Οσα δεν πρόλαβα να σας πω!

Και ο Χριστός Ανέστη και ο πελαργός έφτασε!

Πολλά γεγονότα μαζεμένα και τί να σας πρωτοπώ;
Πρωταπριλιά ανήμερα ένα δώρο ζωής πήρε σάρκα και οστά και διέψευσε κάθε δοξασία για την συγκεκριμένη μέρα!

Από τη στιγμή που μας πήρε τηλέφωνο ο γιος μου και μας είπε οτι άρχισαν οι πρώτες ενδείξεις τοκετού, μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησε το ταξίδι (ξημερώματα Πρωταπριλιάς), με πολύ φόβο λόγω των μποφόρ που μας είχαν από καιρό τρελάνει οι μετεωρολόγοι, που αυτό κι αν αποδείχθηκε πρωταπριλιάτικο, μέχρι τη στιγμή που φτάσαμε στο Νοσοκομείο σύσσωμοι οι παππούδες και μετά από ώρες αντικρύσαμε το θείο βρέφος (πράγματι θείο και πράγματι βρέφος 😍) είναι στιγμές που δεν περιγράφονται.

Ολη η αγωνία των εννιά μηνών ξέσπασε με δάκρυα χαράς και αγκαλιές αγάπης.

Το πρώτο εγγόνι και δη κοριτσάκι είναι γεγονός!

Τώρα αν σας πω οτι δεν εχω δει ομορφότερο μωρό; θα γελάτε μαζί μου και θα με θεωρείτε και δικαίως, κουκουβάγια, αλλά όσοι την είδαν, αυτό είπαν ρε κορίτσια και εγω βασίζομαι στην κοινή γνώμη 😂😂

Ευγνωμονώ το Θεό που μ' αξίωσε σε τούτο το θαύμα, που ναι μεν το έζησα δις με τα παιδιά μου, όμως να ζήσεις την συνέχεια μέσα από τα παιδιά σου είναι κάτι που δεν εξηγείται και δεν ερμηνεύεται με λόγια, αλλά μόνο με συναίσθημα. 

Τώρα ανυπομονώ για την συνέχεια 😉...της ανάληψης καθηκόντων νόνας-νταντάς!

Κι ετσι η μικρή σεβάστηκε και τις θρησκευτικές μου συνήθειες και μ άφησε απερίσπαστη να τις βιώσω για άλλη μια χρονιά, που ήρθε τόσο γρήγορα ώστε να μη μπορώ να συνειδητοποιήσω πότε είχαμε Χριστούγεννα και πότε φτάσαμε στο Πάσχα!

Ολα έγιναν σαν ένα γρήγορο μενού fast food και ομολογώ οτι μου έλειψε η προετοιμασία που αφήνει περιθώρια ο χρόνος. 

Παρ όλα αυτά νοιώθω ευλογημένη που τα κατάφερα και φέτος να παρακολουθήσω τα θρησκευτικά μου αντέτια που βιώνω παιδιόθεν. 

Το Πάσχα είναι ένα πέρασμα από τα κατάβαθα της ψυχής και των γενεών, που έχουν πια φύγει για το μεγάλο ταξίδι, κι εχω μείνει να θυμάμαι και ν' ακολουθώ ό,τι μου εμφύσησαν στο πέρασμα των χρόνων. 

Μια βαθειά θλίψη με διακατέχει όλο το διάστημα του Μεγαλοβδόμαδου, καθώς μου ξανάρχονται στο νου πρόσωπα και γεγονότα που βίωνα σ' όλη τη διάρκεια της ζωής μου και μου λείπουν πάρα πολύ. Οχι μόνο τα αγαπημένα  πρόσωπα αλλά και η συνεχής αλλοτρίωση των εθίμων για χάρη του Τουρισμού.

Χειροτεχνίες δεν έκανα, αλλά  αρχή της Μεγάλης Βδομάδας σ' ένα πρόχειρο συμμάζεμα μια τυχαία ματιά μου έπεσε πάνω σε κομμάτια πέτρας 

Δεν εχω ποτέ καταπιαστεί με κάποιο θρησκευτικού περιεχομένου θέμα, απλά γιατί θεωρώ ανάξιο τον εαυτό μου να πράξει κάτι τέτοιο. Ομως αυτά τα κομμάτια πέτρας, που είχαν βρεθεί στη θάλασσα, μου έδωσαν από μόνες τους το μήνυμα της δημιουργίας και μια που δεν θα υπήρχαν πρόσωπα, το τόλμησα.

Είχα ακριβώς όσα κομμάτια πέτρας χρειάζονταν να σχηματισθεί ένας  Σταυρός .

Στο κάθετο μέρος του περιπλέχθηκε μία αναρριχώμενη βιολέτα από γυαλάκια της θάλασσας και στη βάση του μία μαυροφορεμένη φιγούρα που προσκυνά ολοφυρώμενη. Το ακάνθινο στεφάνι έγινε από πραγματικά αγκάθια. 

Δεν ξέρω αν εσείς στα αυτοσχέδια παιχνίδια της παιδικής σας ηλικίας συμπεριλαμβάνονται και κρίκοι από αγκάθια τριανταφυλλιάς, αλλά εγώ ναι! ξεκόλλαγα τα αγκάθια από τον κορμό της τριανταφυλλιάς και τα έμπηγα το ένα στ άλλο μέχρι που γινόταν ένας κύκλος που άλλοτε γινόταν βραχιόλι άλλοτε κολιέ. Τώρα λοιπόν πήρε την ιδανική του θέση στο μεσοδόκι του μαρτυρίου κι έτσι ολοκληρώθηκε η εικόνα, που χαράχτηκε στο μυαλό μου με το που  είδα τις πέτρινες ράβδους.

Ελπίζω να μην θεωρείτε βλάσφημο.

Χρόνια πολλά σ όλες, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, η Φύση ανέστη και είναι παντού γύρω μας ανανεωμένη και πλουμιστοφορούσα 🌸🌷🌹🌻🌼.Πανδαισία χρωμάτων!

Λόγω της Ημέρας!

 Η αλήθεια είναι οτι δεν είχα σκοπό να κάνω νέα ανάρτηση για την "Ημέρα" αλλά ο όφις με ηπάτησε!
και πώς να μην έκανα αφού βρέθηκε ένας αχινιός με ένα σπάσιμο σε σχήμα κλειδαριάς; και νάθελα να το σπάσω έτσι ,δεν θα γινόταν με τίποτα!
Θέλοντας και μη μου ήρθε στο μυαλό το γνωστό άσμα της νεότητος "πάρε τα χρυσά κλειδιά, να κλειδώσεις μια καρδιά..."  ποιός δεν τόχει τραγουδήσει πείτε μου, σε κάποια περίπτωση; Μη λέτε ψέματα, μεταξύ μας είμαστε 😉😝 Πιό μεταξύ μας δεν υπάρχει!
Ετσι λοιπόν έγινε το κεντρικό στοιχείο σε μια σύνθεση με λατρεμένους αχινιούς διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών, προϊόντα όλοι του πρωτοχρονιάτικου δώρου-έκπληξη! 

Τώρα τί θα γίνουν στην πορεία, ίδωμεν 😏

Η αλήθεια είναι οτι ήδη άρχισαν να χρησιμοποιούνται και θα δείτε  στην πορεία, απλά είναι πάρα πολλοί και ίσως προστεθούν κι άλλοι κατά την υπόσχεση της δωρήτριας ,οπότε πρέπει να σκεφτώ κάτι ανάλογο της αγάπης μου προς αυτούς

Προς το παρόν μια τεράστια καρδιά, έτοιμη ν' ανοίξει και να κλειδώσει σε κάθε συναίσθημα! 

Αλλωστε η δική μου μια ζωή ορθάνοιχτη ήταν και γι αυτό, ουχί σπανίως, έγινε ρημαδιό, αλλά...ΚΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ! 

Οσο και νάθελα δεν θα μπορούσα να την αλλάξω, γεννήθηκε για να δίνει 💗

Πάντως σήμερα διάβασα αυτό:

και ταυτίστηκα απόλυτα! Μα δεν έχει δίκιο; Είμαστε περίεργη ράτσα!
Πάντως εγω σας ευχομαι να γιορτάζετε την κάθε μέρα!!!

Τα ασύγκριτα & giveaway!

Οπως ασύγκριτος ήταν κάθε χρόνος, απ' όσους πέρασαν!

Όλοι είχαν απ όλα! 

Χαρές, λύπες, συγκρούσεις ,απουσίες, απογοητεύσεις, θριάμβους,...

Και να λοιπόν, που γι' άλλη μια φορά ευλογήθηκα να ξαναγιορτάσω μαζί σας την ημέρα 0!!!

14 χρόνια πέρασαν και νομίζω οτι είμαι ακόμα πρωτάκι, σα νάταν χθες, κι όμως είμαι πια εφηβάκι. Γιατί έτσι νοιώθω μέσα έξω απο την ώρα που ξεκίνησε η δημιουργία να κυκλοφορεί στο αίμα μου.

Απο τότε που ξεκίνησα ξύπνησαν οι κοιμισμένες μου θαρρείς αισθήσεις και το μυαλό γέμισε ιδέες, έφερε εικόνες παρελθόντος, μαθητικές εργασίες και σκέφτομαι πάντα, πόσο τυχερή γενιά ήμασταν και δε το ξέραμε! Πόσα πράγματα είχαμε ήδη διδαχθεί  και πόσα βρήκαμε μπροστά μας να μας περιμένουν να τα εφαρμόσουμε! Εγω τουλάχιστον έτσι νοιώθω και εντυπωσιάζομαι με νέους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν πολλά απ αυτά που εμείς θεωρούμε αυτονόητα γνωστά.

Απο τη χαρά μου λοιπόν, κι απο τα υλικά που βρήκα στο εργαστήριο αυτές τις ημέρες της αναδιάταξης και ξεκαθαρίσματος, ξεκίνησα και σταματημό δεν είχα!

Κάτι η Άνοιξη που με περιτριγυρίζει και φωτίζει με χρώματα την καθημερινότητά μου, κάτι το επερχόμενο Πάσχα και φυσικά η χαρά των γενεθλίων και της συντροφικότητας που μοιραζόμαστε, κι ας μην έχουμε πια τριψήφιο αριθμό σχολίων (περασμένα μεγαλεία! Βλέπετε ο κόσμος ακολουθεί τις μόδες κι αλλάζει τα Κοινωνικά δίκτυα  εν ριπή οφθαλμού, μέχρι να τα βαρεθεί και να πάει σε κάποιο νιόβγαλτο)) και τις ιδέες που εμπνέει η μία στην άλλη και αυτό δεν ξεπληρώνεται με τίποτα, απλά με φόρτωσε ενθουσιασμό και έμπνευση να φτιάξω για σας και για την οικογένεια δωράκια

Και ξεκινάω ένα-ένα  να σας αναλύω, επειδή όλα είναι διαφορετικά μεταξύ τους  και μπορούν να ομαδοποιηθούν μόνο ως αρχικό υλικό.

Αυτό το  πρώτο ήταν δύο μπομπονιέρες. Αρχικά ήταν 4, αλλά απο τα τόσα χρόνια που περίμεναν απέλπιδα, έσπασαν οι δύο και έμειναν αυτές.

Σκέφτηκα την αλατιέρα κι έτσι τις ένωσα, για χέρι έβαλα ένα χαρτονένιο κρίκο απο ταινία συσκευασίας και σε κάθε θήκη έβαλα απο ένα φυσικό αυγό με decoupage πάνω σε φωλίτσες απο λευκά πούπουλα. Λουλουδάκια, κορδέλες και πασχαλίτσες ολοκλήρωσαν την κατασκευή.

Φυσικά θα περιμένει να επιστρέψει η κάτοχός τους και να βρεθεί στο σπίτι που ανήκει 😉

Ενα τσίγκινο γλαστράκι με decoupage  χαρτοπετσέτας και στολισμένο ανάλογα του μοτίβου, με χειροποίητες υφασμάτινες φραουλίτσες.

Ένα ακόμα παπάκι ανάμεσα στις φραουλιές και τις παπαρούνες απο αυγοθήκες και τα λουλούδια, με το ποτιστήρι έτοιμο να καταβρέξει τη σοδειά, γιατί φέτος δεν έβρεξε το Χειμώνα και θάχουμε αχαμνές καρποφορίες 😟

Μία μεγάλη φλυτζάνα με decoupage  κι αυτή απο χαρτοπετσέτες (δυστυχώς δεν φαίνεται το μοτίβο - είναι 3 διαφορετικές χαρτοπετσέτες- λόγω της λήψης) στολίστηκε μ ένα stand για πουλόσπιτο απο χαρτόνι, που ήδη τόχει επισκεφθεί ένα πουλάκι και στη βάση χειροποίητα λουλούδια σε ροζ αποχρώσεις απο foamiran. 

Γκλιτεράτα αυγουλάκια, πασχαλίτσες και κορδέλες ολοκληρώνουν τ\ αποτέλεσμα

Μία στάση ανάπαυσης να τα δείτε όλα μαζί (περίπου...γιατί λείπουν κάποια απο τη "συνεστίαση"😀) πριν συνεχίσουμε το κατέβασμα

Και συνεχίζουμε μ' ένα μίνι συρταράκι απο  ανθαποστολή, γέμισε παπάκια που παίζουν στο χορτάρι με αυγά και καρότα απο μανταλάκια. Πασχαλίτσες διατρέχουν τα πάντα .

Γύρω απο το συρταράκι εχει κολληθεί  δαντέλα σαν αυτή που κρέμεται απο το χερουλάκι

Ενα τσίγκινο κουτί-καρδιά έγινε κι αυτό μια πασχαλιάτικη φωλίτσα, μ' ένα ακόμα παπί και μία ζωγραφισμένη πινακίδα

Μία ροδέλα κορμού έγινε η βάση γι αυτό το "καλαθάκι", μ' ένα υφασμάτινο "μήλο" (ή ό,τι άλλο σας φέρνει εσάς) ενα πορσελάνινο αυγό decoupage,  που αριθμεί όσα και τα χρόνια του blog (το είχαμε πάρει με την Σαντορινιά-Αγγελική Αναστασοπούλου- αξέχαστη φίλη από ένα μαγαζί στην Ομόνοια!) κοτούλες, πεταλούδες, λουλουδάκια μεταλλικά και άλλα, στολίζουν το χόρτο της βάσης

Ενα συρμάτινο καλαθάκι σε σχήμα λουλουδιού και ας μη φαίνεται, γέμισε χόρτο, ένα αυγό με τεχνική διάτρησης, που είχα φτιάξει πριν κάποια χρόνια επίσης, ένα ανοιξιάτικο "σποράκι" που ξεπροβάλει χαμογελαστό απο ένα γλαστράκι και πίσω ένα κλαδί ακακίας απο μαλλάκι. 

Φυσικά κι εδώ οι πασχαλίτσες είναι παντού  και οχι μόνο!

Ενα μεταλλικό κουβαδάκι ντύθηκε κι αυτό με μια ωραία χαρτοπετσέτα. 

Στο στόμιο κάθησε ένα στεφάνι με πράσινες χάντρες και αρκετό γκλίτερ και δέχτηκε στην αγκαλιά του ένα φυσικό αυγό decoupage.

Δεν εχει περισσότερο στολισμό, απο κάποια διάσπαρτα κλαδάκια λουλουδιών, στο ίδιο χρώμα με την κορδέλα και μια πινακίδα, που επισημαίνει οτι πλησιάζουμε στο Πάσχα 😍

Αυτό ετοιμάστηκε σαν δώρο για το κατ/μα της συμπεθέρας μου 😊

Μία άδεια τσίγκινη συσκευασία μεγάλου μεγέθους διακοσμήθηκε με χαρτί scrapbooking λουλουδάκια παπάκι, ουπς! χύθηκαν τα φρούτα απο το καλάθι!

Αλλη μία τσίγκινη συσκευασία με ύφασμα αυτή τη φορά.

Ενα φρουτάκι αρχίζει να μεγαλώνει ανάμεσα σε ομοιόχρωμα λουλουδάκια ,πεταλούδες για την επικονίαση και αυγουλάκια

Ενα κασπουδάκι με decoupage επίσης, αυτή τη φορά το παπάκι έγινε κοτοπουλάκι, αλλά τα λουλούδια το περιτριγυρίζουν, αυτό και το αυγό, απο παντού και οι πασχαλίτσες σταματημό δεν έχουν!

Για τη συνέχεια έχουμε μία συσκευασία απο γλυκό ζαχαροπλαστείου, που ντύθηκε με πάστα με εφέ τσιμέντου για να σκληρύνει και να ομορφύνει απο τη διαφάνεια.

 Μ' ενα στένσιλ γράφτηκε το HOME (εχει και πίσω πλευρά, αλλά... θα πρεπε να γεμίσω την ανάρτηση πανοραμικές φωτογραφίες όλων, για να φανούν οι λεπτομέρειες)

Τα παπάκια κι εδώ ποδοκυλιούνται στο γκαζόν και στα λουλούδια,  ανάμεσα απο αυγά τυλιγμένα με νήμα.

Αυτό ήδη βρήκε σπίτι να στολίσει 😉

Και για το τέλος μία κούπα, που είχα κερδίσει κάποτε σ' ένα διαγωνισμό One stroke της Ασημίνας, έγινε το βάθρο για ένα αυτάρεσκο παπάκι και δύο νιόβγαλτα, έναν αρακά κι ένα καροτάκι.

Χαίρομαι που βρήκαν τη θέση τους στην κούπα που χάρισα στη νύφη μου!

Κι εδώ τέλειωσε η εποποϊία των  τσίγκινων κουτιών,  φλυτζανιών, και λοιπών συσκευασιών!

'Οπως διαπιστώσατε,  καθένα έχει τη δική του προσωπικότητα και διακόσμηση. 

Ας είναι καλά και η Κλαυδία, που σε μία αποστολή, μου έστειλε τα κεραμικά παπάκια, που στολίζουν πολλά απο τα "καλαθάκια" και απο εδώ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ακόμα μια φορά.

Και θα ολοκληρώσουμε με δύο Ανοιξιάτικες σίτες σκεπάσματος τροφίμων, που άλλαξαν απο την εμπορική τους όψη με decoupage χαρτοπετσέτας

Αυτά θάναι τα δωράκια που ετοίμασα για σας, για τα 14 χρόνια, σχεδόν αδιάλειπτης συντροφικής πορείας, ως ένα ελάχιστο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ 🙏 για τους πιστούς, που με ανέχονται ακόμα 😊

Σίγουρα, δεν περίμενα ποτέ, οτι θα σας ταλαιπωρούσα τόσο πολύ καιρό!χαχαχα

Θα κληρωθούν λοιπόν 6 άτομα. 

Τρία απο εδώ και τρία απο το fb, μια που εκτίθεμαι κι εκεί. 

Θα περιμένω να επιλέξουν οι τυχεροί τα δώρα τους και μετά θα τα διοχετεύσω στις υπόλοιπες "υποχρεώσεις" μου. 

Επίσης, σε κάθε τυχερό, θα χαριστεί επιπλέον, ενα πακέτο, απο διάφορα μοτίβα χαρτοπετσετών 😉, ετσι γιατί μπορούμε!!!✌😂💪

Φιλάκια πολλά, με μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά, σε κάθε έναν μοναδικό φίλο, που ευτύχησα να έχω  μέσα απο εδώ!

Η Γυναίκα!

Θέλω να πιστεύω, οτι η συχωρεμένη θα βλέπει απο ψηλά όλη αυτή την έμπνευση που έχει σκορπίσει σ' όλο τον κόσμο και θα γελάει αυτάρεσκα. Αλλωστε πάντα ήταν άνθρωπος ανατρεπτικός και η διαφορετικότητα την ενέπνεε και δεν την απέτρεπε.

Μια γυναίκα, που η ίδια έγινε σύμβολο, έστω και μετά θάνατο, όπως συμβαίνει μ όλους του μεγάλους, αλλά έγινε!

Ανεξάρτητη,ανεπιτήδευτη,ασυμβίβαστη,παθιασμένη και στη ζωή και στις ιδέες, ανυπότακτη, ανυπάκουη, όλα τα "α" τα στερητικά τα 'χε πάνω της. 

Προήλθε απο την μίξη δυο αντίθετων πολιτισμών (Γερμανοεβραίος ο πατέρας-Ισπανομεξικανή η μητέρα) , έγινε κι η ίδια, απο μόνη της, πρέσβειρα της δικής της χειμαρρώδους ιδιοσυγκρασίας.

Ανάπηρη στο σώμα απο παιδί, με ακόμα χειρότερα, το τρομακτικό δυστύχημα που της συνέβη στα 18 της χρόνια, που αντί να το βάλει κάτω, βρήκε τρόπο ν' αντισταθεί και να μεγαλουργήσει. Έκανε τους αφόρητους πόνους της χρώμα, δύναμη και δημιουργία. 

Δημιούργησε μία δικιά της τεχνοτροπία και ξόρκισε τις πληγές της ζωγραφίζοντάς τες. Λοιδόρησε μέχρι και τα τραύματα του κορμιού της, ζωγραφίζοντας το θώρακα που φορούσε μετά το ατύχημα για να μπορεί να στηρίζεται ο κορμός της!

Οπως είπε στον Αντρέ Μπρετόν, οταν της πρότεινε να εκθέσει τα έργα της στο Παρίσι χαρακτηρίζοντάς την σαν "αυτοδίδακτη σουρεαλίστρια", "δεν ζωγραφίζω  όνειρα ή εφιάλτες, αλλά τη δική μου πραγματικότητα".

Αγάπησε με πάθος κι αγαπήθηκε. Εζησε μία αντισυμβατική ζωή χωρίς προκαταλήψεις, με εθισμούς, σε μια δύσκολη εποχή που αυτά δεν επιτρέπονταν και δη στις γυναίκες. 

Δεν μείωσε την ελευθερία της για ν αρέσει και να γίνει αποδεκτή. Επέβαλε τον τρόπο ζωής της ακόμα και στο ντύσιμό της. Εγινε το σύμβολο του Μεξικού και η Πρέσβειρά του

Μέχρι και το θάνατό της δεν αντιμετωπίζεται ως ζωγράφος, ουτε απο το κοινό ούτε απο τους κριτικούς, αλλά ως η συζυγος του Ντιέγκο Ριβέρα. Πρόλαβε να δει την δουλειά της ν' αναγνωρίζεται, μόνο σε μία έκθεση στο Μεξικό και λίγο μετά πέθανε, σε ηλικία μόλις 47 ετών! Ενω δεν πούλησε παρά ελάχιστα έργα της εν ζωή, μετά θάνατον ,αναγνωρισμένη πια, οι τιμές των έργων της εκτοξεύονται και συναγωνίζεται τις τιμές του Πικάσο. 

Η μετά θάνατον αναγνώρισή της και η άκρατη "Φριντομάνια" που επικρατεί σ' όλα τα επίπεδα Τέχνης, έδωσε την απάντηση σ όσους κριτικούς και δημοσιογράφους αναζητούσαν "την αυθεντική έκφραση της λαϊκής δημιουργίας" στα έργα της και την καθιέρωσε στην παγκόσμια συνείδηση.

Οπως και νάχει η Μαγκνταλένα Κάρμεν Φρίντα Κάλο ι Καλντερόν,Φρίντα (Φρίδα, κανονικά διαβάζεται στα Μεξικάνικα) Κάλο,Οι φεμινίστριες την έχουν λάβαρό τους, διότι είναι η μοναδική γυναίκα μέσα στον ωκεανό των ανδρών ζωγράφων. Οι ομοφυλόφιλοι τη θαυμάζουν, διότι είναι πρόσωπο του περιθωρίου που κατόρθωσε και ξεπέρασε όλα τα εμπόδια, σε πείσμα του κατεστημένου. Οι κομμουνιστές τη λατρεύουν, διότι υπήρξε δική τους. Κι ολος ο κόσμος υποκλίθηκε στη προσωπικότητά της, πρόλαβε να ζήσει τόσα πολλά όσα δεν φτάνουν σ άλλους όσες ζωές και να ζήσουν

Μ' αυτές τις σκέψεις και το θαυμασμό γι αυτή την αδάμαστη γυναίκα, προέκυψε κι αυτή η ασυνήθιστη  δημιουργία, όταν είδα ένα μετρίου μεγέθους τουρτόδισκο και πάλευα στα χέρια μου ένα μαύρο χαρτί.

 Αφαιρετικά λοιπόν, αλλά άκρως χαρακτηριστικά, θεωρώ ,βγήκε το "πορτραίτο της Μεξικανής ζωγράφου. 

Στη συνέχεια τακτοποιώντας τα εργαλεία της κουζίνας και προσπαθώντας να βάλω κάπου ένα μεταλλικό σουβλί για σουβλάκια με ξύλινη βάση, είδα πόσο ταίριαξε οταν στερεώθηκε υποτυπωδώς πάνω του ο τουρτόδισκος.

Ετσι, το κόλλησα στο πίσω μέρος, κάλυψα μ' άλλο ένα μαύρο χαρτόνι  κι όλο μαζί, το στερέωσα στο στόμιο ενός μπουκαλιού από άρωμα, που κάποια στιγμή είχα κάνει decoupage με λουλουδάτο ριζόχαρτο και κρακελέ δύο συστατικών (εφέ πορσελάνης) και έμοιαζε τόσο με μπούστο και λουλουδάτο φόρεμα! Αλλωστε και η ίδια είχε υιοθετήσει το ντύσιμο των ιθαγενών Τεχουάνα, που έγινε το σήμα κατατεθέν της.

Μ αυτή την δημιουργία λοιπόν με πρότυπο αυτή τη γυναίκα θέλω να ευχηθώ σ όλες τις γυναίκες που καθημερινά αγωνίζονται, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

A year later

 Οχι δείτε, αν έχετε το θεός σας, χαρά!

Κάτσε μαρήήή και δε σου έκανε πρόταση ο Αλαίν Ντελόν (είμαι παλαιή τί να κάνουμε, εσείς βάλτε όποιον θέλετε στη θέση του, αλλά ο Αλαίν ήταν το απόλυτο ανδρικό μοντέλο, που όμοιο του δεν έβγαλε η φύση!). Τότε κι εγω στη θέση σου τραμπολίνο θα έκανα απο τσου πήδους, αλλά τώρα  ενας καραφλός είναι, που στο μέλλον θα γίνει καραφλότερος. Σ' έριξε παναπεί με τη διακόσμηση ή με το γονάτισμα;

Θα μου πεις τον αγαπείς! 

Κατ αρχάς, πήρες σβάρνα τις πρώην του μπας και σου έτυχε κανένα τεφαρίκι; Γιατί στις μέρες μας πρώτα πρέπει να ψάχνουμε το αστυνομικό δελτίο και τα ποινικά μητρώα και μετά να μας πηγαίνει στους γονείς του, αλλιώς μπορεί να μας ψάχνει η Νικολούλη…με τα γνωστά αποτελέσματα.

Δε σε νοιάζει; Αμ θα σε νοιάζουν τα υπόλοιπα

Αυτά θάρθεις να μου τα ξαναπείς οταν θάχετε φάει το μέλι και θ αρχίσει η μούργα … τότε που θα σ' εκνευρίζει που δεν θα σε φιλάει οταν φεύγει κι οταν έρχεται, που δε θα σκουπίζει τα παπούτσια στο πατάκι και μόλις θάχεις σφουγγαρίσει, που θα πετάει τα ρούχα του σ' ανατολή και δύση και εσυ θα μαζεύεις μουρμουρίζοντας, που το ένα φαϊ θα του ξινίζει και τ' άλλο θα του βρωμάει, που θα σ' ειρωνεύεται “εεελα και τί έκανες όλη μέρα; εγω δούλευα σαν το σκυλί κι εσύ καθόσουνα “ (μάλλον το Φωτόπουλο θάχει υπόψη του το …θα κάάάθομαιιι!” αλλά αυτός δεν ήταν νοικοκυρά) που θα σαπίζει στον καναπέ βλέποντας ποδόσφαιρο τρώγοντας πατατάκια αυτός και το πάτωμα κι εσύ θα θέλεις να δεις ταινία, που θα βαριέται να πάει το ποτήρι απο εδώ εκεί, που θα σηκώνεται απο το κρεββάτι σαν ναχει περάσει ο κυκλώνας Κατρίνα και θα σε χώνει κάτω απο τις κουβέρτες σαν να μην είσαι εκεί, μη θυμηθώ δε το ροχαλητό που θα σπάνε υαλοπίνακες, θάναι σαν να αγκομαχάει ο Μουτζούρης να ανέβει στο Πήλιο! που θα αλλάζει κάθε μέρα ρούχα χωρίς να τον νοιάζει ποιός πλένει (ναι ξέρω την απάντηση : το πλυντήριο θα τα πλύνει αλλά εσύ θα τα σιδερώσεις, γιατί Ο άντρας θα θέλει τσάκισες στα παντελόνια και κολαρισμένα τα πουκάμισα). Οταν θα θες να πάτε ενα σινεμά , ετσι για την κοινωνική συναναστροφή ρε παιδί μου, κι εκείνος θα σου λέει “εχει μία ωραία ταινία το netflix, γιατί να πάμε να πληρώνουμε;” (είναι και του τσάμπα) . Ασε πια για εκδρομές! Ευτυχώς εχει πολλές ταξιδιωτικές η τηλεόραση και θα βολεύεσαι

-Με πήγε πέρσυ στο Παρίσι στην πρώτη μας επέτειο

-Αχ καημένη μου μακρύα που είσαι νυχτωμένη! Μ αυτό το ταξίδι θα μείνεις. Στα πρώτα και στο φεγγάρι μπορεί να σε πάει απο το στεφάνι και μετά είναι το θέμα!

Σου φτάνουν μέχρι εδώ ή να πω κι άλλα … για να δεις μέχρι που φτάνει το “σ αγαπώ-μ’ αγαπάς”…και  θα υπάρξουν και παιδιά και τότε “εμείς οι δυο σαν ένα”, μόνο στο άσμα θα το ακούς!

Εγω στα είπα και αμαρτίαν ουκ έχω, τώρα μπορείς να χοροπηδάς όσο θέλεις, πρόσεξε μόνο την απότομη προσγείωση

Ενα blog  που σέβεται τον εαυτό του και  έχει την αγάπη  στον τίτλο του, ένα σπίτι γεμάτο καρδιές ολοχρονίς, δεν μπορεί να σταθεί απαθής στην επερχόμενη γιορτή, όσο και να μη την πιστεύει. 
Επειδή δεν πιστεύει γενικά, στις "Ημέρες" και ειδικά στην συγκεκριμένη, που άλλοι λόγοι την αναγόρευσαν και καθόλου αγιωτικοί😇
Με τούτα και με κείνα λοιπόν, να πού πέρασε ένας χρόνος , η σχέση δοκιμάστηκε και φτάσαμε στην πρόταση😉
Θυμάστε πέρσυ το πρώτο ραντεβού στο Παρίσι ή να σας το ξαναθυμίσω; 

Φέτος έστησε το τέλειο σκηνικό (μη πείτε οχι) για να κάνει πράξη αυτό που δούλευε μέσα του ενα χρόνο!

Νομίζω, οτι μετά απο τέτοια διακόσμηση και τέτοιο γονάτισμα, κάθε μια μας θα ενέδιδε και θα αποδεχόταν με χάρη και νάζι να πει το "ΝΑΙ". Τώρα αν θα συνεχίσει νάναι τόσο χαρούμενη και ικανοποιημένη, ο χρόνος πάλι θα δείξει.  

Εγω πάντως εύχομαι στο νιο ζευγάρι κάθε μέρα να γιορτάζουν την αγάπη τους γιατί οι σχέσεις θέλουν φροντίδα, συνεχές φρεσκάρισμα, άπλωμα στον ήλιο να λάμψει το λευκό να μη γαριάσουν απο την κλεισούρα και το ακατάλληλο "πότισμα" . 

Αν τ αφήσεις χωρίς φροντίδα στην καλλίτερη , θα μαραθεί, αν δεν καεί εντελώς 😒

Και μετά τις συμβουλές της παλιάς, να ευχηθώ σ' όλους καθημερινή αγάπη για όλους και για όλα, ο,τι μας περιστοιχίζει κι ο,τι κάνει τις μέρες της ζωής μας ομορφότερες και δεν είναι ανάγκη να γιορτάζει κάποιος Αγιος ,έστω και φερτός, για να το θυμόμαστε. 

Η υπενθύμιση απλά βοηθάει την έμπνευση 😍

Κέρασμα και προετοιμασία

Ο μήνας που μας προετοιμάζουν απο την επομένη των Χριστουγέννων!

Ο Μήνας του Βαλεντίνου και του Τριωδίου και γιατί οχι και της Γιορτής μου! 

Τί εγώ λιγότερα δικαιώματα έχω απο τον άγνωστο Βαλεντίνο; Οχι βέβαια!!! 

Και φυσικά  συνεχίζω να γιορτάζω μ ανδρική ονομασία, έτσι έμαθα, έτσι πορεύομαι. 

Γιατί οι Μαρίες δηλαδή άλλες να γιορτάζουν με τις παρθένες κι άλλες με τις...(πως να τις πω κομψά;😏) απελπιστικά διαθέσιμες, που θα έλεγε και η Πρωτοψάλτη; 

Ετσι κι εγώ επιλέγω αυτήν που καθιερώθηκε παιδιόθεν, γιατί άργησαν πολύ οι 40 Παρθένες να αγιοποιηθούν και παρολίγο να γινόμουν εγώ, να εκπροσωπούσα τις Χαρίκλειες. 

Αστην  λοιπόν με τις άλλες 39 κι εγω με τους Χαράλαμπους, άλλωστε πάντα είχα  καλλίτερες σχέσεις με τους άνδρες, διότι ως γνωστόν εμείς έχουμε ολίγον το διάολο μέσα μας, θου Κύριε!

Λοιπόν, να κεράσω γλυκάκι και για την Γιορτή μου και για τον Valentine, μην παρεξηγηθεί οτι τον αποφεύγω. 

Ζεστό ζεστό και λιγουρευτό! και προπάντων...ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΘΕΡΜΙΔΑ!!! Οχι για να δείτε πόσο σας προσέχω . Και ποικιλία για να διαλέξετε!

Η κολοκυθόπιτα που περίσσεψε απο την προηγούμενη ανάρτηση😂, μια πουτίγκα πορτοκαλιού, μια μηλόπιτα και το άλλο Valentine pie 😍. 

Πάρτε κι ένα μικρό για το δρόμο, έχουμε μέλλον.

Είχα δύο, πολύ όμορφα ομολογουμένως, πυρεξάκια απο κάποια προσφορά γνωστού ζυμαρικού  και οταν είδα την ιδέα αυτή να κυκλοφορεί (με πολλές παραλλαγές η αλήθεια είναι, εγω διάλεξα την πιο έξυπνη και εύκολη), σκέφτηκα πόσο ωραία θα ήταν να χρησιμοποιηθούν ως διακοσμητικά πια, μια που τα συρτάρια της κουζίνας φράκαραν απο πράγματα. 

Τα υλικά, πιο απλά πεθαίνεις! 

Για την "γέμιση" της μηλόπιτας, κομματάκια κίτρινου σφουγγαριού.  Απο ύφασμα παλιοκαιρισμένης φούστας εκρού (είχε και στίγματα πορτοκαλοκαφέ επάνω) έκοψα  λουρίδες. 

Πριν τις λουρίδες όμως, έβαψα με ακρυλικό καφέ και πορτοκαλί τα κομματάκια του σφουγγαριού και τα κόλλησα στον πάτο του πυρεξ. 

Μία λουρίδα ύφασμα κόλλησα γύρω γύρω σαν γαρνίρισμα της πίτας. 

Εριξα κόλλα με σπρέι και κόλλησα χιόνι απο τα Χριστούγεννα και λευκό γκλίτερ να μοιάζει με ζάχαρη κρυσταλλωμένη  και ολοκληρώθηκαν και οι δύο μ αντίστοιχα φιογκάκια. 

Στην μηλόπιτα  έβαψα λίγο ακόμη τις λουρίδες της επιφάνειας να φαίνονται καλοψημένες. 

Με τον ίδιο τρόπο, αλλά σκεπάζοντας το μπωλάκι με ολόκληρο το ύφασμα έφτιαξα την Βαλεντινόπιτα και την κολοκυθόπιτα, αφου στη βάση του μπωλ και κάτω απο το ύφασμα κόλλησα απλά γέμισμα απο υλικό για μαξιλάρι. Ετσι για να φουσκώσει. 

Μα δεν ειναι γλύκα;;;

Τα μικρά γλυκάκια προέκυψαν απο κάψουλες καφέ εσπρέσσο. 

Θυμάστε με τις κουδούνες, που σας είπα οτι θα βρω; Μπορεί να μην βρήκα ΑΚΟΜΑ για κουδουνάκια, αλλά για γλυκάκια μια χαρά βρήκα!

Κοιτώντας τις προσεκτικά διαπίστωσα οτι αυτές  είχαν στην κορυφή καπέτες, σαν νά 'χε πέσει γλάσο σε τούρτα, ετσι ήρθε η ιδέα και μ' ένα σωληνάριο λευκό relief, το μόνο που έκανα, να τονίσω τις καπέτες και να φτιάξω ροζετούλες γύρω γύρω, σαν γαρνίρισμα τούρτας. Ένα τριανταφυλλάκι-χάντρα στην κορυφή το κερασάκι στην τούρτα κι ένας δίσκος απο χαρτόνι απο κάτω και το τουρτοκέικ έτοιμο!

Οι άλλες δύο ακόμα πιο απλές. Τη μία τη βουτηξα στην ατλακόλ και μετά στο χριστουγεννιάτικο χιόνι και κόλλησε πάνω της σαν ινδοκάρυδο και απλά κόλλησα μία τρέσσα κοκκινα στρας στη βάση και μια χάντρα επίσης στην κορυφή. Στη δε άλλη απλά έκανα πουά με κόκκινο relief κι έβαλα μια κοκκινη γυαλιστερή χάντρα στην κορυφή.

Αυτές οι μικρές δημιουργίες με ξετρελαίνουν περισσότερο ακόμα κι απο τις πολύπλοκες, ασε που δεν χρειάζονται παρά απλά υλικά που όλες διαθέτουμε. Μήπως όχι; 😂

 Η πουτίγκα έγινε απο ένα κεσεδάκι γιαουρτιού. 

Μόλις το έφαγα το κοίταξα με άλλο μάτι και σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ. Ντύθηκε λοιπόν όλο με το ίδιο ύφασμα της πολυκαιρισμένης λινής φούστας, κολλήθηκε στο άνοιγμα και τελειοποιήθηκε με κορδέλα αυτή τη φορά και κολλήθηκαν πάνω στην κορυφή φέτες πορτοκαλιού και καρδούλες-μακαρόν. Οι φετες, η μία είναι απο βαζάκι μαρμελάδας που έσπασε και τα αλλα χάντρες. Οι καρδούλες-μακαρόν είναι απο αφρώδες υλικό που έκοψα με κοφτάκι και τις ένωσα βάζοντας ανάμεσα λευκό αφρώδες υπο τύπον κρέμας 

Το ψέκασα επίσης με κόλλα και κολλήθηκαν τα τύπου ζάχαρης και έκανα και ρωνιές απο σιλικόνη σαν να τρέχει το σιρόπι. Άλλη μία μικρή δημιουργία λοιπόν απο ευτελή υλικά που έχουμε  σπίτι μας! Καλό;

Και τώρα μπαίνουμε στα προεόρτια του Βαλεντινισμού!

Για την επόμενη δημιουργία, να πω την αλήθεια, ήθελα να δοκιμάσω το κάτω μέρος 😉 

Και εγένετο ένα κοριτσάκι της αγάπης 💗

Ξεκινάμε απο την κορυφή, και ειδικά απο το σώμα, που είναι πλαστικό μπουκάλι υγρού απορρυπαντικού κομμένο στο μέγεθος που θέλουμε. 

Πουθενά δεν χρησιμοποιούμε ραπτομηχανή αλλά μόνο πιστόλι σιλικόνης. 

Το κεφάλι μια (μισή για την ακρίβεια, επειδή είχε περισσέψει είπα να μη πάει χαμένη) μπάλα φελιζολ ντυμένη με καλσόν να αποκτήσει χρώμα δέρματος κι ενα κουμπί για μύτη και χάντρινα ματάκια.

Τα παπουτσάκια που θέλησα να δοκιμάσω είναι μποτούλες φτιαγμένες απο αυγά kinder  και τα πόδια της μικρής οι σωλήνες που προστατεύουν τις ενέσεις μου, ντυμένα απλά με μια λωρίδα ριγέ κορδέλας υπο τυπον καλσόν. 

Ικανοποιήθηκε η περιέργειά μου 👍

Τα υπόλοιπα δεν εχουν καμιά ιδιαίτερη δυσκολία, όπως τα βλέπετε κολλήθηκαν με ζεστή σιλικόνη. Τίποτα δεν είναι ραμμένο, επαναλαμβανω.

Γλυκούλα δεν είναι κι αυτή;

 Και για το τέλος πάλι μια ιδιοκατασκευή απο διάφορα κυκλοφορούντα ανευ σκοπού. 

Μία καρδιά λάτινη, που κάποια στιγμή είχα ζωγραφίσει τριανταφυλλάκια , ενα ζευγάρι μεταλλικά φτερά, απο κάποιο δέμα, που τα έντυσα με μαλλί, ενα καλαμάκι μ ένα βελούδινο φιόγκο κι ενα ξυλόγλυπτο επίσης "love", στηριγμένο μέσα σ ενα μεταλλικό καρούλι κορδέλας. 

Ένα αγγελάκι απο εκείνα που μας ξετρέλαιναν σχολιαρόπαιδα και ένα ξυλόγλυπτο στεμματάκι βαμμένο χρυσό, κι έτοιμο το γιορτινό σταντ!

Το "γράμμα", είναι ενα κομμάτι φελιζόλ που προστάτευε τα ράφια του νέου μας ψυγείου, που μας έκανε δώρο η ΔΕΗ με τις διακοπές της 😡. 

Οχι δε μας το χάρισε, εμείς το πληρώσαμε αδρά, γιατί το παλιό ρετάρισε απο τις συχνές διακοπές ρεύματος. Και πού νάκανε και χειμώνα βαρύ! 

Μέχρι τώρα έχουμε Λαμπριάτικες μέρες.

Τλπ. το φελιζολ ήταν ακριβώς οπως το βλέπετε, το μόνο που έκανα πρόσθεσα ενα χάρτινο σουβέρ-καρδιά, απ αυτά που βάζουμε κάτω απο τα ποτήρια όταν εχουμε καλεσμένους και μία καρδιά φελτ για κούμπωμα. Γυρω γύρω  πέρασα μ ενα σφουγγαράκι καφέ πατίνα και ...το πάει το γράμμα!💌

Και κάπου εδώ θα σας αφήσω.

Ααα μην είστε ανυπόμονοι, δεν θα σας τα δείξω όλα σήμερα. 

Ας αφήσουμε κάτι και για ανήμερα, άλλωστε απο μόνο του αποζητά την αποκλειστικότητα και δεν θα σας κάνω να περιμένετε, τι 10 τί 14/2!!!. 

Είμαι σίγουρη οτι θα με δικαιώσετε 😉

Ει ψιτ! κάτι ξέχασες...

 κι εκεί που ήμουν αμέριμνη, τρόπος του λέγειν γιατί μόνο αμέριμνος δε μένεις τούτο τον καιρό, ήρθε ένα πουλάκι και μου χτύπησε με επιμονή πρωτόγνωρη, το τζάμι της μνήμης
- Ει εσύ που βόσκεις; ξέχασες;;;
-Τι άλλο ξέχασα, που κοντεύω να ξεχάσω και τ' ονομά μου η γυναίκα!
-Τα χρόνια μας !
- Τα ποιά; Έχουμε κοινά χρόνια;;; Εσύ γεννήθηκες μόλις χθες και εγω τάχω ξεχάσει από καιρό ,γιατί δε θέλω να τα θυμάμαι. Αλλωστε εσύ είσαι Ανοιξιάτικο κι εγώ χειμωνιάτικο φρούτο και υπερώριμο, τολμώ να πω 😕
- Κάνεις πώς δεν καταλαβαίνεις; και γιατί νομίζεις οτι γεννήθηκα; για να σου υπενθυμίσω οτι κάτι ξέχασες και είμαι σίγουρο, οτι αυτό δεν θέλεις να το ξεχάσεις, γιατί σου χάρισε πολλές χαρές 😍.
Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ τί ξέχασα, αλλά σάμπως έμεινε και μυαλό να σκεφτεί κάτι ευχάριστο μ όλ αυτά που συμβαίνουν;
Η αλήθεια είναι, οτι ολο αυτό τον καιρό, ήμουν πολύ χάλια ψυχολογικά, με όλα αυτά που έρχονται απανωτά και δε μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι από την κατήφεια και την απελπισία! Αλλά εκεί που ετοίμαζα μία "μαύρη" ανάρτηση ήρθε τούτο το πουλάκι να μου υπενθυμίσει κάτι που πραγματικά είχα ξεχάσει .
Μπορεί το 13 κάποιοι να το θεωρούν γρουσούζικο, εγω όμως το θεωρώ ευλογημένο, όπως κάθε μέρα ,κάθε μήνα, κάθε χρόνο που είμαι εδώ κοντά κι ανάμεσά σας να μοιραζόμαστε χαρές και λύπες. 
13 ολόκληρα χρόνια λοιπόν συμπληρώθηκαν χθες, αλλά ποτέ δεν είναι αργά να τα μνημονεύσουμε και να πάρουμε δύναμη, ν αντέξουμε τούτη τη σκληρή πραγματικότητα. Γιατί όσο είμαστε όρθιοι και μπορούμε και δημιουργούμε όλα γίνονται πιο ανεκτά και πιο διαχειρίσιμα. Τίποτα δεν είναι εύκολο στις μέρες μας, αλλά έχουμε ένα όπλο στα χέρια μας, που αντίθετα με τα φονικά όπλα που εκπυρσοκροτούν και σκοτώνουν αθώους, εμείς εισπράττουμε και μοιράζουμε χαρά.
Η δημιουργία είναι δώρο θεού και είμαστε τυχερές που την έχουμε, ας ξορκίσουμε τα κακά που μας περιβάλουν μ αυτήν ,οχι αδιαφορώντας απλά προσπαθώντας να θωρακίσουμε λίγο το μέσα μας που βάλλεται απο παντού.

Αυτό το πουλάκι λοιπόν που ήρθε τιτιβίζοντας και μου θύμησε τα ξεχασμένα γενέθλια, δικαιούται να τεθεί στην κρίση του κοινού για την πρόκληση της Μίας, 

 

Όσο για σας ,δεν σας αφήνω να φύγετε έτσι αφίλευτοι!
Ένα τσαγάκι, έτσι για το καλό και να ευχηθούμε και του χρόνου, θα το πιούμε 😉

Συνέχεια της προηγούμενη Απωανατολίτικης ανάρτησης (όλως τυχαία) και ίδιας τεχνικής με το πουλάκι ξένο -ξενιτεμένο.

Μπορεί να μην είμαστε Γιαπωνέζες αλλά το τσάι μας φέρνει πιο κοντά, 

και οταν γίνεται και μετά μουσικής όπως στην προκειμένη περίπτωση,
είναι γεγονός αναμφισβήτητο για την καλοπέραση της παρέας 😍 

Και για την ιστορία της εικόνας αντιγράφω την ανάρτησή μου απο το φβ, ως είχε: Στην Ιαπωνία, η τελετή τσαγιού είναι μια σημαντική πολιτιστική δραστηριότητα που περιλαμβάνει την τελετουργική προετοιμασία και σερβίρισμα ενός κονιοποιημένου πράσινου τσαγιού που ονομάζεται matcha. Όλες οι γκέισες είναι άρτια καταρτισμένες σε αυτήν την τέχνη

Επίσης η shamisen είναι ένα ιαπωνικό όργανο χορδών (τύπου μικρής κιθάρας) τρίχορδο, που εισήχθη στην κουλτούρα της Γκέισας τον 18ο αιώνα. Σήμερα, είναι το πιο διάσημο από τα όργανα της Γκέισας και το πιο δύσκολο να τελειοποιηθεί

Στην εικόνα λοιπόν πέτρωσαν, αριστερά μία Γκέϊσα που πίνει ενα φλυτζάνι τσάι απο το τσαγιερό που βρίσκεται στο χαμηλό τραπεζάκι, στο κέντρο η όρθια έρχεται φέρνοντας το μπωλ με το αρωματικό νερό και η τρίτη παίζει προς τέρψη όλων τη σαμισέν

Ισως το φόντο πέφτει πολύ σκούρο για να ξεχωρίσουν τα μαλλιά, αλλά αφ ενός ήθελα κάτι που να φέρνει προς το λιτό αφαιρετικό διάκοσμο της Ιαπωνίας και αφ ετέρου να δίνει έμφαση στα ρούχα.

Κι έτσι, από ένα απρόσμενο πουλάκι που μέχρι πριν λίγο δεν είχε λόγο ύπαρξης, προκλήθηκε μία εντελώς άλλη απο ο,τι προετοιμαζόταν ανάρτηση και γλύκανε κι εμένα λίγο το μέσα μου!

Από καιρό θέλω να σας πω και κάτι χαρούμενο που συνέβη, αλλά δυστυχώς τα γεγονότα το αμαύρωσαν και τ άφησαν στην άκρη, αλλά θα περιμένετε λίίίγο ακόμη  🙏

Οταν ο χρόνος πετρώνει

 Εχοντας ασχοληθεί μ όλα τα αλλοπρόσαλλα που άλλα έχουν πετύχει άλλα όχι, άλλα μ έχουν εντυπωσιάσει κι εμένα την ίδια κι άλλα λιγότερο, αλλά διατηρούν την αξία τους, δε θα μπορούσα εύκολα να επιλέξω ανάμεσά τους το πιο αγαπημένο.

Κάθε γονιός όταν του  βάλουν το δίλημμα επιλογής ανάμεσα στα παιδιά του, κανένα δεν θα υπερτερήσει έναντι του άλλου, ακριβώς επειδή το καθ' ένα εχει τα δικά του προτερήματα κι ελαττώματα και ξεχωριστή θέση στην καρδιά του, γι αυτούς τους πολύ ξεχωριστούς λόγους.

ΟΜΩΣ... όσα κι αν έχω φτιάξει, μ' όσα κι αν έχω δεθεί, ένα πάντα ήταν στην πρώτη θέση και το πολύ περίεργο, οτι παρά την απειρία και το μη σωστό αποτέλεσμα, είναι και πρώτο στις επιλογές  του κοινού!

18,5 χιλ views δεν είναι αμελητέα. Προφανώς κάτι βρίσκουν. Το "τί;" αναρωτιέμαι. 

Γιατί για μένα είναι ξεκάθαρο για ποιό λόγο είναι σε πρωτεύουσα θέση στην καρδιά μου... γιατί ήταν η αρχή !

Γιατί αν δεν ερχόταν αυτή η λάθος παραγγελία κόλλας δεν θα είχα αρχίσει ποτέ το decoupage και σαν ντόμινο το ένα δεν θα έφερνε το άλλο. Ίσως να ζωγράφιζα ακόμα απλοϊκές πέτρες, ποιός ξέρει; αφού αυτό έκανα μέχρι τότε ή  μάλλον τότε πειραματιζόμουν στη μεταφορά εικόνας πάνω στην πέτρα, εξ ου και η λάθος παραγγελία.

Οπως και νάχει εκείνη η λάθος κόλλα έδωσε το έναυσμα να αναζητήσω τι στο καλό είναι αυτό που αναφερόταν στις οδηγίες χρήσης. Κι έτσι βρέθηκε ένας πλαστικός δίσκος από συσκευασία ποτού, να υποστεί ολα τα βασανιστήρια των πρώτων πειραματισμών. Εκτύπωσα ένα καντράν ρολογιού, έκοψα με προσοχή τα πρώτα μοτίβα χαρτιού φουλ στο λουλούδι, γιατί ο ρομαντισμός δεν κρύβεται ούτε και στα ρολόγια και με κάποιες άτσαλες πινελιές χρωμάτισα, κόλλησα τα μοτίβα κι έτσι φτιάχτηκε το πρώτο μου ρολόι  από μια σειρά πολλών στη συνέχεια, που με πολύ περηφάνεια  😒και αμετροέπεια😌😏 παρουσίασα τον Απρίλιο του 2010!!!

Με συντρόφεψε στη συνέχεια σ΄ όλα τα γραφεία που άλλαξα στην υπηρεσιακή μου ζωή και κατέκτησε τη θέση που άξιζε  στην καρδιά μου, υπενθυμίζοντάς μου κάτι που δε διαφαινόταν εξ αρχής, αυτή την  ανέλπιστη εξέλιξη.

Τόσα χρόνια λοιπόν μετά, αποφάσισα οτι του χρειαζόταν μία δεύτερη αναπνοή, αντί να κρέμεται στο μικρό εργαστήρι χωρίς ζωή, αφού και η μπαταρία του τόχε εγκαταλείψει απο καιρό.

Κι επειδή τον τελευταίο καιρό περνάω τη φάση του πετρώματος, λες και γεννήθηκα από την γυναίκα του Λωτ, αποφάσισα να καλύψω τις χρωματικές ατεχνίες (να μην πω κακοτεχνίες), με ένα μείγμα vintage effect  και χρώματος, που πάνω σ' αυτό περάστηκαν άλλα χρώματα και απέκτησε την τελική του μορφή. 

Επίσης φάση του τελευταίου καιρού είναι και η επιτυχία του κρακελέ δύο συστατικών που δίνει την όψη σπασμένης πορσελάνης, που μέχρι πρότινος δε πετύχαινε και από τη στιγμή που πέτυχε τη βάζω και στα λάχανα!!!

 Έτσι περάστηκε το κέντρο του πιάτου και το καντράν "έσπασε" όπως ήθελα. 

Τα λουλούδια τονίστηκαν με πάστα περιγράμματος, που η πλάκα ήταν οτι και στα μέρη του κρακελέ έσπασε και το περίγραμμα κι αυτό έκανε πιο γοητευτικό το αποτέλεσμα.

Το τελικό touch  ήταν τα ξυλόγλυπτα. Ε,  δεν μπορούσα να τ' αφήσω αστεφάνωτο!

Έτσι ένα πήρε την κεντρική θέση στην κορυφή  κι ένα άλλο τυλίχτηκε γύρω του να το διακοσμεί και να το κάνει πιο elegant.

Νομίζω οτι η σύγκριση αποδεικνύει οτι το πρώτο μου ρολόι πέρασε στη νέα εποχή μ' άλλη αυτοπεποίθηση.

και μια ολόσωμη μόνο του:

Αυτά έγραφα για να περιγράψω την αλλαγή του ρολογιού ...ΚΙ ΕΦΤΑΣΑ ΕΔΩΩΩ !!! και πάω αμέριμνη να προγραμματίσω την ανάρτηση σε ημέρα και ώρα που θ ανέβει μόνη της...και διαπιστώνω οτι τούτο το ρολόι, που απο το πουθενά πήρε τη σειρά άλλων προς ανάρτηση, δεν έγινε χωρίς λόγο , ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ blog !!!!

Το τσεκάρω σα να μη το πίστευα, κι όμως!!! Είναι γεγονός.

Αυτό το ρολόι, το πρώτο μου,  που γεννήθηκε 2 μέρες μετά την έναρξη του μπλογκ έρχεται σήμερα ανανεωμένο να γιορτάσει μαζί μου μία πορεία  από το μηδέν στο 10+ . 

Κι αν το ξέχασα λόγω της σύγχυσης των ημερών που βιώνουμε (γιατί ειλικρινά έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου), ποτέ δεν θα ξεχάσω οτι ήταν η πιο σωστή αν και  απερίσκεπτη απόφαση που πήρα ποτέ, τα έντονα συναισθήματα που μ' έκανε να νοιώσω  (και συνεχίζω...) γνωρίζοντας συγκεκριμένους ανθρώπους, προσθέτοντας στη ζωή μου μοναδικούς φίλους καρδιάς, τις ξέφρενες βραδυές σχολίων-πάρτυ που έχουμε περάσει, όσο σε κανένα άλλο μπλόγκ δεν συνέβη, τις πίκρες που μοιραστήκαμε για ανθρώπους που έφυγαν, τη χαρά της δημιουργίας που ουδέποτε μ άφησε να νοιώσω απόμαχος και άχρηστη, αντίθετα μου έδωσε νόημα σε μια καινούργια αρχή, σ ενα πολύχρωμο, ενδιαφέρον, δημιουργικό μέλλον που αντιμετώπισα με νεανικό ενθουσιασμό, ανταποκρίθηκα στην πρόκληση (αλήθεια πόσο τρελή μπορούσα να είμαι!), μου έδωσε απίστευτες εμπνεύσεις, προέκυψαν δημιουργίες που ούτε εγώ η ίδια είχα φαντασθεί οτι θα μπορούσα να κάνω! 

Δε θα επεκταθώ περισσότερο επαναλαμβάνοντας τα ίδια τετριμμένα, θα πω μόνο οτι ΤΟ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ , ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, και σας υπόσχομαι να συνεχίσω με το ίδιο πάθος και ανιδιοτέλεια να μοιράζομαι μαζί σας και να επιστρέφω στο πολλαπλάσιο τη χαρά που μου δίνετε απλόχερα. 

Νάμαστε καλά, να παραμένουμε υγιείς, δημιουργικοί και αισιόδοξοι και στήριγμα ο ένας στον άλλο να ξεπεράσουμε τα δύσκολα και να μοιραστούμε τις χαρές που θάρθουν.

Μαζί και στα επόμενα χρόνια λοιπόν!

Σήμερα το ρολόι συνεχίζει να μετρά ώρες για τη νέα δεκαετία. 

ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ!...και λίγα λέω 

Υπογραφή:

Σας έδωσα ένα όνομα ΧΑΡΑ
και μου το επιστρέψατε Χαρούλα (έτσι με λένε όσοι με γνωρίζουν απο παιδί), Χαρουλάκι, Χαρουλίτα, Χαρουλίτσα, Χαρουλινίξ ( έγινα ηρωϊδα παιδικού παραμυθιού!!!) μεταλλάχθηκα σε  "καλλικάντζαρος" (ακόμα κι αυτό μ΄αρεσε) Τρελλάρα (αχ, Ναντιάκι μου η αγάπη σε κάνει επιεική!)για να ανέλθω στα ύπατα αξιώματα ώς Μαρία Αντουανέττα ή "η Αντουανέττα της Αγάπης" (ουάου τίτλος Τιμής! Μαράκι θέλω παρέα νοιώθω μοναξιά.)  Μαργαρίτα Γκωτιέ (κατά "Ρεγγίνα", πάντα Κυρία) και ... Ζαργάνα (κατά Μισιρλού, ο δικός μου Παναγιωτάκης)!!!

Για όλα αυτά που την 6/4/2010 (ΣΤΙΣ 10:52:00 Μ.Μ.) δεν είχα καν φαντασθεί κι όσα ακόμα έλθουν (καλοδεχούμενα) αν δεν στερέψει η φαντασία σας ή ...η αγάπη σας για μένα 

*Αυτά έγραφα στο κλείσιμο του πρώτου χρόνου, αυτά επαναλαμβάνω και στον 11ο!

Τελικά 2010 -2021 ένα πούρο Αβάνας δρόμος!

Δεκαράκι τσακιστό & ...giveaway!

Σύμπτωσις των ημερών και ελπίζω ουχί μοιραία!
Δε μας λένε οτι για να διώξουμε τον αφορεσμένο πρέπει να πλένουμε τα χέρια μας σχολαστικά λέγοντας τουλάχιστον 2 φορές το Happy Birthday;
Ε, πειράζει να το πούμε 10;;; θα τον ξορκίσουμε μια και της καλής!
ΑΛΛΑΑΑ...οχι μόνο γι αυτό,αλλά :

6/4/2010 -6/4/2020

Μια δεκαετία!

Δε σας το λέω για νέο, κάθε άλλο,απλά θέλω να υπογραμμίσω τη σημαντικότητα αυτής της δεκαετίας!

Πώς θα αντέχατε την ζήση σας χωρίς εμένα,εεε;;;;

Λεπτομέρεια απο το ρολόι τοίχου σε καμβάδες,decoupage με χαρτί και χαρτοπετσέτα

Ξέρω οτι μέσα στις προσευχές σας εκτός από υγεία, ήταν να σας βρει κάτι αναπάντεχο και οι διάφορες δυνάμεις,τις εισάκουσαν και έστειλαν εμένα αυτοπροσώπως!

Στην αρχή χωρίς πρόσωπο,οχι οτι τώρα άλλαξε το προφίλ,αλλά όσο νάναι έκανα κάποιες μικρές αποκαλύψεις. Σε κάποιους παρουσιάστηκα ως ολόγραμμα και σε κάποιους με σάρκα και οστά(τα οστά πολύ βάθος, γιατί γενικά δε με λες κοκκαλιάρα)

Πέρσυ δεν τα γιόρτασα τα 9 μου χρόνια και να το κατάντημα!
Να κιντυνεύουμε φέτος να είμαστε και να μην είμαστε.
Υπόσχομαι οτι δε θα το ματακάμω.
Ακόμα κι από τον Αγιο Πέτρο παίζει να δηλώνω την παρουσία μου 😂,θα ρυθμίσω ν΄ ανεβαίνουν όσες αναρτήσεις αφήσω παρακαταθήκη 😜.
Σατανικό;;;Εμ τι έτσι νομίζετε θα τη γλυτώσετε από μένα;

Τέλος πάντων από εκείνο το βράδυ της 6/4/2010 (όλα ζυγά, μου φάνηκαν ευοίωνα,το ίδιο και το 2020 αλλά αμ δε!) που το μυαλό λειτουργούσε άγνωστο με ποιές ταχύτητες και σε ποιές συχνότητες,που μου μπήκε η ιδέα να μην υστερήσω από τη μόδα της εποχής των ιντερνετικών ημερολογίων,πέρασαν 10 συναπτά έτη.
Απίστευτο;;; Απίστευτο!

Ρολόι τοίχου πάνω σ ε διαφορετικούς καμβάδες decoupage χαρτιού και χαρτοπετσέτας, ξυλόγλυπτα & ανάγλυφα 

Ακολούθησα μία συνεπή πορεία για πολλά χρόνια,εκεί που δεν ήξερα την τύφλα μου,έμαθα πολλά,δημιούργησα περισσότερα,γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους,αγάπησα κι αγαπήθηκα σφόδρα σ όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης (εγω κι η Βίσση με διεθνή καριέρα). Και το blogάκι μου από συνήθεια  έγινε λατρεία.
Κάποια στιγμή, όταν αρχίσαμε ν' αραιώνουμε😢 και μ έπιασε μελαγχολία,κι οταν άρχισαν να με επισκέπτονται πιο συχνά τα εξοστρακισμένα προβλήματα, άρχισε μια αποστασιοποίηση,που ποτέ όμως δεν έγινε άρνηση ή οριστική αποχώρηση.
Ενώ δικτυώθηκα και σ' άλλα κοινωνικά δίκτυα,που  αμφισβήτησα κι αμφισβητώ και αρκετές φορές αποκολλήθηκα,εδώ ήταν μια τρυφερή γωνιά που πάντα ξαναγύριζα και πάντα έβλεπα να με καλοδέχεστε,σαν μια γειτονιά του παλιού καιρού που όλοι οι άνθρωποι ήταν απαραίτητοι ο ένας στον άλλον.
Μπορεί να ατόνισε ο αρχικός ενθουσιασμός και οι αλλεπάλληλες αναρτήσεις (πόσες έκανα αλήθεια τη βδομάδα!😵),μπορεί να χάθηκε η περιέργεια και το ψάξιμο για νέα γκάτζετ και η υπερφόρτωση της σελίδας μέχρι συρσίματος,μπορεί να μην αλλάζω εορταστικά φόντα,όμως δεν έπαψα ν' ανεβάζω δημιουργίες μου, που θάθελα να μείνουν και μετά από μένα,να μοιράζομαι σκέψεις και προβλημα- τισμούς μου,ανασφάλειες και ελπίδες και να επανέρχομαι ξανά και ξανά γιατί αυτή τη φωλιά δε την απαρνιέμαι.
Της χρωστάω ΤΑ ΠΑΝΤΑ και το εννοώ.
Από έμπνευση μέχρι γνωριμία με ανθρώπους που αλλιώς δεν θα γνώριζα ποτέ.Μου έδωσε χαρές,μου έδωσε λύπες,αλλά και ανθρώπους που τα συναισθήματα μας είναι πιο δυνατά από την όποια συγγένεια.
10 χρόνια που εξελίχθηκαν σε μια καλλιτεχνική πορεία που δεν προέβλεπα και δεν πίστευα οτι μου χρωστούσε η ζωή να ζήσω
Μια πραγματική ΑΝΟΙΞΗ!
Πώς λοιπόν μπορώ να απεμπολήσω ελαφρά τη καρδία  τούτο το μικρό θησαυροφυλάκιο,

Ξύλινο κουτί με decoupage χαρτοπετσέτας,ξύλινα και μεταλλικά διακοσμητικά και chipboard

έργων, συναισθημάτων,εμπειριών ζωής (γιατί μου δίδαξε ακόμα και αρνητικά και ξεσκέπασε προσωπεία).
Και τώρα που τα Δέκατα γενέθλια συμπίπτουν με μία παγκόσμια αρνητική περίοδο,είναι πιο χρήσιμο από ποτέ για να συνεχίσει την πορεία του, γιατί οι μέρες μας χρειάζονται αισιοδοξία και ΦΩΣ,πολύ φως,να διαλύσει τα σκοτάδια και να ξαναβρούμε ο,τι θεωρήσαμε δεδομένο και αφήσαμε πίσω μας.
Πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα από την αρχή,να ξετυλίξουμε το κουβάρι,να θυμηθούμε την αφετηρία και τον τερματικό μας σταθμό,να ανασκευάσουμε και να αναδιατάξουμε τις δυνάμεις μας προς τη θετική κατεύθυνση,γιατί όλα ξεκινάνε από εμάς και για μας.
Θα πρέπει να σταθούμε δυνατοί για ν' αλλάξουμε τα κακώς κείμενα,γιατί τώρα πια τα βλέπουμε ξεκάθαρα και είναι ανθρώπων έργα.
Μου χρωστάς, όπως σου χρωστάω κι εγώ τούτη τη χαμένη Άνοιξη,να μην ξαναϋπάρξει τέτοια.

Μου χρωστάς μια άνοιξη

και πέταλα ανθών αμυγδαλιάς

να πέφτουν στα μαλλιά μας.

Μου χρωστάς έναν ήλιο καυτό

και ανάσες μυρωμένες

με βασιλικό και δυόσμο.

Το γέλιο σου,

χωρίς τους χειμώνες σου,

τα μάτια σου,

χωρίς τις βροχές τους.

Τον έρωτά σου χωρίς περικοπές,

συνεχή και αδιάβλητο.

Μου χρωστάς εσένα:

εσένα που σε έκρυβες

επιμελώς και αθόρυβα

στην κακοκαιριά της ζωής.

Άντε, λοιπόν, χαμογέλα. 

( Μου χρωστάς-ποίηση Χάρη Μαύρου)

Χαμογέλα ! έχουμε γενέθλια λέμε και 500 ολοστρόγγυλες αναρτήσεις (αυτό κι αν είναι θαύμα!) 
και είμαστε όλοι εδώ, και πρέπει νάμαστε, ζωντανοί και υγιείς και δημιουργικοί!


Για να ενισχύσω τα χαμόγελα και να ξαναθυμηθούμε παλιές αγαπημένες μας συνήθειες,θα κάνω ένα giveaway , σ' οσους σχολιάσουν μέχρι τις 12/4 την παρούσα ανάρτηση και για τους εδώ φίλους και για τους άλλους 😉  (γιατί κι εκεί έχω ανθρώπους που αλληλοεκτιμιόμαστε,μην είμαι άδικη)

αυτά τα 4 ανοιξιάτικα καπελάκια

 από γυψόγαζα,

σε τέσσερα διαφορετικά χρώματα

και με διαφορετική διακόσμηση το καθένα. 
Κάθε σχολιαστής θα δηλώσει και χρώμα προτίμησης να με διευκολύνετε στην κλήρωση.
Να με χαίρεστε,να σας χαίρομαι,να αλληλοχαιρόμαστε 😍😘😜