Άνοιξη στην πόρτα σου!

 Ανοιξη στην καρδιά σου!

Καλώς όρισες έρωτα, 

με τα κρίνα στα χέρια, 

με το γέλιο, την άνοιξη

με το φως, με τα’ αστέρια

 

Καλωσόρισες έρωτα

Καλώς ήρθες χαρά μου

γιατί εσύ μου ζωντάνεψες

τα νεκρά όνειρά μου

που τραγουδούσε με την υπέροχη φωνή της, η αξέχαστη Αντζελα Ζήλεια  

Γιατί η ίδια η Άνοιξη είναι έρωτας με τη ζωή, που σου ξυπνάει τις κοιμισμένες αισθήσεις και σε επαναδρομολογεί να ονειρεύεσαι! 

Και όσο πλησιάζει, τόσο πιο επιτακτική η ανάγκη ν ανοίξεις την καρδιά σου και να την δεχθείς, "ντυμένος" κατάλληλα ! 

Αλλά όπως και η καρδιά βρίσκεται στο εσωτερικό, έτσι και το σπίτι, για ν' αλλάξει και να την υποδεχθεί, πρέπει ν' αρχίσει απο την είσοδο 😉

Απο την ημέρα που καθαιρέθηκε το στεφάνι των Χριστουγέννων ήθελα κάτι άλλο για την πόρτα, μια που έμεινε η κορδέλα ανάρτησης, που με κόπο κόλλησα τα Χριστούγεννα.

Κι επειδή αυτές τις μέρες μ' έπιασε μία φούρια ανακαταξινόμησης, οργάνωσης, τακτοποίησης του εργαστηρίου μικρού μεγάλου και πολλά πράγματα φανερώθηκαν που ήταν ξεχασμένα, μεταξύ άλλων βρήκα κι ένα καπάκι κατσαρόλας!

Είχε γίνει μια προεργασία για ρολόι αλλά εκεί έμεινε.

Ετσι σήμερα, αποφασίστηκε η τύχη του, να γίνει το στεφάνι που προσδοκούσα.

Παρότι το πέρασα αστάρι μετάλλων δεν κάλυψε όλα τα σημεία φθοράς. Ετσι για σιγουριά και καλλίτερη ενσωμάτωση κόλλησα κομματάκια ριζόχαρτου σ όλη την επιφάνεια. Ετσι και μονώθηκε η βάση κι απέκτησε το χρώμα για την επικόλληση της χαρτοπετσέτας.

Ολη η σύνθεση που βλέπετε είναι decoupage χαρτοπετσέτας, ριζόχαρτων και sospeso πάνω σε αλουμινοκαπάκι για να δείχνουν κάποια λουλούδια ανάγλυφα. Είχα αρκετά αποθηκευμένα αλουμινοκαπάκια,αλλά ακόμα  η τύχη τους αγνοείται.

Σtην αρχή κολλήθηκε το κεντρικό στοιχείο, ο νάνος,

μετά γύρω-γύρω ένα-ένα τα λουλούδια απο ριζόχαρτο και στο τέλος, κομματάκι-κομματάκι τα φυλλαράκια απο χαρτοπετσέτα επίσης. 

Γύρω στο στεφάνι του καπακιού κολλήθηκε κορδέλα ελαστική, που έκανε απο μόνη της σουρίτσες και απο πίσω κολλήθηκε μία φάσα απο λινάτσα όπως ο φιόγκος. 

Μετά έσκισα ένα κομμάτι καρώ ύφασμα, το σούρωσα με βελονιά και το κόλλησα γύρω απο το στεφάνι να δώσω ένταση. 

Αυτό έγινε σε δεύτερη φάση και αφου τόχα φωτογραφίσει και το είχα βάλει εδώ, γιατί διαπίστωσα οτι έδειχνε μίζερο και μονοδιάστατο.

 Νομίζω οτι ταίριαξε απόλυτα και οι τρείς σειρές διαφορετικών υφών έδωσαν ενα αποτέλεσμα Ηλίανθου!

Επίσης κολλήθηκαν δύο πεταλουδίτσες χάρτινες απο κοφτη μια και τις είχα και κρεμάστηκαν χάντρες  στην κάτω πλευρά.

Ενας φιόγκος στην κορυφή και κόλλησα επίσης 3 μελλισάκια απο αυγά kinder. Τί τα μαζεύω τόσο καιρό;

Κρεμάστηκε δε μ' ενα σκληρό χαρτονένιο γάντζο απο κάποια συσκευασία καλοκαιρινών πέδιλων.

Και νάτο στην πόρτα κρεμασμένο, να καλωσορίζει την Άνοιξη στον κήπο, που μετά τις βροχούλες οργιάζει!

Μ' άρεσαν δε τόσο πολύ τα μελισσάκια, που το ίδιο βράδυ άρχισα να φτιάχνω δεύτερο στεφάνι!

Έκοψα δύο κύκλους απο χαρτόνι συσκευασίας και άρχισα να κολλάω πάνω τ' αυγουλάκια, αφού τα είχα προηγουμένως τυλίξει με την αυτοκόλλητη ταινιούλα. 

Τελικά διαπιστώνω οτι, ό,τι κι αν αγοράζω κατά καιρούς στο άσχετο, τα βρίσκω μπροστά μου τη δεδομένη στιγμή που τα χρειάζομαι, γιατί δεν υπήρχε, ούτε μία στο εκατομμύριο, περίπτωση να κάτσω να κόψω ισόπαχες αυτοκόλλητες ταινίες και μάλιστα μαύρες, για να τα έφτιαχνα. Την είχα, το σκέφτηκα και το πραγματοποίησα Ματάκια και μυτούλες απο μαρκαδόρο ανεξίτηλο και κεραίες απο χάντρες.

Ενδιάμεσα κόλλησα πεταλούδες απο κόφτη που είχα αποθηκευμένες, ξύλινες πασχαλίτσες και γρασίδι. Σε κάποια ακόμα κενά κόλλησα "μισά λουλούδια" απο μία κατασκευή, που μου είχε στείλει η Σωσώκα και είχε ξεκολλήσει, με την τεχνική του quilling.

Κόλλησα ένα χοντρό κορδόνι συσκευασίας στο εσωτερικό του στεφανιού, να μην φαίνονται οι ενώσεις των δύο χαρτονιών και στην εξωτερική περίμετρο, μία τρέσα με πομ πομ γκρι . 

Και ιδού το μελισσοστεφάνι! 

Κυψέλη ολόκληρη με τις εργάτριες, τους κηφήνες και τη Βασίλισσά τους! Οχι παίζουμε 😋

Οχι πέστε μου,  Μα δεν είναι σκέτο μέλι;;;🍯

Και για το τέλος, αν δεν σου φτάνει η Άνοιξη να μείνει στο κατώφλι, γέμισε κι ένα καλάθι έτσι για να βρίσκεται 😉

Ενα  χειροποίητο καλαθάκι απο χαρτόνι συσκευασίας ντυμένο με λινάτσα και κάλυψη μ' ένα δίχτυ απο γυναικεία τσάντα που χάλασε (το έβαλα γιατί είχε βάση με χρυσά τρουκς) και κεραμικά παπάκια κάνουν τρέλες στον ανοιξιάτικο κήπο, γεμάτο όχι μόνο απο λουλούδια αλλά κι απο αυγουλάκια αληθινά και μη. 

Ετσι γιατί η Άνοιξη δε χωράει πουθενά και ξεχειλίζει απο παντού!
ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΗΝ όπου μπορείτε!

Δεν παζαρεύουμε ... συμμετέχουμε

Πέρασε και το Πάσχα και βαίνουμε ολοταχώς προς το θέρος!!!
Ο καιρός έχει αλλάξει κατά πολύ, μας προετοιμάζει για τις μέρες έρως-θέρος-θάλασσα!!!χαχαχαα σας την έσκασα.
Χάρηκα  πάρα πολύ με την ανταπόκριση που βρήκαν οι αναρτήσεις μου σχετικά με τα ήθη,τα έθιμα  του Πάσχα και τις παιδικές μου αναμνήσεις.

Αυγοσυσκευασίες που μεταμορφώθηκαν για μικροπραγματάκια

Ήταν πολύ σημαντική για μένα αυτή η αναδρομή και προσωπικά βίωσα ένα πολύ όμορφο Μεγαλοβδόμαδο, εκεί που τόχα αποκλείσει στο μυαλό μου οτι θα συνέβαινε.
Κι αφού το χάρηκα εγώ, ήθελα να το χαρείτε κι εσείς μαζί μου, που τόσο χρόνια μοιραζόμαστε  μεγάλο μέρος του χρόνου μας και της καθημερινότητάς μας, ανταλλάσσοντας ιδέες, σκέψεις, ανησυχίες, προβληματισμούς, γλυκές  προσωπικές στιγμές,αλλά και πιο δυσάρεστες.
Αυτή είναι η χαρά του blogging, που όσο κι αν αμφισβητείται η διάρκεια  ή η εμβέλειά του,για μας που το ξεκινήσαμε,το ζήσαμε,το ζούμε, σημαίνει πολλά και πάντα θα γυρίζουμε εδώ, όσο κι αν οι σειρήνες, των νέων τεχνολογιών και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μας παρασύρουν  σ΄ άλλα νερά.

Μία μικρή παιδική κορνιζούλα

Εδώ είναι η δική μας Ιθάκη!
Που ανταλλάσσουμε επισκέψεις επειδή μας γοητεύει κάτι και θέλουμε να το επιβραβεύσουμε όχι μ ένα ξερό like,αλλά με όλη μας την καρδιά.
Εδώ που αφήνουμε να ξεχύνεται το συναίσθημα χωρίς περιορισμούς και κοινωνικές ανταλλαγές αβροφροσύνης.
Εξ αρχής ήταν πάγια η τακτική μου να μπαίνω και να σχολιάζω όπου μ αρέσει, χωρίς να περιμένω ανταπόδοση,ακόμα και σε μπλογκς που ουδέποτε ήρθαν σε μένα να σχολιάσουν. Σχολίαζα και εξακολουθώ πάντα, απο καρδιάς, χωρίς ψεύτικες κολακείες για να γίνω αρεστή. Ακόμα κι αν κάτι δεν ήταν του δικού μου γούστου εύρισκα τρόπο χωρίς να υποτιμώ ή να μαυρίζω τη χαρά του δημιουργού του να σχολιάζω θετικά.

Κρεμάστρες πάντα χρειάζονται

Κινήθηκα και κινούμαι πάντα, στα πλαίσια που το κάνω και στην προσωπική μου ζωή, οταν αγαπάω αγαπάω, οταν εκτιμάω εκτιμάω, οταν ξεχωρίζω ξεχωρίζω, οταν φεύγω έφυγα!
Τίποτα δε γίνεται για το κοινωνικό φαίνεσθαι , ποτέ δεν έχω πρόθεση να προσβάλω κάποιον και δέχομαι την οποιαδήποτε κριτική καλοπροαίρετα. Η αλήθεια είναι οτι έχω σταθεί και τυχερη γιατί δεν έχω κακοπέσει ;) σ ενέργειες ή σε σχόλια...
Εχω ευλογηθεί νάχω γνωρίσει μοναδικούς ανθρώπους και νάχω αποκτήσει μία δεύτερη οικογένεια μέσα απο εδώ και με στεναχωρεί η σκέψη οτι αυτό μπορεί  κάποτε να τελειώσει .
Οχι,όσο περνάει απο το χέρι μου θάμαι πάντα εδώ, με διακοπές, με απουσίες,αλλά ΕΔΩ με όλη μου την αγάπη για ο,τι κάνω και για όσους γνώρισα μέσα απο αυτό.
Του το χρωστάω και εγω τις υποχρεώσεις μου δε τις παραβλέπω

Καμβάδες διαφορετικών μεγεθών και τεχνοτροπιών, με ριζόχαρτα ,ή χαρτοπετσέτες  και ξύλινα μοτίβα

Αυτά μου ήρθαν διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό  (και εδώ)αν το blogging  πέθανε ή πνέει τα λοίσθια.
Οσο υπάρχουμε εμείς που τ΄ αγαπήσαμε και του δίνουμε φιλιά ζωής, δε πρόκειται να πεθάνει.
Απλά εχει κάνει κι  την "κοιλίτσα" του (θέτε η ηλικία, θέτε τα νέα παιχνιδάκια...όπως κάθε πράγμα που πρωτοαποκτούμε πέφτουμε με τα μούτρα μέχρι που έρχετε ο κορεσμός και ανοίγουμε πανιά για νέες κατακτήσεις). Πουθενά όπως εδώ μέσα.
Εχουμε δημιουργήσει προσωπικές σχέσεις, έχουμε  δώσει το παρόν σ ε κοινωνικούς αγώνες, έχουμε δώσει τα χέρια σε δράσεις.
Μια τέτοια δράση τρέχει τώρα και ζητά από εμάς να είμαστε και σ'  αυτή παρούσες
Με πολύ χαρά μου επανέρχομαι , μια που οι σοβαροί  λόγοι υγείας δε μου επέτρεψαν να συμμετέχω σ΄ άλλες που προηγήθηκαν
Ας ανταποκριθούμε λοιπόν σ αυτή που μας καλεί η Αλεξάνδρα για την στήριξη του " ο Αλλος Άνθρωπος"!

Ο άλλος άνθρωπος, είμαστε όλοι εμείς που παρά τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε σε προσωπικό αλλά και σε πανελλήνιο επίπεδο, πάντα υπάρχει κάτι μικρό που μπορούμε να μοιραστούμε για το κοινό καλό
Ας δείξουμε λοιπόν οτι οχι μόνο το blogging δε πέθανε, αλλά μπορεί νάναι παρόν και δυναμικό όπου το χρειάζονται.

Τριαντάφυλλο στο στήθος!

Η Μάγδα μου πέταξε το γάντι και  είπε:  προκαλώ να γράψετε τα 10 καθημερινά και ασήμαντα για τους άλλους ανθρώπους πράγματα που αγαπάτε! σε συνδυασμό λοιπόν με τον Μάριο τον καινούργιο φίλο της blogοπαρέας, το σήκωσα. 

Λοιπόν:

1) Να λέω "καλημέρα" με χαμόγελο σ όσους συναντώ κάθε μέρα προς την δουλειά. 

2) Να ονειρεύομαι... ξύπνια και να μη χάνω την ελπίδα μου!

3)Το Χρώμα, το ΦΩΣ!

4) Να χαίρομαι την Ανατολή και ν απολαμβάνω τη Δύση κι ανάμεσά μας η θάλασσα

5)Να με ξαφνιάζει πάντα η Αναγέννηση της φύσης. Το μπουμπούκιασμα την Ανοιξη ενός φαινομενικά ξερόκλαδου, και το ξεπέταγμα του κυκλάμινου μετά τις πρώτες βροχές.

6) Τη μυρωδιά της γης μετά τη βροχή

7) Τα γλυκά του κουταλιού (είμαι γενικά γλυκατζού, αλλά...) ειδικά όταν τα φτιάχνω εγώ.

8) Ένα βλέμμα-μια αγκαλιά, για τη δυναμική που μεταφέρει εκ των έσω...

9) Τα παιδικά πρωϊνά στο κρεββάτι των γονιών μου, βλέποντας την ανθισμένη αμυγδαλιά απ το παράθυρο.

10)Τη Χριστουγεννιάτικη οικογενειακή θαλπωρή και την Πασχαλινή μυσταγωγία

ΠΑΙΞΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΟΛΟΙ!

Τι νάναι; τι νάναι;
Είμαι σίγουρη οτι δεν θα το βρείτε, γι αυτό να το πάρει το ποτάμι;;;
Μπουτουνιέρα με χαρτοπετσέτα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Αυτή είναι η τεχνική του sospeso.
Μου την έδειξε αυτό το καλοκαίρι (δεν τολμώ να πω "έμαθε") η Μαρία μου, που για άλλη μια φορά θα την εκθειάσω (όχι καλέ δεν την προξενεύω. Έχει παλληκάρι πρώτο!) για την ανοικτή της καρδιά, την αισιόδοξη ματιά της και την δοτικότητά της. Δεν της ζητάς...σου δίνει!
Μαράκι δεν ξεχνώ το βλέμμα σου κάθε φορά που σήκωνα το δικό μου...!!!Πρέπει να ήμουν για πολλά γέλια.
Τέλος πάντων, επειδή είναι ήδη εντυπωσιακή, προτίμησα να μην της προσθέσω άλλα τσιμπιρίμπια.
Ακόμα δεν σας έπεισα οτι το decoupage δεν το βαριέσαι ποτέ;
Τι κάθεστε; ξεκινήστε τώώώρα.

Μην ξαστοχήσετε από τον θαυμασμό(!)  ν ακούσετε αυτό τ΄ όμορφο τραγούδι (και θεωρώ λιγοακουσμένο) του Μεγάλου Μ.Χατζηδάκη με την μοναδική Φλέρυ Νταντωνάκη.


Δεν πιστεύω να μην ακούτε τα τραγούδια σε κάθε ανάρτηση και να τα βάζω άδικα;
Δεν λέει, εικόνα ξεροσφύρι. Άλλωστε εμένα μ αρέσει να παντρεύω πάντα (ή σχεδόν πάντα) τον τίτλο, την εικόνα  με τον ήχο. Ελπίζω να μην διαφωνείτε.
Δεν έχω μάθει ΑΚΟΜΑ να επενδύω μουσικά τα δικά μου slides, αλλά που θα μου πάει...

Ααα, πριν φύγετε μην ξεχνάτε οτι ταξιδεύει ένα ημερολόγιο (μια ματούλα πάνω αριστερά δεν βλάπτει), βγάλτε έγκαιρα εισητήριο!
Έτσι θα ταξιδέψουμε όλοι μαζί στον κόσμο που τόσο καιρό μοιραζόμαστε και θα ΄χουμε την ευκαιρία να τα πούμε και εγγράφως...