Κουφό; Κουφό!
Γιατί αν ένοιωσα μόνη στην ΑΘήνα την πρώτη φορά, πώς θα έπρεπε να σκεφτόμουν οτι θα ένοιωθα στην Ιταλία, από το πουθενά στο πουθενά και χωρίς επάρκεια γλώσσας; Κι ομως έγινε!
Τώρα πώς έγινε η ιστορία;
Το σημαντικό ήταν οτι, κάποια χρόνια πριν, αποφάσισα να κάνω, επιτέλους, τ' όνειρό μου πραγματικότητα.
Τα Ιταλικά ήταν μια γλώσσα που την άκουγα να μιλιέται από πολύ μικρή, μια που η ντοπιολαλιά μας είναι γεμάτη απο ιδιωματισμούς ανάμεικτους και επίσης την αυθεντική, όταν μιλούσε η νονά μου (και η μαμά της, Ιταλίδα από την Τεργέστη) στο γιο της και με γοήτευε.
Οντας φοιτήτρια (τρόπος του λέγειν, γιατί στην πραγματικότητα ήμουν έγκλειστη στον πύργο των καλογραιών, που προέγραψα, αναμένοντας σήματα καπνού...που δεν έρχονταν. Άμυαλη νεάνις!) αποφάσισα να εντάξω τα Ιταλικά στη ζωή μου. Έτσι για το γούστο μου, ρε αδρεφέ!
Πήγαινα λοιπόν στο Casa d' Italia, γιατί αν θες να μάθεις μία γλώσσα πας κατευθείαν στην πηγή 😉 Κι ήταν τέτοια "πηγή", που ένα βράδυ κόντεψα να πνιγώ (2/11/1977!!!) Τελικά ή από σεισμό θα πήγαινα ή από πλημμύρα! Κι ομως, ένας θεός ξέρει ποιός μ' έσπρωξε κείνο το μαύρο βράδυ της Αθήνας σ ενα λεωφορείο και κρεμόμουν από τα ρούχα του μπροστινού μου!!! Το τί επικρατούσε εκείνη τη νύχτα είναι ασύλληπτο, ούτε μπορεί να μεταφερθεί με λέξεις, αλλά και πάλι δεν υποφέραμε κάτι περισσότερο από ταλαιπωρία, από τους κατοίκους των περιοχών που πνίγηκαν, κυριολεκτικά.
Αλλά ξεκινήσαμε για Ιταλία.
Τελειώνοντας λοιπόν τα πρώτα χρόνια των Ιταλικών, ήταν και ταχύρρυθμα, έκλεισαν συγχρόνως πολλοί "κύκλοι". Πρώτος και καλλίτερος ο γόρδιος δεσμός, που δεν είχα τολμήσει να κόψω νωρίτερα και δεύτερον το πτυχίο. Η αλήθεια είναι οτι χρωστούσα ακόμα γλώσσα, αλλά είχα καθαρίσει απ όλα τ άλλα και ονειρευόμουν μεταπτυχιακό σε θέματα Κοινής Αγοράς, που ήταν τότε φρέσκο το έμπα μας .
Δε ξέρω πώς ξεστόμισα το "πάω Ιταλία", αν τόχα σκεφτεί, πού είχα βρει που θα πάω, πώς και όλα τα σχετικά που απαιτούνται για μία τέτοια απόφαση, που δεν ήταν και ο,τι πιο εύκολο εκείνη την εποχή. Πρώτον και σπουδαιότερο γιατί δεν υπήρχε συνάλλαγμα.
Το συνάλλαγμα ήταν 50.000δρχ (σε λιρέτες αστο...) και κόψε το λαιμό σου μετά αν μείνεις πάνω απ όσο έφταναν τα χρήματα. Φοιτητικό δεν υπήρχε, αφού δεν πήγαινα επίσημα ως φοιτήτρια. Φυσικά ούτε λόγος και για φοιτητική εστία κι όλα τα συμπαρομαρτούντα!
Μέχρι εδώ καλά, απο δω και πέρα σε θέλω κάβουρα!
Από εκεί και πέρα άρχισα να συνειδητοποιώ το μέγεθος του εγχειρήματος...λεωφορείο από αεροδρόμιο για Κέντρο (απέχει τουλάχιστον μια ώρα, αν δε μ απατά η μνήμη μου) και μετά στο σιδηροδρομικό σταθμό με προορισμό τη...Σιένα!
Και φτάνουμε στη Σιένα! Και φορτώνεται ο καημένος ο Καρλο και τα δικά του και τα δικά μου μπαγκάζια, καθότι απόγονος του Ρωμαίου και πάμε στο σπίτι του να τ' αφήσουμε, διότι την έκπληξη σας την κράτησα γι αργότερα...και να πού φτάσαμε!
Ούτε κατάλυμα είχα βρει εκ των προτέρων!!! Αλλά σιγά μη με πτοούσε αυτό 22 χρονών με τη γεύση της ελευθερίας να τη γλύφω συνέχεια και ήταν πρωτόγνωρη!!!
Γιατί στη Σιένα οι γειτονιές λέγονται Contrade και κάθε μια εχει το όνομα ενός ζώου ή πράγματος και είναι δεκαεπτά τον αριθμό. Αυτές λοιπόν οι Contrade διαγωνίζονται 2 φορές το χρόνο (2/7 & 16/8 για το Palio, κι εκεί να δεις πανηγύρια και αλαλαγμοί ξενύχτια και ποτοκατάνυξη.
Χάρη στον Κάρλο λοιπόν βρήκα σπίτι, με πήρε στην παρέα του, με σίτιζαν στην Φοιτητική εστία όσο ήταν εκεί να δίνουν μαθήματα, φεύγοντας εκείνοι...συνελήφθην κόπτουσα οπώρας 😢και έμεινα να σιτίζομαι με πανίνο (πανάκριβα κι αυτά) και η μακαρονάδα σπίτι να πηγαίνει σύννεφο και να 10 κιλά επι πλέον να φέρω πίσω στην Πατρίδα για την Κατοχή, νάχω να λυώνω 😤(μέχρι σήμερα πάντως, δεν ελυωσαν 😢, κρατάνε γερά τ' άτιμα!)
 |
| Οι φυλές του Ισραήλ σε παράταξη! Οι πιο κολλητοί του γκρουπ |
Η αλήθεια είναι οτι σα νάχα το κοκκαλάκι της νυχτερίδας και βρέθηκαν πολλά άτομα να με συνδράμουν, όλο το διάστημα της διαμονής μου εκεί.
Αρχής γενομένης από τον Κάρλο και την παρέα του, που ήταν δε τόσο φιλόξενοι, που θέλησαν να μου μιλήσουν στην γλώσσα μας κι αρχίσαν "Ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ" !😂 Τους εξήγησα λοιπόν οτι, είναι τόσο η καθομιλουμένη μας, όσο η δικιά τους "Regina rosas amat"! Κατόπιν αυτής της τραγικής διαπίστωσης 😂(δε το χώραγε ο νους τους οτι μάθαιναν μία γλώσσα που είχε πάψει χρόνια πριν να μιλιέται!) αφήσαμε τους αρχαίους στην ησυχία τους και βολευτήκαμε με το ελληνοιταλικό λεξικό τσέπης, που έγινε το αναπόσταστο αξεσουάρ μου όλο το διάστημα, να βοηθήσει όπου ζοριζόμουν στη συνεννόηση. Ενα άλλο μέλος της παρέας, ο Αντόνιο, φοιτητής Ναπολετάνος, μ έπαιρνε συγκεκριμένη μέρα την εβδομάδα τηλέφωνο στον ΟΤΕ για να μάθει πώς περνάω αφότου έφυγαν. Η συγκάτοικος μου, μια μικρόσωμη Σαρδηνέζα, μ' επαιρνε μαζί με τ αγόρι της σε εκδρομές που έκαναν (για πρώτη φορά εκεί έκανα μπάνιο στο ποτάμι, μια που η Σιένα απέχει από τη θάλασσα) ή σε βίλες φιλικές που πήγαιναν και ειλικρινά, σήμερα θα τις έλεγες Ινσταγκραμικές.
Στη συνέχεια ήρθε στο απέναντι δωμάτιο η Χέλγκα, μία Γερμανίδα μουσικός με διασυνδέσεις μ άλλους μουσικούς που φοιτούσαν εκεί, αφού ερχόταν για δεύτερη χρονιά και μαζί πήγαμε κονσέρτα, εκδρομές, μέχρι και τον Δεκαπεντάγουστο στη Ρώμη, που μας φιλοξένησε ένας φίλος της μουσικός επίσης, ο Τζέημς (με γονείς συγγραφείς), σ' ένα μοναδικό αρχοντικό με υπηρετικό προσωπικό (μιλάμε για χλιδή!) στο κέντρο της Ρώμης, αφού πριν είχαμε επισκεφθεί τη Φλωρεντία και πάλι φιλοξενούμενες ενός φίλου της Αμερικανού, που σπούδαζε Όπερα εκεί.
 |
| Το υπέροχο Ponte Vecchio |
Να προσθέσω εδώ οτι μέχρι σε θέατρο δρόμου στη Σιένα, συμμετείχε η αφεντιά μου, απόλυτα πρωτόγνωρο για μένα, βοηθώντας έναν ακόμα φίλο της Χέλγκα, όπως και σε μουσικές βραδυές στο Foro Romano της Ρώμης. Αξέχαστες εμπειρίες!
 |
| Προσέρχομαι... |
Οτι ζουσα το όνειρο;;
Οτι έβλεπα ό,τι , πριν λίγο καιρό έβλεπα στους τουριστικούς οδηγούς που προετοίμαζα το ταξίδι και τώρα τα ζουσα;
Οτι, Φυσικά επισκέφθηκα την εκκλησία που έχουν ταφεί οι μεγάλοι του πνεύματος Δάντης και Ούγκο Φόσκολο ( ο Τζαντιώτης Ουγκο!!!) και τον Αγιο Πέτρο, έτρεμαν τα πόδια μου μπροστά στην Pieta;
 |
| Με τη Χέλγκα στον Αγιο Πέτρο, επι γης 😉 |
Αυτό βέβαια στο Βατικανό, δε μας αποθάρρυνε να σταθούμε στην ουρά και να θαυμάσουμε τη μοναδική και ασύλληπτη στο νου Καπέλα Σιξτίνα! Ένοιωσα πραγματικά το άγγιγμα του Θεού!
Κι όπου δεν μας έφταναν τα πόδια, ο Τζέημς με το αυτοκίνητό του, μας γύρισε όπου θα έπρεπε να πάμε. Πόσο θάθελα να ξανάβλεπα αυτά τα "παιδιά"!!!
Γενικά η Ρώμη, είναι μία απέραντη γλυπτοθήκη, που θες χρόνο και ενημέρωση για να τα γυρίσεις και να τα μελετήσεις όπως τους αξίζει. Και φυσικά, σ' όλο αυτό τον πολιτιστικό πλούτο που ανοιγόταν μπροστά στα μάτια μου κι έκλεινα στην ψυχή μου, εκτός από ευγνωμοσύνη, αναρωτιόμουν τί έρχονται και βλέπουν στην Αθήνα μας οι Τουρίστες!!!
 |
| Μια Τουρκάλα, μια Ελληνίδα, μια Σερβα συνδιαλέγονται |
 |
| Μια Ελληνίδα, ένας Ισπανός και μια Τουρκάλα |
Πέρασε ο καιρός κι έφτασε η ώρα του αποχωρισμού. Πικρή όπως πάντα και μεταξύ των παρεών που είχαν δημιουργηθεί και στο σπίτι. Και δεν έφτανε η πίκρα αυτή πλάκωσε άλλο ενα γεγονός (αμα λέω εγω οτι εχω το κάρμα να τα βιώσω όλα με κάποιο τρόπο έστω κι έμμεσο!) το Πραξικόπημα στην Τουρκία (12/9)
 |
| Το αποχαιρετιστήριο γεύμα στο σπίτι. Στα ώπα ώπα σ είχα!!! |
Δε θα συγγράψω δα και την αυτοβιογραφία μου, ποιά είμαι πια, κι εδώ κλείνει το άλμπουμ των αναμνήσεων που συγκέντρωσε τις φωτογραφίες εκείνου του ταξιδιού της άμυαλης και ενθουσιώδους νεότητας και τις τύλιξε με αραχνούφαντα πέπλα, ρομαντισμό και τις κράτησε άσβηστες στον πηλό, όσο ήταν δυνατόν...ιδού το:
 |
| Scrapbooking memories' album |
Μακάρι να γινόταν ενα θαύμα, να ξανάβρισκα όλα τα πρόσωπα αυτών των μηνών, που συχνά αναπολώ και μ απασχολεί η σκέψη τους, αν και πού υπάρχουν, πώς νάναι, τι έκαναν στη ζωή τους μετά .
