Φθινοπωρινή συμφωνία

 Κι αφού αποχαιρετήσαμε τη θάλασσα εκεί απ όπου ξεκινήσαμε, απολαμβάνοντας την ζεστασιά της και τα καλούδια της που ακόμα μία φορά μου έδωσε χωρίς φειδώ, και έφτιαξα τις τελευταίες δημιουργίες με υλικά της, αλλά από δικά μου ευρήματα κι άλλα από προσφορές 😍

"Θέλμα και Λουίζ" Pebble art by Hara

...άρχισε ο χορός της κολοκύθας!

Δεν είναι οτι υιοθετώ ξένα έθιμα, απλά είναι μία πρόκληση δημιουργίας και ναι. υπογείως και υπούλως "υιοθετώ". Και όσο πιο άχρηστο το υλικό τόσο πιο μεγάλη η χαρά της αναμόρφωσης !😉Εν αρχή λοιπόν ένα γυάλινο καπάκι κατσαλορίτσας. Λυπόμουν να το πετάξω,
ηταν σαν να μ εκλιπαρούσε να μη το στείλω αδιάβαστο κι έτσι ασταρώθηκε βάφτηκε  και πήρε μορφή κολοκυθόφατσας.

Στη συνέχεια σειρά πήρε κάτι που περίμενε καιρό!

Μια μέρα πέταξα ένα μικρό καλάθι αχρήστων, γιατί ως είθισται όλ αυτά είναι μιας χρήσης, απαξ και πετάξουν σκουριά...σβουρίξτε τα! Πριν όμως το σβουρίξω κράτησα το ξύλινο καπάκι του. 

Κρίμα να πήγαινε χαμένο κι αφού περίμενε πολύ καιρό στην λίστα αναμονής θυμήθηκα την χαρτοπετσέτα με το φθινοπωρινό στεφανάκι και ήρθε στα μέτρα του! Στο κενό που είχε περιμετρικά το καπάκι για να κλείνει μπήκε σκοινί, το ίδιο που μπήκε και στο γύρω του ξύλου.. Μπήκαν στοιχεία απο τη χαρτοπετσέτα ανάγλυφα (το ζευγάρι κάτω των κολοκύθων, η πεταλουδίτσα) 

και για να συμπληρωθεί η τσαχπινιά κολλήθηκαν φύλλα, δαντελίτσα και λουλούδια απο κοχύλια. Ετσι η θάλασσα ενώθηκε με τις φθινοπωρινές δημιουργίες!

Δύο  καροτσάκια  δημιουργήθηκαν από κονσέρβες σαρδελών. 

Ηταν το πρόχειρο γεύμα όταν γυρίζαμε απο τη θάλασσα και δεν είχα μαγειρέψει. Ετσι μαζεύτηκαν διάφορα τσίγκινα που τα δύο έγιναν καρετούλες για κολοκύθες. Με κομματάκια από διάφορα ύφασματα έφτιαξα διάφορα μεγέθη κολοκύθας, στο κόκκινο καρετάκι οι κολοκύθες είναι απο ρολό χαρτιού υγείας και μαλλί. 

Ρόδες απέκτησαν από καπάκια φαρμάκων και λαβές για το τράβηγμα το ενα είναι πλαστικό κουταλάκι παγωτού και το άλλο κρεμαστάρι από κάλτσες

Κι ένα βράδυ βαρεμάρας, εκεί που για πολλοστή φορά μάζευα τα κάθε λογής τσιμπιρίμπια για το εργαστήρι, που αδυνατώ να σας κάνω εικόνα, αρκεί να σας πω οτι μεταφέρομαι στο τραπέζι της κουζίνας να μην βλέπω 😵😵😡(για τέτοιο χάλι μιλάμε!) έπιασα ένα χαρτονένιο στεφάνι από συσκευασία ηλεκτρικής συσκευής. 

Πήρα μαλλί και άρχισα να τυλίγω. 

Μετά τα χαρτόνια από τα  καρούλια από τις δαντέλες του γάμου, που αντί να τα πετάξουν τα έδωσαν στο ρακοσυλλέκτη της οικογένειας, κόπηκαν στη μέση και έγιναν μανιτάρια, με μαλλί επίσης. 
Κολλήθηκαν πάνω στο στεφάνι ,αλλά φαινόταν λειψό και εύκαμπτο. 

Ετσι θυμήθηκα οτι είχα αγοράσει κάποια στιγμή στρογγυλούς καμβάδες, οι οποίοι εκ των υστέρων ανακάλυψα, οτι ήταν μαγνήτες. Ήρθαν λοιπόν και κολλήθηκαν πίσω από το στεφάνι, αφού πρώτα κολλήθηκαν χαρτιά scrapbooking με φθινοπωρινό θέμα, ενας νάνος ολοκλήρωσε τη σύνθεση και όλο μαζί τυλίχτηκε από μία περικοκλάδα .

Και αν νομίζετε οτι έληξε εδώ η ωδή στην κολοκύθα πλανάσθε πλάνην οικτρά!
Συμμαζεύοντας το εργαστήρι (ανέκδοτο θα καταλήξει αυτό 😂) και ως συνήθως χειρότερα έγινε, ξαναβρέθηκαν μπροστά μου τα καρούλια από τις δαντέλες. Κι εκεί που δεν ήξερα που θα τ αποθηκεύσω τα έπαιζα με τα χέρια, σκεπτόμενη και προβληματιζόμενη 😏. 

Και ω του θαύματος η λύση δόθηκε από μόνη της!
Κολοκύθες δεν έφτιαξα; κολοκύθες θα γίνουν! 

Οι πιο απρόβλεπτες κολοκύθες! 

Τις ένωσα ανά τριάδες . 

Στη μέση κάλυψα την τρύπα με δύο μισά κομμάτια και για να μοιάζουν με φέτες αλλά και για το αυτονόητο 😉.

Θα μπορούσα να τις αφήσω στο φυσικό χρώμα του χαρτονιού, κι έτσι θα ήταν ωραίες, όμως με ξέρετε τόσα χρόνια 😉😀 

Ετσι πήρα τα παστελάκια μου και με τρεις αποχρώσεις κίτρινο. πορτοκαλί και καφέ ολέ, άρχισα να τα χρωματίζω να τους δώσω όγκους και φωτεινότητα. 

Έγιναν μία ανέλπιστη γιρλάντα για το τζάκι που δεν την είχα καν φανταστεί. Γι αυτό σας λέω ,όσο πιο μη αναμενόμενο το υλικό και του πεταματού η χαρά της δημιουργίας είναι διπλή και τρίδιπλη!

Οποιος βλέπει αυτή τη γιρλάντα μπορεί να φανταστεί οτι δεν είναι αγορασμένη;

Ελπίζω να συμφωνείτε 🙏 

Μπορεί νάναι μικρές δημιουργίες αλλά δε τις λες και λίγες, δεδομένου οτι τα πρωινά είναι αφιερωμένα κατ αποκλειστικότητα στη μικρή Χαρά

Back to school

Διανύουμε τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρη και ως ειθισται το άνοιγμα των σχολείων!

 

Τι κι αν εχω ξεσκολίσει  χρόνια! κάθε τέτοια εποχή, που το Καλοκαίρι τελειώνει, στη μνήμη ξαναγυρνούν μέρες δοξασμένες!

Ποιός μπορεί ν' αρνηθεί τα σχολικά του χρόνια; και όσο μεγαλώνουμε και οι ευθύνες και τα χρόνια περισσεύουν στους ώμους μας, οι αναμνήσεις απο τα σχολικά ξένοιαστα (σε σχέση με σήμερα) χρόνια, επανέρχονται δριμύτερες.

Πέρασε λοιπόν και τούτο το Καλοκαίρι, πέρασε σχεδόν ο χρόνος όλος, γιατί μόλις καβατζάρει τον Αύγουστο, αρχίζουμε το Καλά Χριστούγεννα και πάπαλα! Μπήκαμε αισίως και στο Σεπτέμβρη, σαν λιωμένο παγωτό από την ζέστη, αλλά εμείς έτοιμοι να ξαναπάμε σχολειό από την αρχή σ αντίθεση με τα παιδιά, εκτός απο τα πολύ μικρά που χαίρονται γιατί θα ξαναβρούν τους φίλους τους, που ξαναμπαίνουν στην πιεστική ρουτίνα της εξωσχολικής μάθησης (να εξηγούμαστε)

Η αλήθεια ειναι οτι εμείς τέτοια πίεση δεν είχαμε. Αυτό το συνεχές τρέξιμο να προλάβουμε δραστηριότητες και φροντιστήρια ουτε στη σκέψη μας υπήρχε, γι αυτό και τα μαθητικά χρόνια ενδυονται μία παιδικότητα, εκτός την ηλικιακή, γιατί δεν είχαν τη σημερινή πίεση. Είχαν μεν το σχολείο, το διάβασμα, αλλά είχαν και το παιχνίδι, τις παρέες, τα πάρτυ, τις ποδηλατάδες, την ξενοιασιά που οφείλει νάχει κάθε παιδί για νάχει την σωστή και ισόρροπη ανάπτυξη. Σημερα εκτός απο γνώση χωρίς αντίκρυσμα, πίεση να χωρέσουν όλα σ' ενα 24ωρο δεν υπάρχει. Μπορεί θεωρητικά τα παιδιά να παίρνουν πιο εξιδεικευμένες γνωσεις απο ό,τι εμείς, όμως, αφ ενός η παπαγαλία εκμάθηση για τον πολυπόθητο βαθμό που έχει γίνει αυτοσκοπός, αποκλείουν αυτή τη γνώση να εισχωρήσει σε βάθος και να γίνει κτήμα του μαθητή.

 Πολλές φορές εκπλήσσομαι που αγνοούν τα κατ εμέ αυτονόητα, πιο απλά και πιο καθημερινά και τ αποτέλεσμα όλης αυτής της παιδείας, να γνωρίζουν μόνο τα της ειδικότητας τους και να μην έχουν ούτε καν σφαιρική εικόνα απο άλλες επιστήμες. Τρανό παράδειγμα τα τηλεπαιχνίδια γνώσεων που όσο πιο νέος τόσο πιο ανίδεος σε ερωτήσεις που εμάς φαίνονται  απλούστατες.

Αλλά  απ αλλού ξεκίνησα κι αλλού έφτασα, λες και θα λυσουμε το πρόβλημα της Παιδείας που Υπουργοί και υπουργοί πέρασαν και τα έκαναν χειρότερα τα πράγματα.

Εγω θάθελα να παραμείνω στις πρωτες τάξεις του Δημοτικού. Ν' αναπολήσουμε τις πρώτες μας μέρες στο σχολείο, τότε που πρωτάκια κρατούσαμε σφιχτά και φοβισμένα το χέρι της μητέρας μας, που άλλα πήγαμε ομαλά απο το ένα χέρι στ άλλο της δασκάλας, κι άλλα φοβισμένα ή σπρώχνοντας, αλλά στην πορεία ποιό παιδί δεν αγάπησε την πρώτη του δασκάλα;

Ποιό δεν τη θυμάται με αγάπη;

Ποιό δεν μάζευε λουλούδια να της πάει ανά τακτά διαστήματα;

Ποιό δε θυμάται την καθημερινή ιεροτελεστία του ξυπνήματος, πλυσίματος, ντυσίματος!

Ποιό δεν καμάρωνε με την καλοσιδερωμένη του μπλε ποδιά με το κατάλευκο γιακαδάκι (πολύ αργότερα ήρθαν τα δύσκολα 😉)

Οι πρωτες μέρες του Σεπτέμβρη μπορεί νάχαν την μελαγχολία των καλοκαιρινών αποχαιρετισμών, αλλά και την ανυπομονησία των συναντήσεων μ' όσους συμμαθητές  είχαμε να ειδωθούμε από το κλείσιμο των σχολείων. Ανυπομονησία, αγωνία, προσμονή!

Απ αυτά ορμώμενη βγήκε το πρώτο φθινοπωρινό πετρωτό, "Πρώτη μέρα στο σχολείο" και ξαναθυμήθηκα την φωτογραφία μου, όλο καμάρι στην αυλή του σπιτιού μου, λίγο πριν περάσει να με παραλάβει το σχολικό, με το μποκέ στο χέρι και με την χαρά να το παραδώσω το συντομότερο στη δασκάλα μου, την αγαπημένη μου Ζαχαρούλα Μάνθου-Πέττα, που μέχρι πρόσφατα (κάποια χρόνια πίσω) περνούσε απο το γραφείο μου και εγω έτρεχα στην αγκαλιά της με συγκίνηση και αγάπη και ξαναγινόμουν παιδί. 

Ενα παιδί όμως που ωρίμασε με τα χρόνια κι εκείνη εύρισκε ευήκωα ώτα να του πει τις σκέψεις, τα παράπονα και ο,τι την απασχολούσε. Είχαν αντιστραφεί λίγο οι ρόλοι αλλά ένοιωθα περήφανη που είχα την εμπιστοσύνη της εκτός απο την αγάπη της

Επιστροφή στα θρανια λοιπόν και ευχομαι η μάθηση να ξαναγυρίσει στο ναό της κι οχι στα φροντιστήρια και οι μαθητές να είναι μαθητές κι οχι θηριοτροφείο 😉