Επιπλέουν οι φελλοί;

 Πού θέτε να ξέρω; Απ οτι έχω ακουστά ναι, κάποιοι όμως, ονόματα δε λέμε, τους χρησιμοποιούν αλλιώς χωρίς να κάνουν πειράματα για κολύμπι!
Συνεχίζουμε λοιπόν ανακυκλωτικά.
Παίρνουμε σκυτάλη λοιπόν απο την προηγούμενη ανάρτηση και συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο της ανακύκλωσης και δημιουργίας χριστουγεννιάτικων διακοσμητικών και 'ισως χρηστικών αντικειμένων.
 οφ αμάν μέρα νύχτα τραγουδώ
και το ντέρτι μου
οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεσπώ
οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
και το ντέρτι μου
οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεσπώ
Γένηκα μπεκρής οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
οφ αμάν στο μπουζούκι μου ξεσπώ
Γένηκα μπεκρής οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
Γένηκα μπεκρής
οφ αμάν χασικλής και μερακλής...δεν θα μπορούσε επ ουδενί να με χαρακτηρίζει
Επειδή όπως ξαναείπα δεν εχω βάλει στόχους φέτος, ευελπιστώ απλά να γίνει απρόσκοπτα το τσάι των Χριστουγέννων, φτιάχνω πράγματα για το κέφι μου , την έμπνευσή μου και την διαθεσιμότητα υλικών. Εχω παραγγείλει μόνο υλικά γιατί δυστυχώς τα μπουκαλάκια ξεραίνονται και αναγκάζομαι να πετάξω ολόκληρες συσκευασίες, αλλά αντικείμενα για διακόσμηση δουλεύω ο,τι έχω στα πέριξ. Και υπάρχουν πολλά πιστέψτε με!
Ετσι ξεκίνησα λοιπόν με το πρώτο έργο(ας ξεκινήσουμε απο τα μεγάλα 😉 και να καταλήξουμε στα μικρά αλλά όχι λιγότερο 
Το τραγούδι  "Πίνω και μεθώ Πίνω και μεθώ
Γένηκα μπεκρής τώρα πως βρέθηκαν τόσοι φελλοί, είναι ένα εύλογο ερώτημα αν δεν ξέρει κάποιος την σκουπιδομαζευτική μου ιδιότητα. 
Κάτι τα μεγάλα τραπέζια των γιορτών, κάτι οι φίλοι που με προμηθεύουν διάφορα, δεν άργησαν να μαζευτεί ικανός αριθμός φελλών  κι έτσι το πρώτο πρότζεκτ έλαβε σάρκα και οστά!
Ενα κουτί απο πίτσα έγινε η βάση, αφού πρώτα έλαβε χώρα μια αποτυχημένη προσπάθεια στεφανιού με ρολά απο χαρτιά υγείας. Στη δεύτερη προσπάθεια λοιπόν, παίρνοντας τα λάθη ως διόρθωση για την επόμενη, σχεδίασα δύο διαφορετικού διαμετρήματος κύκλους και έκοψα το πρώτο χαρτόνι. 
Το δεύτερο αποφάσισα να μην το κόψω εσωτερικά, ώστε να γίνει φόντο για μια χειμωνιάτικη εικόνα. Κόλλησα τους φελλούς πολύ πιο εύκολα αυτή τη φορά, με διαφορετική διάταξη  κι έτσι έγινε ενα μπαμπάτσικο  στεφάνι. Στολίστηκε μα κόκκινα "φρουτα " να τονιστεί χρωματικά, έκοψα χιονονιφάδες απο μία γιρλάντα, ασημένια αστεράκια και γύρω γύρω στολίστηκε με μία γιρλάντα φύλλα και κόκκινα φρούτα επίσης (εχω τη συνήθεια  και εκτός εποχής ο,τι βρίσκω να το παίρνω για μελλοντική χρήση 😉). Στο κέντρο είχα ήδη κολλήσει ένα κομμάτι καλής ποιότητας λινάτσας που μου βρισκόταν και πάνω εκεί κόλλησα ενα σπιτάκι απο γύψο και δεντράκια χιονισμένα απο αποξηραμένα τσαμπιά σταφυλιού. Ένας εορταστικός φιόγκος ολοκλήρωσε την εικόνα.

το δεύτερο προέκυψε χωρίς πρόβλεψη. Εκεί που μάζευα τα πράγματα απο την κουζίνα στο εργαστήρι και τ ανάποδο, πήγα να πετάξω ένα κουτί συσκευασίας που είχα παραλάβει υλικά και ήταν στιβαρό. Ετσι χωρίς πολύ σκέψη αλλά με πολύ θέρμη έκοψα τα πλαϊνά αυτιά του κουτιού και ακολουθώντας τα ηδη  υπάρχοντα τσακίσματα, οπότε σχηματίστηκε απο μόνο του ένα μεγάλο ψηλό κουτί, ένα αλλο  χαρτόνι κόπηκε για βάση, κολλήθηκε η ίδια λινάτσα και έγινε ο πάτος του κουτιού. Για να γίνει πιο στιβαρό κολλήθηκε γύρω γύρω χαρτί αφής απο άλλη συσκευασία και από πάνω πάλι λινάτσα. Δοκίμασα διάφορα ριζόχαρτα και κατέληξα σ' αυτό με τα γιορτινά σπίτια που ταίριαζαν και στο χρώμα της λινάτσας. Αφου τέλειωσε (οχι χωρίς λάθη, εννοείται) κόλλησα μία υφασμάτινη κορδέλα του ίδιου ύφους στη βάση και την γιρλάντα με τις χιονονιφάδες στην κορυφή. Κόλλησα μεταλλικά ποδαράκια να του δώσω υπόσταση κι εκεί άρχισε να ζητά ...καπάκι!

Ε, πώς να του αρνηθώ τέτοια χάρη, αφου είχε δίκιο 😊 Ετσι έκοψα κομμάτια διαφορετικών μεγεθών μέχρι που εξαντλήθηκε όλο το κουτί και θέλω να πιστεύω οτι θα καμαρώνει στη νέα του μορφή, που ουδεμίαν σχέση είχε με την αρχική. Ετσι κολλήθηκαν τα κομμάτια με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει κλιμακωτό, πάλι εδώ τα έδεσε η λινάτσα, μπήκαν χρυσές γωνίτσες και ένα καπάκι απο άρωμα για χερούλι στην κορυφή. 
Τα επόμενα είναι μικρά αλλά τρυφερά έργα, μικρές γιορτινές πολιτείες. 
Κι αφού φελλούς είχαμε ακόμα, θέλησα να δω αν κόβονται εύκολα. Κι αφού το διαπίστωσα γιατί να μη γίνουν σπιτάκια; Φέτες κορμού είχα , διακοσμητικά ξύλινα επίσης και... ιδού τα!

Η συνέχεια με σπιτάκια από καλούπια και πηλό Το ένα μέσα σ' ένα μίνι καδράκι  και το άλλο ένα κομμάτι ξύλου, και τα δύο στολισμένα με σπιτάκια από πηλό και λοιπά διακοσμητικά, ακόμα και από μπομπονιέρες! 

Και για το  κλείσιμο δυο μεγάάάλα σπιτάκια (να δω τί θα χωρέσει αυτό το έρμο χωριό φέτος!) που φυσικά προορίζονται για το χριστουγεννιάτικο σκηνικό, απο κουτιά συσκευασίας φαρμάκων. 

Μπορούσα ν αντισταθώ πείτε μου 🙏

Τώρα να υποσχεθώ οτι θα σταματήσω να φτιάχνω πολιτείες; δεν θέλω να υποσχεθώ κάτι που μπορεί να μην τηρήσω ☺️(σιγουρα δεν...αφου είναι στα σκαριά άλλο)

 Πάντως για την ώρα, ολοκλήρωσα 🥰αναμονή μέχρι την επόμενη, ίδιου τύπου ανάρτηση

Τέλος Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη

 Φίλοι μου χαθήκαμε, αλλά οι μέρες ήταν φορτωμένες και φορτισμένες, σε σημείο που δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από "επιχειρήσεις εσπρέσο" 😉

Έτσι χάθηκα και από το μπλογκάκι μου αλλά ...νέος μήνας κι εγώ ξανά εδώ!

Λοιπόν, όταν κάθομαι να γράψω μία νεα ανάρτηση, διαπιστώνω οτι τελικά έχω περισσότερα πράγματα να δείξω απ' οσα νόμιζα. 

Εσπρέσο εσπρέσο αλλά μικρά και λυτρωτικά! Γιατί όπως σας εχω εξομολογηθεί, χωρίς δημιουργία η μέρα που περνά είναι μέρα κενή και διαγράφεται❌

Αυτό το Καλοκαίρι λοιπόν, λόγω του ατυχήματος μου το Μάιο, που δυστυχώς με ταλαιπωρεί ακόμα, προσπάθησα να μην το επιβαρύνω περισσότερο και ετσι έπρεπε, όοοταν αποφάσιζα για μπάνιο, νάναι οι θάλασσες αμμουδερές. 

Αλλά δεν έφταιξε μόνο αυτό για την μη παραγωγή πετρωτών, αλλά και η μειωμένη μου διάθεση και έμπνευση.

Παρ όλα αυτά τα μείον, έτσι για το τέλος του ημερολογιακού καλοκαιριού, έφτιαξα ένα με τα πρόσφατα μαζεμένα πετραδάκια.

Όμως συγχρόνως με τη γοργόνα και το ναύτη (προηγουμενη ανάρτηση 😉)είχα φτιάξει κι ένα Νησιώτικο Τοπίο, αποτελούμενο από σπιτάκια αυτοξηρούμενου πηλού, πάνω σε μια καρτολίνα και  φόντο αποτυχημένης ζωγραφικής. 

Η φωτό το αδικεί😔

Ενα θαλασσόξυλο με τοξωτό σχήμα, εκτελεί χρέη γέφυρας για να καθήσουν δυο κυρίες (αυτές κι αν είναι μινιατούρες! ούτε καν φαίνονται)

αποχαιρετώντας τα πλοία, που επιστρέφουν, φορτωμένα τους παραθεριστές του Αυγούστου, στον Πειραιά. 

Βράχια-κυματοθραύστες ολοκληρώνουν την εικόνα του λιμανιού, με  ένα ακόμα καραβάκι ελλιμενισμένο στους κόλπους του.

 Δεν είναι και άσχημο, ε τί λέτε;

Προχωρώντας στις καλοκαιρινές δημιουργίες, μικρά κομμάτια από μάρμαρο που έσπασε, έγιναν πίνακες με νησιωτικές εικόνες,

που τα περισσότερα έγιναν δωράκια αναμνηστικά σε φίλες που μου έκαναν την τιμή νάρθουν στον Τόπο μου και να μ αναζητήσουν😍

Και για να ολοκληρώσουμε...

Χρόνια λύσσαγα για στρείδια, αλλά αφ ενός δεν ξέρω αν τα σήκωνε η τσέπη και να εύρισκα , αφ ετέρου δεν ήξερα καν αν υπήρχαν στην τοπική αφορά, όταν έμαθα από την κόρη μου οτι έφαγε στρείδια και πέταξε τα όστρακα, μόνο που δεν την έφαγα!😠

-Ααα μου λέει εδώ τρώμε συχνά, αλλά σιγά μην πλήρωνα τελωνεία να σου στείλω στρείδια, απάντησε με περισσό  θράσος το σπλάχνο μου που και προ Brexit  το ίδιο σκρουτζάκος ήταν

Τέλος πάντων, κάμφθηκε από τα παρακάλια της άμοιρης μάνας και έκανε τη μεγάλη θυσία να μου φέρει 6!!!

Παρασφίχτηκε, αλλά καλά κι αυτά γι αρχή 😉

 Γιατί όταν είδε πώς τ' αξιοποίησα δεσμεύτηκε οτι θα μου κρατήσει για το επόμενο ταξίδι, να μου φέρει.

Την προηγούμενη φορά είχαν γίνει Αγιοβασίληδες αλλά αυτά είχαν άλλη μορφολογία κι αποφάσισα να τα χρησιμοποιήσω με την εσωτερικής τους επιφάνεια και να τα κάνω λουλούδι με decoupage  και χρύσωμα, που συνέδεσα με εποξική κόλλα κολλώντας στη μέση ένα χαρτί από καφέ φίλτρου, ένα καψουλάκι από βελανίδι χρυσωμένο κι αυτό και μια χρυσή μπίλια ομοίως. 

Εμένα μ άρεσε αυτό το πέτρινο λουλούδι, εσάς;

Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω οτι αύριο συμπληρώνεται ενας χρόνος απο την Εκθεση Πετρωτών και ακόμα το βίντεο δεν τοχω ανεβάσει 😔

Κι εδώ σας αφήνω να μην σας κουράζω. 

Μπορεί να κάνω μια ανάρτηση το μήνα, αλλά ...μπαμπάτσικη, δεν έχετε παράπονο 😊 

Και νάχατε τί να πείτε κι εσείς μ' εμένα που μπλέξατε; 

Αλλωστε δεν μας παίρνει και να κακιώσουμε τόσο λίγοι που μείναμε 😌

Καλό γλυκό γουρλίδικο Φθινόπωρο λοιπόν🙏
και ήδη σας εχω έτοιμη την συνέχεια 💝, δεν θ αργήσει 😉

ΕΛΛΑΔΑ: ΗΛΙΟΣ-ΘΑΛΑΣΣΑ!

Ποιός δε θυμάται το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη, των μαθητικών μας χρόνων;

                                                               Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι;

Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά;

Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει;

Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά;

Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι

καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά;

κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει,

κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα

ἀρχαία μνημεῖα της χρυσὴ στολή,

ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα

μία δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ;

Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα,

καὶ κάτι πού ῾χουμε μὲς τὴν καρδιὰ

καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα

καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά!

Με πόση τρυφερότητα και περηφάνια μας μπόλιαζαν εκείνα τα χρόνια!

κάτι τέτοιο ίσως στριφογύριζε στο μυαλό μου και μετά τις αυγοκούκλες πήραν σειρά  άλλα κουκλάκια με άλλα υλικά.

Πρώτη η Γοργόνα των Ελληνικών θαλασσών που ακόμα αναζητά τον αδελφό της τον Αλέξανδρο, μόνο που τωρα ρωτώντας μαθαίνει για τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 😠. 

Ο Μ.Αλέξανδρος χάθηκε μαζί μ όλη του την ένδοξη ιστορία, ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ όμως έχει πέσει σε καλά χέρια και παρόλο που η θάλασσα έχει άλλα σχέδια, το Ελληνικό  Πολυτεχνείο, μάλλον απο περίσσια χρήματος, θα του ρίξει μερικά εκατομμύρια να μην χάσουν κάποιοι τη μπάζα τους (έτσι για να μαθαίνετε και τα καθ ημάς οχι μόνο η Κρήτη να λιβανίζεται😉)

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ για όσους δεν τον ξέρουν ήταν ενα  λαθρεμπορικό που η ανταρσία των ναυτικών του για τα όβολα φυσικά το έριξε στον όρμο του Σπυριλή στο Βόρειο τμήμα του Νησιού. 

Ο όρμος ήταν ανέκαθεν γοητευτικός όμως τ απόκρημνα βράχια τον έκαναν απροσπέλαστο απο ξηράς κι όσοι τον είχαν ανακαλύψει πήγαιναν δια θαλάσσης. 

Μετά τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, μαζί με τα λαθραία τσιγάρα που γέμισε η θάλασσα και επωφελήθηκαν οι ορεινοί , μαθεύτηκε και παγκοσμίως η παραλία του Ναυαγίου κι ετσι έγινε το "οικόσημο" της Ζακύνθου, διαγράφοντας ,φευ, όλη την πολιτιστική ιστορία του Νησιού, σαν να μην υπήρξε ποτέ τίποτ άλλο πριν απο τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ.

Κι ενω η θάλασσα που είναι άγρια σ' εκείνο το σημείο, γιατί χάσκει στο ανοιχτό πέλαγος, που συνεχίζει απο Αδριατική και γίνεται Ιόνιο, κάποιοι επιμένουν να θέλουν να συντηρήσουν το κατασκουριασμένο κουφάρι που φέτος εχει μείνει το 1/3. 

Με τις υγείες μας!

Ετσι η γοργόνα μου φωτογραφήθηκε μπροστά στο αξιομνημόνευτο σκαρί, που για να δικαιολογήσουν το χρήμα ,τον βάφτισαν και αντιστασιακό!!!

Μπορεί λοιπόν νάχασε τον Αλέξανδρο, βρήκε όμως τον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ!Πηγαινε γυρεύοντας😠

Και επειδή η Ελλάδα μας ήταν ανέκαθεν φύσει και θέση ναυτότοπος, τί άλλο θα ταίριαζε σε τούτο το μανταλάκι, εστω κι αν λέγεται σουηδικό; 

Ενας ναυτόπαις!

Προτίμησα να το ντυσω με πηλό. 

Δεν είναι γλυκούλης; Οχι πείτε μου!

Τα παπούτσια του είναι λίγο ταλαιπωρημένα αλλά θα επανορθώσω μόλις βρω στο νούμερό του 😉😀

Illuminati???

Φωτισμένοι;;;

Μακάρι!

 Ακροπατώντας στις πρώτες μέρες του Νέου έτους, φτάσαμε στην Ημέρα του Φωτώνε (όπως το λέμε εμείς)-Θεοφανείων χθες και όπως λέγεται ανοίγουν οι Ουρανοί και φωτιζόμαστε! 

Μακάρι να λάβουμε λίγη φώτιση μπας και αποφύγουμε κι άλλα χειρότερα...

Έτσι στο πνεύμα της Φώτισης και των αγγέλων ολοκληρώνω το12ημερο(τρόπος του λέγειν γιατί ξεπέρασε και τον Μπεν Χουρ!!!) των  δημιουργιών μου.

Άγγελοι λοιπόν κάθε μορφής επι κάθε επιφανείας!

Decoupage χαρτιού πάνω σε καμβά,
Πηλός πάνω σε σκουπάκι, ρητίνη πάνω σε φέτα κορμού, με ξυλόγλυπτα πάνω σε αδιάφορη βάση απο MDF, πάνω σε κορνίζα με Rub on transfer (πολύ ντελικάτο αποτέλεσμα), ακόμα και πάνω σε μπουκάλι!

Σας εχω ξαναπεί οτι λατρεύω τα μπουκάλια, παρότι εμπορικά δεν προτιμώνται. 

Εγω όμως φτιάχνω και σ' όποιον αρέσουν! 

Άλλωστε δεν είμαι έμπορος, ερασιτέχνης είμαι και το "εραστής" του πρώτου συνθετικού είναι το A και το Ω για μένα!

Συνεχίζω λοιπόν κι ας μένουν αδιάθετα.

.

Φέτος όμως είχα βρει ledάκια ειδικά για μπουκάλια και είχα πάρει 4(δεν έφτασαν ούτε για ζήτω!).

 

Ετσι τα φετινά μπουκάλια ήταν ναι μεν χριστουγεννιάτικα, που για αψυχολόγητο (για μένα) λόγο δεν τα προτιμούν, αλλά φωτιζόμενα και είχαν τόση γλύκα που ήταν τα πρώτα που έφυγαν!

Στα περισσότερα, η πλακέ επιφάνειά τους ήταν ιδανικός καμβάς να εντάξω πόρτες, παράθυρα, δεντράκια και η πίσω να κρυφοπαίξει decoupage χαρτοπετσέτας ή ριζόχαρτου.

Ετσι εικόνες αγαπημένες έγιναν το μοτίβο που φαινόταν φωτίζοντας το μπουκάλι και διέχεε γλυκό φως  μέσα του και γύρω του. 

Δυστυχώς δεν είχα άλλα ηλεκτρομηχανικά εξαρτήματα 

να φτιάξω κι άλλα, ομως έστω και με καθυστέρηση

παρήγγειλα και θ' ακολουθήσει συνέχεια παραγωγήςΜα δεν ήταν γλύκα; πείτε μου

Επ ευκαιρία να σας δείξω και 3 άλλα μπουκάλια που έγιναν κατά τη διάρκεια του Καλοκαιριού, αλλά δεν υπολείπονται σε ομορφιά και χάρη απο τα Χριστουγεννιάτικα.
Αυτό ειδικά που έχει μορφή Δάσους με ξωτικά να ξεπετάγονται απο τα φυλλώματα, ήταν το μπουκάλι που με οδήγησε στην έμπνευση, που ήταν έγχαραχτο με φύλλα και στη μέση κενό. 
Ετσι έφτιαξα διάφορα είδη φυλλωμάτων απο πηλό, το έντυσα τόπους τόπους, έκανα ανάποδο decoupage με χαρτοπετσέτα, στην πίσω πλευρά κόλλησα με την ίδια τεχνική ριζόχαρτο και στην ολοκλήρωση έβαλα το γνωστό πλέον πώμα με φωτάκια.
Τα άλλα μπορεί νάναι απλά όμως τη δουλειά τους την έχουν και με το παραπάνω. Το μπουκάλι σε με τους μάγειρες έγινε ειδικά για μία φίλη που έχει επισιτιστικό κατάστημα και με τροφοδοτεί απο καιρού εις καιρόν με ιδιαίτερα μπουκάλια. Και το χάρηκα πολύ τωρα που ήρθε η ώρα να της το δώσω

Κι αφού ολοκληρώσαμε ή περίπου τα μπουκάλια, ας έλθουμε στα στεφάνια

Στην προηγούμενη ανάρτηση είδατε το στεφάνι απο τρόμπα ποδηλάτου, σήμερα θα δείτε ενα στεφάνι απο την σύζευξη ενός τουρτόδισκου κι ενός καπακιού απο κουτί  σοκολατάκια, σε σχήμα καρδιάς. 

Ήταν ενα απο το περιεχόμενα δέματος η καρδιά απο την Σωσώκα, που ξέρει τις αδυναμίες μου πια καλλίτερα απο μένα. 

Ξεκίνησα με τον πάτο του ο οποίος ήταν μισοσπασμένος, τον ζέστανα  με το πιστόλι θερμού αέρα προκειμένου να ξεκολλήσω τις ετικέτες κι έγινε τα κύματα του Δουνάβεως και πετάχτηκε. 

Ετσι έμεινε το επάνω κομμάτι με την τεχνογνωσία πια οτι ΔΕΝ ΘΕΡΜΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΠΛΑΣΤΙΚΟ! Το έχω πάθει και με μπάλα φελιζολ, γι αυτό μην το τολμήσετε 

Αστάρωσα λοιπόν την καρδιά δις, την πέρασα λευκό ακρυλικό της κόλλησα ένα στεφάνι απο χαρτοπετσέτα, αλλά μου φαινόταν πολύ μουντή και άχρωμη. Ετσι μπήκαν τα επόμενα στοιχεία. Κολλήθηκε πάνω στον τουρτόδισκο για νάχει σταθερή βάση, ο οποίος μετά απο πολλές δοκιμές χαρτοπετσετών απέκτησε μορφή πλεκτού καλαθιού. Κάτι όμως που στην πορεία δεν μου άρεσε γιατί θυμιζε καλοκαίρι, ετσι απέκτησε χιονονιφάδες με στένσιλ και συνήλθε. Πάνω στην καρδιά κολλήθηκε ενα ζεύγος ξωτικών, αγαπημένο θέμα χριστουγέννων και ολοκληρώθηκε με ενα εντυπωσιακό φιόγκο και μία περίμετρο απο ξυλόγλυπτο. Ετσι κάποιος αναρωτιέται τί ήταν "πριν" για να γίνει το "μετά" 

Τα επόμενα στεφάνια είναι απο πηλό, άλλα πάνω σε φέτες κορμού άλλα πάνω σε κορνίζα.

Αγάπησα πολύ αυτό το καλούπι με τα διαφορετικά φύλλα χριστουγεννιάτικων δενδρων και δε χορταίνω να το εφαρμόζω, ειδικά πάνω σε φέτες κορμού, πού φαίνεται σαν νάναι στη φυσική τους κατάσταση!
Μα δεν είναι γλυκα; και τόσο φυσικά! 
Βέβαια δεν προτιμήθηκαν και πιστεύω οτι άλλος ήταν ο ανασταλτικός παράγοντας κι οχι η ομορφιά τους. Εγω πάντως τα λατρεύω γιατί ειναι πολύ φυσικά.

Και  μια που φτάσαμε ως εδώ ας γίνει η ανάρτηση του κουτιού!

Ναι, όπως καταλάβατε φτιάχτηκαν και φέτος κουτιά κι ευτυχώς προτιμήθηκαν (απορίας άξιον!). Διαφορετικού ύφους το καθένα, διαφορετικής αισθητικής, αλλά πάντα προσεγμένα.

 Μάλιστα δόθηκε παραγγελία και για άλλο και έγινε αυτό:

Μέχρι κι ενα κουτί απο συσκευασία ανθοδέσμης μεταμόρφωσα! 

Στην αρχή είπα να το κρατήσω ως είχε, αλλά ήταν ολόμαυρο σαν των Ψαρών την ολόμαυρη ράχη και το μόνο του χαρακτηριστικό, αν το κρατούσα , ήταν ενα "I love you"  που ήταν γραμμένο στη μία πλευρά. 

Τελικά αποφάσισα ολοκληρωτική μεταμόρφωση και βγήκε αυτό:

Χωρίς να ασταρώσω για να καλυφθεί το μαύρο χρώμα, πέρασα με στένσιλ τούβλα κατά τόπους. Μετά πέρασα διάφορους χρωματισμούς ωστε να θαμπώσει γενικά και κόλλησα κομμάτια απο πηλό, στρατιώτες, πρόσοψη καταστήματος, παράθυρα, δενδράκια. Γύρισα ανάποδα το καπάκι του και βάζοντας τουλι, σκηνογράφησα μία παράσταση με μουσικό κουτί κι ένα άλλο διακοσμητικό απο πολυρεσίν (οχι δεν είναι δικά μου αυτά). Η φωτογράφιση το αδικεί κατάφωρα, αλλά μία ιδέα την παίρνετε.

Kαι μέχρι να ολοκληρώσω την ανάρτηση και να συμμαζέψω, να επιλέξω, να μικρύνω τις φωτογραφίες (αυτό είναι πάντα ο μεγάλος μου βραχνάς οταν σκέφτομαι να κάνω ανάρτηση 😡) ο καιρός άλλαξε προς το χειμωνιάτικο και βρήκε θέση κι ένα διαφορετικό βιβλίο που έφτιαξα, επίσης.

Ηταν ενα βιβλίο αδιάφορης αξίας, που προκειμένου να πάει στην ανακύκλωση έγινε δημιουργία χριστουγεννιάτικη και επιλέχθηκε κιόλας! Μ' αρεσε επίσης γιατί οι σελίδες του είχαν ελαφρώς κιτρινίσει κι έτσι είχε αποκτήσει μία παλαιότητα απο μόνο του.

Έκοψα με κοπίδι, οπλισμένη με πολύ υπομονή και δύναμη😤, ομολογώ, τις κεντρικές σελίδες του βιβλίου δεξιά κι αριστερά δημιουργώντας "κορνίζα" αρκετού βάθους. Στην τελευταία σελίδα κάθε πλευράς, στη βάση δηλαδή της κορνίζας, έκανα decoupage  ριζοχαρτου στην αριστερή πλευρά, χαρτοπετσέτας στη δεξιά. Στολίστηκαν με χιόνια και γκλιτερ, κολλήθηκαν διάφορα διακοσμητικά απο πηλό (δεντράκια, ελαφάκι) chipboard και στην κάτω πλευρά, του εξωφύλλου, κολλήθηκε σκληρό χαρτί scrapbooking να καλυφθεί το αρχικό εξώφυλλο (δυστυχώς άνευ φωτογραφίας)

Και το αποτέλεσμα το βλέπετε εδώ: 

Και για το τέλος (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ✌!!!) τα γούρια της Πρωτοχρονιάς. 

Είπαμε κάθε χρόνο στο Τραπέζι της Πρωτοχρονιάς εχω ένα γούρι για τον καθένα ή κατά οικογένεια στο πιάτο. 

Φέτος έφτιαξα μπάλες με εφέ πέτρας απο καπάκια του καφέ 😉

Μετά τα κουδούνια τα περσυνά είπα να τα πετρώσω φέτος.  Είχαν κάποιες αστοχίες γιατί η πέτρα δεν πιάνει εύκολα πάνω σε πλαστική επιφάνεια, και μάλιστα και χωρίς αστάρι (στερνή μου γνώση να σ είχα πρώτα!) γιατί οταν ζουλιέται σπάει, αλλά κάτι κατάφερα. 

Εγινε το καθένα μοναδικό, με διακόσμηση κατά κύριον λόγο απο πηλό, αφου στολίστηκαν με κορδέλες και ευχές. Σας ξεχωρίζω 2 απ αυτές για να δείτε τις λεπτομέρειες

και δεν ήταν τα μόνα γουρια 😉

Ένα ζευγαράκι ακόμα παιδικοί ξύλινοι πλάστες που ντύθηκαν με φαρδιά κορδέλα, στολίστηκαν με ξυλόγλυπτα και πήραν θέση φωτογράφισης.

Κάνοντας ενα μεγάλο Ουυυφφφ (ξέρω κι εσείς το ίδιο κάνατε, μέχρι εδώ ακούστηκε, αλλά έπρεπε να ολοκληρωθούν (νομίζω οτι δεν παρέλειψα τίποτα) ετσι ώστε να μείνουν και στη δική μου μνήμη και να γίνουν έμπνευση και για εσάς.

Κάθε καλό εύχομαι στο σπιτικό σας, μα πάνω απ όλα ΥΓΕΙΑ & ΚΑΛΟΣΥΝΗ, που τόσο λείπει στις μέρες μας.

Το πρώτο σπιτάκι του 2024, δίπατο

και ήδη δέχθηκε τις πρώτες επισκέψεις αγάπης...ξέρετε εσείς 😉

Πιερότος

 Ο Πιερότος είναι ένας από τους βασικούς χαρακτήρες της παντομίμας και της παλιάς ιταλικής Κομέντια ντελ άρτε. Η προέλευσή του είναι από τον Πεντρολίνο, θεατρικό χαρακτήρα που από τα τέλη του 16ου αιώνα ερμηνεύονταν από τους ιταλικούς θιάσους ηθοποιών που έπαιζαν στο Παρίσι, γνωστοί ως Κομεντί Ιταλιέν. Το όνομά του Πιερότου είναι υποκοριστικό του Πιέρ.

Ο χαρακτήρας του στη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα - στην ποίηση, τη μυθοπλασία και τις εικαστικές τέχνες, καθώς και σε έργα για το θέατρο, την οθόνη και τη μουσική σκηνή - είναι αυτός του λυπημένου κλόουν, που βασανίζεται από έρωτα για την Κολομπίνα, που συνήθως του ραγίζει την καρδιά και τον εγκαταλείπει για τον Αρλεκίνο. Παραδοσιακά, ενσάρκωνε τον αφελή, τίμιο υπηρέτη που πάντα βρίσκεται σε δύσκολη θέση εξαιτίας της τιμιότητας και της ειλικρίνειάς του.

Ο Πιερότος παρουσιάζεται χωρίς μάσκα, με λευκό πρόσωπο, φορά μια χαλαρή λευκή μπλούζα με μεγάλα κουμπιά και φαρδιά λευκά παντελόνια. Μερικές φορές εμφανίζεται με ένα περιλαίμιο και καπέλο, συνήθως με στενή στεφάνη και φαρδύ στρογγυλό χείλος, πιο σπάνια με κωνικό σχήμα. Πολύ συχνά, δεν φοράει ούτε κολάρο ούτε καπέλο, μόνο ένα μαύρο σκούφο. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό του Πιερότου είναι η αφέλειά του: θεωρείται ανόητος, συχνά γίνεται στόχος για φάρσες, αλλά παρ 'όλα αυτά όλοι τον εμπιστεύονται.

Κατά τους δύο πρώτους αιώνες της ιστορίας του ο Πιερότος επικράτησε στην ευρωπαϊκή σκηνή ως απλοϊκός, αλαφροΐσκιωτος και αλλοπαρμένος.

Εν ολίγοις, ο Πιερότος έγινε το εναλλακτικό εγώ του καλλιτέχνη, ειδικά του περίφημου αποξενωμένου καλλιτέχνη του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, με τη φυσική του αφέλεια, το λευκό του πρόσωπο και το κοστούμι, που υποδηλώνει όχι μόνο την αθωότητα αλλά και την ωχρότητα των νεκρών. Η μορφή του λυπημένου κλόουν επηρέασε τη μουσική και τη ζωγραφική στη δημιουργία ενός χαρακτήρα γεμάτου νοσταλγία και μυστήριο.

...

Αυτή είναι η ιστορία του Πιερότου που ενέπνευσε το δικό μου ταπεινό έργο, απο ένα κεφαλάκι μπομπονιέρας κι ένα μπουκαλάκι μινιατουρα απο Πατρινό ηδύποτον 😋. Ο πηλός έντυσε όλη τη δημιουργία για να δώσει το αποτέλεσμα της στολής του, χρωματίστηκε και για επιβράβευση του  δόθηκε ένα κόκκινο  μπαλονάκι στο χέρι

Ιδού τα στάδια της δημιουργίας του:

Πηγή άντλησης των πληροφοριών για τον Πιερότο: Βικιπαίδεια

Η σφαίρα της φαντασίας

Μέσα σ' αυτή τη μουντή πραγματικότητα που ζούμε έχουμε ανάγκη απο λίγη μαγεία, κομματάκι χρυσόσκονη, αλλά πού να τη βρείς; Στα σκουπίδια της τηλεόρασης, ή στα δυσώδη γεγονότα που σε κατακλύζουν καθημερινά και σε κάνουν ν' αναρωτιέσαι πού κρυβόταν τόσα χρόνια τόση βρωμιά; Τελικά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι πάντα παίρναμε τα πάνω -πάνω, ο,τι βλέπει η πεθερά που λένε και δεν αγγίζαμε την πραγματική βρωμιά, που κρυβόταν ή  την κρύβαμε κάτω απο το χαλί, γιατί έτσι βόλευε να μη φαίνεται. Η αλήθεια είναι οτι η καθημερινότητα ξεπερνά και το πιο ευφάνταστο σενάριο σκληρού σήριαλ

Κάτι απο επιλογή, κάτι εξ ανάγκης, κάτι για λόγους προστασίας εχω απομονωθεί και παρά το οτι η χειροτεχνική δραστηριότητα δεν είναι όπως παλιά, όλο και κάπου  ξεδίνω. 

Είναι βλέπετε το απαραίτητο φάρμακο αποτοξίνωσης και αναζωογόνησης, που δεν χρειάζομαι ούτε Ινστιτούτα καλλονής, ουτε ανέξοδες σχέσεις για να αναλάβω δυνάμεις!

Ετσι λοιπόν πάντα τα Χριστούγεννα κρούουν τον κώδωνα της επαναδραστηριοποίησης οτι κι αν εχει προηγηθεί ή μεσολαβήσει, και πάντα δίνουν χρώμα και αισιοδοξία σε ο,τι με ταλαιπωρεί 

Η αλήθεια είναι οτι τόσα χρόνια που εχω το μπλογκακι μου, που δε τ αλλάζω, εχω φτιάξει πολλές χριστουγεννιάτικες μπάλες διαφόρων τεχνικών, αλλά πάντα είχα απωθημένο πώς γίνεται μία συγκεκριμένη 😤 

Μέχρι που μου άνοιξε τα μάτια ενα βιντεάκι που είχε την καλοσύνη η φίλη ν' ανεβάσει με όλη τη διαδικασία κατασκευής της κι εγω θα σας το παραθέτω ευθύς αμέσως.

Αυτό λοιπόν έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα τούτης της μαγικής κατασκευής, αφού είχα ήδη μια μεγάλη πλαστική μπάλα απ αυτές τις (αντιπαθητικές) άθραυστες. Γιατί μπροστά στις γυάλινες εύθραυστες που είχαμε παλιά, ουδεμία σχέση!

Δεν είναι ομολογώ και η πιο εύκολη διαδικασία να την κόψεις. Απέκτησα μία μικρή τενοντίτιδα, αλλά τα καλά κόποις κτώνται που έλεγαν ουχί αδίκως οι αρχαίοι μας πρόγονοι. 'Ετσι κάτι με το κοπίδι κάτι με ένα ηλεκτρικό χαράκτη έκοψα όσο μπορούσα με καπέτες την μπάλα, που παρότι φοβόμουν, οτι θα κοβόταν στα δύο, τελικά κράτησε .

Αρχικά την έβαψα με μαύρη κιμωλία, αλλά  στην πορεία θέλησα να διαφοροποιηθώ εντελώς απο το βίντεο οδηγό, ετσι μετά μία αποτυχημένη ακρυλική γκρι βαφή με σπρέυ, ξανααστάρωσα δις και την πέρασα και με λευκό χρώμα να καλύψω το μητρικό κόκκινο, που βγήκε στην επιφάνεια με τον ψεκασμό. 

Στη συνέχεια θέλησα να της δώσω μία επιπλέον γκλαμουριά με φυλλώματα κι επειδή καινούργιο είναι το κόσκινο και πού να το κρεμάσω (είχα απωθημένο τούτο το καλούπι βελανιδιάς γιατί λατρεύω τα βελανίδια...ούτε γουρούνι νάμουνα!😂 οχι καλέ να τα τρώω προς θεού, να τα βλέπω και να τα συλλέγω για πάσα δημιουργική χρήση) έτσι αντί για φύλλωμα γκι (ου κανονικά λέγονται με τα κόκκινα μπιλάκια) κάλυψα την επιφάνεια της μπάλας με βελανιδιάς. 

Έβαψα τρεις διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου τα φύλλα, μετά με αστάρι έκανα τύπου χιονισμένα και τέλος με heavy body gel και χρυσόσκονη ολοκλήρωσα την "χιονισμένη" επιφάνεια. Εσωτερικά λόγω βαθείας νυκτός παρέμεινε βαμμένο μαύρη κιμωλία, και μετά περάστηκε χρυσή πάστα και ξανά κόλλα και χρυσόσκονη να λαμπυρίζει.

Πάνω σ ένα καπάκι καφέ  κόλλησα χιόνι σε κόκκους (foam clay), διαφορετικού ύψους δεντράκια από πηλό (άλλο λατρεμένο καλούπι) τα οποία απλά πέρασα heavy body gel και χρυσόσκονη, έφτιαξα δυο σπιτάκια από χαρτόνι και κόλλησα και μια χριστουγεννιάτικη φιγουρίτσα από τη σειρά LEMAX που λατρεύω και έχω γεμίσει το χριστουγεννιάτικο χωριό μου, εννοείται με μεγαλύτερου μεγέθους.

Με παίδεψε πολύ η ιδέα του φωτισμού, τελικά αφού τίποτ άλλο δε μπορούσε να πάει κρυφό και με λίγα "λαμπάκια", κατέληξα σ' ένα με μπαταρία σαν μηχανικό ρεσώ κι αφού το πέρασα από την τρύπα που θα κρεμόταν κανονικά η μπάλα, αναγκαστικά έτσι έγινε επιτραπέζια. 

Θυμήθηκα οτι είχα μία σπασμένη βάση από κρυστάλλινο ποτήρι, που είχε μείνει ένα κομμάτι του ποτηριού ακριβώς ιδιο μέγεθος ν' αγκαλιάσει τη βάση της μπάλας. Κολλήθηκε με ζεστή σιλικόνη και κολλήθηκε κι εκεί ένα κλαδί βελανιδιάς. 

Για να καλύψω τη βάση του φωτισμού στην κορυφή, αφού θα πρέπει ν' αλλάζει και η μπαταρία, επέλεξα ξυλόγλυπτα, που τύλιξαν σα δαχτυλίδι τη βάση του μηχανισμού, τα οποία έβαψα στην ίδια απόχρωση με την υπόλοιπη μπάλα και ιδού το τελικό αποτέλεσμα στο φως της ημέρας 👇

 και της νυκτός 😉👇

Και όλο αυτό συμμετέχει στην πρό(σ)κληση της conchi 

Το σαλκίμι της βεράντας!

 ... "Ἐνῶ ἐκεῖνο τό σαλκίμι σικλαμέν

Γιά κείνη χύνονταν ἀπάνω στή βεράντα

Τό ἄρωμά του ὥς τό κρεβάτι της εἰσχωροῦσε

Σέ πλήρη ὀργασμό –θανάσιμο"

Μαρία Κέντρου-Ἀγαθοπούλου (1930)

Το "σαλκίμι", λέξη που δεν βρίσκεται σε κανένα λεξικό, είναι η γλυσίνα, ένα είδος ακακίας με καρπούς σε τσαμπιά, σαν σταφύλι. Είναι λέξη μικρασιάτικη, δάνειο από τα τουρκικά (salkim, που καταρχήν θα πει «κρεμαστό τσαμπί»).

Οι πρόσφυγες φύτευαν σαλκίμια στις αυλές τους.

Ο Θωμάς Κοροβίνης αναπολεί τις προσφυγικές γειτονιές της Τούμπας: «Πολλά σπίτια είχανε τσαρδάκια σκεπασμένα με σαλκίμια και κληματαριές και καθόταν από κάτω ο κόσμος κι έπινε το καφεδάκι του κι έκαναν οι γείτονες μουχαμπέτι [κουβεντούλα]».

Συντοπίτης του ο Γιώργος Ιωάννου, θυμάται: «Είχαμε μια σαλκιμιά, ριχτή στα κάγκελα σαν κισσός, κι ήταν η πόρτα μας ωραία για ρομάντζα».

Ξακουστά είναι τα σαλκίμια που σκεπάζουν τα καλντερίμια της αγοράς στον Μόλυβο της Λέσβου·

Και για την επεξήγηση της κατασκευής: Καμβάς μεγάλου μεγέθους με πάστες για εφέ τσιμέντου σε δύο χρωματισμούς, επιπλέον ακρυλικά χρώματα. Τουβλα , κεντρική πόρτα και στέγη από χαρτόνια, σκαλιά και τσαμπιά από φελιζόλ, αναρριχώμενο απο πηλό, μπαλκόνι και γλάστρες απο συνδετήρες και καπάκια οδοντόκρεμας, καλαμάκια χάρτινα νέου τύπου για υδρορροή και φωτιστικό απο καπάκια φαρμάκων και μεταλλικά στοιχεία (κουμπιά). Τα 3 παράθυρα είναι chipboard με εσωτερική διακόσμηση από μένα από χαρτόνια επίσης. και για την ιστορία πρώτα έγινε το έργο αλλά έδεσε υπέροχα με τη στροφή του ποιήματος, δε νομίζετε;

Καλό Μήνα οσονούπω φίλοι μου αγαπημένοι, με χρώματα, μοσχοβολιές και ομορφιές κάθε τύπου, μακρυά απο κόβιντ ;)

Ούτως ειπείν: Ποντικότρυπα

Τελευταία άκουγα φωνές. Οχι εμβοές απ' αυτές που πας στον ΩΡΛ και σου ξεβουλώνει τ' αυτιά ή συνηθίζεις να ζεις μ αυτές, οοοχι!

Περίεργες φωνές. Ψιλές, υπόγειες που δεν ήξερα από πού προέρχονταν. 

Μέχρι που μια μέρα τις εντόπισα ✌ 

Μια μάνα αλαφιασμένη φώναζε (τί φώναζε δηλαδή, ξελαρυγγιαζόταν, ωρυόταν, μαγουλοσερνόταν καλλίτερα ειπείν) τα ατίθασα βλαστάρια της! 

-Βρεεεε εκεί βρήκες να κάνεις τσουλήθρα και μου πετσοκόβεις την περικοκλάδα; 

Εμ  δεν θ αφήσεις  κολυμπιθρόξυλο, εμ θα γκρεμοτσακιστείς. Κατέβα κάτω λέέέμε. Κατέβα βρε χεσμένε μην ανέβω εγω και σε κάμω μαύρο στο ξύλο 😡 αααα και σε πιάσω στα χέρια μου! δε θα σε γλυτώνουν 100 μουρλοί 😡 (γνωστές απειλές και στα καθ ημάς 😉😊 καθότι ατάσθαλοι 😌)

_Ιιιιιιιιιιιι που ανεβαίνει το μωρό στη σκέπασηηη;;; κατεβάστε το καλέέέ! θα με κάνετε να τρέχω στα νοσοκομεία. Κατέβα βρε σκασμένο, θα κοπεί το σκοινί και θα σκάσεις σαν καρπούζι, κατέβα που να πάρει ο άνεμος τον πατέρα που σ' έβγαζε (πάντα ο πατέρας που συνέπραξε στην γέννηση έχει την τιμητική του στις "ευχές")! 

- Μπααα καμάρια μου! εσείς πότε μάκρυναν τα μουστάκια σας και βγάλατε τ΄ απλυτά σας στη φόρα;; 
Τί θα πει ο κόσμος βρε; αμούστακα μου θέλετε έρωτεεες! 
Ακόμα δεν εχετε μάθει να δένετε τα βρακιά σας  και μου μπλέξατε τα μουστάκια  σας; ο έρωτας σας μάρανε 😕 κακοχρονισμένα!. 

Μμμμμ θέλω να παντρευτείτε βρε, να δείτε τη γλύκα όπως εγώ! Ν' αραδιάσετε ένα τσούρμο κουτσούβελα, μας τα δίνει και πολλά η φύση, να δω τί θα κάμετε. Για να σας δω μάγκες μου...θα βλαστημήσετε την ώρα και τη στιγμή 😱. Αει μαρή τσακίσου κάτω θα σου μαδήσω το φιόγκο με τα δόντια μου 😠

- Απαπαππαπα όλα τάχα η γιαγιά με το κόκκινο βρακί μου έλειπε να βγεί στο παράθυρο! Μπες μέσα καλέ θα μας κρεμάσουνε κουδούνια, μεγάλη γυναίκα! έλεος ακόμα να σου πέσει η λίμπιντο, πόσο πια, μέχρι

τον τάφο; Πού είναι εκείνος ο προκομένος ο γιος σου να σου μαζέψει τα λουριά! θα με τρελάνετε εσείς κι εχω ένα σκασμό δουλειές και κανένας δε βοηθάει. Δεν αντέχω άλλοοο 😠😵😩 

Ήταν τόσες οι φωνές που ήταν αδύνατον να περάσουν απαρατήρητες. Κι όλες αυτές οι φωνές έβγαιναν σαν... από το λυχνάρι του Αλαντίν;;; οοοχιιι...

Μέσα στην φρενίτιδα της οικοδομικής ανάπλασης δεν γλύτωσε ούτε ένα πορσελάνινο τσαγιερό απ αυτά που ήταν εκ των ουκ άνευ δώρων στους γάμους αρκετών δεκαετιών πριν 😉 (είμαι σίγουρη κάποιο θάχε φτάσει και στην πόρτα σας!)

Ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε και παρέμενε χωμένο για χρόνια στο βάθος ενός ντουλαπιού, μέχρι που μου μπήκε το ποντίκι....ωωω σόρρυ, το μικρόβιο ήθελα να πω, της αλλαγής. 

Σε τί άλλο ; σ' ένα σκηνικό "σπιτιού". Ο.κ. οχι από τα συνηθισμένα, τ ανθρώπινα, από μένα δε θα δείτε σπίτι αλά Πατούλη, αλλά από εκείνα που κρύβονται μέσα στα παραμύθια. Σ' αυτούς τους μικρόκοσμους άλλωστε δεν χωρά επίπλαστη πολυτέλεια, αλλά ειλικρινής αγάπη και βαθύ συναίσθημα 💘

 Έτσι υπάρχει μία ελπίδα για μακροημέρευση στο φως του έξω κόσμου 🌞

Παρόλο που έχω πικράν πείραν από τα εν λόγω τρωκτικά, στο συγκεκριμένο όμως οικοσύστημα, μου είναι άκρως συμπαθή, φτιαγμένα (οχι με φοβερή επιτυχία ,το αναγνωρίζω, αλλά δεν είναι και εύκολη υπόθεση ) από πολυμερικό πηλό.

Και για ολοκλήρωση της κατασκευής θα παραθέσω το ιστορικό. 

Η τσαγιέρα ασταρώθηκε και στη συνέχεια κολλήθηκαν κομμάτια από χάρτινες αυγοθήκες, σε θέση τούβλων. 
Χρωματίστηκαν με αλλεπάλληλα  χρώματα για την απόδοση του πολυκαιρισμένου, περάστηκε με σπάτουλα εφέ τσιμέντου και εφέ πρασινάδας από υγρασία (να το κάνω λιανά) . 

Η πόρτα και τα παράθυρα έγιναν από πηλό και τα λουλούδια έγιναν κι αυτά από την χάρτινη αυγοθήκη και χάρτινα λουλουδάκια με κοφτάκι και χαντρίτσα για την καρδιά

Δεν ξέρω πώς την προτιμάτε εσείς, όπως και νάχει νομίζω καλλίτερα από τ' άδυτα των σκοτεινών ντουλαπιών πλήρους απαξίας 😇