωμένο παγωτό από την ζέστη, αλλά εμείς έτοιμοι να ξαναπάμε σχολειό από την αρχή σ αντίθεση με τα παιδιά, εκτός απο τα πολύ μικρά που χαίρονται γιατί θα ξαναβρούν τους φίλους τους, που ξαναμπαίνουν στην πιεστική ρουτίνα της εξωσχολικής μάθησης (να εξηγούμαστε)

Η αλήθεια ειναι οτι εμείς τέτοια πίεση δεν είχαμε. Αυτό το συνεχές τρέξιμο να προλάβουμε δραστηριότητες και φροντιστήρια ουτε στη σκέψη μας υπήρχε, γι αυτό και τα μαθητικά χρόνια ενδυονται μία παιδικότητα, εκτός την ηλικιακή, γιατί δεν είχαν τη σημερινή πίεση. Είχαν μεν το σχολείο, το διάβασμα, αλλά είχαν και το παιχνίδι, τις παρέες, τα πάρτυ, τις ποδηλατάδες, την ξενοιασιά που οφείλει νάχει κάθε παιδί για νάχει την σωστή και ισόρροπη ανάπτυξη. Σημερα εκτός απο γνώση χωρίς αντίκρυσμα, πίεση να χωρέσουν όλα σ' ενα 24ωρο δεν υπάρχει. Μπορεί θεωρητικά τα παιδιά να παίρνουν πιο εξιδεικευμένες γνωσεις απο ό,τι εμείς, όμως, αφ ενός η παπαγαλία εκμάθηση για τον πολυπόθητο βαθμό που έχει γίνει αυτοσκοπός, αποκλείουν αυτή τη γνώση να εισχωρήσει σε βάθος και να γίνει κτήμα του μαθητή.

 Πολλές φορές εκπλήσσομαι που αγνοούν τα κατ εμέ αυτονόητα, πιο απλά και πιο καθημερινά και τ αποτέλεσμα όλης αυτής της παιδείας, να γνωρίζουν μόνο τα της ειδικότητας τους και να μην έχουν ούτε καν σφαιρική εικόνα απο άλλες επιστήμες. Τρανό παράδειγμα τα τηλεπαιχνίδια γνώσεων που όσο πιο νέος τόσο πιο ανίδεος σε ερωτήσεις που εμάς φαίνονται  απλούστατες.

Αλλά  απ αλλού ξεκίνησα κι αλλού έφτασα, λες και θα λυσουμε το πρόβλημα της Παιδείας που Υπουργοί και υπουργοί πέρασαν και τα έκαναν χειρότερα τα πράγματα.

Εγω θάθελα να παραμείνω στις πρωτες τάξεις του Δημοτικού. Ν' αναπολήσουμε τις πρώτες μας μέρες στο σχολείο, τότε που πρωτάκια κρατούσαμε σφιχτά και φοβισμένα το χέρι της μητέρας μας, που άλλα πήγαμε ομαλά απο το ένα χέρι στ άλλο της δασκάλας, κι άλλα φοβισμένα ή σπρώχνοντας, αλλά στην πορεία ποιό παιδί δεν αγάπησε την πρώτη του δασκάλα;

Ποιό δεν τη θυμάται με αγάπη;

Ποιό δεν μάζευε λουλούδια να της πάει ανά τακτά διαστήματα;

Ποιό δε θυμάται την καθημερινή ιεροτελεστία του ξυπνήματος, πλυσίματος, ντυσίματος!

Ποιό δεν καμάρωνε με την καλοσιδερωμένη του μπλε ποδιά με το κατάλευκο γιακαδάκι (πολύ αργότερα ήρθαν τα δύσκολα 😉)

Οι πρωτες μέρες του Σεπτέμβρη μπορεί νάχαν την μελαγχολία των καλοκαιρινών αποχαιρετισμών, αλλά και την ανυπομονησία των συναντήσεων μ' όσους συμμαθητές  είχαμε να ειδωθούμε από το κλείσιμο των σχολείων. Ανυπομονησία, αγωνία, προσμονή!

Απ αυτά ορμώμενη βγήκε το πρώτο φθινοπωρινό πετρωτό, "Πρώτη μέρα στο σχολείο" και ξαναθυμήθηκα την φωτογραφία μου, όλο καμάρι στην αυλή του σπιτιού μου, λίγο πριν περάσει να με παραλάβει το σχολικό, με το μποκέ στο χέρι και με την χαρά να το παραδώσω το συντομότερο στη δασκάλα μου, την αγαπημένη μου Ζαχαρούλα Μάνθου-Πέττα, που μέχρι πρόσφατα (κάποια χρόνια πίσω) περνούσε απο το γραφείο μου και εγω έτρεχα στην αγκαλιά της με συγκίνηση και αγάπη και ξαναγινόμουν παιδί. 

Ενα παιδί όμως που ωρίμασε με τα χρόνια κι εκείνη εύρισκε ευήκωα ώτα να του πει τις σκέψεις, τα παράπονα και ο,τι την απασχολούσε. Είχαν αντιστραφεί λίγο οι ρόλοι αλλά ένοιωθα περήφανη που είχα την εμπιστοσύνη της εκτός απο την αγάπη της

Επιστροφή στα θρανια λοιπόν και ευχομαι η μάθηση να ξαναγυρίσει στο ναό της κι οχι στα φροντιστήρια και οι μαθητές να είναι μαθητές κι οχι θηριοτροφείο 😉

ΚΡΊΝΟΝ ΤΟ ΑΜΆΡΑΝΤΟ με εσάνς παραμυθιού!

 Εν μέσω θέρους και με καύσωνα που τίποτα δεν ευδοκιμεί και τίποτα δεν ανθίζει, είναι ο,τι καλλίτερο κι ας είναι πετρινο. Εξ ου και θα παραμείνει αμάραντο!
Η αλήθεια είναι, οτι οταν φτάνουν στα χέρια μου πέτρες ή όστρακα, μεγάλα ή με περίεργα σχήματα, που εκ προοιμίου δεν είναι ευπροσάρμοστα σε μικρές κατασκευές, τα θαυμάζω μεν με απασχολεί δε η χρήση τους!
Eπειδή όμως ο,τι φτιάχνω δεν βγαίνει αβασάνιστα και μετά απο πολλές δοκιμές και περιστροφές στα χέρια μου, οταν ήρθαν τα συγκεκριμένα ογκώδη, μισά και χωρίς ιδιαίτερη "ομορφιά" ήταν κάτι που μ' απασχολούσε για καιρό και παρέμεναν στο συρτάρι των "ειδικών περιστάσεων" αχρησιμοποίητα. 

Σε κάποια όμως επανάληψη ψηλάφισης μου έδωσε την ιδέα η εσωτερική πλευρά 😉.

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η άποψή μου οτι τα ίδια τα όστρακα, οι πέτρες, σε οδηγούν στο τί θέλουν να γίνουν!
Και αφού έδωσαν την έμπνευση έγιναν κιόλας!

Δεν μοιάζουν με Κάλλες;

Και μια που πιάσαμε τα λουλούδια, κάτι άλλο κι ας μην είναι κρίνο! Ανήκει όμως στα πετρωτά και στην ενότητα των Παραμυθιών.

Θυμάμαι οταν είχα κάνει γκάλοπ, δημοσκόπηση ντε, πριν πολύ πολύ καιρό στο φβ, ποιό άλλο παραμύθι να φτιάξω, μεταξύ άλλων ιδεών είχε προταθεί και η Τοσοδούλα. 

Τότε με προβλημάτισε πώς μπορεί να φτιαχτεί, αφού η Τοσοδούλα εβγαινε απο την καρδιά του λουλουδιού και μέχρι τότε τα λουλούδια τα έκανα επίπεδα. 

Να όμως που ήρθε η ώρα της! Τώρα θες έτσι ήταν γραφτό, θες η μικρή μου πριγκηπέσσα την ενέπνευσε, ήρθε κι έγινε!

Φετος στη θάλασσα , σ' εκείνη τη μικρή πούντα του Κρυου νερού εύρισκα αρχικά, σχεδόν μόνο γυαλάκια. Δεν τα υποτιμώ καθόλου, απο τη στιγμή που πολλές φίλες παραπονιούνται οτι άντε να βρουν ενα δύο κάθε καλοκαίρι! Εγω βρίσκω λοιπόν πολλά, τόσα που έχει δημιουργηθεί πρόβλημα στο εργαστήρι με την οργάνωση και ταξινόμηση 😟. 

Αλλά ας μην είμαι αχάριστη, ετσι αυτά τα πρώτα της σεζόν αποφάσισα να τα κάνω ενα λουλούδι με ντεγκραντέ αποχρώσεις. Ξεκίνησα απο το πιο έντονο γαλάζιο και έφτασα στο διάφανο λευκό. Και όπως τρώγοντας έρχεται η όρεξη έτσι και η έμπνευση 😉

Και σκέφτηκα να δοκιμάσω το παραμύθι!!!

Θυμηθηκα τα λιγοστά κομμάτια πορσελάνης σε κόκκινα μοτίβα και ήρθαν κουτί στο φουστανάκι του κοριτσιού, ετσι για να κάνει και περισσότερη διαφορά (φτάνει πια με τα μπλε-ασπρα). 

Ετσι απο μια σκέψη να καταναλώσω τα γυαλάκια βγήκε κι αυτό το παραμύθι, που ομολογώ δεν το είχα κατά νου. 

Και για να μην είναι μόνο του το τριαντάφυλλο αλλά μέσα σ' ενα κήπο, φτιάχτηκαν οι τύπου μολόχες και κάποια ζωγραφιστά, για να μην πέσουν υπερβολικά στην εικόνα.

Ελπίζω να σας αρέσει 🙏

Και για την ώρα θα σας ευχηθώ νάναι Βοηθειά σας η Παναγία, εστω κι αν ημερολογιακά πέρασε, και ο Αγιός μας που γιορτάζεται (οχι ως ονομαστική εορτή, αλλά η ανακομιδή του ιερού λειψάνου απο τα Στροφάδια) την Δευτέρα. 

Να μας συγχωρεί και να συγχωρούμε 🙏

Καλοκαίρι είναι θα περάσει!

 Η ζέστη μας εχει τσαταλιάσει το νευρικό σύστημα, αυτό το κράμα ζέστης και υγρασίας λειτουργεί σαν θάλαμος αερίων με το πού βγάζεις το κεφάλι έξω απο την πόρτα του σπιτιού και την αναγκαστική λειτουργία του αιρ κοντίσιον νυχθημερόν.

Και μη βιαστείτε να μου πείτε οτι "μιλάς κι εσύ που είσαι νησιώτισσα!" μπορεί ένα δίκιο να το έχετε αλλά ...

Μπορεί φέτος να μην είμαι στη θάλασσα όπως άλλα χρόνια. Οχι οτι τα τελευταία χρόνια τρελαινόμουν να πηγαίνω, μάλλον τα χόρτασα στην παιδική και νεανική ηλικία, αλλά τουλάχιστον έκανα κάμποσα και για ...θεραπευτικούς λόγους πλέον😉😊 (βλέπεις Σωσώ; το παραδέχομαι πια! 😂😂) Αν ήμουν στην ΑΘήνα σίγουρα θα νοσταλγούσα. Αλλά έτσι είναι ο άνθρωπος αχάριστος, δεν εκτιμά οτι έχει. Μην το βάλετε όμως αυτό στο νου σας για μένα. Αχάριστη δεν ήμουν ποτέ. Ευγνώμων για τα πάντα! Ομως εχει γίνει πια τόσο επικίνδυνο να βγείς κι απο το σπίτι σου... Δρόμοι αχαρακτήριστοι στους οποίους  τρέχουν σαν δαιμονισμένοι κάθε λογής "επαγγελματίες". Δεν έφταναν όσα είχαμε  ιδιωτικά αυτοκίνητα, ταξί, βοθράδικα, νερουλάδικα (α ναι, νερό δεν έχουμε απο το δίκτυο, ασε που είναι σκέτη αλμύρα και το πληρώνουμε σα ράβδους χρυσού,ΑΛΛΑΑΑ ιδιωτικά ρέει άφθονο, αρκεί να χρυσοπληρώσεις! Τωρα τί εξίσωση είναι αυτή λύστε την) τώρα αποκτήσαμε και βανάκια vip (μη 💩, με το συμπάθιο), γουρούνες που ολο θα τις απαγορεύσουν κι όλο αυξάνονται και πληθύνονται και τωρα την τελευταία μόδα ...πατίνια! και όλα αυτά μας κάνουν τη ζωή πατίνι. Και άντε και γλυτώνεις απο τον κάθε δημόσιο κίνδυνο που κυκλοφορεί και δε τον συμμαζεύει κανείς και φτάνεις στη θάλασσα ⛱ Εκεί βλαστημάς το γάλα της μάνας σου!

Οπου υπάρχει ελεύθερη ξενοδοχείων παραλία, είναι κατηλλειμένη απο άλλη συμπαθή τάξη "νεοεπαγγελματιών" (ασύδοτους και αφορολόγητους βεβαίως βεβαίως! γιατί ποιός κόβει απόδειξη παρά θιν αλός, ίδίως, την σήμερον ημέρα;) τους ομπρελάδες . Οπότε για ν αποφύγεις καυγάδες αφου ήρθες για να χαλαρώσεις κι οχι για να φτάσουν τα νεύρα κάγκελο, δρόμο παίρνεις δρόμο αφήνεις, σαν τα παραμύθια και φορτωμένος φτάνεις στου διαόλου τη μάνα για να απλώσεις μία πετσέτα και να μπεις επιτέλους στη θάλασσα. Για νάχει μείνει ακάλυπτο αυτό το κομμάτι παραλίας ίσως νάναι και γεμάτο πέτρες, αλλά αυτό σου μείνει! Και αν δεν σου σερβίρει η θάλασσα τίποτα που δεν είναι θαλασσινό 😉... Τότε κάνεις ένα μπάνιο, πάντα με προσοχή όμως μη μπει νερό στο στόμα (θυμάστε που κάποτε τρίβαμε με άμμο τα δόντια;;;ξεχάστε αυτά τα προπατορικά αμαρτήματα), βουτιές όσο μεγαλώνουμε ...αστο καλλίτερα, μένουμε με τις αναμνήσεις του κάποτε ...κάποτε που ανεβαίναμε στους ώμους του μπαμπά και μαθαίναμε να κάνουμε βουτιές, κάποτε που παραβγαίναμε με την παρέα για το μακρύτερο μακροβούτι, κάποτε που βρίσκαμε τον κατάλληλο βράχο για "μπόμπες", κάποτε...ολ αυτά. Τωρα απλά επιπλέμε

Ετσι λοιπόν μετά από αυτή την Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου από τον Τόπο του και δεν κάνω λογοπαίγνιο με την Ξανθοπουλική ταινία, αλλά κυριολεκτώ, καλλίτερα στο σπιτάκι μου. Αλλωστε είπαμε αλμυρό νερό μας τροφοδοτεί το δημόσιο δίκτυο, εχουμε πεισθεί οτι ο ήλιος από ζωογόνος είναι καρκινογόνος και μετά τον κοροναϊό, εναν εγκλεισμό τον συνηθίσαμε 😠

Για διακοπές, ούτε λόγος, πρέπει να έχεις έναν προϋπολογισμό καβάντζα, ακόμα και το να μπεις στο φερυ μπωτ και να φτάσεις μέχρι την Καυκαλίδα (το νησάκι που βρίσκεται ο φάρος της Κυλλήνης) είναι μία επιτυχία και θ αποκομίσεις και γνώσεις αρχαιολογίας (πιστέψτε με, έχει ενδιαφέρον αυτή η νησίδα γης).

Τα μαγικά Νησιά έμειναν στα τραγούδια 😏

Γι αυτό και αφού σας φλόμωσα στη μίρλα, θα σας ξεκουράσω με εικόνες που φαντασιώνομαι  για να ξεφεύγω από την πραγματικότητα που έγινε τόσο ασύμφορη και περισσότερο ταλαιπωρεί και αγχώνει παρά ηρεμεί και ξεκουράζει.

Η πρώτη εικόνα λοιπόν ένας συνδυασμός-παζλ από σπασμένα πλακάκια και άλλα κεραμικά, ,"θαλασσινά" πάντα, που ολοκληρώνουν μια νησιωτική εικόνα,  που μπορεί ο καθένας να την τοποθετήσει όπου ονειρεύεται ή ίσως του θυμίζει 😉, πάνω σ' ένα τουρτόδισκο, με background  συνδυασμός χαρτοπετσετών

Η δεύτερη εικόνα είναι μία χαρούμενη νεάνις η οποία μόλις κατέφθασε στο Τροπικό της κατάλυμα (αυτή δε πάει Κυλλήνη 😉😀). Pebble art on decoupage.

Και ολοκληρώνω με την πρόταση παραμονής κατ' οίκον!
Ετσι για να μην λέτε οτι αναμασάω ό,τι ανέβασα στο φβ. Δείτε το πρώτοι 👀

Αν και το πρώτο έργο είναι διαφοροποιημένο απ αυτό που ανέβασα στο φβ γιατί ως συνήθως ,ακόμα και σ έργα που φαινομενικά είναι τελειωμένα πάντα βρίσκω λόγους να προσθέτω ή διορθώνω

Θάλασσα μάνα,αρμύρα εσύ!

 Λοιπόν όπως το έγραψα και στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης ισως η γιαγιαδίστικη απασχόληση μου πυροδοτησε έμπνευση. Ισως πάλι αυτός ο Χειμώνας που με καταπίεσε τόσο έδωσε την πίεση να να γινει η έκρηξη. Ισως πάλι και το Καλοκαίρι 😏

Η Αλήθεια είναι οτι αυτό τον καιρό εχει κινητοποιηθεί η φαντασία σαν να πρόκειται για τεκτονική πλάκα χωρίς καταστροφικές συνέπειες, αλλά το αντίθετο.

Σημερα λοιπόν κι αφου πραγματοποίησα επιτέλους το πρώτο μου μπάνιο, ίσως ήταν αποτέλεσμα του έργου που προηγήθηκε, ίσως όμως απο την επανάληψη του παιδικού τραγουδιού που ¨τραγουδάω" στην εγγονή μου "μια κολυμβήτρια κινέζα ρίχνει βουτιά στη μαγιονέζα" 😂😂 !

Μπορεί βέβαια να είμαι επηρεασμένη και απο τους Ολυμπιακούς αγώνες που παρακολουθούσα μετά μανίας τον Γκέργκ Λουγκάνις στις καταδύσεις απο βατήρα 😂, το σίγουρο πάντως οτι μ αρεσε αυτή η ευθυγράμμιση του κορμιού που απέδιδε την πτώση στο νερό

Ετσι βγήκε η κολυμβήτρια αυτή!

Και για να μη σας δείχνω όλο πετρωτα, δύο μικρά εργάκια αλλά με πολύ δουλειά και ακρίβεια που δεν ειναι η ιδέα δική μου, αλλά της  Tonia Jillings Artist     την είδα, εντυπωσιάστηκα και είπα να την δοκιμάσω μια που έχω αρκετά γραμματόσημα.

Στο κέντρο είναι γραμματόσημα και το υπόλοιπο προσπάθεια να το ενσωματώσεις σαν πίνακα ζωγραφικής ακολουθώντας τα χρώματα και προεκτείνοντας την εικόνα που φαίνεται στο γραμματόσημο.

Δεν είναι πολύ ωραία ιδέα;;;

Το συγκεκριμένο μάλιστα ήταν σκισμένο  και δεν είχα δεύτερο να χρησιμοποιήσω, οπότε έψαξα στο διαδίκτυο να βρω τί ακριβώς απεικόνιζε και το ανασύστησα. Γι αυτό  το ψάρι και ο αστακός φαίνονται διαφορετικά απο το υπόλοιπο γραμματόσημο, εγιναν ζωγραφιστά

Δείτε και τα έργα της καλλιτέχνιδας να εντυπωσιαστείτε πραγματικά, γιατί εγω έκανα δύο πρώτες  απόπειρες, οχι τέλειες, αλλά τέλος πάντων ανεκτές.

Αυτά για σήμερα και ίσως πάω για μια βουτιά, απλά περιμένοντας να τελειώσει ο φούρνος είπα να σας στείλω την καλημέρα μου ,έργω 😉😍

Φάτε μάτια ψάρια!

 ΦΊΛΟΙ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΈΝΟΙ
δεν σας εχω ξεχάσει απλά μ έχει απορροφήσει αυτή η νέα εμπειρία που λέγεται "γιαγιά"! Και ομολογώ οτι τίποτ' άλλο δεν μου κάνει εντύπωση. 
Ετσι για πολύ καιρό δεν είχα δημιουργήσει τίποτα. 

Ουτε και τωρα μπορώ να πω οτι απασχολούμαι ιδιαίτερα και λόγω κούρασης και λόγω υπερβολικής υγρασίας. Αρκεί να σας πω οτι είμαι μονίμως μούσκεμα και ήδη έχω κρυώσει, προφανώς απο το αιρκοντίσιον. Ελπίζω να μην χειροτερέψω γιατί κρύωμα το καλοκαίρι ο,τι χειρότερο!

Κάποια στιγμή ετοίμασα μία ανάρτηση απο την εμπειρία μου στην τελευταία επίσκεψη στην Αθήνα τον προηγούμενο μήνα και την ξενάγησή μου στο Μετς, αλλά δυστυχώς δεν ολοκλήρωσα, γιατί πάντα μου τρώει απίστευτο χρόνο η επεξεργασία των φωτογραφιών (και είχα τραβήξει πάρα πολλές) και είναι κι ένας , ο σπουδαιότερος λόγος ,που δεν κάνω συχνά αναρτήσεις.
Ετσι το καημένο το Μετς, που με συγκίνησε, έμεινε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή ,όπως έγινε και με την επίσκεψή μου μετά απο πολλά χρόνια επιθυμίας

Τώρα την ευκαιρία έδωσε η πρόκληση των κοριτσιών Μία, Ayla, Liz, Mariela με θέμα "ΖΩΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Ή Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ". 

Είχα ήδη κάποιες δημιουργίες, οχι κάτι ιδιαίτερα περίτεχνο, αλλά κάτι όμορφο και δροσερό, που να συμμετάσχω στην παρέα σας.

Αρχικά ένα ψαροχώρι πάνω σε πέτρα.

Rock with decoupage

Είναι πάντα μια πρόκληση που μ' αρέσει να δοκιμάζω, μια πέτρα στη φυσική της μορφή, χωρίς αστάρια και χρώμα βάσης, με μια χαρτοπετσέτα που δεν θα ξεχωρίζει απο το φυσικό υλικό, θα δείχνει σαν να ήταν πάντα έτσι. 

Ν' ακολουθεί τις διαφορές της υφής και το αποτέλεσμα να φαίνεται απόλυτα φυσικό σαν ζωγραφική. Και αυτή η πέτρα αποτελείται απο τρία διαφορετικά κομμάτια χαρτοπετσέτας.Φαίνεται;

a broken plate as a fish and quilling

Η αλλη δημιουργία είναι σπασμένα κομμάτια από πιάτο, που ενώθηκαν μαγικά και πήραν τη μορφή ψαριού. Μόνο το μάτι είναι πετραδάκι της θάλασσας. Τα κύματα έγιναν με λωρίδες χαρτιού που χρησιμοποιούν στο quilling και σ΄αυτό προσομοιάζουν με εναλλαγή των χρωμάτων απο λευκό μέχρι μπλε.

Ενα ψάρι ακόμα, αυτή τη φορά όμως απο θραύσματα πορσελάνης μαζεμένα απο τη θάλασσα, που όπως έχω ξαναπεί, αυτά τα θραύσματα είναι ευρήματα των ερειπίων του σεισμού του 1953, που ισοπέδωσε τη Χώρα του Νησιού, μαζί με την πυρκαγιά που ακολούθησε , και τα μπάζα ρίχτηκαν στη θάλασσα, κατά μήκος της ακτογραμμής της πόλης, δημιουργώντας χώρους που χτίστηκαν, δρόμους και νέα ακτογραμμή. 

a fish with ceramics from the sea

Με συγκινεί κάθε νέο κομματάκι που ανασύρω χωμένο μέσα στην άμμο ή στα χαλίκια που λαξεύει τόσα χρόνια αέναα η θάλασσα, γιατί είναι ενα κομματάκι της ιστορίας του ίδιου του Νησιού!

Και για το τρίτο, μία πέτρα και πάλι, που ναι μεν έχει ένα ακόμα ψάρι, αυτό όμως απο κάτι πολύ κοινότυπο 😉... απο μία απόδειξη είσπραξης καταστήματος !

Στην περίπτωση αυτή αστάρωσα και έβαψα με λευκό χρώμα την πέτρα, έκοψα ενα τμήμα του χαρτιού με σειρά γραμμάτων για το σώμα, το κεφάλι έγινε απο το τμήμα του scaner όπως και τμήματα απο τα βράγχια, το πάνω μέρος, όπως και η ουρά του ψαριού έγινε απο ένα τμήμα της απόδειξης με πιο σκούρο χρώμα που έκοψα σχηματίζοντας μύτες. 

Αυτό μόνο! Δεν προσπάθησα να καλύψω τα γράμματα , το ίδιο έκανα και για τα κύματα που απλά έκοψα με ψαλιδάκι χειροτεχνίας και χρησιμοποίησα μόνο το πιο λευκό κομμάτι της απόδειξης και κάποιο γαλάζιο. 

Ομολογώ οτι μ' αρέσει γιατί είναι κάτι τόσο απλό, που μου έδωσε όμως την πρώτη ευκαιρία ν' αρχίσω να ξαναζεσταίνομαι δημιουργικά, χωρίς ιδιαίτερα υλικά

a fish on a rock by store receipt

Ελπίζω να σας αρέσουν κι εσάς εξ ίσου 🙏

Pebble art by Hara

Και για να κλείσω και να σας αποζημιώσω για τον κόπο που κάνατε να μ' επισκεφθείτε, μία νεαρά με navy look σε φόντο decoupage, φτιαγμένη επίσης απο θαλασσινά θραύσματα και μ αυτά θα σας ευχηθώ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και υπόσχομαι οτι σε πρώτη ευκαιρία θα επανέλθω 

Οσα δεν πρόλαβα να σας πω!

Και ο Χριστός Ανέστη και ο πελαργός έφτασε!

Πολλά γεγονότα μαζεμένα και τί να σας πρωτοπώ;
Πρωταπριλιά ανήμερα ένα δώρο ζωής πήρε σάρκα και οστά και διέψευσε κάθε δοξασία για την συγκεκριμένη μέρα!

Από τη στιγμή που μας πήρε τηλέφωνο ο γιος μου και μας είπε οτι άρχισαν οι πρώτες ενδείξεις τοκετού, μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησε το ταξίδι (ξημερώματα Πρωταπριλιάς), με πολύ φόβο λόγω των μποφόρ που μας είχαν από καιρό τρελάνει οι μετεωρολόγοι, που αυτό κι αν αποδείχθηκε πρωταπριλιάτικο, μέχρι τη στιγμή που φτάσαμε στο Νοσοκομείο σύσσωμοι οι παππούδες και μετά από ώρες αντικρύσαμε το θείο βρέφος (πράγματι θείο και πράγματι βρέφος 😍) είναι στιγμές που δεν περιγράφονται.

Ολη η αγωνία των εννιά μηνών ξέσπασε με δάκρυα χαράς και αγκαλιές αγάπης.

Το πρώτο εγγόνι και δη κοριτσάκι είναι γεγονός!

Τώρα αν σας πω οτι δεν εχω δει ομορφότερο μωρό; θα γελάτε μαζί μου και θα με θεωρείτε και δικαίως, κουκουβάγια, αλλά όσοι την είδαν, αυτό είπαν ρε κορίτσια και εγω βασίζομαι στην κοινή γνώμη 😂😂

Ευγνωμονώ το Θεό που μ' αξίωσε σε τούτο το θαύμα, που ναι μεν το έζησα δις με τα παιδιά μου, όμως να ζήσεις την συνέχεια μέσα από τα παιδιά σου είναι κάτι που δεν εξηγείται και δεν ερμηνεύεται με λόγια, αλλά μόνο με συναίσθημα. 

Τώρα ανυπομονώ για την συνέχεια 😉...της ανάληψης καθηκόντων νόνας-νταντάς!

Κι ετσι η μικρή σεβάστηκε και τις θρησκευτικές μου συνήθειες και μ άφησε απερίσπαστη να τις βιώσω για άλλη μια χρονιά, που ήρθε τόσο γρήγορα ώστε να μη μπορώ να συνειδητοποιήσω πότε είχαμε Χριστούγεννα και πότε φτάσαμε στο Πάσχα!

Ολα έγιναν σαν ένα γρήγορο μενού fast food και ομολογώ οτι μου έλειψε η προετοιμασία που αφήνει περιθώρια ο χρόνος. 

Παρ όλα αυτά νοιώθω ευλογημένη που τα κατάφερα και φέτος να παρακολουθήσω τα θρησκευτικά μου αντέτια που βιώνω παιδιόθεν. 

Το Πάσχα είναι ένα πέρασμα από τα κατάβαθα της ψυχής και των γενεών, που έχουν πια φύγει για το μεγάλο ταξίδι, κι εχω μείνει να θυμάμαι και ν' ακολουθώ ό,τι μου εμφύσησαν στο πέρασμα των χρόνων. 

Μια βαθειά θλίψη με διακατέχει όλο το διάστημα του Μεγαλοβδόμαδου, καθώς μου ξανάρχονται στο νου πρόσωπα και γεγονότα που βίωνα σ' όλη τη διάρκεια της ζωής μου και μου λείπουν πάρα πολύ. Οχι μόνο τα αγαπημένα  πρόσωπα αλλά και η συνεχής αλλοτρίωση των εθίμων για χάρη του Τουρισμού.

Χειροτεχνίες δεν έκανα, αλλά  αρχή της Μεγάλης Βδομάδας σ' ένα πρόχειρο συμμάζεμα μια τυχαία ματιά μου έπεσε πάνω σε κομμάτια πέτρας 

Δεν εχω ποτέ καταπιαστεί με κάποιο θρησκευτικού περιεχομένου θέμα, απλά γιατί θεωρώ ανάξιο τον εαυτό μου να πράξει κάτι τέτοιο. Ομως αυτά τα κομμάτια πέτρας, που είχαν βρεθεί στη θάλασσα, μου έδωσαν από μόνες τους το μήνυμα της δημιουργίας και μια που δεν θα υπήρχαν πρόσωπα, το τόλμησα.

Είχα ακριβώς όσα κομμάτια πέτρας χρειάζονταν να σχηματισθεί ένας  Σταυρός .

Στο κάθετο μέρος του περιπλέχθηκε μία αναρριχώμενη βιολέτα από γυαλάκια της θάλασσας και στη βάση του μία μαυροφορεμένη φιγούρα που προσκυνά ολοφυρώμενη. Το ακάνθινο στεφάνι έγινε από πραγματικά αγκάθια. 

Δεν ξέρω αν εσείς στα αυτοσχέδια παιχνίδια της παιδικής σας ηλικίας συμπεριλαμβάνονται και κρίκοι από αγκάθια τριανταφυλλιάς, αλλά εγώ ναι! ξεκόλλαγα τα αγκάθια από τον κορμό της τριανταφυλλιάς και τα έμπηγα το ένα στ άλλο μέχρι που γινόταν ένας κύκλος που άλλοτε γινόταν βραχιόλι άλλοτε κολιέ. Τώρα λοιπόν πήρε την ιδανική του θέση στο μεσοδόκι του μαρτυρίου κι έτσι ολοκληρώθηκε η εικόνα, που χαράχτηκε στο μυαλό μου με το που  είδα τις πέτρινες ράβδους.

Ελπίζω να μην θεωρείτε βλάσφημο.

Χρόνια πολλά σ όλες, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, η Φύση ανέστη και είναι παντού γύρω μας ανανεωμένη και πλουμιστοφορούσα 🌸🌷🌹🌻🌼.Πανδαισία χρωμάτων!

Δυό μήνες μόνο...

Τελειώνει και ο Φεβρουάριος και είναι η δεύτερη ανάρτηση που κάνω 😕

Αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά... Και βασικά οτι πέρασα δύο δύσκολους μήνες.

Γιατί  τα προβλήματα όταν έρχονται δεν έρχονται ένα-ένα, αλλά ,όπως λέει ο λαός, ενός κακού μύρια έπονται.

Τώρα λοιπόν που αρχίζω να ισορροπώ  η τουλάχιστον προσπαθώ, άρχισα να μπαίνω ξανά στο εργαστήρι...

 Από κεί να καταλάβετε το ψυχικό μου χάλι! Εγω μακριά από το εργαστήρι!!! Εγω που αν δεν έπιαναν κάτι τα χέρια μου μια μέρα ήμουν άρρωστη!!! 

Ασε δε το χάλι που επικρατεί μέσα στο εργαστήρι, που ναι μεν πέταξα 5 σακκούλες σκουπιδιών σε μια κρίση "συνείδησης" (απελπισίας καλλίτερα) και πάλι η κατάσταση παραμένει υψηλού κινδύνου.

Τέλος πάντων, η αρχή ξανάγινε δειλά δειλά και λόγω των ημερών είπα να ξεθάψω τις πετρούλες μου.

Κάθε χρόνο έφτιαχνα κάτι απο Μεσαιωνικές στολές, που είναι το αγαπημένο μου θέμα, ετσι και φέτος, έστω και ανόρεχτα (και νομίζω οτι αυτό φαίνεται εκ του αποτελέσματος 😠)βγήκε μία ακόμα.

"Μεσαιωνικά κοστούμια"

 Έστω κι έτσι κάτι είναι κι αυτό και μου έδωσε λίγο αέρα αισιοδοξίας.

Και σαν να έπνευσε ούριος άνεμος, έφερε κι άλλο πετρωτό ,λόγω των ημερών 😉και κάτι απο αδελφική αγάπη, που αυτό τον καιρό δοκιμάστηκε κι αυτή, και ευτυχώς νίκησε ✌

Δυο αδελφάκια πετούν μαζί χαρταετό, το έθιμο της Καθαροδευτέρας. 

"Το πέταγμα του χαρταετού"

Η αλήθεια είναι οτι δεν θυμάμαι να πετάξαμε ποτέ μαζί με τον αδελφό μου αετό, αντίθετα όσο ήμουν μόνη ,οχι κατ ανάγκη την Καθαρά Δευτέρα, άλλωστε τότε δεν υπήρχε και ο καταναγκασμός της εικόνας που προβάλουν τα μέσα, αλλά κατά την διάρκεια του Καλοκαιριού φτιάχναμε με τη γιαγιά μου και χαρταετό με καλάμια και κόλλες χαρτιού και σαϊτες που ΄ταν πιο εύκολο για μένα να φτιάξω και μόνη μου και η χαρά μου ήταν μεγάλη να καταφέρνει οχι μόνο να σηκώνεται αλλά να ξεπερνά και τα όρια , όχι μόνο του δρόμου (τότε πέρναγε κι ένα αυτοκίνητο σχεδόν την ημέρα!) αλλά περνούσε στο απέναντι κτήμα του Κόντε και χανόταν στον ουρανό!
Άλλη ενασχόληση της εποχής αυτής ήταν να παίρνω το μικρό μου σιγλαράκι (* μεταλλικό κουβαδάκι μικρού μεγέθους. Σίγλος λεγόταν και ο κουβάς που βγάζαμε νερό από τις στέρνες) και ένα λισγάρι και να πηγαίνω στο στρατώνι μας και να βγάζω βολβούς απο κουρκουτζέλια (εσείς τα λέτε κυπαρισσάκια ή καλογεράκια ή δεν ξέρω πώς αλλιώς). 

"κουρκουτζέλια"

Είναι ένα έδεσμα της νηστείας που στα καταστήματα εστίασης είναι δυσεύρετο και κοστίζει ακριβά αν το βρεις. Εδώ μαγειρεύονται με διάφορους τρόπους ,εμένα πάλι μ αρέσουν απλά βραστά, πολλοί όμως τα προτιμούν σοφιγάδα με αυγά! Τους βολβούς τους ξεπικρίζαμε και τους τρώγαμε του Ευαγγελισμού.

Οι μέρες αυτές ,εκτός του Καρναβαλιού ήταν μέρες του σπιτιού. Δεν ηταν όπως την Πρωτομαγιά που όλοι ανεξαιρέτως παίρναμε τις θάλασσες και τα βουνά, την Καθαρά Δευτέρα ίσως κάποιοι χωραϊτες έφευγαν από τα σπίτια τους για κάποιο συγγενικό χωριατόσπιτο, αλλωστε αυτή τη μέρα έβγαινε και ολη η κούραση των Καρναβαλιών.

"Συνάντηση μουσικών"

Γιατί όσο και να φαίνεται περίεργο παρά τις εποχές που δεν είχαν την άνεση(απ όλες τις απόψεις) των σημερινών, ο κόσμος διασκέδαζε πραγματικά μέχρι πρωϊας. Υπήρχε πληθώρα μαγαζιών που άνοιγαν για τα Καρναβάλια και έβαζες μέσον για ένα τραπέζι. Ορχήστρες έρχονταν από ΑΘήνα, o κόσμος είχε πηγαίο κέφι και διάθεση να βγεί να διασκεδάσει με την παρέα του και  ακόμα να συμμετέχουν ενεργά στα μπαλ μασκέ. 

Ισως να τόχω ξαναπεί, ο πατέρας μου έβγαινε ντυμένος μάσκαρα στον Καρνάβαλο μέχρι την προηγούμενη χρονιά του θανάτου του, μαζί με τη μητέρα μου ή άλλες μάσκαρες συγγενείς ή παντελώς άγνωστες.

Οι στολές ήταν αραδιασμένες στους καναπέδες να διαλέξουν όχι μόνο οι ίδιοι αλλά και όσοι άλλοι ήθελαν να ντυθούν και δεν είχαν επιλογή. Ωραίες στολές, καλοφτιαγμένες αλλά και όταν πήγαιναν με "το πρόσωπο" πάντα τα ρούχα τους ήταν αμπιγιέ. Χρυσές δουλειές έκαναν οι ράφτες και οι μοδίστρες εκείνες τις εποχές! Τώρα κάποιες ελάχιστες που υπάρχουν κάνουν απλά μεταποιήσεις και στριφώματα. Τα Καρναβάλια πια μου προκαλούν λύπη, γιατί μαζί με τους ανθρώπους που τους έδιναν ζωή και ζωντάνια αυθεντική, έχουν μία φθίνουσα πορεία ποιότητας, περισσότερο, και ακολουθούν ενα μιμητισμό που τίποτα δεν θυμίζει την τοπική κουλτούρα. 

Αλλά ας είναι, μάλλον εγω παραμεγάλωσα και έμεινα κολλημένη στο παρελθόν, αλλά η αλήθεια είναι οτι με κάθε ευκαιρία κάνω τη σύγκριση και το σήμερα ωχριά μπροστά στο παρελθόν. 

Ηταν τα πρόσωπα που το έκαναν και κάνουν να φαντάζει αλλιώς; 

Πιο αγνό, πιο αθώο, πιο χαρούμενο, πιο αυθεντικό; ειλικρινά δεν ξέρω, το μόνο που ξέρω οτι μου λείπουν αυτές οι εποχές με ό,τι κουβαλούσαν.

Αχ αυτές οι πετρούλες πόσες σκέψεις και συναισθήματα υπενθύμισαν! Από αλλού ξεκίνησα κι αλλού κατέληξα!

Τέλειωσαν λοιπόν και οι Απόκριες, μπήκαμε στην Σαρακοστή και μέχρι χθές ξεστολίζαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ανταλλάσσαμε ευχές για καλή χρονιά! 

Ο χρόνος τρέχει ανελέητα και παρασέρνει όποιον δεν αντιστέκεται.

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν τη ροή των γεγονότων, ας θαυμάσουμε την αναγέννηση της Φύσης μετά από τις κατακλυσμιαίες βροχές που προηγήθηκαν και ας ετοιμαστούμε να υποδεχθούμε καθαρά τη καρδία το Πάσχα που αχνοφαίνεται ήδη 😉

Από τον κουραμπιέ στο κόκκινο αυγό... η ζωή μας μία ανάσα!

Ας έχουμε υγεία μόνο ν απολαμβάνουμε ό,τι έρχεται 🙏

FAIRY TALES

 Παρότι περνάω μία ακόμα δύσκολη περίοδο (ήταν επειδή είπα οτι ανάσανα 😔😕!!!) η πρόσκληση της φίλης Μίας και των λοιπών συνεργαζομένων κοριτσιών, μου έδωσε μία ακόμα ευκαιρία ανάσας, που τόσο χρειάζομαι τη δεδομένη στιγμή.

Το έργο αυτό ηταν στα "do it" από το πρώτο κιόλας πετρωτό μου με το ίδιο θέμα.

Η πρώτη μου Κοκκινοσκουφίτσα, λόγω έλλειψης των ιδανικών οστράκων, δεν με είχε ικανοποιήσει στο απόλυτο, παρ όλα αυτά άνοιξε το χορό των παραμυθιών, που είναι ένα αγαπημένο μου θεματικό προτζεκτ και μ' έβγαλε ασπροπρόσωπη.

Μέχρι που η φίλη, μου έκανε δώρο τις 4 μεγάλες γυάλες με όστρακα και αχινιούς, μεταξύ άλλων βρήκα έντονα κόκκινους αχινιούς και μάλιστα κάποιοι, οχι ολόκληροι, σκέφτηκα "Να η ευκαιρία!"

 Κι έτσι στήθηκε το νέο σκηνικό για την νέα Κοκκινοσκουφίτσα.

Ηταν τέλη του Χειμώνα όταν βρήκα πεσμένο ένα "φασόλι" από την γλυτσίνια. 

Μου έκανε εντύπωση γιατί δεν είχα ξαναδεί οτι η γλυτσίνια έκανε φασόλια! Αμέσως το σκέφτηκα για δέντρο στο δάσος της Κοκκινοσκουφίτσας . Ετσι με τον καιρό μάζεψα κι όσα άλλα μου πρόσφερε τ αγαπημένο φυτό. Και ολοκλήρωσα τον πίνακα, μέχρι που έγινε η μεγάλη έκπληξη

Πραγματικά μ άφησε άναυδη γιατί πριν τα κολλήσω τοχα προσπαθήσει πάρα πολύ, αλλά είχα αποτύχει και τωρα αρκούσε η ζέστη (;) το πέρασμα του χρόνου (;) και εκεί που είχα αφήσει το χαρτόνι με την σύνθεση βλέπω ανοιγμένο το φασόλι και μέσα ένα μεγάλο στρογγυλό σπόρο. 

Πραγματικά έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. 

Σιγά σιγά άνοιξαν όλα έστω και κολλημένα στο πασπαρτού και τότε μακάρισα την καλή μου τύχη που δεν είχε πουληθεί σε κάποιον και ν ανοίγει σαν kinder έκπληξη

Αυτή λοιπόν η σύνθεση είναι η συμμετοχή μου στην πρόκληση των κοριτσιών  με θέμα "Παραμύθια ή οτιδήποτε"

Τέλος Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη

 Φίλοι μου χαθήκαμε, αλλά οι μέρες ήταν φορτωμένες και φορτισμένες, σε σημείο που δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από "επιχειρήσεις εσπρέσο" 😉

Έτσι χάθηκα και από το μπλογκάκι μου αλλά ...νέος μήνας κι εγώ ξανά εδώ!

Λοιπόν, όταν κάθομαι να γράψω μία νεα ανάρτηση, διαπιστώνω οτι τελικά έχω περισσότερα πράγματα να δείξω απ' οσα νόμιζα. 

Εσπρέσο εσπρέσο αλλά μικρά και λυτρωτικά! Γιατί όπως σας εχω εξομολογηθεί, χωρίς δημιουργία η μέρα που περνά είναι μέρα κενή και διαγράφεται❌

Αυτό το Καλοκαίρι λοιπόν, λόγω του ατυχήματος μου το Μάιο, που δυστυχώς με ταλαιπωρεί ακόμα, προσπάθησα να μην το επιβαρύνω περισσότερο και ετσι έπρεπε, όοοταν αποφάσιζα για μπάνιο, νάναι οι θάλασσες αμμουδερές. 

Αλλά δεν έφταιξε μόνο αυτό για την μη παραγωγή πετρωτών, αλλά και η μειωμένη μου διάθεση και έμπνευση.

Παρ όλα αυτά τα μείον, έτσι για το τέλος του ημερολογιακού καλοκαιριού, έφτιαξα ένα με τα πρόσφατα μαζεμένα πετραδάκια.

Όμως συγχρόνως με τη γοργόνα και το ναύτη (προηγουμενη ανάρτηση 😉)είχα φτιάξει κι ένα Νησιώτικο Τοπίο, αποτελούμενο από σπιτάκια αυτοξηρούμενου πηλού, πάνω σε μια καρτολίνα και  φόντο αποτυχημένης ζωγραφικής. 

Η φωτό το αδικεί😔

Ενα θαλασσόξυλο με τοξωτό σχήμα, εκτελεί χρέη γέφυρας για να καθήσουν δυο κυρίες (αυτές κι αν είναι μινιατούρες! ούτε καν φαίνονται)

αποχαιρετώντας τα πλοία, που επιστρέφουν, φορτωμένα τους παραθεριστές του Αυγούστου, στον Πειραιά. 

Βράχια-κυματοθραύστες ολοκληρώνουν την εικόνα του λιμανιού, με  ένα ακόμα καραβάκι ελλιμενισμένο στους κόλπους του.

 Δεν είναι και άσχημο, ε τί λέτε;

Προχωρώντας στις καλοκαιρινές δημιουργίες, μικρά κομμάτια από μάρμαρο που έσπασε, έγιναν πίνακες με νησιωτικές εικόνες,

που τα περισσότερα έγιναν δωράκια αναμνηστικά σε φίλες που μου έκαναν την τιμή νάρθουν στον Τόπο μου και να μ αναζητήσουν😍

Και για να ολοκληρώσουμε...

Χρόνια λύσσαγα για στρείδια, αλλά αφ ενός δεν ξέρω αν τα σήκωνε η τσέπη και να εύρισκα , αφ ετέρου δεν ήξερα καν αν υπήρχαν στην τοπική αφορά, όταν έμαθα από την κόρη μου οτι έφαγε στρείδια και πέταξε τα όστρακα, μόνο που δεν την έφαγα!😠

-Ααα μου λέει εδώ τρώμε συχνά, αλλά σιγά μην πλήρωνα τελωνεία να σου στείλω στρείδια, απάντησε με περισσό  θράσος το σπλάχνο μου που και προ Brexit  το ίδιο σκρουτζάκος ήταν

Τέλος πάντων, κάμφθηκε από τα παρακάλια της άμοιρης μάνας και έκανε τη μεγάλη θυσία να μου φέρει 6!!!

Παρασφίχτηκε, αλλά καλά κι αυτά γι αρχή 😉

 Γιατί όταν είδε πώς τ' αξιοποίησα δεσμεύτηκε οτι θα μου κρατήσει για το επόμενο ταξίδι, να μου φέρει.

Την προηγούμενη φορά είχαν γίνει Αγιοβασίληδες αλλά αυτά είχαν άλλη μορφολογία κι αποφάσισα να τα χρησιμοποιήσω με την εσωτερικής τους επιφάνεια και να τα κάνω λουλούδι με decoupage  και χρύσωμα, που συνέδεσα με εποξική κόλλα κολλώντας στη μέση ένα χαρτί από καφέ φίλτρου, ένα καψουλάκι από βελανίδι χρυσωμένο κι αυτό και μια χρυσή μπίλια ομοίως. 

Εμένα μ άρεσε αυτό το πέτρινο λουλούδι, εσάς;

Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω οτι αύριο συμπληρώνεται ενας χρόνος απο την Εκθεση Πετρωτών και ακόμα το βίντεο δεν τοχω ανεβάσει 😔

Κι εδώ σας αφήνω να μην σας κουράζω. 

Μπορεί να κάνω μια ανάρτηση το μήνα, αλλά ...μπαμπάτσικη, δεν έχετε παράπονο 😊 

Και νάχατε τί να πείτε κι εσείς μ' εμένα που μπλέξατε; 

Αλλωστε δεν μας παίρνει και να κακιώσουμε τόσο λίγοι που μείναμε 😌

Καλό γλυκό γουρλίδικο Φθινόπωρο λοιπόν🙏
και ήδη σας εχω έτοιμη την συνέχεια 💝, δεν θ αργήσει 😉

Πρωταπριλιά 2025

 Ωδή στο ψέμα! Μία μέρα επίσημα ,365 ανεπίσημα 😒

" Πως ξεκίνησε το έθιμο της πρωταπριλιάς και γιατί λέμε ψέματα την 1η Απριλίου;
Πρωταπριλιά: Ήρθε και φέτος η 1η Απριλίου. Η ημέρα που τα καλοπροαίρετα ψέματα και οι κοροϊδίες επιτρέπονται ελεύθερα και υπηρετούν το έθιμο της ημέρας.
Το περίεργο αυτό έθιμο, στηρίζεται στη δοξασία ότι όποιος καταφέρει με το ψέμα του να κοροϊδέψει τον άλλον, θα έχει καλή τύχη.Πώς ξεκίνησε το έθιμο της Πρωταπριλιάς:
Μία εκδοχή θέλει τα ψέματα της Πρωταπριλιάς να είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από τους Κέλτες. Ο λαός αυτός της βορειοδυτικής Ευρώπης, φημίζονταν για τις ικανότητές του στο ψάρεμα.
Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου, αν και εκείνη την εποχή τα ψάρια πιάνονται δύσκολα. Έτσι, οι ψαράδες έλεγαν ψέματα σχετικά με το πόσα ψάρια έχουν πιάσει, συνήθεια που με τα χρόνια μετατράπηκε σε έθιμο.
Η δεύτερη εκδοχή, θέλει το έθιμο να μας έχει έρθει από τη Γαλλία του 16ου αιώνα.
Όπως αναφέρει η Wikipedia, οι Γάλλοι γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου μέχρι το 1564, οπότε και αυτό άλλαξε και με απόφαση του βασιλιά Καρόλου του 9ου η πρώτη μέρα του χρόνου άρχισε να θεωρείται και για τους Γάλλους η 1η Ιανουαρίου.
Όπως σε κάθε απόφαση, υπήρξαν αντιδράσεις, και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που συνέχιζαν να γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου και οι υπόλοιποι, θέλοντας να τους πειράξουν, τους έστελναν δώρα.
Αυτό το πείραγμα, μετατράπηκε με τον καιρό σε έθιμο.Το έθιμο δεν άργησε να έρθει στην Ελλάδα, όπου κάθε χρόνο παραδοσιακά την 1η Απριλίου λέμε αθώα ψέματα για να ξεγελάσουμε το θύμα μας.
Σε κάποιες περιοχές θεωρούν πως όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο με τα ψέματά του θα έχει την τύχη με το μέρος του, θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειές του κτλ.
Αντίθετα, όποιος την «πατήσει» και ξεγελαστεί με ψέματα εκτιμάται ότι θα έχει γρουσουζιά.Στο πέρασμα των χρόνων ειπώθηκαν ή γράφτηκαν ψέματα που έμειναν στην ιστορία, καθώς η πλειοψηφία του κόσμου τα πίστεψε.
Μάλιστα στις ΗΠΑ υπάρχει ακόμη και Μουσείο φάρσας και περιλαμβάνει οτιδήποτε σχετικό με ψέματα."
Εγω πάντως θα σας ευχηθώ καλό μήνα με κάτι άκρως αληθινό, τον κατ εξοχήν εκπρόσωπο του ψεύδους που γνωρίζουμε απο την παιδική μας ηλικία που τον επικρίνει η συνείδησή του, ο μικρός Τζίμινι Κρίκετ

Σε πέτρινη εκδοχή φυσικά!

Πηγή των πληροφοριών:https://www.fimes.gr/2024/03/prwtaprilia-ethimo-psemata/