Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα

"Κλειδαρότρυπα"
 έργο με χρωματιστά μολύβια by Hara

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.

 (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)

 

 "Κρυφοκοιτάω τη ζωή" και  αισιοδοξώ να επανέλθω χωρίς προβλήματα.

Αρωμα μνήμης

"ΑΡΩΜΑ ΜΝΗΜΗΣ"
Πίνακας με χρωματιστά μολύβια

Και η μνήμη ξεθωριάζει αργά-αργά σαν ο χρόνος περνά

Και σκηνές μαγικές και εικόνες σιωπής προσπερνά,

Υποσχέσεις μιας άγραφης τιμής 

που ο γιαλός κρατούσε άφθαρτες μέχρι τώρα

τις παίρνει μαζί της η πλημμυρίδα 

και τις παρασέρνει η άμπωτης μέσα στο άπειρο.

Με ένα κύμα αέναο σαν επιθανάτιο φτερούγισμα ψυχής

Σαν την μαρμαρυγή μιας καρδιάς άκολπης

Χωρίς στενά, σοκάκια και ατραπούς

Και χωρίς φύλλα, που να θροΐζουν στο πρώτο άγγιγμα του αέρα.

Παρά μόνο είσοδο και έξοδο.

Χωρίς υπόλοιπα, χωρίς κατάλοιπα και χωρίς απόβλητα.

Το μόνο που μένει είναι αυτή η γλυκόπικρη γεύση της σκουριάς ,το θαμπό ενός λευκού χρώματος και το άρωμα μνήμης.

Μιας μνήμης φθαρτής σαν όλες τις άλλες...

(ποιηση του Κώστα Παρδάλη)