Ταξίδεψ΄η καρδιά...

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει ...

Ενα τέτοιο “ταξίδι” ήταν και το σημερινό!

Οχι πολύ μακρυά, μάλλον καθόλου μακρυά, μέχρι το Σχοινάρι. Το βόρειο άκρο της Ζακύνθου.

Τόσες φορές σας έχω ξεναγήσει στη λατρεμένη Κέρκυρα και πολύ λιγότερο στην ιδιαίτερη πατρίδα, οταν ομως βρίσκω μικρούς παράδεισους δε τους κρατώ για τον εαυτό μου.

Δεν είχα πάει μέχρι σήμερα και το λέω με ντροπή, παρότι οι δημοσιεύσεις σε περιοδικά Διακόσμησης με εξιτάριζαν και η προσωπική γνωριμία με τους ιδιοκτήτες θάταν ένα κίνητρο.

Λίγο όμως η απόσταση, λίγο οταν δε ταιριάζει η παρέα για τέτοιες εξορμήσεις παρέμενε υπομονετικά στο πίσω ντουλαπάκι του μυαλού σαν επιθυμία.

Και να πού ήρθε η ώρα του!

Σήμερα λοιπόν κανονίσαμε με την Κική  μια Κυριακάτικη... αντίσταση κατά του μνημονίου!

Τέτοιες στιγμές νοιώθω πραγματικά τυχερή, που μπορώ κι απολαμβάνω όσα άλλοι στερούνται.

Ένα πετρόκτιστο καλαίσθητο συγκρότημα  στο φρύδι της θάλασσας, πνιγμένο στο πράσινο, ήμερο και άγριο 

και με τη θάλασσα να γλύφει τα μυτερά βράχια, φυσικό λιμενοβραχίονα σε ένα ιδιωτικό λιμανάκι.

Το νησάκι απέναντι, σ απόσταση αναπνοής, σου κόβει μεν τη θέα προς την Κεφαλλονιά, είναι όμως ένας φυσικός κυματοθραύστης, για να απολαμβάνεις, ανενόχλητος από τον καιρό, το μπάνιο σου.

Το νερό, υπέροχα γαλάζιο και απροσδόκητα ζεστό, τέτοια εποχή και για τέτοιο βάθος.

Νηνεμία, με μία ανεπαίσθητα ευχάριστη δροσιά, ίσα ίσα να σε δροσίζει απο τον ήλιο που χάιδευε το γυμνό κορμί.

Οι μπουγαρινιές σε μισοβάρελα, καταπράσινες και ανθισμένες να σκορπούν το φίνο τους άρωμα,

να ανακατεύεται ευχάριστα με τη μυρωδιά του δυόσμου, της αρμπαρόριζας και του πεύκου και να σε μαγεύουν όλες μαζί.

Ο χώρος διάσπαρτος απο μικρές δημιουργίες της ιδιοκτήτριας , με θαλασσινούς θησαυρούς 

 που η ίδια βγάζει από τα σπλάχνα της θάλασσας και ταιριάζει σε καλόγουστα διακοσμητικά

...βρήκε ο Φίλιππος το Ναθαναήλ!

Για το φαγητό δε θα σας μιλήσω,  θα σας αφήσω να τ' ανακαλύψετε μόνοι σας οταν θα το επισκεφθείτε, απλά θα πω οτι ήταν το κομματάκι που ολοκλήρωνε το παζλ της απόλαυσης.

Οχι μόνο για μας, αλλά και για τους ασυνήθιστους συνδαιτημόνες μας...

έκαναν την ...πάπια δίπλα μας!

Εγω θα σας γλυκάνω μ ένα cupcake

..ξέρω τι σκέφτεστε...

από τα χεράκια της Κικής ...με την καρδιά μου φυσικά!
και η επιβεβαίωση!

Στην...πένα!

Σε περιόδους κρίσεων γίνομαι Τούρκος, γενικώς και ειδικώς, έτσι τουλάχιστον όπως μας τόχουν περάσει γενιές τώρα οτι είναι οι Τούρκοι. Μεταξύ μας, παιδιά που γνώρισα στην Ιταλία, δε διαφέρουν από εμάς.

Τέλος πάντων θεωρείται οτι οι Τούρκοι εξαγριώνονται,(ενώ εμείς...αρνιά του Θεού, δεν το συζητώ!) και καπνίζουν πολύ...
Εγώ απ αυτά τα δυό, προσπαθώ να ελέγχω την οργή μου, όσο για κάπνισμα, αν και γενικά δεν καπνίζω , όταν με πιάνει... μπορεί ναργιλέ να μην καπνίζω, αλλά τον Βόσπορο τον καταπίνω και δε το νοιώθω κιόλας.
Για τόσο νταλκά μιλάμε!
Επειδή όμως κατανοώ οτι είναι κακή συνήθεια και δε θέλω να άγομαι και να φέρομαι απο τέτοιες, προσπαθώ να επιβάλλομαι στα πάθη μου και να  εκτονώνομαι  δημιουργικά (όχι οτι στην πορεία δεν θα δείτε και ταμπακιέρες...).

Έτσι αυτό το κουτί που σας παρουσιάζω σήμερα,

πριν περάσει τα 40 κύματα, ήταν "φορέας" πούρων και δη Αβάνας, εμ οχι ό,τι κι ο,τι. Μπορεί το συμπεθεριό να χάλασε, όμως μας έμειναν τα πούρα, τα οποία διόλου δε συμπαθώ (μου είναι ανυπόφορη η μυρωδιά τους) ούτε αυτούς που τα καπνίζουν, διότι στη πλειοψηφία τους, εν Ελλάδι, το κάνουν για επίδειξη.
Περιττές πληροφορίες, για να καταλήξω, οτι το κουτί μετατράπηκε σε κασετίνα, καθότι κι άνθρωπος που  αρέσκεται στο γράφειν.

 

Όσο κι αν βολεύτηκα με τους Ηλεκτρονικούς υπολογιστές, η αγάπη μου για το χειρόγραφο δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο.

Έτσι αφού ντύθηκε και ξαναντύθηκε το έρμο "παλτά", που λέει και μία ψυχή, γιατί κάθε που  το τέλειωνα δεν μ άρεσε να το αφήσω στην ησυχία του, ήθελα να το φορτώσω κι άλλες ...τεχνικές, κι αφού κατάφερνα να το φτάνω στα μη περαιτέρω, άντε φτου κι απο την αρχή!

Αυτό υπόσχομαι νάναι η τελική του μορφή : Αστάρωμα, κάλυψη, χαρτοπετσέτα, κρακελέ και προσέξατε ελπίζω οτι δεν έχει ...λουλουζάκια (που επίσης με κατηγορεί η "ψυχή" που λέγαμε),
κάνω προσπάθειες,οφείλετε να το αναγνωρίσετε.

Δεν είναι ιδανικό για ν' αναπαύεται η πένα μου; Τι λέτε;

ΑΝΤΕ  ΚΑΙ  ΚΑΛΗ  ΣΧΟΛΙΚΗ  ΧΡΟΝΙΑ!!!