Κάντο μ' αγάπη

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Στο κατακάθι ενός καφέ.

Σήμερα μετά απο αρκετές μέρες ή βδομάδες απουσίας, επανέρχομαι, ολίγον (εως πολύ) θυμωμένη, ολίγον (το ίδιο με το προηγούμενο) προβληματισμένη και έτσι για να το βγάλω απο μέσα μου (που με κατατρώει καιρό) και μια που μακρυά απο την εστία μου ακόμα, αδυνατώ να δημιουργήσω ή να ολοκληρώσω οτιδήποτε,ασθενούσα,
είπα να εκθέσω και να εκτεθώ.
Την αφορμή μου την έδωσε χθες, η άνευ δικής μου προσπάθειας συμμετοχή σε συνομιλία δύο νεαρών κοριτσιών, σε γνωστό καφέ του Κέντρου.

Αθελα μου έγινα αυτήκοος μάρτυρας της συζήτησής τους, μια που δεν έκαναν καμία προσπάθεια να χαμηλώσουν τις φωνές τους, ίσως σίγουρες και με πολύ αυτοπεποίθηση για τα λεγόμενά τους.
Μιλούσαν για "μαθήματα", κι η μια έκλεινε αλεπάλληλα ραντεβού με το τηλέφωνο.
Κατάλαβα, λόγω της γειτονιάς, οτι επρόκειτο για καλλιτεχνικού τύπου μαθήματα κι όχι κάποιας ξένης γλώσσας. Μάλιστα σε μια αποστροφή του λόγου της η "δασκάλα", είπε οτι θάχει και 3 μαθήτριες απο τη Ζάκυνθο!
Αυτό μ' εξιτάρισε ακόμα περισσότερο να ξεκαθαριστεί το θέμα των μαθημάτων, μια που έχω γνωστή έφεση στη μάθηση και αρκετά απο τα ταξίδια μου, διανθίζονται με τέτοιες εμπειρίες.
Το μυστήριο λοιπόν δεν άργησε να διαλευκανθεί, κι απο εκεί και μετά έφαγα την πίκρα και μ άρχισαν οι αναρωτησεις, χωρίς φυσικά να παίρνω απαντήσεις
Το θέμα λοιπόν των ιδιαίτερων ήταν, ραπτική!
Ομως, δεν ξέρω, ΠΟΙΟΣ θα μάθαινε ποιόν;
Μια που η "δασκάλα" παραδέχθηκε στη φίλη της, οτι θα ήταν μια ευκαιρία να μαθαινε ( ή να εμπέδωνε οτι είχε μάθει) και η ίδια, προσπαθώντας να διδάξει αρχάριες
Και μάλλον κυριολεκτούσε, αφού η άλλη (απο τη συζήτησή τους,προέκυπτε οτι ήταν "συμμαθήτριες" σε γκρουπ ραπτικής) της έκανε τεστ γνώσεων προφορικά-"γραπτά" (ναι την έβαλε να ράψει κιόλας!χαχαχαχα) κι ήταν κάτω του μετρίου, αφού η άλλη (η μη "δασκάλα") συνεχώς την επέπληττε.
Με παραξένεψε το γεγονός οτι δε νοιάζονταν καν αν ακούγονταν, αφού οι φωνές τους ήταν πάνω απο το μέσο όρο (τ' αντίθετο θάλεγα, σαν να έκαναν επίδειξη) για τις εντυπώσεις που τυχόν δημιουργούσαν στους γύρω (και παρότι εμφανώς χαμογελούσα, όσο κι αν προσπαθούσα να παραμένω αμέτοχη) και αν κάποιοι αναρωτιόντουσαν το ίδιο που αναρωτήθηκα κι εγω
Μαθαίνουμε κάτι, άγνωστο για πόσο καιρό, είμαστε τόσο σίγουροι οτι μπορούμε να το μεταδώσουμε, να το διδάξουμε;
Μήπως η υπερβολική εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, είναι απλά έλλειψη του μέτρου; αδιαφορία και ασέβεια προς τον αλλον που μας εμπιστεύεται και πληρώνει για να μάθει; ή απλά μια ...αρπαχτή;
Ξέρω δημιουργούς που έχουν φάει απίστευτες ώρες δοκιμών, πειραμάτων, αποτυχιών, κατασπατάληση υλικών, για ν' αποφασίσουν ν' αποδεχθούν οτι: "ΝΑΙ, γνωρίζουν τ αντικείμενο και μπορούν να το διδάξουν".
Αυτές έχουν λιγότερη αυτοπεποίθηση ή απλά περισσότερη αυτογνωσία και σεβασμό στον εαυτό τους και στους άλλους;;;
Ολες έχουμε τον ενθουσιασμό και την ανυπομονησία να δείξουμε σε κάποιον αυτό που μάθαμε.
Αλλο όμως σε μια φίλη πίνοντας ένα καφέ, ανταλάσσοντας απόψεις, απορίες, προβληματισμούς κι άλλο να χρησθώ δασκάλα και να το διδάξω.
Και τέτοιες περιπτώσεις ολοένα και πληθαίνουν και η κρίση με τη λιγοστή εισροή και εκροή ρευστού, σε κάνει ακόμα περισσότερο ν΄ αναρωτιέσαι: "εχουμε επίγνωση ή έπαρση;" ή έχουμε επιδοθεί σε ένα άνευ όρων κυνήγι εισοδήματος, χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι συνέπειες (αν προσφέρουμε όντως γνώσεις ή στραβώνουμε κάποιους απο τη σωστή εκμάθηση της όποιας τεχνικής);
Δεν ξέρω αν θα καλυφθώ κάποια στιγμή, αν είμαι μόνο εγω που κάνω τέτοιες "άστοχες" σκέψεις, αν εσείς έχετε δώσει απαντήσεις επι του θέματος (αν σας έχει προβληματίσει καν ), αν πράγματι υπάρχει έδαφος να προβληματίζομαι ή βγάζω "κακία" γι αυτές που έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό τους τολμούν να βγουν στην αγορά που στις μέρες μας διψάει για ενασχόληση με δημιουργίες.
Οι σχολές, φυτρώνουν σ ε κάθε γειτονιά, τα ιδιαίτερα βρίθουν, τα υλικά ούτως ή άλλως ανεβαίνουν την ανηφόρα μια που η ζήτηση αναπτύσεται όλο και περισσότερο, ο "μαθητής" όμως τι εγγυήσεις έχει, απο πού και ποιόν προστατεύεται;;;
Θα μου πείτε η δια στόματος διαφήμιση ή δυσφήμιση αρκεί, αλλά μέχρι πού μπορεί να φτάσει και πόσους θα προστατεύσει;
Δε ξέρω ειλικρινά.
Είμαι πολύ προβληματισμένη και θυμωμένη, γιατί έχουμε χάσει κάθε μέτρο
Στης κρίσης τον καιρό θεωρώ, οτι απαιτείται ένα τικ παραπάνω η συγκράτηση του ΕΓΩ μας.

Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2014

Δ(ί)σκολη υπόθεση

Καλημέρα σ όλους!!!

Φθινόπωρο προ των πυλών και όλα τα παιδάκια, σαν εμάς, ξαναγυρίζουν στα θρανία, ήτοι στην ενεργό δράση (λέμε τώρα...γιατί ακόμα είμαστε σαν αναποφάσιστοι μπροστά στην κάλπη...Θέ μου φύλαγε!)

Εγω έκανα ένα φορμάρισμα τέλος Καλοκαιριού, όχι στο μαλλί (αυτό απορώ πως δεν έχει βγάλει συρματοπλέγματα) στο pc κι έχασα τα αυγά και τα πασχάλια!

Μετά μ' εγκατέλειψαν ομού αντάμα, εις τόπον χλοερόν και τόπον αναπαύσεως κινητό και φωτογραφική κι έτσι έμεινα αφωτογράφιστη σ' όσα ωραία συμβαίνουν γύρω μου!

Ευτυχώς όμως κάτι υπήρχε στην κάβα και είπα να σας κεράσω,έτσι να φύγει λίγο η Καλοκαιρινή αλμύρα. Κανονικά θα έστεκε να το βάλω στην Κατηγορία "Μεγάλη εβδομάδα ή εβδομάδα των Παθών", κάποια στιγμή θα μαζέψω όλα τα αμαρτωλά σ αυτή την κατηγορία, μόνο που φοβάμαι οτι θάναι σχεδόν όλες οι αναρτήσεις,μία ενότητα! χαχαχαχα

Συνέβη την Ανοιξη λοιπόν, όπου ευκαιρία για αλλαγή διακόσμησης, και κατ επέκταση εκκαθάριση των καταχωνιασμένων, όταν τις Γιορτές (των Χριστουγέννων) άνοιξα τα ερμάρια μου και βρήκα ένα στρογγυλό ανοξείδωτο δίσκο θεώρησα οτι είναι μια καλή ευκαιρία εξάσκησης και αναμόρφωσης.

Γενικά αντιπαθώ τα ασημοειδή, επειδή ποτέ δε τα ξαναβλέπω όπως οταν με προκάλεσαν να τ αποκτήσω, λαμπερά και αψεγάδιαστα , αντίθετα γεμίζουν αντιαισθητικά μπιμπίκια, ούτε στη χειρότερη εφηβεία νάταν!

Κάπως έτσι ήταν κι αυτός ο ανοξείδωτος (;!) δίσκος, που βρέθηκε μπροστά στο χέρι μου που έψαχνε,

Άλλες φθορές δεν είχε υποστεί, κι έτσι αποφάσισα να του δώσω το φιλί της δεύτερης ζωής

Ασταρώθηκε με σπρέϋ και επιλέχθηκε η χαρτοπετσέτα, αφού υπήρξαν αλληλοαναιρούμενες σκέψεις, αν θάπρεπε να εστίαζα.

Όπερ και κατέληξα (θάθελα να πιστεύω...).

Στην περιφέρεια είχε κάτι ανάγλυφα στρουφουλίδια (μάλλον, έλικες, τα λέτε εσείς) που δε με χάλαγε να τ αφήσω.

Το πρόβλημα όμως , γιατί υπήρξε πρόβλημα, ήταν στην απόφασή μου να καλύψω μονομιάς το δίσκο με τη χαρτοπετσέτα. Και, προς μεγάλη έκπληξη, αλλά με μεγάλη υπομονή,ο στόχος επετεύχθη, ΟΜΩΣ, ο κακός μου εαυτός λειτούργησε εναντίον μου.

Παρόλο που έστρωσε σχεδόν τέλεια, αυτό το "σχεδόν" με προκαλούσε και η πρόκληση οδήγησε σε βατερλώ!

Είχε κάποιες ανεπαίσθητες μικρές ζάρες,που έπρεπε να στις υποδείξουν να τις δεις.

Ελα όμως που εγώ τις έβλεπα!

Εφάρμοσα κρακελέ δύο συστατικών, κανένα κακό μέχρι εδώ, ΑΛΛΑ το λάθος δεν άργησε να γίνει, οταν χρησιμοποίησα χρώμα λαδιού από σωληνάριο χωρίς να το αναλιγώσω.

Διότι κατόπιν εορτής, έτσι πάντα συμβαίνει με τα λάθη, αν το είχα διαλύσει,να μην είχε τ αποτελέσματα που είχε.

Μουτζούρωσε σε κάποια σημεία και σε κάποια άλλα ήταν πιο φυσικό. Και μετά το ένα λάθος ακολούθησε τ άλλο απο την ανυπομονησία μου και το μη καθαρό μυαλό μου. Η μία πατίνα πάνω στην άλλη μπας και ξανοίξει,αλλά φρούδες αποδείχθηκαν οι ελπίδες.

Κλήθηκαν εσπευσμένα σε σύσκεψη οι Μεγάλες Δυνάμεις (*Μισιρλού), επειδή παρίσταντο ακουστικά εξ αρχής και αποφασίστηκε να κάνω νέα παραγγελία χαρτοπετσέτας (διότι δεν είχα δυστυχώς δεύτερη) και να καλύψω το περίγραμμα (ευτυχώς στο κέντρο δεν είχα βάλει χέρι)

με πάστα κρακελέ.

Και το κρακελέ δεν ήταν στην καλλίτερή του ώρα (δε ξέρω γιατί σβωλιάζει κι έχει κι ένα σκασμό λεφτά για το μέγεθός του), αλλά τέλος πάντων λειτούργησε.

Για το καλό της ψυχικής μου, ήδη διαταραγμένης, κατάστασης το e-shop παρόλο που ήταν κλειστά άνοιξε τις παραγγελίες του, επικοινώνησε μαζί μου τηλεφωνικά οτι δεν είχε κάποια απο τα συνοδευτικά της παραγγελίας και άμεσα παρέλαβα την παραγγελία μου, προς μεγάλη μου χαρά!(εδώ να ευχαριστήσω θερμά τη Βάσω απο το decoupageshop)

Απο εκεί και πέρα όλα φάνταζαν εύκολα και έγιναν, πάντα με την επίβλεψη των Μ.Δ!

Εφαρμόστηκε πατίνα χρυσή (δεν θυμόμουν εξ αρχής οτι είχα τέτοια,θα γλύτωνα πολλά) στο κέντρο και πορπορίνα στην πάστα κρακελέ