 |
Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά έχω ένα θέμα με τις πέτρες (παντός είδους).
Τόσο που αναρωτιέμαι μήπως ήμουν πέτρα σε κάποια προηγούμενη ζωή.
Λέτε;
Ποτέ να μην είσαι σίγουρος με τα μεταφυσικά!
Ίσως πάλι, είμαι επηρεασμένη από ένα τραγουδάκι που μου είχε μάθει η γιαγιά μου στα πολύ παιδικά μου, τότε που ο αγαπημένος μου θείος μόλις είχε φύγει για Αμερική, κι έλεγε το εξής:
"Στο δρόμο δρόμο πήγαινα
και βρήκα μια πετρούλα
την πέταξα τη θάλασσα
και γίνηκε βαρκούλα.
Βαρκούλα μου, μ άσπρα πανιά
στάσου να σε ρωτήσω
μην είδες το Γιαννάκη μου
στ άσπρα θα σε ντύσω"
Ίσως η συνεχής επανάληψή του συνέτεινε σ αυτή την επιρροή!
Όπως και νάχει, οι πέτρες για μένα λειτουργούν προκλητικά να τις κατακτήσω και να τους αλλάξω μορφή, άλλοτε παρεμβαίνοντας δυναμικά, άλλοτε οδηγούμενη από τις ίδιες με ίδια μέσα...
Η πέτρα Καρύστου, φυσικά όχι στην γκρι της απόχρωση (την πατήσατε), στην πορτοκαλί (αφού δεν υπήρχε ροζ, χιχιχι) έγινε η πρωταγωνίστρια της αυλής μου.
Αυτό λοιπόν που βλέπετε σήμερα είναι ένα κομμάτι, που ενώ βρισκόταν μισοχωμένο στη γη ξαφνικά όπως συμβαίνει τελευταία, με φλέρταρε δυναμικά και με κατέκτησε.
Δεν ήθελα και πολύ να υποκύψω, ε;
Δεν ταίριασε όμως άψογα το θέμα;
Άνθισε η πέτρα!
|
 |
Λεπτομέρεια θέματος |
